Υπάρχει ένα παιχνίδι που παίζεται εδώ και χρόνια, είναι το παιχνίδι των αριθμών, των μέσων όρων και των οικονομικών δεικτών. Σ’ αυτό το παιχνίδι κερδίζει εκείνος που θα καταφέρει να στρεβλώσει την πραγματικότητα με τον πιο επιστημονικοφανή τρόπο. Όσο και αν θα θέλαμε να ξορκίσουμε την πεζότητά των αριθμών κάτω από το φως του αυγουστιάτικου φεγγαριού, τα νούμερα – κάθε είδους – μας κυνηγάνε να παίξουμε. Μερικές φορές είναι απόλυτα μεγέθη, όπως η επικείμενη αύξηση κατά 12 λεπτά ανά λίτρο βενζίνης. Άλλοτε είναι δείκτες, όπως αυτός που διαβάζουμε τούτες τις μέρες, για το πρωτογενές πλεόνασμα Ιανουαρίου–Ιουλίου, που προέκυψε μεγαλύτερο από το αναμενόμενο κατά 4,1 φορές. Ενίοτε είναι δημοσιεύματα, όπως των Financial Times (12/08/2016), που βγήκαν με τίτλο «Ναι, αλήθεια: Η Ελλάδα εκπλήσσει με την οικονομική της ανάπτυξη» και κάνουν λόγο για αύξηση της παραγωγής, κατά το β΄ τρίμηνο του έτους, σε ποσοστό 0,3%[1]. Πολύ συχνά είναι σκέτα νούμερα με σάρκα και οστά… Ωστόσο, την πραγματικότητα την αντιλαμβανόμαστε και χωρίς αριθμητικά μεγέθη. Την αντιλαμβανόμαστε, ως εξωτερική αντίσταση σε κάθε είδους ανάγκη ή επιθυμία μας. Τα τελευταία χρόνια αυτή η αντίσταση ισχυροποιείται, καθιστώντας όλο και πιο «πραγματικές» τις καθημερινές μας δυσκολίες[2].

Την ίδια μέρα που η βρετανική οικονομική εφημερίδα υπονόησε μια κάποια στροφή προς την ανάπτυξη, κάποιοι από ’μάς – πολύτεκνοι, μονογονεϊκές οικογένειες, άτομα με ειδικές ανάγκες – διαπίστωσαν ότι τα κοινωνικά επιδόματα που δικαιούνται μπήκαν στο στόχαστρο της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων. Η κυβέρνηση αποφάσισε ότι, ακόμα και αυτά τα πενιχρά ποσά, αποτελούν εισόδημα και όχι κοινωνική πρόνοια. Συνεπώς, αποφάσισε να τα χρεώσει με φόρο «εισφοράς  αλληλεγγύης» εκτιμώντας, ότι εκείνοι που αντιμετωπίζουν ιδιαίτερα προβλήματα οφείλουν να σταθούν αλληλέγγυοι… σε ποιους; Μάλλον, στις κρατικές οφειλές έναντι των τραπεζιτών… Πρόκειται, προφανώς, για ένα νέο είδος «αλληλεγγύης», από τα κάτω προς τα πάνω, που επιβάλλει ακόμα και τη φορολόγηση των αναπηρικών επιδομάτων. Ωστόσο, παραβλέπεται ότι αυτά τα ποσά χορηγούνται για να καλύψουν τη δεδομένη κρατική ανεπάρκεια στην παροχή δομών, υπηρεσιών και υποδομών. Δηλαδή, το κράτος φορολογεί την προσπάθεια αναπλήρωσης της ίδιας, της δικής του ανεπάρκειας.

Το κάλεσμα αισιοδοξίας για την πορεία της ελληνικής οικονομίας προήλθε από βρετανική πένα. Δεδομένου ότι ο ίδιος ο πρωθυπουργός το ενστερνίστηκε και το επικαλέστηκε σε ανάρτησή του στο Twitter, δεν μπορεί παρά να απαντήσει κανείς στο ίδιο πνεύμα, κάνοντας χρήση ενός αποσπάσματος του Σαίξπηρ από το έργο του «Με το ίδιο μέτρο». Εκεί, ο ποιητής μας παροτρύνει:

«…αφήστε τη λογική σας να λειτουργήσει,

Να επιτρέψει στην αλήθεια να βγει από εκεί που είναι κρυμμένη,

και να καταχωνιάσει το ψεύδος που παρουσιάζεται γι’ αλήθεια…»[3]

Όταν ο στόχος είναι η ορθή αποτύπωση της κατάσταση μιας κοινωνίας, το επίπεδο διαβίωσης των πολιτών της, οι συνθήκες της καθημερινής τους ζωής, τότε η αλήθεια προσλαμβάνεται μέσα από την κοινωνική εμπειρία. Οι αριθμοί είναι το μέσο που χρησιμοποιούμε για να αντιληφθούμε την έκταση αυτής της αλήθειας. Η μεγαλύτερη αξία των αριθμών είναι η κοινωνική πραγματικότητα που αντανακλούν. Στην προσπάθεια κατανόησης αυτής της πραγματικότητας, η ΕΛΣΤΑΤ μας διαφωτίζει με μερικά αριθμητικά δεδομένα που μπορούν να περιγράψουν την κατάσταση μας. Την κατάσταση του λαού μας, που από το Σεπτέμβρη μέχρι τα Χριστούγεννα θα πρέπει να πληρώνει κάθε μήνα σε άμεσους φόρους το δυσθεώρητο πόσο των τεσσάρων δισεκατομμυρίων διακοσίων πενήντα εκατομμυρίων ευρώ (4,25 δις ευρώ).

Ένα ποσοστό αρκετά εντυπωσιακό και άμεσα σχετικό με τη μείωση των κοινωνικών επιδομάτων, είναι το 25,5% των ανθρώπων που κινδυνεύουν να πέσουν κάτω από το όριο της φτώχιας, αν αποστερηθούν αυτή την ενίσχυση. Αυτό σημαίνει ότι, σε κάθε παρέα τεσσάρων ανθρώπων θα υπάρχει ένας που θα πρέπει να επιβιώνει με λιγότερο από 376 ευρώ το μήνα (όριο φτώχειας για το 2015 ήταν τα 4.512 ευρώ/έτος, άρα 376 ευρώ/μήνα). Επίσης, ένα στοιχείο που κάνει εντύπωση είναι, ότι το 32,6%, μεταξύ των ανθρώπων που κινδυνεύουν, είναι παιδιά μέχρι την ηλικία των 17 χρονών. Εδώ αξίζει, να δούμε συγκριτικά και το ποσοστό των ανθρώπων που διέτρεχαν ήδη αυτόν τον κίνδυνο την εποχή που έπαιρναν ολόκληρα τα επιδόματα, όταν ακόμα το ΕΚΑΣ, τα επιδόματα ανεργίας, τα βοηθήματα αναπηρίας κτλ. θεωρούνταν κοινωνικές μεταβιβάσεις και δεν περικόπτονταν. Τότε, το 21,4% του πληθυσμού και πάλι κινδύνευε να ζει με λιγότερα από τα 376 ευρώ μηνιαίως. Συνεπώς, οι κυβερνώντες που μείωσαν τη βοήθεια που λάμβαναν αυτές οι ειδικές κατηγορίες πολιτών, γνώριζαν ότι μετά την απόφασή τους, το ποσοστό των ανθρώπων που θα κινδύνευε να διολισθήσει κάτω από το όριο της φτώχιας θα ήταν, σίγουρα, μεγαλύτερο από το 21,4%. Άρα, η απόφαση που έλαβαν, ήταν μια συνειδητή, πολιτική απόφαση ενός πολιτικού προσωπικού που επέλεξε να ενισχύσει τη δόση προς τους δανειστές καταδικάζοντας μερικές από τις πιο ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Εδώ έρχεται και πάλι η κοινωνική εμπειρία για να εξετάσει κριτικά τους οικονομικούς δείκτες. Έρχεται η εικόνα μιας ολόκληρης κοινωνίας που στα τέλη του Αυγούστου νιώθει σαν να περιμένει σε θάλαμο αναμονής τις απαιτήσεις που φέρνει ο Σεπτέμβρης, τον ΕΝΦΙΑ, τη δόση της εφορίας, τα τέλη κυκλοφορίας. Αυθόρμητα γεννάται το ερώτημα, μήπως το ποσοστό όσων κινδυνεύουν είναι ακόμα μεγαλύτερο; Πως προκύπτουν τα όρια της φτώχιας και το ποσοστό των απειλούμενων απ’ αυτήν;

Το κατώφλι κινδύνου φτώχιας δεν είναι ένα σταθερό ποσό, αλλά διαφοροποιείται κάθε χρόνο. Προκύπτει ως ποσοστό 60% του εθνικού διάμεσου διαθέσιμου εισοδήματος. Συνεπώς, όταν καταγράφεται συνολική πτώση των εισοδημάτων, το όριο της φτώχιας χαμηλώνει. Το 2004 το κατώφλι της φτώχιας στην Ελλάδα ορίστηκε στα 5.300 ευρώ/χρόνο. Το 2005 ανέβηκε στα 5.650 ευρώ/χρόνο και συνέχισε να ανεβαίνει μέχρι το 2010 που έφτασε τα 7.178 ευρώ/χρόνο. Από εκεί και μετά άρχισε να πέφτει ακολουθώντας την πτώση των εισοδημάτων και διαμορφώνοντας τα ποσοστά εκείνων που, επισήμως, χαρακτηρίζονταν ως «φτωχοί» ή «απειλούμενοι». Ωστόσο, η πτώση των εισοδημάτων και του ορίου φτώχιας δεν σημαίνει ότι το πραγματικό κόστος ζωής μειώνεται αντιστοίχως. Αντιθέτως, την τελευταία δεκαετία, ενώ τα εισοδήματα μειώνονται, το κόστος διαβίωσης αυξάνει. Οπότε, από χρονιά σε χρονιά, τα ποσοστά όσων απειλούνται εμφανίζονται μειωμένα στις επίσημες στατιστικές, αλλά ο πραγματικός αριθμός όσων δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στα έξοδα διαβίωσης μεγαλώνει. Δηλαδή, ο φτωχός πληθυσμός πολλαπλασιάζεται, αλλά είναι λιγότεροι εκείνοι που φέρουν τον τίτλο του «φτωχού». Με βάση τους υπολογισμούς της ΕΛΣΤΑΤ,  αν πάρουμε το μέσο διαθέσιμο εισόδημα του 2015 και το αξιολογήσουμε με όριο φτώχιας το όριο που ίσχυε το 2005 (τότε ήταν 5,650 ευρώ), θα διαπιστώσουμε ότι το ποσοστό του πληθυσμού που απειλείται ανέρχεται στο 42,2% του συνολικού πληθυσμού. Δεδομένου ότι, το όριο της φτώχιας μειώθηκε αλλά το κόστος διαβίωσης δεν ακολούθησε αντίστοιχη πτωτική πορεία, το ότι απειλείται σχεδόν ο μισός πληθυσμός της χώρας είναι μια πληροφορία κρυμμένη πίσω από τους δείκτες.

Ειπώθηκε νωρίτερα ότι, η αξία των ποσοστών εντοπίζεται στην κοινωνική πραγματικότητα που αποκαλύπτουν συμβάλλοντας στη σύνθεση μιας αρτιότερης γενικής εικόνας. Ωστόσο, η ποσοτική απεικόνιση των κοινωνικών δεδομένων εμπεριέχει εγγενώς μια πτυχή αγένειας, ίσως και απανθρωπιάς. Διότι, αυτό που απεικονίζεται σε έναν δείκτη, ακόμα και αν είναι το ελάχιστο ή το αμελητέο στατιστικό μέγεθος, αποτελεί – έστω και για έναν άνθρωπο – το 100% της δικής του ζωής. Ίσως γι’ αυτό θα ήταν σκόπιμο, όταν κοιτάζουμε δείκτες, να ψάχνουμε και για τις απόλυτες τιμές που αυτοί αντιπροσωπεύουν. Γιατί κάθε μονάδα που μετράμε, αποτελεί ολόκληρη την πραγματικότητα ενός ανθρώπου. Όταν μιλάμε για τον πληθυσμό που βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχιας ή κοινωνικού αποκλεισμού, ουσιαστικά μιλάμε για τρία εκατομμύρια οκτακόσιους εικοσιοκτώ χιλιάδες πεντακόσιους  ανθρώπους (3.828.500), που ο καθένας απ’ αυτούς ζει δίπλα μας, είναι συγγενής ή φίλος μας ή είμαστε εμείς οι ίδιοι.

Όταν μιλάμε για παιδιά μέχρι 17 χρονών, αναφερόμαστε στα δικά μας παιδιά, στα ανίψια μας, στους μαθητές μας, στους φίλους των παιδιών μας. Καλό είναι να γνωρίζουμε ότι, αυτά τα παιδιά σε ένα ποσοστό 44,5% διαβιούν, ήδη σήμερα, σε συνθήκες υλικής στέρησης. Αυτό μεταφράζεται ως εξής: σε ένα σχολικό τμήμα τριάντα μαθητών, υπάρχουν δεκατρείς  οι οποίοι ζουν σε οικογένειες που δεν μπορούν να τους παράσχουν θρεπτική διατροφή, κάλυψη πάγιων εξόδων (ΔΕΗ, ΟΤΕ κτλ) ή ικανοποιητική θέρμανση. Βέβαια, ειδικά στο παράδειγμα με τα σχολεία, προκύπτει  μια ακόμα παράμετρος που σχετίζεται με τη γεωγραφική κατανομή του πληθυσμού ανάλογα με τα εισοδήματά. Δηλαδή, δεν είναι όλα τα σχολεία σε όλες τις περιοχές ίδια. Σε κάποιες περιοχές δεν καταγράφονται παιδιά προερχόμενα από οικογένειες με υλικές στερήσεις, ενώ σε άλλες ενδέχεται να υπάρχουν ολόκληρες τάξεις στις οποίες αυτά τα παιδιά να πλειοψηφούν. Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό της ανθρωπογεωγραφίας που σχετίζεται με την κοινωνική και οικονομική ανισότητα, και πυροδοτεί μια μεγάλη συζήτηση γύρω από την ενίσχυση της κοινωνικής περιθωριοποίησης που αυτή επιφέρει.

Όσο οδυνηρή και αν ακούγεται αυτή η πραγματικότητα, τόσο λιγότερο ξαφνιαζόμαστε κάθε φορά που ερχόμαστε αντιμέτωποι μαζί της. Ίσως, διότι συναντάμε πλέον όλο και συχνότερα, ολόκληρα νοικοκυριά χωρίς κανέναν εργαζόμενο. Είναι γεγονός ότι, όσο και αν θέλει κανείς να συμμεριστεί τη χαρά των κυβερνόντων καλωσορίζοντας την οικονομική ανάπτυξη, υπάρχουν σήμερα (1^ο τρίμηνο 2016) ένα εκατομμύριο πενήντα δύο χιλιάδες οκτακόσιοι δύο (1,052,802) ενήλικες, 18-60 ετών και διακόσιες τριάντα χιλιάδες επτακόσια εβδομήντα τέσσερα (230.774) παιδιά, 0-17 ετών, που ζουν σε νοικοκυριά δίχως κανέναν εργαζόμενο. Αυτή είναι η πραγματικότητα που αποκαλύπτουν οι αριθμοί, οι δείκτες και τα ποσοστά, όταν ενδιαφέρονται να μετρήσουν τις συνέπειες της υφιστάμενης πολιτικής.

Κλείνοντας το παιχνίδι των αριθμών, ο προβληματισμός που προκύπτει όταν παρατηρούμε αισιόδοξους οικονομικούς δείκτες είναι ένας:

Τελικά, η οικονομική μεγέθυνση, ή αλλιώς η ανάπτυξη, είναι ένας στόχος που λύνει τα δικά μας προβλήματα; Η αισιοδοξία που αποπνέουν τα δημοσιεύματα και οι κυβερνητικές δηλώσεις για αύξηση της παραγωγής συνεπάγονται και αναδιανομή των κερδών; Εμείς, δεν είμαστε ούτε πολυεθνικές, ούτε οικονομικοί παράγοντες, ούτε τραπεζίτες και δεν χρειαζόμαστε επίσημους δείκτες και ξένα δημοσιεύματα για να αξιολογήσουν την παραγωγικότητά μας. Εμείς ξέρουμε, ότι όταν έχουμε δουλειά είμαστε παραγωγικότατοι, αυτό που δεν ξέρουμε είναι αν θα πληρωνόμαστε γι’ αυτή την ανάπτυξη.

          Ίσως θα βοηθούσε στην απάντηση να γνωρίζαμε ένα ακόμα μέγεθος. Είναι το ποσοστό του πληθυσμού σε κίνδυνο φτώχιας ή κοινωνικού αποκλεισμού το 2014 στις χώρες της Ευρώπης, εντός και εκτός Ευρωζώνης. Δηλαδή, σε χώρες που δεν έχουν υποστεί την οικονομική κατάρρευση της πατρίδας μας.

Υ.Γ.: Όλα τα πρωτογενή αριθμητικά μεγέθη, που αναφέρονται στο συγκεκριμένο κείμενο, προέρχονται από την επίσημη ιστοσελίδα της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ) και ειδικότερα από τη σελίδα Συνθήκες Διαβίωσης στην Ελλάδα (Ιούλιος 2016).

[1] [1] http://www.ft.com/topics/places/Greece

[2] Ζygmunt Bauman, Πλούτος και Ανισότητα, Μας Ωφελεί Όλους ο Πλούτος των Ολίγων;, μτφρ. Γιώργος Λαμπράκος, Οκτώ, Αθήνα 2013, σ.38.

[3] Το απόσπασμα από την ελληνική έκδοση: Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, Με το ίδιο μέτρο, μτφρ. Ερρίκος Μπελιές, Κέδρος, 2004, στο Zygmunt Bauman ,ο.π., , σ.10.

Σοφία Χουδαλάκη – Master Ιστορικής Δημογραφίας

πηγη: imerodromos.gr

Αύξηση κατά 9,90% του αριθμού των χαμηλόμισθων εργαζομένων με καθεστώς μερικής απασχόλησης καθώς και των αμοιβών τους κατά 3,41%, κατέγραψε το ΙΚΑ στο διάστημα Δεκεμβρίου ‘14 - Δεκεμβρίου ‘15.

Με βάση τα επίσημα συγκριτικά στοιχεία, σε διάστημα ενός χρόνου, αυξήθηκε ο αριθμός των ασφαλισμένων στο ΙΚΑ, αλλά, μειώθηκαν οι αμοιβές ανεξαρτήτως του είδους της απασχόλησης:

• Οι μερικώς απασχολούμενοι έφτασαν τους 524.533 και ο μέσος μισθός τους στα 412,05 ευρώ από 426,61 ευρώ ενώ οι εργαζόμενοι με πλήρη απασχόληση αυξήθηκαν κατά 5,08% (σε 1.315.387 άτομα) και ο μέσος μισθός τους μειώθηκε στα 1.204,70 ευρώ από 1.244,05 ευρώ που ήταν το Δεκέμβριο του ‘15.

• Οι υψηλότερες αμοιβές τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες, αφορούσαν στην ειδικότητα ?διευθύνοντες και ανώτερα στελέχη μεγάλων δημοσίων και ιδιωτικών επιχειρήσεων και οργανισμών? όπου ο μέσος μισθός διαμορφώθηκε στα 4.419,94 ευρώ και στα 2.954,12 ευρώ, αντίστοιχα.

Να σημειωθεί, τέλος, ότι στο ίδιο χρονικό διάστημα αυξήθηκε ο αριθμός των επιχειρήσεων που απασχολούσαν εργαζόμενους - ασφαλισμένους στο ΙΚΑ.

Το Δεκέμβριο του ‘15 υπέβαλαν στο ΙΚΑ Αναλυτικές Περιοδικές Δηλώσεις 223.215 κοινές επιχειρήσεις και 14.364 οικοδομικοτεχνικές, συνολικά 237.579 επιχειρήσεις έναντι 230.988 που είχαν υποβάλει ΑΠΔ το Δεκέμβριο του ‘14.

Τα επαγγέλματα
Οι κλάδοι που απασχολούν τους περισσότερους εργαζομένους ? ασφαλισμένους στο ΙΚΑ είναι κατά σειρά το χονδρικό και λιανικό εμπόριο (393.307 άτομα, ποσοστό 21,87% επί του συνόλου των ασφαλισμένων), οι μεταποιητικές βιομηχανίες (254.648, ποσοστό 14,16%) και τα ξενοδοχεία και εστιατόρια (223.364, ποσοστό 12,42%). Ακολουθούν η διαχείριση ακίνητης περιουσίας (165.761, ποσοστό 9,22%)μ οι μεταφορές και επικοινωνίες (125.757, ποσοστό 6,99%), η εκπαίδευση (116.202, ποσοστό 6,46%), η υγεία και κοινωνική μέριμνα (106.796, ποσοστό 5,94%), άλλες δραστηριότητες υπηρεσιών (106.176, ποσοστό 5,90%), η δημόσια διοίκηση και άμυνα (103.677, ποσοστό 5,77%), οι κατασκευές (83.719, ποσοστό 4,66%) κ.α. Ετσι, ο μεγαλύτερος αριθμός ασφαλισμένων στις κοινές επιχειρήσεις, είναι «υπάλληλοι γραφείου», με ποσοστό 25,78% (463.546 άτομα) ακολουθούμενοι από τους πωλητές (374.002 και ποσοστό 20,80%), τους ανειδίκευτους εργάτες (307.924, ποσοστό 17,12%). Η μέση ηλικία του συνόλου των ασφαλισμένων είναι τα 39,26 έτη, στα οικοδομικοτεχνικά έργα είναι τα 44,04 και στις κοινές επιχειρήσεις τα 39,15 έτη (μέση ηλικία ανδρών 39,95 και γυναικών 38,24).

Στο σύνολο των επιχειρήσεων, 21,45% των ασφαλισμένων είναι έως 29 ετών και 54,40% είναι έως 39 ετών, στις κοινές επιχειρήσεις 21,78% των ασφαλισμένων είναι έως 29 ετών και 54,85% είναι έως 39 και στα οικοδομικοτεχνικά έργα τα αντίστοιχα ποσοστά 7,48% και 34,95% όπως αναφέρει η Ημερησία. Επίσης 74,39% του συνόλου των ασφαλισμένων είναι ηλικίας 25 έως 49 ετών, στις κοινές επιχειρήσεις 75,52% και στα οικοδομικοτεχνικά έργα 68,85%. Τέλος στο σύνολο των επιχειρήσεων, 16,46% των ασφαλισμένων είναι από 50 έως 64 ετών, στις κοινές επιχειρήσεις 16,19% και στα οικοδομικοτεχνικά έργα 27,98%.

πηγη: enikonomia.gr

Τα «οράματα» των φασιστών... και όχι μόνο.

Γράφει ο Γρηγόρης Τραγγανίδας.

Σε νησιά – στρατόπεδα συγκέντρωσης «προτείνει» να μεταφέρονται οι πρόσφυγες η πρόεδρος του φασιστικού, ρατσιστικού κόμματος, «Εναλλακτική για τη Γερμανία», Φράουκε Πέτρι.

Όπως αναμεταδίδει η DW, η Πέτρι, μιλώντας στην εφημερίδα Bild προτείνει να μεταφέρονται σε νησιά εκτός Ευρώπης πρόσφυγες, των οποίων έχει απορριφθεί η αίτηση ασύλου, αλλά και εκείνοι που εισέρχονται «παράτυπα» στην Ευρώπη. Στα νησιά αυτά, που θα τελούν υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών, οι άνδρες θα διαχωρίζονται από τις γυναίκες και τις οικογένειες με παιδιά, κάτι που είναι «ασφαλέστερο» και πιο «οικονομικό», σύμφωνα με την ίδια. Παράλληλα, προτείνει να ιδρυθεί μία «Υπηρεσία Επαναπροώθησης» η οποία θα προωθεί τους πρόσφυγες σε αυτά τα νησιά, απομακρύνοντάς τους από τη γερμανική επικράτεια.

Πρότυπο της Πέτρι αποτελεί η Αυστραλία, που εκτοπίζει τους πρόσφυγες στη νήσο Ναουρού στον Ειρηνικό Ωκεανό, καθώς και στην Παπούα-Νέα Γουινέα. Την υποστήριξή του σε μία «λύση» τύπου Αυστραλίας έχει εκφράσει και ο υπουργός Εξωτερικών της Αυστρίας Σεμπάστιαν Κουρτς.

Η Πέτρι δεν πρωτοτυπεί. Όχι μόνο επειδή η Αυστραλία ήδη κάνει πράξη την «πρότασή» της, αλλά και διότι η ίδια η «πρόταση» δεν είναι καινούργια και ίσως αξίζει να ρίξουμε μια ματιά στο πρόσφατο παρελθόν ως ακόμη μία τεκμηρίωση για το πώς τα αντιπροσφυγικά, φασιστικά και ρατσιστικά «γαυγίσματα» έχουν διαφορετικές αφορμές, αλλά ίδιους πάντα βαθύτερους στόχους.

Το 2001, η τότε υφυπουργός Εσωτερικών της Βρετανίας, Μπάρμπαρα Ρος, δήλωνε ότι «η μετανάστευση είναι συνολικά καλή για την οικονομία» και, ταυτόχρονα, η Χέλγκε Ανταμ Μέλερ, τότε εκπρόσωπος του Συντηρητικού Κόμματος Δανίας σαν να «συμπλήρωνε»: «Πιστεύω ότι είναι σημαντικό να βάλουμε τους εγκληματίες αυτούς, κυρίως από τη Ρωσία, από την πρώην ΕΣΣΔ και από τις πρώην χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, σε ένα μέρος όπου δε θα μπορούν να βλάψουν την κοινωνία, ενώ θα περιμένουν να εξεταστούν με επείγουσες διαδικασίες οι αιτήσεις τους για άσυλο, οι οποίες είναι πρακτικά απαράδεκτες, επειδή είναι αβάσιμες».

Παρά τα φαινόμενα, οι παραπάνω τοποθετήσεις δεν είναι καθόλου διαφορετικές. Ακόμη και όταν ο Μέλερ προτείνει, όσοι ζητούν άσυλο και διαπράττουν αδικήματα, να εκτοπίζονται στο νησί Μίντελφορντ, ανοιχτά της Κοπεγχάγης, δεν λέει τίποτε διαφορετικό από την πρόταση της σοσιαλδημοκράτισσας υπουργού Εσωτερικών της Δανίας Κάρεν Γέσπερσεν το καλοκαίρι του 2000, να απομονώνονται οι πρόσφυγες που διαπράττουν αδικήματα σε ένα έρημο νησί. Και οι δύο κινούνται στο πλαίσιο «καλός πρόσφυγας ίσον φθηνή και χωρίς δικαιώματα εργατική δύναμη», γι’ αυτό και ήταν πολύ προσεκτικοί στις διατυπώσεις τους, όταν μιλούσαν για «διάπραξη αδικημάτων». Διότι αυτή η φράση «βλέπει» πολύ μακρύτερα από τα μαχαιρώματα στα γκέτο. «Βλέπει» στη «συγχώνευση» των κοινωνικών αγώνων στην ποινική νομοθεσία, κάτι που δεν αφορά μόνο τους πρόσφυγες, αλλά την εργατική τάξη εν γένει.

Όλα αυτά, χρόνια πριν ξεσπάσει η σημερινή προσφυγική τραγωδία.

Από αυτή την άποψη, η «σκέψη» των δύο Δανών πολιτικών «αντιπάλων» συναντιέται με τις διαπιστώσεις της Ρος, ότι «τα μέλη του πληθυσμού της Βρετανίας που γεννήθηκαν στο εξωτερικό συνεισφέρουν 10% περισσότερο εθνικό εισόδημα απ’ ό,τι αποσπούν». Γι’ αυτό και η τότε βρετανική κυβέρνηση «έχει ήδη απαντήσει στις πιεστικές εκκλήσεις των εργοδοτών που αντιμετωπίζουν έλλειψη εργατικών χειρών», επανεξετάζοντας και απλουστεύοντας «τη διαδικασία έκδοσης άδειας εργασίας» και αυξάνοντας «το ποσοστό των νέων που γίνονται δεκτοί στο πλαίσιο του Προγράμματος Νέων Εποχικών Εργαζομένων».

Για το μετανάστη εργάτη, αυτή η «απλούστευση» σημαίνει πως όχι μόνο θα προσαρμοστεί στις ανάγκες των εργοδοτών, αλλά και στις απαιτήσεις τους για υπάκουους εργαζόμενους. Όσοι δεν πληρούν αυτές τις προϋποθέσεις, θα απελαύνονται, θα εκτοπίζονται, ή, στην καλύτερη περίπτωση, δε θα περνούν καν τα σύνορα. Γι’ αυτό και η Ρος πρόσθετε ότι «η αναγκαιότητα ελέγχου της μετανάστευσης, καθώς και μέτρων, με στόχο να καταπολεμηθεί η λαθρομετανάστευση, είναι αναμφίβολη, αλλά η συμβολή των μεταναστών στη χώρα είναι φανερή και πιστεύω ότι η δυνατότητα να βελτιωθεί είναι όλο και πιο φανερή».

Μετά από όλα αυτά, είναι φανερό ότι το νησάκι Έλις απέναντι από τη Ν. Υόρκη, που «υποδεχόταν» τους μετανάστες στις ΗΠΑ των αρχών του αιώνα, είναι απλό «πταίσμα», μπροστά στα ανατριχιαστικά «οράματα» των Ευρωπαίων σοσιαλδημοκρατών και των «αντιπάλων» τους, τύπου Μέλερ, τότε, ή Πέτρι σήμερα. Ετσι κι αλλιώς, τα ίδια αφεντικά υπηρετούν: Την αστική τάξη.

Πηγή: toperiodiko.gr

ΘΑ ΠΛΗΡΩΘΟΥΝ 30 ΔΙΣ ΦΟΡΟΙ ΣΕ 150 ΗΜΕΡΕΣ

Η Ελλάδα και μια πενόμενη κοινωνία αλλά και μια οικονομία που είναι βυθισμένη σε μια δίχως τέλος μακροχρόνια ύφεση, σαρώνονται αυτήν την περίοδο από τη μεγαλύτερη, μάλλον, φοροεπιδρομή στα χρονικά της χώρας, η οποία δίνει τη χαριστική βολή στα μικρομεσαία και μεσαία εισοδήματα.  

Ο παραλογισμός κυβέρνησης, τρόικας και των μνημονίων που έχουν συνομολογήσει, δεν έχει κανένα φραγμό και κανένα όριο παρά μόνο τη γενική και καθολική εξαθλίωση.

Πάνω από 30 δισ. ευρώ για φόρους καλούνται να δώσουν στο κράτος 7,5 εκατομμύρια μισθωτοί, συνταξιούχοι, ελεύθεροι επαγγελματίες, επιχειρήσεις και ιδιοκτήτες ακινήτων, χωρίς να συνυπολογίζονται καν οι αυξήσεις ασφαλιστικών εισφορών ή άλλες μειώσεις συντάξεων και επιδομάτων.  

Μέσα σε 150 ημέρες, από το τέλος Σεπτεμβρίου μέχρι τον Ιανουάριο του 2017, οι φορολογούμενοι θα πρέπει να βγάλουν από τις τσέπες τους και να πληρώσουν πάνω από μια ντουζίνα αυξημένους ή νέους φόρους, όπως:  

• φόρο εισοδήματος,

• ειδική εισφορά αλληλεγγύης,

• Τέλος επιτηδεύματος,

• φόρο πολυτελούς διαβίωσης,

• Ενιαίο Φόρο Ιδιοκτησίας Ακινήτων (ΕΝΦΙΑ),

• ΦΠΑ αυξημένο από 23% σε 24% σε όλα τα νησιά,

• τέλος σταθερής τηλεφωνίας,

• αυξημένο ειδικό φόρο σε βενζίνη, πετρέλαιο κίνησης, υγραέριο,

• αυξημένο ειδικό φόρο κατανάλωσης στο αγροτικό πετρέλαιο,

• αυξημένο ειδικό φόρο κατανάλωσης στο πετρέλαιο θέρμανσης,

• αυξημένο ειδικό φόρο κατανάλωσης στον καφέ,

• αυξημένο ειδικό φόρο κατανάλωσης στα προϊόντα καπνού,

• αυξημένο ειδικό φόρο κατανάλωσης στα ηλεκτρονικά τσιγάρα,

• νέα τέλη κυκλοφορίας των Ι.Χ. για το έτος 2017.

  ΘΑ ΒΡΕΞΕΙ ΦΟΡΟΥΣ  

Οι φόροι πλέον θα επιβάλλονται κατά κύματα. Το ημερολόγιο της Εφορίας προβλέπει την είσπραξη τουλάχιστον δύο ή και παραπάνω φόρων κάθε μήνα, όπως:  

Tον Σεπτέμβριο:

■ πρέπει να πληρωθούν περίπου 1,8 δισ. ευρώ από τη δεύτερη δόση του φόρου εισοδήματος

■ και η πρώτη δόση του ΕΝΦΙΑ που υπολογίζεται ότι θα είναι στα 600 εκατ. ευρώ  

Tον Οκτώβριο:

■ έρχεται η δεύτερη δόση του φόρου ακινήτων, που αντιστοιχεί σε περίπου 550 εκατ. ευρώ

■ ο ειδικός φόρος κατανάλωσης στο πετρέλαιο θέρμανσης που θα αυξηθεί από τις 15 Οκτωβρίου 2016 κατά 0,05 ευρώ το λίτρο, από τα 0,23 στα 0,28 ευρώ. Οι λιανικές τιμές πώλησης του καυσίμου θα επιβαρυνθούν με επιπλέον 0,06-0,07 ευρώ το λίτρο. Aκόμη από 1ης Οκτωβρίου επιβάλλεται και ο αυξημένος ειδικός φόρος κατανάλωσης στο αγροτικό πετρέλαιο  

Tον Νοέμβριο:

■ έρχεται η τρίτη δόση του φόρου εισοδήματος

■ πρέπει να καταβληθεί η τρίτη δόση του ΕΝΦΙΑ, ανεβάζοντας τον λογαριασμό στα περίπου 1,7-1,8 δισ. ευρώ.  

Τον Δεκέμβριο:

■ θα πληρωθεί η τέταρτη δόση του ΕΝΦΙΑ

■ πάνω από 5 εκατομμύρια κάτοχοι Ι.Χ. αυτοκινήτων και λοιπών οχημάτων θα κληθούν να καταβάλουν τα νέα τέλη κυκλοφορίας για το έτος 2017  

Τον Ιανουάριο του 2017:

■ ποδαρικό κάνει το τέλος 5% σε κάθε μηνιαίο ή διμηνιαίο λογαριασμό σταθερής τηλεφωνίας  

■ ολοκληρώνεται η τρίτη φάση της κατάργησης του μειωμένου ΦΠΑ στα νησιά του Αιγαίου. Από 1-1-2017 θα πληρώνουν 50% υψηλότερο ΦΠΑ (24% αντί 16%) και οι κάτοικοι στα νησιά της άγονης γραμμής όπου ισχύει ακόμη η έκπτωση (ενώ έχει καταργηθεί ήδη σε Μύκονο, Σαντορίνη κ.ά.)  

■ θα πληρωθεί η πέμπτη και τελευταία δόση του ΕΝΦΙΑ  

■ αυξάνονται οι ειδικοί φόροι στα καύσιμα, όπως:

α) ο ΕΦΚ στη βενζίνη θα αυξηθεί από τον Ιανουάριο του 2017 κατά 3 λεπτά το λίτρο (από τα 0,67 στα 0,70)

β) στο πετρέλαιο κίνησης θα αυξηθεί κατά 8 λεπτά το λίτρο (από τα 0,33 στα 0,41)

γ) στο υγραέριο κίνησης ο ειδικός φόρος θα αυξηθεί κατά 10 λεπτά το λίτρο (από τα 0,33 στα 0,43)  

Μαζί με ΦΠΑ 24%, η τελική επίπτωση στη λιανική τιμή πώλησης της βενζίνης θα είναι μια ανατίμηση της τάξης των 4 λεπτών ανά λίτρο, με συνέπεια η αμόλυβδη να πωλείται σε τιμές πέριξ των 1,40 ευρώ το λίτρο (με βάση τις σημερινές διεθνείς τιμές των καυσίμων). Στο πετρέλαιο κίνησης η αύξηση του φόρου κατά 8 λεπτά το λίτρο θα έχει ως συνέπεια η μέση λιανική τιμή να υπερβεί το 1,10 ευρώ, ενώ στο υγραέριο κίνησης κατά 12-13 λεπτά το λίτρο.  

■ αυξάνονται οι ειδικοί φόροι κατανάλωσης στα τσιγάρα και τα λοιπά προϊόντα καπνού. Ο πάγιος φόρος κατανάλωσης που επιβαρύνει τον λεπτοκομμένο καπνό θα αυξηθεί την 1-1-2017 από τα 156,70 στα 170 ευρώ ανά κιλό. Ο αναλογικός φόρος θα αυξηθεί από 20% στο 26% της λιανικής τιμής πώλησης. Το αποτέλεσμα των αυξήσεων αυτών στους ΕΦΚ των τσιγάρων και του καπνού θα είναι να αυξηθούν οι λιανικές τιμές πώλησης κατά 0,50 έως 1 ευρώ ανά πακέτο.  

■ ειδικός φόρος κατανάλωσης 10 λεπτά ανά ml επιβάλλεται από 1-1-2017 και στα υγρά που χρησιμοποιούνται στα ηλεκτρονικά τσιγάρα  

■ επιβάλλεται ειδικός φόρος και στον καφέ. Από 1-1-2017 θα επιβληθεί ΕΦΚ 2 έως 3 ευρώ ανά κιλό στον καβουρδισμένο καφέ και 4 ευρώ ανά κιλό στον στιγμιαίο. Η επιβολή του φόρου αυτού αναμένεται να επιβαρύνει με αυξήσεις κατά 10%-20% τις λιανικές τιμές πώλησης διαφόρων ειδών καφέ.

πηγη: iskra.gr