Την πλέον οξύτερη και βίαιη οικονομική προσαρμογή έχει υποστεί η χώρα μας -σαν να βρίσκεται σε πόλεμο - σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ όπου εφαρμόστηκαν μνημονιακά μέτρα ή είναι στη γειτονιά μας, στον Νότο.

Aνεργία
Τα σκληρά δημοσιονομικά μέτρα, η έκρηξη της ανεργίας και η απουσία επενδύσεων έστειλαν στα όρια της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας. Και από αυτά τα στοιχεία της Eurostat που αναφέρονται στη χρονική περίοδο 2008 με 2015 τα ευρήματα είναι συγκλονιστικά. Στην Ελλάδα 783.000 είναι οι νεόπτωχοι που δημιουργήθηκαν μέσα στην κρίση και αποτελούν το 25,7% του συνολικού πληθυσμού, σχεδόν ένας στους τέσσερις.

Η Ελλάδα έχει το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό νεόπτωχων ως προς το σύνολο του πληθυσμού συγκριτικά με τις προαναφερόμενες χώρες. Η πρώτη είναι η Κύπρος με το 34,8%, δηλαδή 63.000 νοικοκυριά πέρασαν το «κατώφλι» της φτώχειας. Ακολουθεί η Ισπανία με ποσοστό 22,1% ή 2.389.000 άτομα, η Ιρλανδία με 21,3% ή 224.000 νοικοκυριά, η Ιταλία με 15,8% ή 2.387.000 κατοίκους και τελευταία με πολύ χαμηλό ποσοστό 0,3% η Πορτογαλία που αντιστοιχεί σε 8.000.

Η ΓΣΕΒΕΕ σχολιάζοντας το τελευταίο εύρημα τονίζει: «Θα πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι η παραπάνω διαπίστωση επαληθεύει τις αυξητικές τάσεις ανισότητας που αποτυπώνονται σε μια σειρά από διεθνείς και εγχώριες μελέτες (EUROSTAT, ΕΛΣΤΑΤ, όπου η Ελλάδα βρισκόταν ως προς τα διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών το 2015 στη 3η χειρότερη θέση στην Ευρώπη (προηγούνται Εσθονία και Λετονία) ως προς τον συντελεστή ανισότητας Gini (35,4)», και υπογραμμίζει: «Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Eurostat και την έρευνα EU-SILC, το κατώφλι σχετικής φτώχειας μειώθηκε από τις 7.178 ευρώ στο 2010 στις 4.512 ευρώ το 2015, ένδειξη κατάρρευσης των μεσαίων εισοδημάτων. Αν λαμβάναμε ως μέτρο φτώχειας το κατώφλι του 2010, τότε περίπου 2 εκατ. νοικοκυριά θα θεωρούνταν σήμερα φτωχά».

Ο πρόεδρος της ΓΣΕΒΕΕ, Γιώργος Καββαθάς, επισημαίνει με αφορμή τα προαναφερόμενα στοιχεία που συγκρίνουν την οικονομική προσαρμογή μεταξύ της Ελλάδας και των υπολοίπων χωρών: «Παραδόξως, οι επιπτώσεις στις χώρες που εφάρμοσαν αντίστοιχα προγράμματα προσαρμογής ήταν ηπιότερες για τα χαμηλότερα οικονομικά στρώματα.

Ολα τα παραπάνω ενισχύουν την άποψη ότι η οικονομική προσαρμογή στη χώρα μας ήταν πολύ οξύτερη και βίαιη για τη «μεσαία τάξη», εγείροντας ερωτηματικά για την αναγκαιότητα συνέχισης της ίδιας οικονομικής πολιτικής, που συνδυάζει μειωμένες δημόσιες δαπάνες και αυξημένες φορολογικές επιβαρύνσεις».

Ο ίδιος εκτιμά ότι το πρόβλημα δεν λύνεται ούτε με το κοινωνικό εισόδημα αλληλεγγύης: «Η έναρξη εφαρμογής του προγράμματος κοινωνικού εισοδήματος αλληλεγγύης παρά τις θετικές προθέσεις που φέρει ως ρύθμιση, αδυνατεί να αντιμετωπίσει το ζήτημα της «αξιοπρεπούς διαβίωσης» και της καταπολέμησης της φτώχειας - καθώς προβλέπει μέγιστη ενίσχυση κατ’ άτομο 200 ευρώ- και ενδέχεται να οδηγήσει σημαντικό τμήμα του πληθυσμού σε μια ιδιότυπη ομηρεία φτώχειας και απλήρωτης εργασίας. Το μέτρο αυτό πρέπει να συνδυαστεί με ένα οργανωμένο πλαίσιο κοινωνικής προστασίας, που θα συνδυάζει παροχές σε χρήμα και είδος και θα διευθετεί αποτελεσματικά το ζήτημα της ιδιωτικής υπερχρέωσης».

Πηγή: Έθνος

Η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με την άνοδο της στάθμης της θάλασσας και τα πλέον ακραία καιρικά φαινόμενα, όπως πιο συχνά και έντονα κύματα καύσωνα, έντονες και συχνές πλημμύρες, ξηρασίες και καταιγίδες, εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής, όπως έκανε γνωστό με έκθεσή του ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Περιβάλλοντος.

Ο οργανισμός με έδρα την Κοπεγχάγη, βασίζει τις εκτιμήσεις του σε αναλυτική έκθεσή του που δόθηκε στη δημοσιότητα σχετικά με τις τελευταίες τάσεις και προβλέψεις για την κλιματική αλλαγή και τις επιπτώσεις της σε όλη την Ευρώπη την οποία εκδίδει ανά τετραετία.

Όπως υπογραμμίζει, οι παρατηρούμενες αλλαγές στο κλίμα ήδη έχουν ευρύτατες επιπτώσεις στα οικοσυστήματα, την οικονομία, την ανθρώπινη υγεία και την ευημερία στην Ευρώπη.

Μάλιστα, σύμφωνα με την έκθεση, τις τρεις τελευταίες δεκαετίες τα ακραία καιρικά φαινόμενα έχουν στοιχίσει στην Ευρώπη περισσότερα από 300 δισ. ευρώ, ενώ έχουν χαθεί περισσότερες από 85.000 ζωές.

Ο επικεφαλής του Οργανισμού κ. Hans Bruyninckx, δήλωσε σχετικά ότι η αλλαγή του κλίματος «θα συνεχιστεί για πολλές δεκαετίες ακόμα» προσθέτοντας ότι η κλίμακα των επιπτώσεών της θα εξαρτηθεί «από την αποτελεσματικότητα της εφαρμογής παγκόσμιων συμφωνιών μας για τη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου».

Το κατεστημένο των Ρεπουμπλικάνων δεν κατάφερε να σταματήσει τον Ντόναλντ Τραμπ. Ούτε η Χίλαρι Κλίντον και οι Δημοκρατικοί πέτυχαν να ανακόψουν τον δρόμο του προς τον Λευκό Οίκο. Στο κενό έπεσαν και οι απειλητικές προειδοποιήσεις κορυφαίων πρώην και νυν στελεχών του Πενταγώνου και των μυστικών υπηρεσιών για το πόσο επικίνδυνος μπορεί να αποδειχθεί ως Πρόεδρος. Ναυάγησαν και οι προσπάθειες της CIA, η οποία θύμισε εποχές… Μακάρθι, επισείοντας την δαμόκλειο σπάθη της ρωσικής απειλής.

Θα καταφέρουν, άραγε, τα εκατομμύρια των διαδηλωτών που πλημμύρισαν τους δρόμους δεκάδων αμερικανικών πόλεων, να πετύχουν εκεί όλοι οι άλλοι απέτυχαν; Θα γίνει αυτό το πολύμορφο και πολύχρωμο κίνημα το τείχος πάνω στο οποίο θα συντριβούν τα αντιδραστικά σχέδια του Τραμπ και της νέας κυβέρνησης, όπως έγινε την περίοδο του πολέμου στο Βιετνάμ;

Θα κάνουν – και πώς; – το επόμενο βήμα τους οι γυναίκες που συγκλόνισαν και έδωσαν τον τόνο στο μεγαλειώδες και πρωτόγνωρο κίνημα αμφισβήτησης και απονομιμοποίησης του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών; Θα δέσουν τον αγώνα τους για σεβασμό, ισότητα, χειραφέτηση και αποτροπή του σεξιστικού μεσαίωνα με τις αγωνίες των μειονοτήτων και των μεταναστών, που βρίσκονται ήδη υπό διωγμό; Θα του δώσουν, στοιχειωδώς έστω, ταξικό περιεχόμενο και προοπτική, υπερασπίζοντας κατακτήσεις και διεκδικώντας τα σύγχρονα δικαιώματα της λαϊκής πλειοψηφίας;

Τα παραπάνω ερωτήματα είναι πραγματικά, ουσιαστικά και ταυτόχρονα επιτακτικά;

Αναμφίβολα, το «αυθόρμητο» της πρώτης έκρηξης εντυπωσίασε για μια ακόμη φορά και έστειλε ξανά για …επισκευή τους σένσορες της κοινωνικής οργής. Άλλωστε, την αφορμή για τις τεράστιες συγκεντρώσεις των γυναικών έδωσε μια απλή ανάρτηση στο Facebook από την Τερέζα Σουκ, η οποία απευθυνόταν σε 40 φίλες της καλώντας τις να διαμαρτυρηθούν κατά του νέου Προέδρου – εν ριπή οφθαλμού, όμως, το κάλεσμα έφτασε και βρήκε ανταπόκριση σε εκατομμύρια νοικοκυριά. Τώρα το στοίχημα ανάγεται αναγκαστικά το «συνειδητό». Ποια συνέχεια, με ποιο περιεχόμενο και με ποιο τρόπο. Κι εδώ αρχίζουν τα δύσκολα, καθώς το κατεστημένο θα ενωθεί σε μία γροθιά εάν αισθανθεί ότι απειλούνται οι βαθύτερες επιλογές του και δεν αμφισβητείται μόνο ο Τραμπ. Ήδη, οι Δημοκρατικοί έχουν στείλει τα πρώτα προειδοποιητικά μηνύματα – ως εδώ και μη παρέκει.

Τώρα, λοιπόν, θα φανεί «πόσα απίδια παίρνει ο σάκος». Ειδάλλως τα όσα συνέβησαν κατά την ορκωμοσία Τραμπ θα μείνουν μια γλυκιά ανάμνηση, για να δίνουν τροφή στις αναλύσεις των γραφείων και τις συζητήσεις των παρεών. Ίσως και ψήφους στη Μισέλ Ομπάμα, μετά από κάποια χρόνια…

Ελπίδα μέσα στο φόβο αλλά και κρίσιμα ερωτήματα για την επόμενη μέρα γέννησαν στις ΗΠΑ οι μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις εκατομμυρίων πολιτών μετά την ορκωμοσία Τραμπ. Καθώς τα μεγαλύτερα αστικά κέντρα πλημμύριζαν από τις πορείες των γυναικών αλλά και της νεολαίας η αστυνομία προχώρησε σε εκατοντάδες συλλήψεις και επιβολές βαρύτατων ποινών, δίνοντας μια πρόγευση της στάσης που θα κρατήσει η (στρατιωτικοποιημένη από τον Μπους και τον Ομπάμα) αστυνομία του Ντόναλντ Τραμπ.

Η μεγαλύτερη «επίθεση» στους διαδηλωτές όμως προήλθε από το παλαιό κατεστημένο του Δημοκρατικού κόμματος, το οποίο σε συνεργασία με τα μεγαλύτερα «φιλελεύθερα» μέσα ενημέρωσης επιχειρεί να εκτρέψει το υπό διαμόρφωση κίνημα από οποιαδήποτε ταξική διεκδίκηση. Τα επιχειρήματά τους περιορίστηκαν και αυτή την εβδομάδα στο υποτιθέμενο ρωσικό δάκτυλο που όπως λένε καθορίζει κάθε κίνηση του νέου Προέδρου, στις ψεύτικες ειδήσεις για τις οποίες κατηγορούν το επιτελείο του Τραμπ και σε δευτερευούσης σημασίας παραστρατήματα του Προέδρου.

Ουσιαστικά ασκούν κριτική στο νέο Πρόεδρο από ακραία δεξιές και εξίσου φιλοπόλεμες θέσεις έχοντας ως προμετωπίδα την CIA και συγκεκριμένα τμήματα των οικονομικών και πολιτικών ελίτ που δεν θα βγουν κερδισμένα από τη νέα πολιτική. Εκφράζουν τη θλίψη τους γιατί ο Τραμπ δυναμιτίζει τη δική τους αρχιτεκτονική στο διεθνές εμπόριο (που εκφραζόταν με διεθνείς συνθήκες όπως η TPP) και όχι γιατί η νέα τακτική θα γιγαντώσει τις ανισότητες προς όφελος του μεγάλου κεφαλαίου. Στην καλύτερη περίπτωση η προοδευτικότητά τους περιορίζεται και πάλι στην περίφημη πολιτική της ταυτότητας (που έφερε και την ήττα στις εκλογές) με την οποία δηλώνουν ότι υπερασπίζονται τις μειονότητες, αποφεύγοντας την ταξική σύγκρουση που έγινε ορατή με τις εκλογές. Δυστυχώς για αυτούς η πορεία των αμερικανικών χρηματιστηρίων, και κυρίως του δείκτη Ντόου Τζόουνς, που ξεπέρασε κάθε ιστορικό προηγούμενο, αποδεικνύουν ότι σημαντικά τμήματα του αμερικανικού κεφαλαίου πίνουν νερό στο όνομα του Ντόναλντ Τραμπ.

Στο αντίπαλο στρατόπεδο (όχι των Δημοκρατικών αλλά των διαδηλωτών) οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών αλλά και η δυναμική που δημιουργήθηκε στην προεκλογική περίοδο από την πορεία του Μπέρνι Σάντερς, έχει τροφοδοτήσει μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση για την επόμενη μέρα στους κόλπους της αμερικανικής αριστεράς. Το αντικείμενό της θα μπορούσε (ελαφρώς απλουστευτικά) να συνοψιστεί στο δίλημμα: Θα πρέπει οι δυνάμεις που ριζοσπαστικοποιήθηκαν το τελευταίο διάστημα και οι κοινωνικές ομάδες που θα ζητήσουν σύντομα διεξόδους από το καθεστώς Τραμπ, να διεκδικήσουν την εξουσία μέσα από ένα νέο πολιτικό σχηματισμό ή να προσπαθήσουν να αλλάξουν τις ισορροπίες στο εσωτερικό του Δημοκρατικού κόμματος;

Για όσους έχουν ενηλικιωθεί πολιτικά στην Ευρώπη το ερώτημα φαντάζει σαν ένα δίλημμα ανάμεσα στη ρήξη και την ενσωμάτωση. Για τις ΗΠΑ όμως η κατάσταση είναι πολύ πιο σύνθετη. Η επιλογή της δημιουργίας ενός νέου κόμματος, η οποία φαίνεται προφανής επιλογή σε έναν εξωτερικό παρατηρητή, σκοντάφτει στο καφκικό πολιτικό τοπίο που κυριάρχησε στις ΗΠΑ από την περίοδο του πρώτου παγκοσμίου πολέμου. Το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο της εποχής, βλέποντας τη δυναμική του λαϊκού κινήματος και την τάση δημιουργίας ενός Εργατικού Κόμματος, που θα συνδεόταν με τα συνδικάτα, πρόλαβε να θωρακίσει το δικομματικό σύστημα με σειρά νομοθετικών ρυθμίσεων.

Έτσι, ενώ στις περισσότερες χώρες του δυτικού κόσμου η δημιουργία ενός κόμματος απαιτεί μερικές γραφειοκρατικές πράξεις – ή στη χειρότερη περίπτωση τη συγκέντρωση μερικών χιλιάδων υπογραφών – στις ΗΠΑ ένας υποψήφιος που θα ήθελε να κατέβει στις εκλογές με τρίτο κόμμα έπρεπε να περάσει έναν ασύλληπτο Γολγοθά. Σε ορισμένες πολιτείες καλούνταν σε διάστημα λίγων ημερών ή εβδομάδων να συγκεντρώσει υπογραφές από το 10% όσων ψήφισαν στις προηγούμενες εκλογές. Είναι χαρακτηριστικό πως το 1931, όταν οι σοσιαλιστές και οι κομμουνιστές παρουσίασαν μεγάλη άνοδο στην Φλόριντα, οι αρχές ανακοίνωσαν ότι τα μόνο κόμματα που θα μπορούσαν να συμμετάσχουν στην εκλογική διαδικασία ήταν όσα είχαν συγκεντρώσει 30% των ψήφων σε δύο διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις. Το αποτέλεσμα ήταν να μείνει εκτός διαδικασίας και το Ρεπουμπλικανικό κόμμα, γεγονός που ανάγκασε το νομοθετικό σώμα της Φλόριντας να περιορίσει το απαιτούμενο ποσοστό – τόσο ώστε να μπουν μόνο οι Ρεπουμπλικάνοι.

Το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε πέρυσι στην Αριζόνα. Όταν το νομοθετικό σώμα, που ελέγχεται από τους Ρεπουμπλικάνους, διαπίστωσε την άνοδο του Φιλελεύθερου Κόμματος (Libertarian), ψήφισε νόμο που ανάγκαζε κάθε υποψήφιο του κόμματος να συγκεντρώσει 3.023 υπογραφές, αντί για 134 που απαιτούνταν μέχρι τότε. Σε συνδυασμό με τις συνεχείς νομικές παρενοχλήσεις που μπορούν να προκαλούν οι γερουσιαστές των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικάνων (παρεμβαίνοντας και στις εσωτερικές διαδικασίες και τη δομή των μικρών κομμάτων) όσοι τόλμησαν να αμφισβητήσουν το δικομματικό σύστημα διαπίστωσαν ότι δαπανούσαν περισσότερο χρόνο και πόρους και πόρους σε δικαστήρια και στα έδρανα της γερουσίας, παρά στην καθημερινή πολιτική δραστηριότητα.

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι περισσότεροι κανονισμοί που ισχύουν σήμερα στις ΗΠΑ για την είσοδο τρίτου κόμματος στην πολιτική αρένα, θα κρίνονταν απαράδεκτοι από το Συμβούλιο της Ευρώπης, το οποίο στο παρελθόν έχει καταδικάσει ανάλογες πρακτικές που εφαρμόζονταν στη δικτατορία της Λευκορωσίας και στο Αζερμπαϊτζάν.

Η κατάσταση όμως είναι εξίσου τραγική και για όσους θα ήθελαν να επιβάλουν στο Δημοκρατικό κόμμα μια ριζοσπαστική ατζέντα. Ο μηχανισμός που στήθηκε τις τελευταίες δεκαετίες στο εσωτερικό του κόμματος εξασφαλίζει ότι μπορούν να αναρριχηθούν μόνο στελέχη με διασυνδέσεις και αμύθητες προσωπικές περιουσίες. Πρόκειται για ανθρώπους που δεν επικοινωνούν με τη βάση του κόμματος παρά μόνο τη στιγμή που θα ζητήσουν την ψήφο της. Οι ψηφοφόροι δεν αποκτούν ποτέ το καθεστώς μέλους του κόμματος παρά μόνο του οικονομικού υποστηρικτή.

Η συγκεκριμένη αρχή, ότι ο πολιτικός στήνει πρώτα την καριέρα του και μετά αναζητά τους οπαδούς βρίσκεται στο DNA του Δημοκρατικού κόμματος από το 1830. Το μόνο που άλλαξε τις τελευταίες δεκαετίες είναι το ποσό που πρέπει να δαπανήσει για να φτάσει να συμμετέχει ενεργά στην προεκλογική διαδικασία. Αρκεί να σκεφτεί κανείς, ότι οι προεδρικές εκλογές του 1980 στοίχισαν συνολικά 161 εκατομμύρια δολάρια ενώ το 2016 το ποσό είχε φτάσει τα 6,9 δισεκατομμύρια, για να καταλάβει το μέγεθος του παιχνιδιού που παίζεται σε κάθε εκλογική αναμέτρηση.

Το αμερικανικό πολιτικό κατεστημένο λοιπόν κατόρθωσε να θωρακιστεί απόλυτα από κάθε λαϊκή παρέμβαση γεγονός που το καθιστά φαινομενικά άτρωτο – αλλά πρακτικά ευάλωτο σε μια ολοκληρωτική κατάρρευση.

*Πηγή: Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 29/01/2017

Τριπλή βόμβα απειλεί τις συντάξεις, με περικοπές στις λεγόμενες «προσωπικές διαφορές» για τους παλαιούς συνταξιούχους, ίσως και σε δόσεις μετά το 2018, εφαρμογή ενός νέου κόφτη μισθών που θα αναπροσαρμόζει προς τα κάτω, στις περισσότερες περιπτώσεις, τις αποδοχές για τον υπολογισμό των νέων συντάξεων και διατήρηση «μέχρι νεωτέρας» εκτός του κόφτη ενός μέρους ή και του συνόλου των προσωπικών διαφορών που θα έχουν οι νέοι συνταξιούχοι εφόσον αποχωρήσουν ως το 2018.

Ήδη, σύμφωνα με τον Ελεύθερο Τύπο της Κυριακής, οι αρμόδιες υπηρεσίες έχουν κάνει μια πρώτη εμπεριστατωμένη κοστολόγηση των προσωπικών διαφορών για τις παλιές συντάξεις.

«Ψαλίδισμα»

Το κόστος αυτό εκτιμάται ότι είναι κάτω των 2 δισ. ευρώ, περίπου στο 1,5 δισ. ευρώ και σημαίνει ότι αυτό θα είναι και το ποσό που θα χρειαστεί να κοπεί από τις παλιές συντάξεις, από τη στιγμή που η προσωπική διαφορά συντάξεων έχει ήδη συμπεριληφθεί όχι μόνο στην ατζέντα μέτρων της τρόικας, αλλά και στα πεδία των δαπανών όπου η ελληνική κυβέρνηση σχεδιάζει να κάνει περικοπές αν και η ίδια ισχυρίζεται ότι τέτοια μέτρα δεν θα χρειαστούν γιατί οι στόχοι των πλεονασμάτων που έχει συμφωνήσει με τους δανειστές θα πιαστούν.

Η αποτίμηση όμως και μόνο της δαπάνης που βαρύνει το ασφαλιστικό με την καταβολή των επιπλέον ποσών στις συντάξεις, καταδεικνύει ότι οι προσωπικές διαφορές είναι ήδη στο πακέτο των μέτρων που θα κληθεί να νομοθετήσει η κυβέρνηση για να κλείσει την αξιολόγηση.

Το σχέδιο για τις συντάξεις κρύβει τρεις βόμβες και περιλαμβάνει:

1) Επανυπολογισμό των παλιών συντάξεων με τα ποσοστά αναπλήρωσης και την προσθήκη της Εθνικής Σύνταξης του νόμου Κατρούγκαλου για όλους τους συνταξιούχους των ταμείων οι οποίοι είχαν αποχωρήσει και έπαιρναν σύνταξη ως τις 12/5/2016. Με τον επανυπολογισμό το ποσό της σύνταξης και των επιδομάτων (π.χ. οικογενειακά, ή επίδομα εξομάλυνσης για συντάξεις Δημοσίου) που υπερβαίνει τη νέα σύνταξη, θα μπει «στο κουτάκι» της προσωπικής διαφοράς. Αυτές οι διαφορές αποτελούν δαπάνη που θα μειώνεται ανάλογα με τα μέτρα περικοπών που θα ζητάει ο κόφτης και μόνο αν πιάνονται οι στόχοι, ο κόφτης θα απενεργοποιείται. Από την πρώτη κοστολόγηση που έχουν κάνει οι αρμόδιες δημοσιονομικές υπηρεσίες οι μεγαλύτερες διαφορές βγαίνουν στις συντάξεις του Δημοσίου και των ΔΕΚΟ, που φτάνουν στο 27%, ενώ στο ΙΚΑ οι προσωπικές διαφορές είναι κατά μέσο όρο στο 20%. Οι διαφορές αυτές είναι μειώσεις συντάξεων που θα γίνουν από το 2018 και μετά, ώστε να εξασφαλίζονται οι στόχοι των ετήσιων πλεονασμάτων που υπέγραψε η κυβέρνηση με τους δανειστές.

2) Αφαίρεση μέρους των προσωπικών διαφορών σε δόσεις. Εξετάζεται για παράδειγμα, να αφαιρείται το 1/3 της προσωπικής διαφοράς κατ’ έτος από τα μέσα του 2018, ή από το 2019 και μετά. Με αυτό το σενάριο ένας συνταξιούχος που παίρνει σήμερα 1.350 ευρώ και η σύνταξη με τον επανυπολογισμό καθοριστεί στα 1.100 ευρώ, με προσωπική διαφορά 250 ευρώ, μπορεί να έχει μείωση κατά 84 ευρώ κάθε χρόνο για τρία έτη, ώστε να σβήσει η διαφορά των 250 ευρώ μεταξύ νέας και παλιάς σύνταξης από το 2018-2019 ως το 2021. Στην περίπτωση όμως, που απαιτηθούν μεγαλύτερες περικοπές, τότε οι δόσεις αφαίρεσης της προσωπικής διαφοράς μπορεί να περιοριστούν σε δυο αντί για τρεις.

3) Εφαρμογή του δείκτη αναπροσαρμογής μισθών για τις νέες οριστικές κύριες συντάξεις, που θα αρχίσει να απονέμει ο ΕΦΚΑ σε όσους υπέβαλαν αίτηση από 13/5/2016 και μετά. Ο δείκτης αναπροσαρμογής μισθών θα βγει από τη Στατιστική Αρχή με μια ειδική μεθοδολογία. Είναι ένας νέου τύπου κόφτης που θα κατεβάζει αυτόματα ή θα διατηρεί παγωμένους τους μισθούς των εργαζομένων για τον υπολογισμό των νέων συντάξεων.

Προβλέπεται στο νόμο Κατρούγκαλου(ν.4387/2016) και θα λειτουργήσει σύντομα με την έκδοση των σχετικών οδηγιών από το υπουργείο Εργασίας. Ο δείκτης θα μετράει την εξέλιξη των μισθών κάθε χρόνο με βάση το μέσο όρο της μεταβολής των αποδοχών των εργαζομένων στο σύνολο της οικονομίας από το 2002 και μετά.

Αν δηλαδή ένας εργαζόμενος είχε αύξηση από την επιχείρησή του κατά 5% το 2005 και κατά 4% το 2006, αλλά στο σύνολό της οικονομίας οι μισθοί είχαν μικρότερη αύξηση (έστω 2%), τότε οι αποδοχές για τα συγκεκριμένα έτη θα αναπροσαρμοστούν με τα ποσοστά του δείκτη μισθών για το σύνολο της οικονομίας. Ο τελικός μέσος όρος των αποδοχών που θα ληφθούν υπόψη για να βγει η σύνταξη, δεν θα είναι από τις αποδοχές που πραγματικά είχαν οι εργαζόμενοι, αλλά θα βγαίνει από τις αποδοχές που θα αναπροσαρμόζονται με τα ποσοστά εξέλιξης των μισθών στο σύνολο της οικονομίας.

Πηγή: Ελεύθερος Τύπος της Κυριακής