Η κυβέρνηση εξήγγειλε τη χορήγηση 400 € ΜΟΝΟ σε 155.000 (στο 1/3 του συνόλου)!

Ιδού τα επίσημα στοιχεία του ΟΑΕΔ!

Στο χθεσινό διάγγελμά του ο πρωθυπουργός εξήγγειλε τη χορήγηση επιδόματος 400 ευρώ σε 155.00 μακροχρόνια ανέργους.

Όμως σύμφωνα με τα πρόσφατα επίσημα στοιχεία του ΟΑΕΔ, που άμεσα εποπτεύεται από το υπουργείο Εργασίας, τον μήνα Φεβρουάριο του 2020 ο συνολικός αριθμός των μακροχρόνια ανέργων ανερχόταν σε 510.646 άτομα, ενώ για τον μήνα Ιανουάριο 2020 σε 508.727 ανθρώπους, όπως φαίνεται στους παρακάτω πίνακες από τις αντίστοιχες δημοσιευμένες Εκθέσεις του Οργανισμού.

Σύμφωνα πάντα με τους «ορισμούς» του ΟΑΕΔ, μακροχρόνια άνεργος είναι όποιος βρίσκεται σε καθεστώς ανεργίας πάνω από 12 μήνες.

Επομένως, είναι εντελώς αδικαιολόγητη η χορήγηση του επιδόματος των 400 € ΜΟΝΟ σε 155.000, δηλαδή στο 1/3 των συνολικά μακροχρόνια ανέργων! Εκτός βέβαια και αν η αδικία αυτή εις βάρος 355.000 συνανθρώπων μας, οφείλεται σε ελλειμματική πληροφόρηση του πρωθυπουργού.

Η ΕΝΥΠΕΚΚ καλεί την κυβέρνηση να άρει άμεσα τη μεγάλη αυτή αδικία και να διευρύνει και στους υπόλοιπους 355.000 μακροχρόνια άνεργους τη χορήγηση του συγκεκριμένου επιδόματος, που είναι μικρό μεν, αλλά αναγκαίο για τους ανέργους και τις οικογένειές τους, ειδικά τις Άγιες αυτές Μέρες.

πηγη: iskra.gr

του Διονύση Ελευθεράτου

Δεύτερο διαδοχικό καίριο πλήγμα στην κοινή λογική… Προτού προλάβουμε να αφομοιώσουμε το δόγμα πως η έλλειψη χρημάτων είναι όρος εκ των ων ουκ άνευ για μην φθάσουμε300 κιλάκαθένας και καθεμία, κατέφθασε μία ακόμη βαναυσότητα, πολλών «τόνων». Επίσης από το στόμα του Αδώνιδος Γεωργιάδη…

Διευκρινίζοντας πως η πρωθυπουργική εξαγγελία για τα 400 ευρώ δεν αφορά το σύνολο των ανθρώπων που «βολοδέρνουν» στο φάσμα της μακροχρόνιας ανεργίας, αλλά μόνον το 30%, ο αντιπρόεδρος της ΝΔ και υπουργός Ανάπτυξης διατύπωσε στο «Kontra TV» μια «ενδιαφέρουσα» θεωρία: Όποιος παραμένει άνεργος επί μεγάλο χρονικό διάστημα, εφ’ όσον ακόμη ζει, δεν έχει ανάγκη ενίσχυσης. Αφού ανασαίνει ακόμη, σημαίνει πως «έχει τον τρόπο» του. Δουλεύει «μαύρα»; Τον συντηρούν συγγενείς; Σε κάθε περίπτωση η επιβίωσή του μαρτυρά πως δεν έχει ιδιαίτερη ανάγκη… (Την επόμενη ημέρα ο διοικητής του ΟΑΕΔ Σπύρος Πρωτοψάλτης ανακοίνωσε ότι δεν θα επιδοτηθούν όσοι είναι άνεργοι επί διάστημα μεγαλύτερο των 24 μηνών).

Εμπλουτίζοντας τούτη τη… λαμπρή λογική κι επεκτείνοντας το «πεδίο εφαρμογής» της, θα μπορούσε κάποιος να συμπεράνει πως ακόμη και οι ζώντες άστεγοι είναι «ΟΚ», εάν έχουν συμπληρώσει πολλούς μήνες στο δρόμο και στα παγκάκια. Κι αυτοί κάποια «πατέντα» έχουν βρει, ειδάλλως θα ήταν μακαρίτες. Σε ένα ευρύτερο πεδίο, δεν υπάρχει κανένας λόγος να ανησυχούμε για όσους ζουν επί πολύ καιρό υπό συνθήκες ακραίας φτώχειας. Αφού ζουν, να χρωστούν ευγνωμοσύνη που δεν επιβαρύνονται και με κανένα ειδικό τέλος «αυξημένης αντοχής». Να μακαρίζουν την τύχη τους, σκεπτόμενοι πχ πόσοι ψυχικώς λεπτεπίλεπτοι μεσοαστοί νιώθουν «πνιγμένοι» από άγχη, από τα οποία οι ίδιοι ποτέ δεν βασανίστηκαν…

Μεγάλη σημασία, φυσικά, παρουσιάζει η «επιχειρηματολογία», όχι μόνο το «δια ταύτα» της διευκρίνισης που έκανε ο Αδ. Γεωργιάδης. Δεν μίλησε για αναγκαστικές προτεραιότητες. Δεν επικαλέστηκε πολλαπλές, παράλληλες οικονομικές ανάγκες. Δεν υπερασπίστηκε κάποια λογική «συγκράτησης» κρατικών δαπανών, τώρα, επειδή κανείς δεν ξέρει πόσα θα απαιτήσει η αντιμετώπιση του Covid 19 και των συνεπειών του, αύριο. Όχι. Επέλεξε να διακηρύξει πως οι μακροχρόνια άνεργοι δεν χρήζουν βοήθειας, επιμηκύνοντας έτσι τον – κάπως ανομοιόμορφο, ίσως, αλλά σίγουρα βολικό- κατάλογο των «τυχερών», «καταφερτζήδων» ή και «προνομιούχων», που δεν δικαιούνται να ζητούν (ούτε την «επόμενη μέρα») πολλά, διότι δεν αντιμετωπίζουν δα και πολλές δυσκολίες…

Δεν είναι προφανές; Με τις κατάλληλες συγκρίσεις και με βάση υπολογισμού τους ανέργους των 25, 30 και 40 μηνών, όλοι είμαστε «ψιλο- τυχεροί»! Όσο κι αν μειωθούν οι αποδοχές μας, όσο κι αν συρρικνωθεί ο μισθός μας, αν μη τι άλλο υπάρχει ένα πιάτο στο τραπέζι μας. Κι αν μείνουμε άνεργοι, υπομονή. Θα πιάσουμε κάποια στιγμή το όριο, πέραν του οποίου ο άνεργος γίνεται… εφτάψυχος, άτρωτος και θα… το γιορτάσουμε. Ποιος ξέρει, μπορεί να μας στείλει γλυκά και ο- ενημερωμένος από τις στατιστικές του ΟΑΕΔ- ευγενικός Άδωνις.

Δικαιολογημένα το νέο «χτύπημα» του Αδ. Γεωργιάδη προκάλεσε οργή, αλλά δεν υπάρχουν και πολλές δικαιολογίες για όσους ένιωσαν και έκπληξη. Η κυνική πεμπτουσία των αναφορών του στα300 κιλάκαι στους ανέργους δεν ξεφεύγει από τις ράγιες, πάνω στις οποίες κινείται το ήδη γνωστό κράμα που συνενώνει κοινωνικό δαρβινισμό, πνεύμα Αντουανέτας και διαρκή παρότρυνση στον κόσμο της εργασίας, να συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι είναι αναλώσιμος.

Οι ιδεολογικές αυτές σιδηροτροχιές προϋπήρχαν των μνημονίων, αλλά στη μνημονιακή εποχή έγιναν περισσότερο ευδιάκριτες, καθώς το γύρω τοπίο αποψιλώθηκε. Εξαφανίστηκαν «ταμπού», προσχήματα, κοινωνικές σταθερές που υπαγόρευαν κάποια αυτοσυγκράτηση και αρκετούς ελιγμούς. Έτσι, ράγιες και φορτία «βγάζουν μάτια», πλέον. Ας θυμηθούμε μερικούς «σταθμούς»:

Στην πρώιμη μνημονιακή εποχή, πολλοί «ειδήμονες» είπαν πως η μείωση των μισθών μας, ακόμη και σε επίπεδα δραματικά, θα ήταν το αναγκαίο κακό για να μην αυξηθεί πολύ η ανεργία. Ε, οι μισθοί βρέθηκαν στα τάρταρα, η επίσημη ανεργία κοντά στο 30%, αλλά κανείς από τους «φωστήρες» τελάληδες της θεωρίας της «τραμπάλας» (αν πέσει χαμηλά ο πόλος των μισθών, θα ανέβει εκείνος που προστατεύει την απασχόληση) δεν έδωσε ποτέ την παραμικρή εξήγηση. Ίσως επειδή κι αυτές τις «ευαισθησίες» τις έφαγε η… προαναφερθείσα αποψίλωση ή τις πάτησε το ίδιο το τρένο.

«Θα αγωνιστώ να υπάρχει ένας εργαζόμενος σε κάθε οικογένεια», μας είπε ο Γιώργος Παπανδρέου, το Σεπτέμβριο του 2011. Από το βήμα της ΔΕΘ, με στόμφο!… Μέχρι τότε, τουλάχιστον τα παραμύθια είχαν στο επίκεντρό τους κάποιο υποτιθέμενο «θετικό» που αφορούσε την άμεση επιβίωση ανθρώπων. Το «μικρότερο κακό» θα απέτρεπε, τάχα, κάποιο μεγαλύτερο, που θα είχε ευθεία αντανάκλαση στις ζωές τους, όχι σε «ψυχρούς» δείκτες.

Ε, αυτό το «τουλάχιστον» αποσύρθηκε στη δύση του 2014. Τότε που οι «συστημικές» δυνάμεις ένιωσαν την ανάγκη να απαντήσουν σ’ ένα απλό ερώτημα: Εάν όντως η οικονομία είχε τεθεί πάλι «σε τροχιά ανάκαμψης», όπως διατεινόταν τότε η κυβέρνηση Σαμαρά, γιατί παρέμενε απαγορευμένη κάθε συζήτηση περί ενδεχόμενης αύξησης του κατώτατου μισθού, έπειτα από 4,5 και πλέον χρόνια κοινωνικής ισοπέδωσης;

Και τότε, σαν να έγινε… γενική επιφοίτηση από κάποιο «άγιο πνεύμα» λιτότητας, βρέθηκε στη μόδα η εξής «γραμμή»: Δεν θα έπρεπε να γίνει καμία αύξηση μισθών, ούτε καν του κατώτατου, διότι σε αυτή την περίπτωση θα ακολουθούσε μεγαλύτερη ζήτηση αγαθών. Οπότε, τι; Οπότε είτε θα έπονταν «περισσότερες εισαγωγές» (βερσιόν πρώτη- η πλέον προτιμούμενη) είτε θα επιστρέφαμε «στη δομή του ΑΕΠ πουβασιζόταν κατά 70%στηνκατανάλωση» (βερσιόν δεύτερη- η πλέον «σοφιστικέ», την ακούσαμε από τον υφυπουργό Εργασίας Αντώνη Μπέζα, στο «Star», την 1η Δεκεμβρίου 2014).

Ήταν σαν να έβλεπες μια κοινωνία να πνίγεται και εσύ να διατεινόσουν πως δεν θα έπρεπε να βγει στην επιφάνεια του νερού, για να μην πάθουν καμία «ηλίαση» οι δείκτες του εμπορικού ισοζυγίου και της «δομής» ενός ΑΕΠ, που είχε ήδη καταβαραθρωθεί… Ακούσαμε το… συγκλονιστικό αυτό επιχείρημα από στελέχη της ΝΔ, του Αδ. Γεωργιάδη συμπεριλαμβανόμενου, από τον Σταύρο Θεοδωράκη, κλπ.

Η απόσταση από το «η φτώχεια είναι καλή για να μη φουσκώσουν οι εξαγωγές», ως το «για να μην παχύνετε» ή να μην… καλομάθουν οι μακροχρόνια άνεργοι, ναι μεν είναι ευδιάκριτη ως προς τη «χοντράδα» στην εκφορά του λόγου και την εγκατάλειψη κάθε «τεχνοκρατικής» ορολογίας, αλλά ο πυρήνας παραμένει στις ίδιες ράγιες του κυνικού, κοινωνικού δαρβινισμού. Υπό αυτήν την έννοια, θα ήταν σοβαρό λάθος να θεωρήσουμε ότι έχουμε να κάνουμε απλώς με κάποιες «παλαβομάρες» και φραστικές ακρότητες του σημερινού υπουργού Ανάπτυξης, που τα συνηθίζει αυτά. Αυτό που βλέπουμε κι ακούμε είναι, αφενός η αξιοποίηση των μαζεμένων στην αποθήκη του «There Is No Alternative» («ΤΙΝΑ») εφοδίων που άφησε η περίοδος των μνημονίων και, αφετέρου, η προετοιμασία για «την επόμενη ημέρα».

Η λεκτική βιαιότητα μπορεί να οφείλεται σε κάποιο άγχος για αυτήν την προετοιμασία. Μπορεί, αντίθετα, να αντανακλά την άνεση που προς το παρόν διαθέτει η κυβέρνηση, εν μέσω έγκλειστων ανθρώπων και Μέσων «Ενημέρωσης», τα οποία, μεταξύ άλλων, μη έχοντας καν… ανακαλύψει τον «οδικό χάρτη» της πανδημίας και την κατά πολύ μειωμένη «αγριάδα» της στην Ανατ. Ευρώπη και τα Βαλκάνια (σε σχέση με Β. Ιταλία, Ισπανία, Αγγλία, κλπ) επιδίδονται σε «κούφιες» υμνολογίες. Μπορεί, πάλι, να προδίδει έναν συνδυασμό και των δυο.

Τις διαθέσεις της κοινωνίας κατά την «επόμενη ημέρα» και επόμενη περίοδο κανείς δεν μπορεί να τις προκαθορίσει. Δεν είναι, ασφαλώς, αβάσιμη η «συστημική» προσδοκία πως η «παρακαταθήκη» του «ΤΙΝΑ» των μνημονίων, σε συνάρτηση με τον φόβο και το «μούδιασμα» από την καραντίνα, θα επιφέρουν ένα γερό, μακροχρόνιο «ντεφορμάρισμα» ακόμη σε κοινωνικές δυνάμεις, που υπό άλλες συνθήκες θα αντιδρούσαν.

Θα υπάρξουν, όμως, κι άλλα στοιχεία, όπως και εκκρεμότητες, στο εγγύς μέλλον. Θα είναι, πχ, οι «καταπραϋντικοί» παράγοντες, δηλαδή αυτοί που θα ευνοήσουν την κοινωνική και πολιτική πειθάρχηση, ικανοί να «ισοσκελίσουν» την αδυναμία ενοχοποίησης του κόσμου για το υγειονομικό κακό; Από το 2010 κι εντεύθεν αφοριστήκαμε σχεδόν όλοι ως διεφθαρμένοι, βολεψάκηδες, ομοτράπεζοι του Πάγκαλου, φοροφυγάδες- εν ολίγοις βασικοί υπεύθυνοι για την κρίση χρέους. Για τον Covid 19, όσες «κουτοπόνηρες» τηλεοπτικές λήψεις κι αν εμφανίσουν σαν πλήθος τριάντα περιπατητές ή δρομείς σε μια παραλία με μήκος εκατοντάδων μέτρων και πλάτος δεκάδων, είναι απίθανο να μείνει ως καταστάλαγμα στη συλλογική συνείδηση η ενοχή. Άλλωστε η όποια ευπιστία και ανοησία θα αφορά αιτιάσεις για την αντιμετώπιση της πανδημίας, όχι για την εμφάνισή της.

Αλλά, πάλι, κανείς δεν ξέρει… Από τα εγχώρια ΜΜΕ όλα μπορεί να τα περιμένει κανείς. Καλού – κακού, ας είμαστε ψυχολογικά προετοιμασμένοι ν’ ακούσουμε, πχ, ότι φταίμε, διότι έως τώρα ζούσαμε πάνω από τις δυνάμεις του ανοσοποιητικού μας συστήματος…

ΠΗΓΗ: kommon.gr

Εκτίναξη της ανεργίας στο 30% για φέτος προβλέπει η έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής για τις επιπτώσεις το 2020. Η πτώση του ΑΕΠ θα προσεγγίσει το 10%.

Εντελώς στον …αέρα βρίσκονται οι ισχυρισμοί της κυβέρνησης για ύφεση το 2020, που όμως θα συνοδευθεί με έκρηξη ανάπτυξης το 2021, σύμφωνα με την έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής για τις επιπτώσεις της πανδημίας. Αυτό το σενάριο θεωρείται αβέβαιο. Βέβαιη όμως είναι η εκτίναξη της ανεργίας σε ποσοστά πάνω από 30% ενώ οι επιπτώσεις στο ΑΕΠ της χώρας, μόνον για το 2020, κατά πάσα πιθανότητα θα προσεγγίσουν το 10%.

Η έκθεση του Γραφείο Προϋπολογισμού περιγράφει 3 σενάρια για τις επιπτώσεις του Covid 19, τα οποία σχετίζονται ευθέως με την παράταση των μέτρων για την αντιμετώπιση της πανδημίας αλλά και από το εύρος των δημόσιων παροχών, αν δηλαδή θα είναι φθάσουν τα 5 δισεκατομμύρια ή τα 10 δισεκατομμύρια ευρώ.

Η «βεντάλια» των επιπτώσεων στο ΑΕΠ ξεκινά από το σενάριο της σχετικά άμεσης αναστολής των μέτρων και της ενίσχυσης με 10 δις ευρώ, στο οποίο η επίπτωση στο ΑΕΠ είναι -4,4%. Όμως στα σενάρια μιας μικρής παράτασης στη λήψη μέτρων το ποσοστό αυτό φθάνει στο -8,5% ενώ εκτινάσσεται στο -9,4% ή ακόμη και στο -10,2% εάν υπάρξει αργή επαναφορά σε συνθήκες συνήθους οικονομικής λειτουργίας.

Τραγικά είναι τα ποσοστά της ανεργίας που αναφέρονται στην έκθεση. Είναι μάλιστα εντυπωσιακό ότι δεν παραλλάσσουν ιδιαίτερα ακόμη και σε διαφορετικά σενάρια. Από 16% που είναι σήμερα αναμένεται να εκτοξευθούν σε ποσοστά μεταξύ του 26% έως και 31,3%! Όσο για το δημόσιο χρέος προβλέπεται σημαντική αύξηση από το 175% σήμερα σε ποσοστό γύρω στο 192% σε όλα τα σενάρια.

Από τα πλέον σημαντικά στοιχεία της Έκθεσης του Γραφείου Προϋπολογισμού είναι αυτό που αμφισβητεί το κεντρικό οικονομικό αφήγημα, στο οποίο αναφέρθηκε στο διάγγελμά του και ο πρωθυπουργός: Δηλαδή στο ότι θα υπάρξει αναπτυξιακή έκρηξη το 2021. Σύμφωνα με το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής αυτό είναι αρκετά αβέβαιο. Όπως αναφέρει «όσον αφορά το 2021, αναμένεται ανάκαμψη της οικονομίας. Υπάρχει όμως σημαντική αβεβαιότητα καθώς η ανάκαμψη θα εξαρτηθεί από την ένταση και τη διάρκεια της ύφεσης το 2020, από τα μέτρα πολιτικής που θα ληφθούν στη συνέχεια καθώς και από την πρόοδο της ιατρικής αναφορικά με την αντιμετώπιση του COVID-19 (δημιουργία εμβολίου, κατάλληλων φαρμάκων κλπ)».

Επίσης στην έκθεση τονίζεται ότι ελάχιστα ενισχύουν την εικόνα της οικονομίας οι αναβολές φόρων και εισφορών που έχουν θεσμοθετηθεί. Τονίζεται χαρακτηριστικά πως «ενα σημαντικό συμπέρασμα είναι η περιορισμένη επίδραση της δημοσιονομικής στην ένταση της ύφεσης. Ο βασικός λόγος είναι πως η δαπάνη γίνεται είτε με μεταβιβάσεις είτε με αναστολές φόρων που δεν επηρεάζουν άμεσα το ΑΕΠ – όπως θα συνέβαινε αν η δαπάνη γίνονταν με αγορές αγαθών και υπηρεσιών – αλλά έμμεσα μέσω της κατανάλωσης εκείνων που εισπράττουν. Με δεδομένο ότι σημαντικό μέρος της κατανάλωσης στρέφεται στις εισαγωγές, η θετική επίπτωση στο ΑΕΠ περιορίζεται ακόμα περισσότερο».

Τέλος, το  Γραφείο τονίζει πως «απαιτούνται πρόσθετα μέτρα για τη συγκράτηση της ύφεσης και για να περιοριστούν τα αποτελέσματα υστέρησης, δηλαδή να αποφευχθεί μια μόνιμη αύξηση της ανεργίας και μια υποβάθμιση του παραγωγικού και κεφαλαιουχικού δυναμικού της χώρας καθώς και μια εκ νέου αύξηση των μη εξυπηρετούμενων δανείων».

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Μπάμπης Συριόπουλος

▸ Υπερπροβάλλεται η συνεισφορά εταιρειών στο σύστημα υγείας, για να ανοίξει ο δρόμος της επόμενης λεηλασίας

Η αναγκαιότητα του δημόσιου συστήματος υγείας έχει γίνει πια παραδεκτή απ’ όλους, έστω στα λόγια, στις μέρες της πανδημίας που ζούμε. Οι πολέμιοι κάθε τι δημόσιου έχουν προς το παρόν σιωπήσει, περιμένοντας να περάσει η μπόρα, και καμώνονται πως χειροκροτούν τους υγειονομικούς που από προνομιούχοι και διεφθαρμένοι έγιναν «ήρωες». Αυτό ακριβώς το ρήγμα στη χρόνια εξύμνηση της αποτελεσματικότητας και της κοινωνικής χρησιμότητας του ιδιωτικού τομέα προσπαθούν να μπαζώσουν το κεφάλαιο και τα ΜΜΕ του με ένα κύμα πολυδιαφημιζόμενων δωρεών προς τα δημόσια νοσοκομεία. Επιχειρηματικοί όμιλοι όπως η Motor Oil, ο Μυτιληναίος, η Intracom και η lamda Development, τα ΕΛΠΕ, φορείς όπως η Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών, το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, το Κοινωφελές Ίδρυμα Ιωάννη Λάτση και το Ίδρυμα Παύλου και Αλεξάνδρας Κανελλοπούλου, εμπορικές αλυσίδες όπως ΑΒ και Lidl, εταιρείες τροφίμων και ποτών και κανάλια προσφέρουν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ, αναπνευστήρες, αναλώσιμα και διευκολύνσεις στα δημόσια νοσοκομεία. Η ΔΕΗ είχε την έμπνευση να δωρίσει 5 εκατ. ευρώ στο ΕΣΥ που θα τα μαζέψει παίρνοντας 0,8 ευρώ από τον καθένα από τους 6,5 εκατ. «πελάτες» της, δηλ. εμάς! Ιδιαίτερης προβολής έτυχαν οι προσφορές σε νοσηλευτικές μονάδες και κλίνες από ιδιωτικούς παρόχους υγείας, όπως ο Όμιλος Ιατρικού Αθηνών και η Ευρωκλινική.

Όλες αυτές οι δωρεές από επιχειρήσεις και φορείς του κεφαλαίου δεν γίνονται, βέβαια, με το αζημίωτο. Εκτός από τις θεσμοθετημένες άμεσες μειώσεις φόρων λόγω δωρεάς, εξασφαλίζουν διαφήμιση και προβολή της «κοινωνικής ευθύνης» τους. Η εθελοντική συμβολή του κεφαλαίου «στα δύσκολα» οικοδομεί το μοντέλο του κοινωνικού εταιρισμού. Η ΓΣΕΕ με την «κοινωνική συμμαχία» έχει διανύσει την απόσταση που της αναλογεί, σειρά τώρα του κεφαλαίου να διανύσει τη δική του. Αυτές οι προσφορές έρχονται να προλάβουν τη λαϊκή αγανάκτηση για την προκλητική φοροασυλία του μεγάλου κεφαλαίου, ιδίως τα τελευταία δέκα χρόνια της κρίσης. Η φορολόγηση των εφοπλιστών, με τη συναίνεση του συνόλου των αστικών κομμάτων, μόνο πρωταπριλιάτικο ανέκδοτο, όπως αυτό του prin.gr, θα μπορούσε να γίνει.

Οι ιδιώτες της υγείας, αυτοί που τα επικίνδυνα περιστατικά –μεταξύ αυτών και του κορονοϊού– τα πασάρουν στο ΕΣΥ, έχουν παραπάνω λόγους να εμφανίζονται ως ευεργέτες. Χρόνια τώρα το ΕΣΥ στέλνει ασθενείς στους ιδιώτες, χρεώνοντας τα ασφαλιστικά ταμεία, αυτό δεν είναι καινούριο. Λίγο πριν ξεσπάσει η πανδημία στη χώρα μας, τον Γενάρη του 2020, ο υπουργός Υγείας Βασίλης Κικίλιας ανακοίνωσε μια κλιμάκωση της εισβολής του ιδιωτικού κεφαλαίου στο ίδιο το ΕΣΥ. Σε τρία δημόσια νοσοκομεία θα ξεκινούσε η εφαρμογή ενός πιλοτικού σχεδίου ΣΔΙΤ στην υγεία, σύμφωνα με το οποίο τα νοσοκομεία θα μίσθωναν με leasing ιατρικό εξοπλισμό από ιδιώτες. Τώρα, βέβαια, που όλοι ορκίζονται στο όνομα του δημόσιου συστήματος υγείας, αυτά τα σχέδια κρύβονται βιαστικά στα συρτάρια, ώστε να επανέλθουν αργότερα.

Ο σύγχρονος καπιταλισμός, στην Ελλάδα και παγκόσμια, δεν έχει καθόλου παραιτηθεί από την τάση επιστροφής στο κοινωνικό μοντέλο του 19^ου αιώνα, όταν η επιβίωση των φτωχών και των εξαθλιωμένων επαφίεντο στην ελεημοσύνη των φιλάνθρωπων πλούσιων. Αντί της φορολογίας του κεφαλαίου και της εγγυημένης από το κράτος δωρεάν παροχής κοινωνικών αγαθών, όπως η υγεία, η εθελοντική προσφορά των εταιρειών. Η Θάτσερ το είχε διατυπώσει με τον καλύτερο τρόπο: «μικρό κράτος, μεγάλη κοινωνία», εννοώντας, βέβαια, μικρό κράτος πρόνοιας και «μεγάλη» ατομική φιλανθρωπία. Αν και έχουν περάσει 40 περίπου χρόνια από τότε και ελάχιστοι παραδέχονται ότι είναι νεοφιλελεύθεροι, η πολιτική της σιδηράς κυρίας εφαρμόζεται, σε άπειρες παραλλαγές και μείγματα, ακόμα κι από όσους την αποκηρύσσουν με αποστροφή. Ένδειξη της κυριαρχίας της αντίληψης της ατομικής ευθύνης είναι και η προσφορά του 50% της αποζημίωσης των βουλευτών, λες και οι βουλευτικοί μισθοί είναι υπεύθυνοι για την κατάσταση του ΕΣΥ. Η «ατομική ευθύνη» των βουλευτών και του αστικού πολιτικού προσωπικού, συνολικά, είναι ότι ανέχονται την «εθελοντική» φορολόγηση των εφοπλιστών που ούτε κι αυτή δεν τηρείται. Τα δημόσια νοσοκομεία, οι μαχόμενοι υγειονομικοί και ο λαός δεν χρειάζονται τη φιλανθρωπία των εχόντων αλλά την επιβολή βαριάς φορολογίας στο κεφάλαιο –πρώτα στους εφοπλιστές– και την επίταξη του ιδιωτικού τομέα υγείας, χωρίς αποζημίωση.

ΠΗΓΗ: prin.gr