Το σλόγκαν «εμπιστοσύνη στους ειδικούς» – ή, σε παραλλαγή, «εμπιστοσύνη στους επιστήμονες» – έχει αποκτήσει ιδιαίτερο επικοινωνιακό, ιδεολογικό και πολιτικό βάρος το τελευταίο διάστημα, με αφορμή την επιθετική εξάπλωση της Covid-19. Η «εμμονικής» συχνότητας επίκλησή του, μάλιστα, δυσκολεύει να γίνεται αντιληπτό σε τι πραγματικά αναφέρονται όσοι το χρησιμοποιούν.

Στο στόμα των αστικών κυβερνήσεων ανά τον κόσμο, λειτουργεί ως επιχείρημα για την τεκμηρίωση της… σοφίας που χαρακτηρίζει τις πολιτικές αποφάσεις για τη διαχείριση της πανδημίας. Ετσι, η κυβέρνηση της ΝΔ επιχαίρει για τη δήθεν «αποτελεσματική» διαχείριση της κατάστασης, προβάλλοντας ότι τα κατάφερε γιατί επέλεξε να δώσει τον πρώτο λόγο στους – πράγματι καταξιωμένους στο αντικείμενό τους – ειδικούς οι οποίοι απαρτίζουν την Επιτροπή που η ίδια όρισε υπό τον καθηγητή Τσιόδρα.

Αντίστοιχα, αστικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης επικαλούνται επιστημονικές μελέτες στην προσπάθειά τους να μεταφέρουν την πολιτική αντιπαράθεση σε πεδίο που δεν αμφισβητεί τις στοχεύσεις τις οποίες από κοινού με τις αστικές κυβερνήσεις υπηρετούν. Ετσι, βλέπουμε τον ΣΥΡΙΖΑ να αξιοποιεί διαφοροποιήσεις στις επιστημονικές γνωμοδοτήσεις για να μεμφθεί επιδερμικά την κυβέρνηση.
Ποια «εμπιστοσύνη», σε ποιους επιστήμονες και γιατί

Προκύπτει ένα εύλογο ερώτημα: Αφού παντού ο πρώτος λόγος δόθηκε στους ειδικούς, γιατί είναι διαφορετικά τα αποτελέσματα της διαχείρισης της πανδημίας σε κάθε χώρα;

Μήπως οι δικοί μας ειδικοί είναι καλύτεροι από τους άλλους; Κανένας Ιταλός λοιμωξιολόγος ή επιδημιολόγος δεν θα υποστήριζε ότι ο νέος κορονοϊός δεν μεταδίδεται μεταξύ των εργατών που στοιβάζονταν στις μεγάλες βιομηχανίες την ώρα που η πανδημία κάλπαζε. Οπως και κανένας Ελληνας συνάδελφός του δεν θα υποστήριζε κάτι τέτοιο για τις εκατοντάδες ανάλογες – στον ένα ή στον άλλο βαθμό – περιπτώσεις που καταγγέλλουν τα ταξικά συνδικάτα στη χώρα μας.

Μήπως η διαφορά βρίσκεται στο πώς αξιολογήθηκε η προτεραιότητα στην ανθρώπινη ζωή από την κυβέρνηση της ΝΔ; Το γεγονός ότι οι διεκδικήσεις των κατεξοχήν ειδικών επιστημόνων – των υγειονομικών, που δουλεύουν σε άθλιες συνθήκες στα νοσοκομεία της χώρας μας – βρίσκουν διαχρονικά τοίχο από όλες τις κυβερνήσεις αποδεικνύει ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει.

Εξάλλου, δεν γίνεται να ξεχάσουμε και την αλφαβήτα για όποιον έχει την παραμικρή σχέση με την επιστήμη: Η αξιοπιστία των στατιστικών καθορίζεται από το μέγεθος και την αντιπροσωπευτικότητα του δείγματος. Είναι αστείο να πανηγυρίζεις π.χ. για τα περιορισμένα κρούσματα, όταν δεν έχεις κάνει μαζικά τεστ για να τα εντοπίσεις. Ξεπερνά τα όρια της αστειότητας η ανάλυση που είδαμε στις τηλεοράσεις για την «πρωτιά της Ελλάδας στον αριθμό των τεστ ανά κρούσμα»!

Τελικά, μήπως αλλού είναι το πρόβλημα; Μήπως, στην πραγματικότητα, πίσω από το σλόγκαν «εμπιστοσύνη στους επιστήμονες» κρύβεται η αστική πολιτική, που στις διάφορες παραλλαγές της προωθείται παντού με την επίκληση της επιστήμης;
Η εργαλειοποίηση της επιστήμης από την αστική πολιτική

Ανεξαρτήτως συνθηκών, τα αστικά επιτελεία δεν παρεκκλίνουν ούτε ρούπι από το στόχο της στήριξης της καπιταλιστικής οικονομίας. Στην τρέχουσα συγκυρία, καλούνται να συνυπολογίσουν πολλές αλληλεπιδρώσες παραμέτρους, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζουν κάποιες που μπορούμε να ομαδοποιήσουμε σε δύο κατηγορίες.

Η πρώτη αφορά την εξέλιξη της πανδημίας, σε συνδυασμό με την κατάσταση του συστήματος Υγείας και τις δυνατότητες περίθαλψης των νοσούντων. Εξ ου και οι εκτιμήσεις των λοιμωξιολόγων και των επιδημιολόγων βρίσκονται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος.

Η δεύτερη έχει να κάνει με την κατάσταση της καπιταλιστικής οικονομίας σε κάθε χώρα και διεθνώς, τις ανάγκες των επιχειρηματικών ομίλων των διαφόρων κλάδων, τον μεταξύ τους ανταγωνισμό, με τη νέα καπιταλιστική οικονομική κρίση να εφορμά ήδη πριν τον νέο κορονοϊό. Από εδώ εξηγούνται οι διαφοροποιήσεις στις πολιτικές διαχείρισης της πανδημίας από τις διάφορες αστικές κυβερνήσεις.

Συσχετίζοντας τα παραπάνω, φωτίζεται το κύριο: Σε κάθε περίπτωση, οι αποφάσεις που λαμβάνονται είναι πολιτικές και η επιστημονική εμπειρογνωμοσύνη αξιοποιείται κατά το δοκούν για την υποστήριξή τους.

Εξάλλου, πολιτικές είναι και οι αποφάσεις για τη στελέχωση και το ρόλο που αποδίδεται στα διάφορα επιστημονικά επιτελεία. Αλλωστε, οι ειδικότητες όσων έχουν επιλεγεί να τα στελεχώσουν, έως ένα βαθμό προκαταλαμβάνουν και το είδος και την εμβέλεια των γνωμοδοτήσεών τους. Για παράδειγμα, είναι σχεδόν δεδομένο ότι οι ογκολόγοι θα στάθμιζαν διαφορετικά τον κίνδυνο που διατρέχουν οι καρκινοπαθείς που αναγκάζονται να διακόψουν τη θεραπεία τους. Αντίστοιχα, οι ψυχολόγοι θα στάθμιζαν διαφορετικά τους κινδύνους από την εμμονική επίκληση στην ατομική ευθύνη, ενώ, σε συνεργασία και με ορθοπεδικούς και γιατρούς Εργασίας, θα έβλεπαν διαφορετικά τα μέτρα για την επιβολή της τηλεργασίας (και πιθανότατα θα έρχονταν σε αντιπαράθεση με τους ειδικούς της αστικής οικονομικής επιστήμης, οι οποίοι θα προσπαθούσαν να συνδυάσουν τη μείωση του κόστους λειτουργίας των επιχειρήσεων με την αύξηση της εντατικοποίησης και της παραγωγικότητας της εργασίας).

Με λίγα λόγια, ισχύει ότι ο τρόπος που ορίζεις ένα πρόβλημα προδιαγράφει και τις προοπτικές της προσπάθειας επίλυσής του.

Αυτό ισχύει και για τους επιδημιολόγους και τους λοιμωξιολόγους. Για παράδειγμα, αλλιώς θα τοποθετούνταν για τη λειτουργία των σχολείων εάν είχαν γίνει πράξη όσα διεκδικούν εδώ και χρόνια μαθητές, εκπαιδευτικοί και γονείς για τις σχολικές υποδομές, και αλλιώς με βάση την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί διαχρονικά, η οποία επιτείνεται με τις προβλέψεις του σχεδίου νόμου της κυβέρνησης για περισσότερους μαθητές ανά σχολική αίθουσα. Οπως επίσης είναι προφανές ότι δεν μπορεί να βρει κανένα επιστημονικό έρεισμα η πρόταση της κυβέρνησης προς την Κομισιόν να μη μένει κενή ούτε μία θέση στα αεροπλάνα που θα μεταφέρουν τους τουρίστες για τα ξενοδοχειακά συγκροτήματα, την ώρα που όλοι χρειάζεται να κρατάμε αποστάσεις στα σούπερ μάρκετ και στις ουρές στις τράπεζες και τη ΔΕΗ.

Το συμπέρασμα προκύπτει αβίαστα: Οι αστικές πολιτικές διαχείρισης, τόσο για το «lockdown» όσο και για το σταδιακό άνοιγμα, σχεδιάζονται με γνώμονα τα συμφέροντα των μεγαλοεπιχειρηματιών και τις προτεραιότητες της καπιταλιστικής οικονομίας και όχι την προστασία της υγείας του λαού. Στην προσπάθειά τους να βρουν την πολυπόθητη γι’ αυτούς χρυσή τομή μεταξύ βραχυπρόθεσμου και μεσοπρόθεσμου «κόστους» και «οφέλους», τα αστικά επιτελεία εργαλειοποιούν και την επιστήμη.
Ο εγκλωβισμός της επιστήμης στη μέγκενη του καπιταλισμού

Με τον νέο κορονοϊό να έχει κάνει την εμφάνισή του πριν από λίγους μόλις μήνες, είναι πολλά αυτά που χρειάζεται να ανακαλύψουν ακόμα οι επιστήμονες ώστε η γνώση και η ανθρώπινη δραστηριότητα να κυριαρχήσουν πάνω του. Καθώς τα δεδομένα που έχει στη διάθεσή της η επιστημονική κοινότητα συνεχώς εμπλουτίζονται, όχι μόνο δεν είναι παράλογο να αναθεωρούνται προγενέστερες επιστημονικές εκτιμήσεις, αλλά είναι και αναγκαίο.

Αλλωστε, μόνο έτσι αναπτύσσεται διαλεκτικά η γνώση, με την κοινωνική πρακτική να αποτελεί την κρησάρα για το περιεχόμενό της, αλλά και να καταδεικνύει τους δρόμους που διανοίγει η κατάκτησή της.

Η όλο και μεγαλύτερη και βαθύτερη σχετική αλήθεια που κατακτά η επιστημονική γνώση, όσο αναπτύσσεται μέσα από την ανάπτυξη της επιστημονικής δραστηριότητας και της κοινωνικής πρακτικής, δεν είναι παράγοντας αμφιβολίας για την αξιοπιστία της επιστήμης, αλλά το πιο ισχυρό όπλο της ανθρωπότητας στην προσπάθειά της να αναμετρηθεί νικηφόρα με τα νέα προβλήματα που της θέτει η διαρκώς αναπτυσσόμενη φυσική και κοινωνική πραγματικότητα.

Δεν μπορεί όμως να παραγνωρίζει κανείς ότι και η ίδια η επιστήμη αναπτύσσεται στο πλαίσιο αυτής της κοινωνικής πραγματικότητας. Ο προσανατολισμός και τα περιθώρια ανάπτυξης της επιστημονικής γνώσης καθορίζονται και από το πλαίσιο εντός του οποίου συγκροτούνται και διαμορφώνονται οι σχέσεις που διέπουν την επιστημονική δραστηριότητα και τους θεσμούς που την προάγουν. Η αντικειμενικότητα της επιστημονικής γνώσης δεν σβήνει το ταξικό πρόσημο της αστικής επιστήμης.

Η περίοδος που διανύουμε είναι χαρακτηριστική. Από τη μία διαφαίνονται οι τεράστιες δυνατότητες που υπάρχουν, με τους χιλιάδες επιστήμονες και ερευνητές να μπορούν δυνητικά να οργανώσουν τη δουλειά τους στο πλαίσιο σχεδιασμένης συνεργασίας, ώστε να ανταποκριθούν ακόμα και σε έκτακτες καταστάσεις και ανάγκες του λαού. Από την άλλη, η εξουσία του κεφαλαίου φρενάρει τις δυνατότητες της επιστήμης να αναπτυχθεί σχεδιασμένα ώστε να υπηρετεί τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες.

Ακόμα και τα αστικά ΜΜΕ βρίθουν αναφορών για τον ανταγωνισμό μεταξύ των φαρμακοβιομηχανιών, την πρόταξη του κόστους της έρευνας έναντι του οφέλους για την υγεία του λαού, τους διαφόρων ειδών περιορισμούς με πατέντες κ.λπ.

Ο καπιταλισμός ενδιαφέρεται να βρεθούν άμεσα θεραπείες και εμβόλια για την Covid-19, γιατί χρειάζεται να εξασφαλίζει την αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης. Ομως το τι, πότε και πώς δεν καθορίζεται από τις «ανθρωπιστικές ανησυχίες» των καπιταλιστών, αλλά από την υπαγωγή της επιστημονικής έρευνας στις ανάγκες διευρυμένης αναπαραγωγής του κεφαλαίου, από το ποσοστό κέρδους και τα μερίδια αγοράς των ανταγωνιζόμενων ομίλων, με αποτέλεσμα η υγεία του λαού να παραμένει εγκλωβισμένη στη μέγκενη του καπιταλισμού.

Είναι χαρακτηριστικό ότι πίσω από πολλά ερευνητικά εγχειρήματα για θεραπείες και εμβόλια για την Covid-19 βρίσκονται χρηματοδότες που έχουν ήδη πάρει θέση στον λυσσαλέο διεθνή ανταγωνισμό για την «επόμενη μέρα» της καπιταλιστικής οικονομίας.
Η εργατική τάξη μπορεί να μεταμορφώσει την επιστήμη σε δύναμη προς όφελος του λαού

Οι αστικές δυνάμεις πασχίζουν με κάθε τρόπο να στηρίξουν τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, επιδιώκοντας να φορτώσουν τα βάρη της πανδημίας και της κρίσης στις πλάτες του λαού. Στην προσπάθειά τους αυτή, αναζητούν έρεισμα και υποστήριξη στην επιστήμη, την οποία διαθλούν υπό το πρίσμα των συμφερόντων της εξουσίας του κεφαλαίου και αξιοποιούν εργαλειακά για την προώθηση των στοχεύσεών τους.

Ο Μαρξ υπογράμμιζε ότι μόνο η εργατική τάξη μπορεί να μεταμορφώσει την επιστήμη από εργαλείο ταξικής κυριαρχίας σε δύναμη προς όφελος του λαού. Το δυνάμωμα της κοινωνικής συμμαχίας της εργατικής τάξης με τα φτωχά λαϊκά στρώματα, που με την οργανωμένη δύναμη της συνειδητής πειθαρχίας προτάσσει την απειθαρχία στις αντιλαϊκές πολιτικές και την αγωνιστική διεκδίκηση για την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών, είναι ο παράγοντας που μπορεί να ανατρέψει τους σχεδιασμούς των αστικών επιτελείων. Να ανοίξει το δρόμο για το πέρασμα από την καπιταλιστική βαρβαρότητα στο ξέφωτο της σοσιαλιστικής προοπτικής.

Σε αυτόν το δρόμο, θα αρθεί κάθε φραγμός στην επιστημονική έρευνα, με γνώμονα την ικανοποίηση των σύγχρονων και διευρυνόμενων αναγκών της κοινωνίας, την ανύψωση της κοινωνικής ευημερίας.

Πηγ: Ριζοσπάστης
Του Δημήτρη ΚΟΙΛΑΚΟΥ
Ο Δ. Κοιλάκος είναι μέλος του Τμήματος Παιδείας και Ερευνας της ΚΕ του ΚΚΕ

ΠΗΓΗ: atexnos.gr

Ο ταγματάρχης χωροφυλακής της χούντας των συνταγματαρχών, ο Θανάσης Λενής, αυτός που κυκλοφορεί με το εκκλησιαστικό παρατσούκλι “Αμβρόσιος” και πριν από λίγο καιρό ήταν μητροπολίτης, προχώρησε σήμερα σε… αφορισμό του Μητσοτάκη, της Κεραμέως και του Χαρδαλιά. Ο λόγος που ο φασίστας εξέδωσε φετφά, όπως προκύπτει μέσα από τα ακατάληπτα ταλιμπανικά του, είναι ότι η κυβέρνηση εν καιρώ πανδημίας δεν προστάτεψε το μυστήριο της θείας μετάληψης ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων…

Ετσι μετά από τον Υψηλάντη, τον Λασκαράτο, τον Ροΐδη, τους διωγμούς κατά Καζαντζάκη κτλ, τώρα στους… μάρτυρες του χριστιανοφασισμού εντάχθηκαν δια της ψαλμωδίας του Αμβρόσιου ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί Παιδείας και Πολιτικής Προστασίας. Το όλο τσίρκο θα ήταν για γέλια αν δεν ήταν για κλάματα…

Αμέσως μετά τον… αφορισμό του Λενή, επενέβη η Ιερα Σύνοδος, η οποία μέχρι πρότινος τον κανάκευε στις τάξεις της και η οποία ουδέποτε ενοχλήθηκε όταν ο Λενής δήλωνε φασίστας και φωτογραφιζόταν με τα ναζιστόμουτρα της Χρυσής Αυγής, για να διευκρινήσει ότι αρμοδιότητα επιβολής αφορισμού έχει μόνο η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, δηλαδή η Ολομέλεια των Μητροπολιτών της και πως κάθε άλλη απόφαση που εκδίδεται «είναι ανυπόστατη και ανίσχυρη».

Από την δική του την πλευρά ο υφυπουργός προστασίας του Πολίτη, Νίκος Χαρδαλιάς, σε ανάρτησή του ανέφερε:

“Σήμερα είναι μια μέρα χαράς και ελπίδας. Άνοιξαν και πάλι οι Εκκλησίες μας. Αυτή τη μέρα κανένας κήρυκας του μίσους και της αμάθειας δεν μπορεί να τη χαλάσει.

Όσοι μεγαλώσαμε με αρχές και αξίες, με την Πίστη μας να μας κατευθύνει και να μας οδηγεί, μάθαμε ν’ αγαπάμε και να συγχωρούμε. Όχι να μισούμε.

Σήμερα το πρωί, την ώρα του ανυπόστατου Μεγάλου Αφορισμού, επισκέφθηκα τον ΙΝ της ενορίας μου τον Άγιο Γεώργιο Καρέα και άναψα ένα κερί προσευχόμενος για την ψυχή εκείνων που με πρόσχημα την Χριστιανοσύνη μας κηρύσσουν το μίσος.

Η Ανακοίνωση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος απαντάει σε όλα…”

Σημείωση Ημεροδρόμου: Οπως επανειλημμένως έχουμε σημειώσει, και στα σοβαρά και στα φαιδρά που αφορούν στον φασισμό, τοποθετούμαστε με τον άνθρωπο. Οποιος κι αν είναι ο φασίστας, όποιος κι αν είναι ο άνθρωπος, εμείς είμαστε με τον άνθρωπο. Το πρόβλημα θα το έχουν πάντα αυτοί που θρέφουν  στους κόρφους τους (θεσμικούς, κρατικούς, εκκλησιαστικούς, πολιτικούς) τα φίδια, μέχρι εκείνα να τους δαγκώσουν…

πηγη: imerodromos.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

▸ Το ποιος θα πληρώσει αυτήν την κρίση θα είναι το πεδίο μιας σκληρής κοινωνικο-ταξικής αντιπαράθεσης

Αν είναι κάτι βέβαιο για την περίφημη «επόμενη μέρα», είναι ότι αυτή όχι μόνο δε θα είναι «κανονική» αλλά θα είναι βαριά συννεφιασμένη. Η ανησυχία δεν αφορά μόνο και κυρίως τον κορονοϊό, παρότι οι κίνδυνοι δεν έχουν παρέλθει. Στην ουσία, δεν υπήρξε αντιμετώπιση της πανδημίας αλλά «κρυφτούλι» με αυτήν. Το αποτέλεσμα ήταν θετικό από την άποψη του κέρδους πολύτιμου χρόνου, ο οποίος όμως κάθε άλλο παρά αξιοποιήθηκε από πλευράς κυβέρνησης με γενναία μέτρα ενίσχυσης του δημόσιου συστήματος υγείας. Το στίγμα της «επόμενης μέρας» αφορά κυρίως τις τεράστιες επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης.

Η κυβέρνηση ανησυχεί για τη «διάσωση» των επιχειρήσεων, των καπιταλιστών ιδιοκτητών τους, την εξυπηρέτηση του χρέους και την τήρηση των δημοσιονομικών υποχρεώσεων, έναντι των αφεντικών της στην ευρωζώνη. Από την άλλη, η αγωνία των εργατικών και λαϊκών οικογενειών αφορά την εκτίναξη της ανεργίας, τη μείωση του εισοδήματος και την ακόμη μεγαλύτερη χειροτέρευση των εργασιακών σχέσεων.

Πρόκειται για δύο δρόμους που όχι μόνο δεν διασταυρώνονται αλλά, αντίθετα, ο «θάνατος» του ενός μέρους, δίνει «ζωή» στο άλλο. Το ποιος θα πληρώσει αυτήν την κρίση θα είναι το πεδίο μιας σκληρής κοινωνικο-ταξικής αντιπαράθεσης. Η επιλογή του κοινωνικού κανιβαλισμού σε βάρος της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, από μεριάς της κυβέρνησης και της αστικής τάξης, πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Αυτός, ακριβώς, είναι και ο λόγος που μια μεγάλη περιστολή ατομικών και συλλογικών ελευθεριών καθίσταται αδήριτη ανάγκη από μεριάς των αστικών δυνάμεων. Εν μέσω κορονοϊού, η κυβέρνηση προετοιμάζει νομοσχέδιο για τον περιορισμό των διαδηλώσεων. Συνέδεσε το άνοιγμα των σχολείων με μια πρωτοφανή απόφαση για τοποθέτηση καμερών παρακολούθησης μαθητών και καθηγητών μέσα στις σχολικές τάξεις. Επίσης, η λεγόμενη «επιστροφή στην κανονικότητα» συνοδεύεται από αστυνομικές επιχειρήσεις μεγάλης έκτασης σε πλατείες και ελεύθερους χώρους.

Την ίδια στιγμή, με επίγνωση ότι η κοινωνική δυσαρέσκεια αργά ή γρήγορα θα εκδηλωθεί, η κυβέρνηση της ΝΔ, αλλά και το λεγόμενο «βαθύ κράτος», δρουν κατασταλτικά με προληπτικό τρόπο επιχειρώντας να απαξιώσουν τις μαχόμενες πολιτικές δυνάμεις. Τις προηγούμενες μέρες, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ειδικότερα το ΝΑΡ, βρέθηκαν με συγκεκριμένο και σχεδιασμένο τρόπο στο στόχαστρο της κυβέρνησης. Δεν πρόκειται για «μνησικακία» που σχετίζεται μόνο με τη δράση της αντικαπιταλιστικής κομμουνιστικής αριστεράς, ακόμη και σε όλες τις φάσεις της καραντίνας, καθώς δεν υπέκυψε ούτε στο κλίμα εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, ούτε στο «θα τα πούμε μετά». Αφορά, κυρίως, αυτό που εν δυνάμει αντιπροσωπεύει και είναι το κύριο πλεονέκτημα αυτού του ρεύματος: Τη δυνατότητα να επικοινωνεί με αυθόρμητες συγκρουσιακές τάσεις εργαζομένων και νεολαίας στα ζητήματα της εργασίας και της ελευθερίας και να τις μετασχηματίζει σε ανατρεπτικό αντικαπιταλιστικό ρεύμα ρήξης με την αστική πολιτική. Το «ειδικό» πολιτικό πρόβλημα (για την κυβέρνηση), είναι ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν είναι χειραγωγήσιμη, ούτε πηγαίνει με το γράμμα και την πειθαρχία στους θεσμούς.

Παράλληλα, η ενεργοποίηση και επιστράτευση ακροδεξιάς και παρακράτους θα πρέπει επίσης να θεωρείται δεδομένη. Στο βαθμό που η κοινωνική οργή δεν περιστέλλεται, θα αναπτυχθεί προσπάθεια να στραφεί προς αντιδραστική κατεύθυνση, με πρωτοβουλίες ανορθολογικού ή ρατσιστικού περιεχομένου (καμπάνιες κατά των προσφύγων) ή/και εθνικιστικού, με αφορμή τη νέα κλιμάκωση της αντιπαράθεσης των αστικών τάξεων Ελλάδας και Τουρκίας.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν είναι χειραγωγήσιμη, ούτε πειθαρχεί στους θεσμούς

Ο κοινωνικός και πολιτικός συσχετισμός, ωστόσο, θα καθοριστεί πρωταρχικά στο πεδίο της οικονομίας. Υπάρχουν διαχρονικοί παράγοντες που θα παροξύνουν τόσο τη χρονική διάρκεια και το βάθος της κρίσης, όσο και την επαναφορά την ερχόμενη χρονιά. Ο πρώτος σχετίζεται με την εξαιρετική ευθραυστότητα που προκύπτει από τη δομή της ελληνικής οικονομίας με τα πρωτεία σε τουρισμό-εμπόριο-μεταφορές (31% του ΑΕΠ). Ο δεύτερος αφορά τη θανατηφόρα σύνδεση με την ευρωζώνη και την ΕΕ που επίσης θα περιπέσουν σε κρίση. Ο τρίτος σχετίζεται με το δημόσιο χρέος που θα εκτιναχθεί τόσο απόλυτα όσο και ως ποσοστό του ΑΕΠ.

Η σημερινή χαλάρωση των απαιτήσεων της δημοσιονομικής εποπτείας από την ΕΕ, με την καταφυγή στη «ρήτρα διαφυγής» που προβλέπει το Σύμφωνο Σταθερότητας, ασφαλώς και δεν είναι μόνιμη. Αργά ή γρήγορα οι απαιτήσεις αποπληρωμής του χρέους και οι υποχρεώσεις απέναντι στη μνημονιακή «βοήθεια», θα διαμορφώσουν το πεδίο μιας άνευ προηγουμένου επίθεσης στα εργατικά και λαϊκά στρώματα.

Στο πλαίσιο αυτό, ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να ανακάμψει, κάνοντας λόγο για «ήττα του νεοφιλελευθερισμού» και «επιστροφή του κράτους» και των κοινωνικών πολιτικών. Από μια άποψη, φαίνεται όλα να «σπρώχνουν» προς τα εκεί. Με την όποια ανάπτυξη να στηρίζεται σε καταναλωτικές δαπάνες που υπερβαίνουν τα λαϊκά εισοδήματα (και διαρκή αύξηση των χρεών τους και της ομηρίας τους από τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία κ.λπ.) και σε περιβάλλον διαφύλαξης των καπιταλιστικών κερδών χω-
ρίς σημαντικές νέες επενδύσεις, η κρατική παρέμβαση φαίνεται η μόνη λύση. Μόνο που αυτή δεν αφορά κρατικοποιήσεις με απαλλοτρίωση ιδιοκτησίας επιχειρήσεων, αλλά διάσωσή τους με κρατικό χρήμα για λογαριασμό των καπιταλιστών ιδιοκτητών τους. Την ίδια στιγμή, εργαζόμενοι απολύονται αλλά και όσοι συνεχίζουν, με τον τρόμο και την απειλή της ανεργίας, έχουν χαμηλότερους μισθούς και χειρότερες συνθήκες εργασίας.

Στο νέο γύρο κοινωνικών και πολιτικών αναμετρήσεων, η εργατική πολιτική θα κριθεί στο πεδίο της ρήξης με τη λογική του κεφαλαίου και των κερδών του, από τη σκοπιά της καθολικής κάλυψης των κοινωνικών αναγκών, με ένα συνολικό πρόγραμμα πάλης για την αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης με κομμουνιστική προοπτική.

πηγη: prin.gr

Συνάδελφοι - Συναδέλφισσες

Οι Διοικήσεις των Σωματείων μας 1) Πανελλήνια Ένωση Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού (ΠΕΝΕΝ), 2) Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε Κώστας Σωτηρίου, σε επικοινωνία με τα σωματεία που στήριξαν και συμμετείχαν στην παράσταση διαμαρτυρίας στις 14/4 και στον μαζικό αγωνιστικό γιορτασμό της εργατικής Πρωτομαγιάς, παίρνουν την πρωτοβουλία για οργάνωση πλατιάς εργατικής σύσκεψης, για την οποία απευθύνουν πρόσκληση σε κάθε σωματείο του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, με σκοπό την διαμόρφωση ενός διεκδικητικού πλαισίου το οποίο θα αντιμετωπίζει την επίθεση κυβέρνησης - κεφαλαίου στις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται και θα καθορίσει το αγωνιστικό πλαίσιο δράσης του.

Στην κατεύθυνση αυτή τρία είναι τα κεντρικά ζητήματα που θεωρούμε ότι πρέπει να απασχολήσουν την σύσκεψη.

1) Τα εργατικά προβλήματα και δικαιώματα στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα στις σημερινές συνθήκες.

2) Υπεράσπιση των δημοσίων αγαθών (Υγεία - Εκπαίδευση - Πρόνοια)

3) Αγώνες, Δράσεις και Κινητοποιήσεις (μορφές)

Η Σύσκεψη θα πραγματοποιηθεί την Δευτέρα 1/6/2020 στις 7:30 μ.μ, πάρκο Ναυαρίνου και Χαριλάου Τρικούπη στα Εξάρχεια

Οι Διοικήσεις

Πανελλήνια Ένωση Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού (ΠΕΝΕΝ)

Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε Κώστας Σωτηρίου

Υ.Γ: Λόγω Πανεκπαιδευτικού Συλλαλητηρίου την Δευτέρα στις 7 μ.μ, τροποποιείται η αρχική ώρα της εργατικής σύσκεψης κατά μία ώρα αργότερα, δηλαδή αντί 6.30 θα γίνει στις 7.30 μ.μ στον ίδιο χώρο.

**************************************************************************************************************************

ΠΕΝΕΝ: Πρόταση για μια νέα αγωνιστική συσπείρωση και δράση

ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική και για την υπεράσπιση των εργατικών δικαιωμάτων

Πρόσκληση

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ στην προχθεσινή συνεδρίασή της αξιολόγησε τα νέα δεδομένα που διαμορφώνονται στη χώρα με την σταδιακή άρση των περιοριστικών μέτρων που αφορούν την υγειονομική κρίση και θέτει υπόψη σας ορισμένες βασικές διαπιστώσεις για το νέο κοινωνικό - οικονομικό και πολιτικό σκηνικό που διαγράφεται.

Κυβέρνηση και κεφάλαιο σε αγαστή συνεργασία έχουν καταστήσει σαφές ότι μία σειρά αντεργατικά και αντιδημοκρατικά μέτρα που λήφθηκαν εν μέσω κορωνοϊού θα διατηρηθούν (απολύσεις- αναστολή ΣΣΕ - μειώσεις μισθών - επέκταση των ευέλικτων μορφών εργασίας - περιορισμοί στην άσκηση των δημοκρατικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων - γενναία οικονομική στήριξη στο κεφάλαιο για να αντιμετωπίσει και να αντεπεξέλθει της οικονομικής κρίσης - ψίχουλα για τους εργαζόμενους και νέα επίθεση τα δικαιώματά τους).

Ο σχεδιασμός τους είναι σαφής, την οικονομική κρίση να την φορτώσουν και αυτή τη φορά στην πλάτη του λαού και των εργαζομένων.

Παράλληλα στην ατζέντα τους θέτουν μία σειρά νέες νομοθετικές παρεμβάσεις οι οποίες δείχνουν την κλιμάκωση της επίθεσης που θα έχουμε στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα.

Τα προβλήματα στο δημόσιο σύστημα υγείας, παρά τα επικοινωνιακά φληναφήματα της κυβέρνησης, όχι μόνο δεν θωρακίστηκε και δεν αναβαθμίστηκε αλλά στην ουσία όλα τα βασικά προβλήματα σε αυτό παραμένουν άλυτα (μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, στήριξη του δημόσιου συστήματος υγείας, αντιμετώπιση στις ανεπάρκειες στις δομές, στον εξοπλισμό - ΜΕΘ κ.λπ) και αυτό δημιουργεί νέους κινδύνους μπροστά στο ενδεχόμενο μιας νέας έξαρσης του κορωνοϊού το επόμενο διάστημα.

Στο προσκήνιο της κυβερνητικής πολιτικής και της Ε.Ε εξακολουθούν να είναι οι ιδιωτικοποιήσεις, οι πλειστηριασμοί, η ενίσχυση του αντεργατικού νομοθετικού οπλοστασίου και μέσα σε αυτό το πλαίσιο η επίθεση ενάντια στις διαδηλώσεις - συγκεντρώσεις που περιλαμβάνεται στα υπό συζήτηση νομοθετήματα που είναι στις προτεραιότητες της κυβέρνησης.

Την ίδια στιγμή ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ και η μεγάλη πλειοψηφία στις δευτεροβάθμιες οργανώσεις συνεχίζουν την μακροχρόνια "καραντίνα" τους, δείχνουν ξεκάθαρα ότι και τη νέα περίοδο η γραμμή της συμπόρευσης με την αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική θα συνεχιστεί απαρασάλευτα....

Σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες που διαμορφώνονται για τους εργαζόμενους, η ανάγκη να υπάρχει οργανωμένη - μαζική αγωνιστική απάντηση από το συνεπές και ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα αναδεικνύεται σε κορυφαίο ζήτημα σε αυτή την χρονική συγκυρία, για να οργανωθούν οι αντιστάσεις στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, για να γίνουν ουσιαστικά βήματα κοινής και συντονισμένης δράσης, θέτοντας όλα τα επίμαχα και επίκαιρα ζητήματα αυτής της περιόδου.

Στην κατεύθυνση αυτή σας απευθύνουμε δημόσια πρόσκληση και πρόταση το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα μεταξύ 25 έως 30 Μάη 2020 να προχωρήσουμε από κοινού σε μία πλατιά σύσκεψη πρωτοβάθμιων εργατικών Σωματείων του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα με σκοπό τον συντονισμό της δράσης και την ανάπτυξη αγωνιστικών δράσεων και κινητοποιήσεων σε ένα κοινό συμφωνημένο διεκδικητικό πλαίσιο το οποίο μπορεί να συνδιαμορφωθεί στην προτεινόμενη σύσκεψη.

Η πρόσκληση της ΠΕΝΕΝ αποστέλλεται σε πρώτη φάση στις συνδικαλιστικές οργανώσεις που πλαισίωσαν την κινητοποίηση στο Υπουργείο Εργασίας στις 14/4 όπως επίσης και την αντίστοιχη μαζική απεργιακή διαδήλωση της Εργατικής Πρωτομαγιάς.

Ως χώρο πραγματοποίησης της σύσκεψης προτείνουμε τον εξωτερικό στην Γεωπονική σχολή Αθηνών.

Είναι σαφές ότι πρέπει να καταβληθεί ουσιαστική προσπάθεια η σύσκεψη αυτή να συσπειρώσει πολύ ευρύτερες δυνάμεις που βλέπουν την ανάγκη μιας αγωνιστικής επανεκκίνησης στη βάση των εργατικών προβλημάτων και δικαιωμάτων.

Πειραιάς 16/5/2020

Συναδελφικά

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ