Δημήτρης Αγγελίδης, Γιώργος Παγούδης

Στην πρωτοφανή, εκτός ορίων του κράτους δικαίου, ποινικοποίηση της πιο απλής πράξης αλληλεγγύης και ανθρωπιάς προχώρησαν οι αρχές της Λέσβου, διώκοντας και καταδικάζοντας Καναδό υπήκοο σε 12 μήνες φυλάκιση με αναστολή επειδή τον βρήκαν να προσφέρει νερό σε πρόσφυγες που βρίσκονταν σε δασική έκταση και περίμεναν τις αρχές προκειμένου να ζητήσουν άσυλο.

Σύμφωνα με την πρωτοφανή απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Μυτιλήνης, η πράξη συνιστά το αδίκημα της «διευκόλυνσης παραμονής αλλοδαπών που στερούνται εγγράφων» και το οποίο συνίσταται στην απλή παρουσία του ανθρώπου αυτού στο μέρος όπου βρίσκονταν οι πρόσφυγες και στο γεγονός ότι τους έδωσε ένα μπουκαλάκι νερό. Σύμφωνα με πληροφορίες, τα στελέχη του Λιμενικού εξέφρασαν στο δικαστήριο την απορία τους για το γεγονός ότι ο Καναδός εντόπισε τους πρόσφυγες πριν από αυτούς. Γεννιέται εύλογα το ερώτημα: Αν η απλή παρουσία του κατηγορούμενου και ο εντοπισμός των νεοαφιχθέντων τιμωρούνται ποινικά ως διευκόλυνση παραμονής, τότε τι σκόπευε το Λιμενικό να κάνει τους ανθρώπους αυτούς; Δεν θα διευκόλυνε την παραμονή τους προκειμένου να ζητήσουν άσυλο; Δεν θα τους έδινε ούτε νερό; Και σε τι εμπόδισε η παρουσία του κατηγορουμένου το Λιμενικό να ακολουθήσει την προβλεπόμενη διαδικασία;

Εξάλλου, στην περίπτωση που δεν ζητούσαν άσυλο οι νεοαφιχθέντες, το Λιμενικό είχε κάθε περιθώριο να ακολουθήσει τη νόμιμη διαδικασία σύλληψης και απέλασης, χωρίς να επηρεαστεί στο παραμικρό από την παρουσία τρίτου. Μήπως η παρουσία του κατηγορούμενου απέτρεψε άλλη μια παράνομη επιχείρηση επαναπροώθησης και αυτός είναι ο λόγος της δίωξης και της εξωφρενικής καταδίκης του;

Εξαντλώντας, αν όχι υπερβαίνοντας, κάθε όριο αυστηρότητας, το δικαστήριο καταδίκασε τον κατηγορούμενο σε άλλους δύο μήνες φυλάκιση με αναστολή για «απείθεια», επειδή αρνήθηκε να δώσει το κινητό του στους Λιμενικούς, ενώ οι αρχές κατάσχεσαν κινηματογραφικό εξοπλισμό αξίας πολλών χιλιάδων ευρώ από την κατοικία όπου διέμενε, καθώς είναι ερασιτέχνης κινηματογραφιστής.

Το... έγκλημά του

Ο 45χρονος Καναδός προσήχθη το απόγευμα της Τρίτης 17 Νοεμβρίου από Λιμενικούς της Μήθυμνας Λέσβου και από την Ασφάλεια του Κεντρικού Λιμεναρχείου Μυτιλήνης που επιχειρούσαν στο βουνό πάνω από την παραλία Παλιός στον Μανταμάδο. Οι αρχές βρέθηκαν στο σημείο, καθώς από τα ξημερώματα της ίδιας μέρας είχαν πληροφορηθεί από την οργάνωση Agean Boat Report και την Υπατη Αρμοστεία ότι κάποιοι πρόσφυγες είχαν αποβιβαστεί στην ακτή τα μεσάνυχτα της Δευτέρας προς Τρίτη και είχαν διανυκτερεύσει στο βουνό, εκτεθειμένοι στις καιρικές συνθήκες και φοβούμενοι για την ασφάλειά τους.

Οπως έγραψε η «Εφ.Συν.» («Ερωτήματα για την περίεργη κράτηση νεοεισερχόμενων προσφύγων στη Μυτιλήνη», 18.11.2020), προκαλεί ερωτήματα η παρουσία των λιμενικών αρχών στην περιοχή αργά το απόγευμα, δεδομένου ότι γνώριζαν από τα ξημερώματα την άφιξη των προσφύγων και είχαν στη διάθεσή τους το γεωγραφικό τους στίγμα. Σύμφωνα με ανακοίνωση του Λιμενικού, οι πρόσφυγες εντοπίστηκαν και συνελήφθησαν το απόγευμα, ενώ παράλληλα εντοπίστηκε αλλοδαπός που δεν έφερε ταξιδιωτικά έγγραφα, αν και ο ίδιος ισχυρίζεται ότι τους έδειξε το διεθνές δίπλωμα οδήγησης και βεβαίως διαθέτει διαβατήριο.

Οσα ακολούθησαν δίνουν τη ζωηρή εντύπωση του ευτελισμού των αρχών του κράτους δικαίου. Ο 45χρονος Καναδός προσήχθη, υποβλήθηκε σε προανάκριση και συνελήφθη με τη διαδικασία του αυτόφωρου για παραβίαση του άρθρου 87 παρ. 6 του Ποινικού Κώδικα, που τιμωρεί όποιον διευκολύνει την παράνομη διαμονή αλλοδαπών ή δυσχεραίνει τις έρευνες των αστυνομικών αρχών για τον εντοπισμό, σύλληψη και απέλασή τους.

Πρόκειται για διάταξη που έχει χαρακτηριστεί «αντισυνταγματική» και πάντως αντίκειται στην κοινή λογική, καθώς τιμωρεί ποινικά τη διευκόλυνση της παραμονής ανθρώπων χωρίς χαρτιά, τη στιγμή που η ίδια η παραμονή τους δεν συνιστά ποινικό αδίκημα, αλλά διοικητικό παράπτωμα. Αλλά και η εφαρμογή της διάταξης στο συγκεκριμένο περιστατικό προκαλεί τη λογική και το αίσθημα δικαίου, καθώς ούτε η παρουσία του κατηγορούμενου ούτε η προσφορά νερού μπορεί να δικαιολογήσει διευκόλυνση παραμονής ή παρεμπόδιση των νόμιμων ενεργειών των Λιμενικών.

Φαίνεται ότι το Λιμεναρχείο Μυτιλήνης και το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Μυτιλήνης έσπευσαν να επιβεβαιώσουν με τον χειρότερο τρόπο τις παρατηρήσεις της έκθεσης-κόλαφος της Επιτροπής Κατά των Βασανιστηρίων του Συμβουλίου της Ευρώπης λίγα εικοσιτετράωρα μετά τη δημοσιοποίησή της. Μεταξύ άλλων, η Επιτροπή εξέφραζε σοβαρές επιφυλάξεις για τους χειρισμούς της Δικαιοσύνης σε υποθέσεις παράνομης εισόδου: δίκες-παρωδία, μεροληπτικές και εκφοβιστικές πρακτικές κατά των κατηγορούμενων. Ενώ απηύθυνε σύσταση-ράπισμα στις ελληνικές αρχές να «διασφαλίσουν ότι όλοι οι Εισαγγελείς και τα Δικαστήρια Πλημμελειοδικών γνωρίζουν πλήρως τις διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας».

Κι άλλη προσαγωγή

Λίγα λεπτά νωρίτερα, από την περιοχή είχαν προσαχθεί και τέσσερις Γερμανοί δημοσιογράφοι που είχαν σπεύσει στην παραλία προκειμένου να εξασφαλίσουν πλάνα από την άφιξη των προσφύγων. Οδηγήθηκαν αμέσως στο Λιμεναρχείο Μυτιλήνης με τη δικαιολογία της εξακρίβωσης στοιχείων, παρότι διέθεταν όλα τα απαραίτητα έγγραφα. Εκεί κρατήθηκαν μέχρι αργά το βράδυ, όταν έγινε γνωστό ότι οι πρόσφυγες θα οδηγηθούν στη δομή καραντίνας στα Μεγάλα Θέρμα.

Την ίδια ώρα, το Λιμενικό εξακολουθεί να σιωπά και η Δικαιοσύνη να αδρανεί για το βίντεο που αποκάλυψε η «Εφ.Συν.» σχετικά με διαφαινόμενη παράνομη επιχείρηση σύλληψης και επαναπροώθησης προσφύγων στις 10 Νοεμβρίου στη Λέσβο (βλ. «Εφ.Συν.», 16/11/2020). Παρόλο που το Λιμενικό αρνήθηκε ότι γνωρίζει το παραμικρό για την παρουσία προσφύγων εκείνη τη μέρα στην περιοχή, παρουσία που ήταν γνωστή στην Agean Boat Report και στην Υπατη Αρμοστεία, το βίντεο, τραβηγμένο από πρόσφυγα που κρυβόταν, απεικονίζει δύο άντρες με στολή Λιμενικών και ένα όχημα με ασημί ταινία στα παράθυρα να επιχειρούν στο σημείο και να επικοινωνούν μέσω ασυρμάτου με τρίτους σχετικά με την τύχη ομάδας προσφύγων που είχαν εντοπίσει.

πηγη: efsyn.gr

Γράφει ο kokkiniotis

Συνεχίζουμε το αφιέρωμά μας στον Κόκκινο Δεκέμβρη του 1944 με ένα απόσπασμα από το κλασικό βιβλίο του Μενέλαου Λουντέμη «Ο Μεγάλος Δεκέμβρης». (Στο πρώτο μέρος του αφιερώματος, που θα συνεχιστεί τις επόμενες ημέρες, μπορείτε να διαβάσετε παλαιότερο σημαντικό κείμενο του Τάσου Κατιντσάρου: Δεκέμβρης ’44: «Αυτά τα κόκκινα σημάδια είναι από αίμα…»)

Ο Μενέλαος Λουντέμης στο βιβλίο του αυτό περιγράφει λογοτεχνικά τη μάχη των 33 ημερών, τη μάχη της Αθήνας, το “πριν” και το “μετά” της. Το βιβλίο γράφτηκε φορτισμένα, στη φωτιά των γεγονότων και του αγώνα. Ολοκληρώθηκε στις 16 Νοέμβρη του 1945. Στο συγκεκριμένο απόσπασμα, κρατώντας την απόσταση των αρχαίων τραγικών, δεν παρουσιάζει «επί σκηνής» το έγκλημα.

Η ημερομηνία «10 του Δεκέμβρη» που αναφέρεται στο κείμενο, είναι η προθεσμία που είχαν επιβάλει οι άγγλοι ιμπεριαλιστές για τον αφοπλισμό του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού, του τιμημένου ΕΛΑΣ.

Ο «ψηλός ολέθριος άνθρωπος», είναι βέβαια ο πρωθυπουργός του Σκόμπι και των άγγλων ιμπεριαλιστών Γεώργιος Παπανδρέου. Ο «προτέκτορας», όπως τον αναφέρει, “που αποκοίμιζε το λαό με τη ‘Λαοκρατία’ του”. Εδώ ο συγγραφέας αναφέρεται στον λόγο του Γ. Παπανδρέου για την απελευθέρωση της Αθήνας στο Σύνταγμα, όπου είχε πει το περίφημο: «Πιστεύομεν και εις την Λαοκρατίαν!».

Έτσι έχει καταγραφεί στην ιστορική μνήμη. Ακριβέστερα, ο “διάλογός του με το λαό” είχε διαμειφθεί -αμιγώς παπανδρεϊκά- ως εξής:

– «Ακούω ορισμένους από εσάς, να φωνάζουν δια Λαοκρατίαν».

Χαμός από κάτω τα συνθήματα: «ΛΑ-Ο-ΚΡΑ-ΤΙ-Α, ΛΑ-Ο-ΚΡΑ-ΤΙ-Α».

– «Ακούω άλλους πάλιν να φωνάζουν δια Μεγάλην Ελλάδα»

(τρεις κι ο κούκος… Όλη η πλατεία βροντοφώναζε ξανά: «ΛΑ-Ο-ΚΡΑ-ΤΙ-Α, ΛΑ-Ο-ΚΡΑ-ΤΙ-Α».)

– «Πιστεύομεν και εις την Λαοκρατίαν. Πιστεύομεν και εις την Μεγάλην Ελλάδα. Και θα φτιάξωμεν μίαν λαοκρατουμένην Μεγάλην Ελλάδα!»

Ας διαβάσουμε όμως το λογοτεχνικό απόσπασμα και θα επανέλθουμε.

…Και ξημέρωσε η 3 του Δεκέμβρη. Τρεις του Δεκέμβρη!…

Όποιος έζησε στις 3 του Δεκέμβρη, στις 4 μπορούσε να πεθάνει.

Ο προορισμός του ανθρώπου, που είναι: να κάνει κάτι μεγάλο ή να ζήσει κάτι μεγάλο, εκπληρώνεται. Γιατί ο λαός, ο Αθηναϊκός λαός, κείνη τη μεγάλη μέρα αποκαλύφθηκε μπροστά στο ίδιο του το μεγαλείο.

Η μέρα αποβραδίς ήτανε βροχερή. Ήτανε μια νύχτα βαριά από γεγονότα. Ο λαός είχε οχτώ χρόνια να πει: «Θα γίνει το δικό μου!» Οι δολοφόνοι τροχίζανε τα σπαθιά τους, ο λαός ετοίμαζε τη φωνή του.

Αύριο θα μιλήσουμε κι οι δυο. Είναι χιλιάδες χρόνια τώρα που η φωνή του λαού ακούεται, φτάνει να μην είναι παράφωνη.

Όλοι κοιμηθήκαμε σίγουροι και αποφασισμένοι. Ούτε στιγμή από κανενός το μυαλό δεν πέρασε ο δισταγμός. Ούτε στιγμή δεν ταλαντεύτηκε η ψυχή.

-Αύριο λοιπόν.

Ήτανε μια νύχτα που στα σπλάχνα της επώαζε τη θύελλα. Μέσα στους δρόμους της ψυχής άρχιζαν υπόκωφοι οι βρυχηθμοί του ανήμερου εκείνου θηρίου, που λέγεται «προδομένος άνθρωπος». Ο Λαός είναι λίμνη, δεν είναι ωκεανός, όμως- αλί στον που θα την ταράξει. Πρέπει νάναι ή τρελός ή κακούργος. Κι αλλοίμονο! ο δικός μας ήταν κι απ’ τα δυο.

Όμως ας ξαναγυρίσουμε στη νύχτα, σ’ αυτή τη νύχτα του μεγάλου διλήμματος.

Στους κρύους δρόμους κυλούσαν ύπουλες οι σκιές του κακού.

Ένας ψηλός ολέθριος άνθρωπος σηκώθηκε να πάει στο κρεβάτι του γράφοντας πάνω στο φάκελο της συνείδησής του τη λέξη Σφαγή.

Όλη τη νύχτα έβρεχε. Η ψυχή ήταν μουσκεμένη από ιδρώτα και δάκρυα.

Ολονυχτίς οι καμπάνες χτυπούσαν το σηκωμό του γένους. «Η πατρίδα σε κίνδυνο». Ολονυχτίς. Αύριο θα κατεβαίναμε όλοι, γιατί όλοι ήμασταν σύμφωνοι κι όλοι αδικημένοι. Την άλλη μέρα κλείσανε όλες οι πόρτες, τα παράθυρα, οι φάμπρικες κι ένας άνθρωπος κατέβηκε μέσα στην Αθήνα και τη γιόμισε. Ήταν 3 χιλιάδων χρόνων (όσο ήταν κι η αδικία).

Ήταν ήρεμος, αποφασιστικός. Είχε μια ολύμπια αταραξία και σιγουριά.

Πέρασε. Και στους δρόμους έμειναν τα’ αχνάρια του σαν αντίλαλοι απ’ την παντοδύναμη σιωπή. Περπάτησε με τα βήματα των προγονικών του θεών και ηρώων.

Μέσα στη φάτνη της ψυχής έσπαζαν μια μια οι πόρτες της μνήμης. Όσο όξος τον πότισαν οι προαιώνιοι δυνάστες, όσα λογχίσματα του δώσανε οι μισθοφόροι δούλοι. Ο άνθρωπος μ’ όσες φορεσιές και μ’ όσα χρώματα φόρεσε πάνω στη γη ο προλύτης, ο κάφρος, ο πληβείος, ο δουλοπάροικος.. με το χιτώνα, με τη μπλούζα, με την κελεμπία, με τη φέρμελη. Όλος ο άνθρωπος που έπασχε σ’ όλα τα κλίματα και τους καιρούς βρήκε τη φωνή του στις τρεις ακριβώς του Δεκέμβρη του 1944 μέσα στους δρόμους της Αθήνας. Λευτεριά ή θάνατος!

Οι φονιάδες είχανε αποφασίσει αποβραδίς: «Θάνατος!»

Είκοσι μερόνυχτα, οι Εγγλέζοι και οι δούλοι τους κόλλησαν απάνω σε μια ημερομηνία: «10 του Δεκέμβρη». Και σε μια λέξη: «αφοπλισμός». Ο προτέκτορας πήγαινε με τα νερά του Λαού. Τον αποκοίμιζε με την ισοπολιτεία και τη «Λαοκρατία» του.

Την 1 του Δεκέμβρη αδιάντροπα, απροειδοποίητα, δίνοντας μια κλωτσιά στα προσχήματα, φανερώνει ολόκληρο τον αποτρόπαιο σκοπό του. Ν’ αφοπλίσει, χωρίς όρους, τον Ελληνικό Στρατό για χάρη και προς όφελος των Εγγλέζων.

Αυτή ήταν η απότομη στροφή των 360 μοιρών που είχε υποσχεθεί.

Η υπαναχώρηση έγινε την 1 του Δεκέμβρη. Οι αντιπρόσωποι του Λαού στην Κυβέρνηση αποχώρησαν και το ανακοίνωσαν στο Λαό. Ο Λαός εγκαταλείπει τα έργα του και κατεβαίνει στο δρόμο να ζητήσει το λόγο. Ο υψηλός βλάκας απαντάει με φωτιά. Δεν τον συγκινούσε η φωνή του Λαού. Κείνος άκουε μόνο τη «φωνή του Κυρίου του»…

Ο Λαός κατεβαίνει να θάψει τα θύματά του…

Ήταν μια κηδεία που οι ζωντανοί δε θα ξαναδούν άλλη.

Οι μεγάλες αρτηρίες της πρωτεύουσας πλημμύρισαν από τον οργισμένο Λαοχείμαρρο.

Με βήματα βουβά και ψυχή γιομάτη κοχλασμό ο λαός σταμάτησε πάνω απ’ τα 28 φέρετρα. ήταν 28 κορμιά που έφυγαν απ’ ανάμεσά μας με έκπληκτα μάτια. Τα φέρετρα έκλειναν 28 στόματα που φώναξαν ως το θάνατο «Δικαιοσύνη!».. Και τώρα ξαπλωμένα διαμαρτύρονται δυνατότερα.
….

Το πλήθος πήγαινε με ασάλευτα, σκληρά μάτια προς το κοιμητήρι. Πάνω απ’ το κεφάλι του σάλευαν σαν καπνοί τα μαύρα πανιά και ματωμένες παντιέρες. Τα πόδια αυτά, αυτά τα μυριάδες πόδια, ήταν αποφασισμένα όλα να μην τον ξανακάνουν αυτό το δρόμο!

Στις τρεις η ώρα ολόκληρη η Αθήνα γονάτισε. Ένα φαρδύ ματωμένο πανί συγκέντρωνε σε δυο γραμμές όλο το νόημα του όρκου και της απόφασης:

«ΟΤΑΝ ΕΝΑΣ ΛΑΟΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΚΙΝΔΥΝΟ ΤΗΣ ΤΥΡΑΝΝΙΑΣ ΔΙΑΛΕΓΕΙ: ΤΙΣ ΑΛΥΣΙΔΕΣ Η ΤΑ ΟΠΛΑ»

Ήταν σαν μια φωνή καφτερή και αμετάκλητη.

Ύστερα η πομπή τράβηξε για το κοιμητήρι. Η Αθήνα λυσίκομη ακολούθησε. Κι εκεί, πάνω απ’ το νωπό αίμα, πάνω απ’ το νωπό χώμα ο Λαός ορκίστηκε όρκο φοβερό: «Θάβω τους τελευταίους 28 μου νεκρούς. Ο 29ος θάναι ο φονιάς. Ή εγώ!»

Στο γυρισμό απ’ το κοιμητήρι οι ζεστές ακόμα κάννες των φονιάδων ξανάδιασαν και ξαναξάπλωσαν νέα κορμιά.

Τα γερμανικά βόλια, από Ελληνικό χέρι, ρίχτηκαν καφτερά πάνω στο λαό. Τότε το είδαμε ολοφάνερα: Πίσω απ’ τις πλάτες των φονιάδων μας σημάδευε τα κορμιά μας η ίδια η Αγγλία!

Το βασικό υλικό αυτού του άρθρου είχαμε αναρτήσει στις 3.12.2012 εδώ: http://vathikokkino.com/2012/12/%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BE%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B5-%CE%B7-3-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B4%CE%B5%CE%BA%CE%AD%CE%BC%CE%B2%CF%81%CE%B7-%CF%84%CF%81%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%84%CE%BF/

πηγη: pandiera.gr

Με αμείωτο ρυθμό συνεχίζεται η κούρσα των εξοπλιστικών προγραμμάτων από το ελληνικό κράτος. Το σχέδιο προϋπολογισμού για το 2021 δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας. Ενώ διατηρούνται τα ήδη υπέρογκα ποσά που η Ελλάδα ξοδεύει ετησίως σε αμυντικές δαπάνες (πάνω από 2% του ΑΕΠ), κατατάσσοντάς την στην 3η θέση στη σχετική λίστα των κρατών-μελών του ΝΑΤΟ, αυξάνονται φέτος κατακόρυφα οι δαπάνες σε εξοπλιστικά προγράμματα (από 500 εκ. ευρώ σε 2,5 δισ.).

Αν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έστρωσε το δρόμο για την αύξηση των εξοπλιστικών δαπανών, με το πρόγραμμα αναβάθμισης 85 F-16 (κόστος 1,1 δισ.) στο πλαίσιο του «Στρατηγικού Διαλόγου» με τις ΗΠΑ, η κυβέρνηση της ΝΔ έρχεται να τις «απογειώσει», ελπίζοντας πως η Ελλάδα θα αναδειχτεί σε έναν ακόμα πιο «έμπιστο και ετοιμοπόλεμο» εγγυητή των ευρωατλαντικών συμφερόντων σε Αιγαίο και ΝΑ Μεσόγειο.
Σημαντικό πρώτο βήμα σε αυτή την κατεύθυνση αποτέλεσε η συμφωνία για την αγορά 18 μαχητικών αεροσκαφών Rafale (κόστος 1 δισ. ευρώ), που ακολούθησε την αυγουστιάτικη σύναψη αμυντικής συμφωνίας με τη Γαλλία, κίνηση που εντάσσεται στην προσπάθεια της ελληνικής πλευράς να αποκτήσει στρατηγικό πλεονέκτημα σε κρίσιμους εναέριους τομείς έναντι της Τουρκίας και φυσικά να κρατήσει θερμές τις σχέσεις της με τη «σύμμαχο» Γαλλία.

Το εξοπλιστικό σπριντ όμως συνεχίζεται και προς την κατεύθυνση της Ουάσιγκτον, της οποίας η Αθήνα πλασάρεται ως «πιστή σύμμαχος». Η Ελλάδα επιχειρεί μια διπλή νίκη –ουσίας και εντυπώσεων– έναντι της γείτονος, μέσω της αγοράς μιας μοίρας αμερικανικών F-35, μέρος της οποίας αρχικά προοριζόταν για την Τουρκία. Φυσικά, το εάν οι ΗΠΑ θα συμφωνήσουν να εξοπλίσουν με τόσο «προνομιακούς» όρους την Ελλάδα έναντι της Τουρκίας, ρισκάροντας μια περαιτέρω μετατόπιση της δεύτερης προς τη Ρωσία, μένει να φανεί.
Πλάι στην ενίσχυση της Πολεμικής Αεροπορίας, το ελληνικό κράτος επιδιώκει την ανάλογη ενίσχυση του Πολεμικού Ναυτικού. Παρότι αρχικά διαφαινόταν πως το Π.Ν. θα ενισχυθεί από τη γαλλική βιομηχανία όπλων, οι τελευταίες εξελίξεις δείχνουν πως η Αθήνα «έσπασε» τις διαπραγματεύσεις με το Παρίσι και επικεντρώνεται για ακόμα μία φορά στην αμερικανική αγορά. Μέσω της ναυπήγησης φρεγατών της Lockheed Martin η Ελλάδα δεν επιδιώκει ενίσχυση αποκλειστικά για τη «μάχη» του Αιγαίου, αλλά και αναβάθμιση συνολικά της παρουσίας και του ρόλου της στην ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, ώστε να προσφέρει αναβαθμισμένες στρατιωτικές υπηρεσίες στις ΝΑΤΟϊκές επιχειρήσεις στην περιοχή, αλλά και να υποστηρίξει τα συμφέροντα των πολυεθνικών και του ελληνικού κεφαλαίου στην ΑΟΖ.

Σημαντικό πολιτικό στοιχείο αποτελεί το γεγονός πως στο επικίνδυνο επιχειρηματικό και γεωστρατηγικό μπρα ντε φερ που λαμβάνει χώρα στο παρασκήνιο των εξοπλιστικών προγραμμάτων, το ελληνικό αστικό κράτος ανά περιπτώσεις υιοθετεί ενεργό ρόλο, προφανώς ανάλογο της δυναμικής του. Συγκεκριμένα, η Ελλάδα χρησιμοποιεί ως διαπραγματευτικό χαρτί την επιθυμία της να δαπανήσει δισεκατομμύρια σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς και οι διάφοροι «προμηθευτές» προσπαθούν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη της. Στόχος, στον οποίο φαίνεται να καταλήγει το ελληνικό κράτος, είναι να μείνουν ευχαριστημένες οι δύο κύριες «συμμαχικές» δυνάμεις, ΗΠΑ και Γαλλία.

πηγη: prin.gr

πηγη:

Αθήνα, 1 Δεκεμβρίου 2020

ΕΡΩΤΗΣΗ

Προς: τον Υπουργό Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής

Θέμα: «Απομακρυσμένη επιθεώρηση πλοίων»

Τη δυνατότητα παράτασης της ισχύος των πιστοποιητικών αξιοπλοΐας των πλοίων που εκδίδονται από την Επιθεώρηση Πλοίων σε περιπτώσεις ανωτέρας βίας, προβλέπει η τροπολογία της περασμένης εβδομάδας που κατατέθηκε στη Βουλή από το Υπουργείo Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής.

Συγκεκριμένα, στην τροπολογία προβλέπεται αρχικά η τετράμηνη και στη συνέχεια για αόριστο διάστημα παράταση των πιστοποιητικών αξιοπλοΐας που εκδίδονται από τον Κλάδο Επιθεώρησης Πλοίων (ΚΕΠ) του υπουργείου Ναυτιλίας τόσο για τα ποντοπόρα πλοία όσο και για αυτά της ακτοπλοΐας, για λόγους αποκλειστικά «ανωτέρας βίας» (λοιμούς, πανδημίες, επιδημίες, ασθένειες, πλημμύρες, τυφώνες, ταραχές ή πολεμικές συγκρούσεις) ωστόσο το χρονικό αυτό διάστημα της παράτασης μπορεί να παραταθεί κι άλλο με απόφαση του υπουργού Ναυτιλίας.

Επίσης δίνεται η δυνατότητα, αν για τους πιο πάνω λόγους δεν μπορεί να γίνει επιθεώρηση του πλοίου για διαπίστωση ζημιάς ή βλάβης από τον ΚΕΠ, αυτή να «διενεργείται από τον φορέα πιστοποίησης του πλοίου με τεχνικές απομακρυσμένης επιθεώρησης (RIT) κατόπιν τεκμηριωμένης εισήγησης της διαχειρίστριας εταιρείας».

Η Πανελλήνια Ένωση Ναυτών Εμπορικής Ναυτιλίας (ΠΕΝΕΝ) σε ανακοίνωσή της, χαρακτηρίζει «Κατάπτυστη και επικίνδυνη» τη νέα αιφνιδιαστική αυτή τροπολογία η οποία αφορά τη διαδικασία απομακρυσμένης επιθεώρησης των πλοίων, κάνοντας, μάλιστα, λόγο για «βόμβα στον τομέα της ασφάλειας των πλοίων.»

«Μια προσεκτική ανάγνωση της τροπολογίας αποδεικνύει ότι η πανδημία είναι προπέτασμα καπνού και η κυβέρνηση ξεδιάντροπα βάζει πλώρη για την κατάργηση της επιτόπιας επιθεώρησης των πλοίων και με τον τρόπο αυτό υπονομεύει την διαδικασία αυτή. Ενώ αρχικά αναφέρεται ότι αυτή θα έχει ισχύ για 4 μήνες, στην συνέχεια υπάρχει ολόκληρο "κατεβατό" που ακυρώνει το 4μηνο αφού στην μέση μπαίνουν οι λόγοι "ανωτέρας βίας", και με αυτόν τον τρόπο σχετικά εύκολα μπορεί κανείς να ξεφεύγει από την επιτόπια επιθεώρηση.» επισημαίνει η ΠΕΝΕΝ και συνεχίζει «Σε άλλο σημείο της τροπολογίας προβλέπεται ότι σε πλοία που έχουν υποστεί βλάβη και ελέγχονται από την Επιθεώρηση Εμπορικών Πλοίων η αποκατάσταση της ζημιάς θα πιστοποιείται από την διαχειρίστρια εταιρεία. Με τον τρόπο αυτό ο κλάδος Επιθεώρησης Εμπορικών Πλοίων ακόμη και ο Νηογνώμονας πάνε στο πυρ το εξώτερο και την πιστοποίηση για την αποκατάσταση θα την έχουν οι ίδιοι οι εφοπλιστές.»

Κατόπιν των παραπάνω πολύ σημαντικών καταγγελιών,

                                                      Ερωτάται ο κ Υπουργός:

1. Είναι ενήμερος για την παραπάνω ανακοίνωση της ΠΕΝΕΝ;
2. Πόσο ασφαλής και αξιόπιστη είναι η απομακρυσμένη πιστοποίηση;
3. Δεδομένου πως για την ανανέωση του πιστοποιητικού αξιοπλοΐας υπάρχει ήδη η πρόβλεψη η επιθεώρηση να λάβει χώρα είτε 4 μήνες πριν τη λήξη ισχύος της υφιστάμενης είτε εντός του μήνα από τη λήξη της, αναλόγως του δρομολογίου, ποιος ο λόγος της επιπλέον παράτασης;
4. Η συγκεκριμένη αναφορά στην τετράμηνη παράταση που υπάρχει στην τροπολογία αφορά στην περίοδο και μόνο της πανδημίας;
5. Για ποιο λόγο δεν ορίζεται σαφώς η παράταση που μπορεί να δίνεται στην ισχύ των πιστοποιητικών αξιοπλοΐας;
6. Η δυνατότητα απομακρυσμένης επιθεώρησης πλοίων ακυρώνει τη διαδικασία επιθεώρησης και στα πλοία ακτοπλοΐας που ελέγχονται στον Πειραιά ή σε λιμάνια της χώρας με κλιμάκια ελέγχου;
7. Για ποιο λόγο για τα πλοία που ελέγχονται από τον Κλάδο Ελέγχου Πλοίων μπορούν να πιστοποιούν την αποκατάσταση βλάβης οι διαχειρίστριες εταιρείες;
8. Πόσο αντικειμενική και αξιόπιστη μπορεί να είναι μια βεβαίωση από την διαχειρίστρια εταιρεία που έχει συμφέρον το πλοίο να είναι
9. Για τα πλοία που ελέγχονται από Νηογνώμονα ισχύει το ίδιο ή απαιτείται η βεβαίωση του Νηογνώμονα;
10. Πώς μπορεί κανείς να επιθεωρήσει απομακρυσμένα την μεταλλική κατασκευή του πλοίου, τον τηλεπικοινωνιακό εξοπλισμό, τις γνώσεις και την εξοικείωση του ανθρωπίνου δυναμικού με το σκάφος και τις διαδικασίες;
11. Σε περίπτωση ατυχήματος κατά την 4μηνη ή αορίστου χρόνου παράταση ποιες οι ευθύνες της πλοιοκτήτριας και ποιες του Κράτους απέναντι στο προσωπικό;

Η ερωτώσα βουλευτής

Φωτεινή Μπακαδήμα