ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Δημήτρης Γρηγορόπουλος

Τα ξημερώματα της Κυριακής 30 Μαρτίου, ο βασιλικός επίτροπος συνταγματάρχης Αθανασούλας ανακοίνωσε στους Νίκο Μπελογιάννη, Nίκο Kαλούμενο, Hλία Aργυριάδη και Δημήτρη Mπάτση ότι η αίτηση xάριτος που υπέβαλαν απορρίφθηκε. Λίγο αργότερα οδηγήθηκαν στο Γουδή, όπου εκτελέστηκαν δια τυφεκισμού. Η μεγάλη κινητοποίηση εντός και εκτός Ελλάδας δεν κατάφερε να αποτρέψει την εκτέλεσή τους. Ο Νίκος Μπελογιάννης στις απολογίες του, που έχουν μείνει στην ιστορία, ανέτρεψε περήφανα το κατηγορητήριο και ανέπτυξε τη συμβολή του ΚΚΕ στους λαϊκούς αγώνες.

Χρονολόγιο

1915 ● Ο Νίκος Μπελογιάννης γεννιέται στην Αμαλιάδα από σχετικά εύπορη οικογένεια.

1937 ● Διαγράφεται από τη Νομική Σχολή λόγω κομμουνιστικής δράσης.

1938 ● Συλλαμβάνεται και μεταφέρεται στην Ακροναυπλία.

1943 ● Μετά την απόδρασή του αναλαμβάνει καπετάνιος του 8ου συντάγματος του ΕΛΑΣ.

1944 ● Μετά την απελευθέρωση γίνεται μέλος του γραφείου Πελοποννήσου του ΚΚΕ.

1947 ● Αναλαμβάνει ταγματάρχης πεζικού του ΔΣΕ στο Βίτσι.

1950, 7 Ιουνίου ● Φτάνει παράνομα στην Ελλάδα.

1951, 19 Οκτωβρίου ● Πρώτη δίκη Μπελογιάννη. Καταδικάζεται σε θάνατο.

1952, 15 Φεβρουαρίου ● Δεύτερη δίκη. Καταδικάζεται πάλι σε θάνατο.

1952, 30 Μαρτίου ● Εκτελείται ξημέρωμα Κυριακής στο Γουδή.

Ο Νίκος Μπελογιάννης έμεινε στην ιστορία ως «άνθρωπος με το γαρύφαλλο», επειδή κατά τη διάρκεια της δίκης του κρατούσε ένα κόκκινο γαρύφαλλο, σύμβολο των κομμουνιστικών ιδεών του. Αυτή η εικόνα έκανε το γύρο του κόσμου και ενέπνευσε ζωγράφους (Πικάσο), ποιητές (Ρίτσος, Χικμέτ), κινηματογραφιστές (Ν. Τζίμας). Ο Νίκος Μπελογιάννης και οι τρεις συγκατηγορούμενοί του θυσίασαν τη ζωή τους, όπως χιλιάδες αγωνιστές, απ’ τη βαθιά πίστη και αφοσίωσή τους στο δίκιο του λαού, στο σκοπό της πάλης τους, στο ιδανικό για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο σε μία δίκαιη και χειραφετημένη κοινωνία, τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό.

Μετά τη στρατιωτική ήττα του ΔΣΕ (Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας) απ’ τον αστικό στρατό και τους Αμερικανούς πάτρονές του, ο Νίκος Μπελογιάννης, όπως χιλιάδες άλλοι μαχητές του ΔΣΕ, πήρε τον δρόμο της πολιτικής προσφυγιάς, αρχικά στην Αλβανία και στη συνέχεια στη Ρουμανία. Στις 7 Ιουνίου 1950, ο Νίκος Μπελογιάννης έφτασε παράνομα στην Ελλάδα, με αποστολή την αναδιοργάνωση των παράνομων οργανώσεων του ΚΚΕ, που είχαν δεχτεί συντριπτικά πλήγματα από τους διωκτικούς μηχανισμούς του αστικού κράτους.

Μετά την ήττα του ΔΣΕ το ΚΚΕ είχε προσανατολιστεί στη συγκρότηση παράνομων κομματικών οργανώσεων. Η παράνομη δουλειά συνδυαζόταν με τη νόμιμη δράση μέσω Βουλής, τύπου, συνδικάτων και άλλων οργανώσεων. Το 1951 το ΚΚΕ υποστήριξε τη δημιουργία ευρύτερων νόμιμων αριστερών σχημάτων, του Δημοκρατικού Συναγερμού στην αρχή και της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς (ΕΔΑ) στη συνέχεια.

Ο παράνομος μηχανισμός του ΚΚΕ ήταν μία κατάσταση νόμιμης άμυνας του ΚΚΕ, για να συνεχίσει την πολιτική δράση του και να διατηρήσει τη θέση του ως πρωτοπορία της εργατικής τάξης, την οποία είχε κατακτήσει με την αγωνιστική του στάση. Αυτή η επιλογή ήταν μονόδρομος, αφού από το 1947 το ΚΚΕ είχε τεθεί εκτός νόμου με τον Α.Ν. 509/1947. Η ελληνική αστική τάξη και ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός προσπαθούσαν με όλα τα μέσα να μετατρέψουν τη νίκη τους στα πεδία των μαχών σε συντριβή και εξόντωση των κομμουνιστικών δυνάμεων και του εργατικού κινήματος. Οι κομμουνιστές που παρέμειναν στην Ελλάδα μετά την ήττα του ΔΣΕ το 1949, αλλά και οι αγωνιστές που έρχονταν απ’ τις χώρες της πολιτικής προσφυγιάς, με αποστολή να ενισχύσουν και να συντονίσουν τον αγώνα των πρώτων στην παράνομη αλλά και στη νόμιμη πολιτική πάλη, συνέβαλαν αποφασιστικά στην ανόρθωση του λαϊκού φρονήματος και στην αναδιοργάνωση του ηττημένου εργατικού κινήματος. Παράλληλα, έδωσαν και την καλύτερη απάντηση στην κυρίαρχη αστική ιδεολογία της εποχής, που προσπαθούσε να επιβάλει την αντίληψη ότι ο αγώνας του ΚΚΕ καθοδηγούνταν και εξυπηρετούσε ξένα συμφέροντα, απειλώντας και την «ακεραιότητα της Πατρίδας» με τη δήθεν εκχώρηση της Μακεδονίας.

Η αστική τάξη και οι ΗΠΑ ήθελαν την πλήρη εξόντωση των κομμουνιστών μετά τον εμφύλιο

Το εμφυλιακό και μετεμφυλιακό αστικό καθεστώς εκτός απ΄τη στρατιωτική και πολιτική εξόντωση των αγωνιστών, είχε συγκροτήσει ένα εξοντωτικό νομικό καθεστώς με προπύργια τους αναγκαστικούς νόμους Α.Ν. 375/1936 «περί κατασκοπείας», που συνεπαγόταν την θανατική ποινή των καταδικαζομένων, και Α.Ν. 509/1947 περί «προστασίας του κοινωνικού καθεστώτος». Χαρακτηριστικό της διαχρονικής αβελτηρίας του αστικού συστήματος αποτελεί η κατάργηση αυτού του υπεραντιδραστικού νομικού οπλοστασίου μόλις στη μεταπολίτευση του 1974. Το μετεμφυλιακό ελληνικό αστικό κράτος υπήρξε ακραία περίπτωση κράτους έκτακτης ανάγκης, που διατηρώντας ένα προκάλυμμα κοινοβουλευτισμού εξόντωνε όχι μόνο πολιτικά και κοινωνικά, αλλά και βιολογικά τους αντιπάλους του, απομονώνοντας δεκάδες χιλιάδες στα ξερονήσια, εκτελώντας χιλιάδες αγωνιστές με ασύστατες κατηγορίες, καθιερώνοντας το πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων, που υπέβαλλε τους αγωνιστές στον εξευτελισμό της αποκήρυξης των ιδεών τους, επιβάλλοντας ασφυκτικό έλεγχο στον τύπο (ο Ριζοσπάστης επανακυκλοφόρησε μόλις το 1974), επιβάλλοντας στην ηγεσία των συνδικάτων τους εγκάθετους των αστών.

Ο Μπελογιάννης μετά την άφιξη του στην Ελλάδα για την αναδιοργάνωση των παράνομων οργανώσεων του ΚΚΕ, έδωσε όλες τις δυνάμεις του για την ευόδωση της αποστολής του, συνδυάζοντας την παράνομη και τη νόμιμη δράση, ενεργώντας ορισμένες φορές παράτολμα. Αλλά η ασφυκτική αστυνόμευση που είχε επιβάλει το καθεστώς και η προβληματική οργανωτική κατάσταση του κόμματος, οδήγησαν στη γρήγορη σύλληψη του, εξήμισι περίπου μήνες μετά την άφιξη του στην Ελλάδα.

Στις εκλογές του 1951, πριν τη δίκη του Μπελογιάννη, η ηγεσία της ΕΔΑ φοβούμενη ότι θα χαρακτηριστεί «παραφυάδα» του ΚΚΕ αρνήθηκε να συμπεριλάβει τον Μπελογιάννη και τον Πλουμπίδη στα ψηφοδέλτιά της, ώστε να δημιουργηθούν πρόσθετα εμπόδια στην αναμενόμενη θανατική καταδίκη τους.

Στην απολογία του ο Μπελογιάννης, κατηγορούμενος με βάση τον με τον Α.Ν. 509/1947, υποστήριξε με σθένος τις πολιτικές ιδέες του και διατράνωσε την πεποίθηση ότι δεν δικάζεται στην πραγματικότητα ο ίδιος, αλλά η πολιτική του ΚΚΕ. Δώδεκα αγωνιστές, μεταξύ των οποίων και ο Μπελογιάννης, καταδικάστηκαν σε θάνατο. Υπήρχαν αμυδρές ελπίδες για τη ματαίωση της εκτέλεσης τους υπό την πίεση της διεθνούς κατακραυγής.

Ωστόσο, η ανακάλυψη από την Ασφάλεια παράνομων ασύρματων του κομματικού μηχανισμού στη Γλυφάδα και την Καλλιθέα επέτρεψε τη συγκέντρωση «στοιχείων» που χρησιμοποιήθηκαν, για να μεθοδευτεί νέα δίκη με βαρύτερη πλέον κατηγορία την παράβαση του Α.Ν. 375/1936 «περί κατασκοπείας», που εξασφάλιζε με βεβαιότητα την καταδίκη σε θάνατο.

Οι αστικές εφημερίδες στη διαπασών του αντικομμουνισμού έγραφαν για «ευρύτατο δίκτυο κατασκοπείας εις βάρος της ασφάλειας του Κράτους» και για «πράκτορες» του ΚΚΕ, που μετέδιδαν «πληροφορίες κυρίως στρατιωτικής φύσεως εις Βουλγαρίαν». Ο Μπελογιάννης για άλλη μία φορά στάθηκε ακλόνητος, κατέρριψε τις κατηγορίες, υπερασπίστηκε θαρραλέα τις ιδέες του: «Κατατέθηκε ότι κάθε κομμουνιστής είναι κατάσκοπος, ότι οι κομμουνιστές δεν είναι Έλληνες… Νομίζω ότι ο πατριωτισμός ενός κόμματος δεν κρίνεται από τα λόγια… ο πατριωτισμός ενός κόμματος ή και ατόμων ακόμα, κρίνεται όταν κινδυνεύει η ανεξαρτησία, η ελευθερία και η ακεραιότητα της πατρίδας…», αντιπαραβάλλοντας την πατριωτική φιλολαϊκή στάση των κομμουνιστών με τον εναγκαλισμό του αστικού κράτους με τους ταγματασφαλίτες και την εθελόδουλη στάση του στους Άγγλους και Αμερικάνους ιμπεριαλιστές…

πηγη: prin.gr

'Όπως είχαμε γράψει πριν μερικές μέρες μετά την εφετειακή δικαστική απόφαση στην γνωστή διένεξη Χαλά - 8 Σωματείων, δρομολογείται η επαναλειτουργία των οργάνων της ΠΝΟ.

Παίρνοντας υπόψη το γεγονός ότι επίσημα και δημόσια ο Χαλάς δεν έχει πλέον την εμπιστοσύνη κανενός σωματείου της δύναμης της Ομοσπονδίας σε συνδυασμό με την ανάγκη η επαναλειτουργία των οργάνων να συνδράμει στην αντιμετώπιση των οξύτατων Ναυτεργατικών προβλημάτων που βρίσκονται σε εξέλιξη και τα οποία είναι αποτέλεσμα της επίθεσης που σημειώνεται στα Ναυτεργατικά δικαιώματα από εφοπλιστές - κυβέρνηση - ΥΕΝ, καθίσταται μονόδρομος όχι μόνο η επανεκκίνηση των συγκροτημένων οργάνων της αλλά και η ανάγκη λήψης αγωνιστικών αποφάσεων για την υπεράσπιση των Ναυτεργατικών δικαιωμάτων.

Ταυτόχρονα την ίδια στιγμή αναδεικνύεται περισσότερο από ποτέ η ανάγκη να σπάσει το καθεστώς της αδιαφάνειας και της έλλειψης οποιουδήποτε ελέγχου στην λειτουργία της ΠΝΟ και των επιλογών του Γ.Γ της ΠΝΟ ο οποίος για 15 μήνες ενεργούσε εντελώς ανεξέλεγκτα στην αντιμετώπιση ποικίλων καθημερινών και άλλων προβλημάτων.

Στο πλαίσιο αυτό αναλήφθηκε κοινή πρωτοβουλία των 13 Σωματείων (που οι πρόεδροί τους αποτελούν την δύναμη της Διοίκησης της ΠΝΟ) να συγκροτηθεί μια 3μελής επιτροπή η οποία θα έχει πλήρη γνώση των θεμάτων που αφορούν την λειτουργία της Ομοσπονδίας σε όλους τους τομείς και αυτοί ακολούθως θα ενημερώνουν και τις διοικήσεις των 13 σωματείων.

Η πρόταση αυτή έχει ως στόχο να μην γίνεται το παραμικρό στην Ομοσπονδία χωρίς να λαμβάνουν γνώση τα Ναυτεργατικά σωματεία και φυσικά να μην γίνεται το παραμικρό χωρίς την έγκρισή τους.

Τα επόμενα βήματα στην κατεύθυνση της επαναλειτουργίας των οργάνων της ΠΝΟ είναι η ουσιαστική αντιμετώπιση των Ναυτεργατικών προβλημάτων και με την άρση των περιοριστικών μέτρων σε επόμενη φάση να πραγματοποιηθεί το ετήσιο Γενικό Συμβούλιο της ΠΝΟ το οποίο δεν συγκλήθηκε ούτε το 2019 ούτε το 2020...

Για τον σκοπό αυτό χθες πραγματοποιήθηκε συνεδρίαση της Διοίκησης στην οποία ο Χαλάς έβαλε ως θεματολογία μια σειρά ζητήματα που δεν έχουν σχέση με τα ζωτικά Ναυτεργατικά προβλήματα της τρέχουσας περιόδου.

Η πρωτοβουλία αυτή είναι προφανές ότι δεν αποτελεί κίνηση αντικατάστασης ή υποκατάστασης του Γ.Γ της ΠΝΟ και δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά αφού η Διοίκηση δεν έχει αρμοδιότητα εκλογής, καθαίρεσης ή αντικατάστασης του Γ.Γ της ΠΝΟ.

Όπως είναι γνωστό σύμφωνα με το καταστατικό ο Γ.Γ της ΠΝΟ εκλέγεται από το ανώτατο όργανο της Ομοσπονδίας το οποίο είναι το Πανναυτικό Συνέδριο.

Παρ' όλα αυτά ο Χαλάς στην συνεδρίαση της ΠΝΟ τεχνηέντως προσπάθησε να συνδέσει την συγκρότηση αυτής της 3μελούς επιτροπής είτε με την εφετειακή απόφαση είτε με τον παραγκωνισμό του....

Οι Πρόεδροι των 13 Σωματείων κατέστησαν σαφές ότι η επαναλειτουργία των οργάνων της ΠΝΟ είναι απόλυτα συνυφασμένη με τον έλεγχο, την διαφάνεια και την απόλυτη γνώση για όλα τα πεπραγμένα που αφορούν την ΠΝΟ από τα Ναυτεργατικά Σωματεία και σε αυτό το ζήτημα δεν θα κάνουν βήμα πίσω.

Η συνεδρίαση διακόπηκε και συμφωνήθηκε να συνεχιστεί την προσεχή Παρασκευή και για τον σκοπό αυτό τα 13 σωματεία δεσμεύτηκαν να αποστείλουν γραπτό το αίτημά τους ώστε να συμπεριληφθεί αυτό στην ημερήσια διάταξη.

Από την πλευρά μας θέλουμε να διευκρινίσουμε ότι η πρωτοβουλία των 13 σωματείων στην οποία συμμετέχει και η ΠΕΝΕΝ δεν αποτελεί κάποιο μέτωπο ή συμμαχία για μια άλλη πολιτική στα πλαίσια της ΠΝΟ και το κάθε σωματείο διατηρεί στο ακέραιο τις απόψεις του τόσο για το προηγούμενο χρονικό διάστημα όσο και για τα υπόλοιπα ζητήματα που συνδέονται με το καταστατικό, τις θέσεις - απόψεις στα θέματα τακτικής και στρατηγικής, την στάση απέναντι στην εκάστοτε κυβερνητική πολιτική, το εφοπλιστικό κεφάλαιο και τα Ναυτεργατικά προβλήματα.

Η παρέμβαση των 13 Σωματείων

Παρακάτω δημοσιεύουμε το κείμενο των 13 σωματείων με το σχετικό αίτημα προς τον Γ.Γ της ΠΝΟ:

Προς: Γ.Γ ΠΝΟ

Σε συνέχεια της σημερινής (29-3-2021) διακοπείσας συνεδρίασης της Διοίκησης της ΠΝΟ στην οποία ομόφωνα τα 13 Ναυτεργατικά Σωματεία κατέθεσαν σχετικά για την ανάγκη συγκρότησης, στα πλαίσια της λειτουργίας και του ελέγχου της ΠΝΟ και της Διοίκησής της, 3μελούς επιτροπής, επαναφέρουμε και γραπτώς το αίτημά μας (το οποίο έγινε αποδεκτό και από τον Γ.Γ της ΠΝΟ) να ενταχθεί στην ημερήσια διάταξη, να συζητηθεί και να ληφθεί απόφαση επί αυτού.

Ταυτόχρονα παίρνοντας υπόψη ότι στην ατζέντα του Γ.Γ της ΠΝΟ δεν περιλαμβάνονταν μια σειρά σοβαρά Ναυτεργατικά προβλήματα της τρέχουσας περιόδου θεωρούμε αναγκαίο στην προσεχή συνεδρίαση να περιληφθούν οι διεκδικήσεις μας που απετέλεσαν κοινό - συμφωνημένο πλαίσιο των 13 Σωματείων στην 3ήμερη απεργία του Φλεβάρη 2021 (κατάργηση 4714/2020, 4150/2013, εργασιακά, κοινωνικοασφαλιστικά, συνδικαλιστικά δικαιώματα και για την προστασία της υγείας των Ναυτεργατών από τον covid-19 κ.λπ).

Στην βάση αυτών των προβλημάτων πρέπει να γίνει συζήτηση αλλά και να ληφθούν αποφάσεις για την αγωνιστική διεκδίκηση των δίκαιων αιτημάτων μας.

Στην συνεδρίαση, που προτάθηκε από τον Γ.Γ να γίνει την Παρασκευή 2/4/2021, θα κατατεθούν συγκεκριμένες προτάσεις μας σε αυτή την κατεύθυνση.

ΟΙ ΔΙΟΙΚΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ

• Πανελλήνια Ένωση Πλοιάρχων Ε.Ν
• Πανελλήνια Ένωση Μηχανικών Ε.Ν
• Πανελλήνια Ένωση Ναυτών Ε.Ν
• Πανελλήνια Ένωση Αρχιθαλαμηπόλων – Θαλαμηπόλων Ε.Ν
• Πανελλήνια Ένωση Κατωτέρων Πληρωμάτων Μηχανής Ε.Ν «Ο ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ»
• Πανελλήνια Επαγγελματική Ένωση Μαγείρων Ε.Ν
• Πανελλήνια Ένωση Ηλεκτρολόγων – Ηλεκτρονικών Ε.Ν
• Πανελλήνιος Σύνδεσμος Οικονομικών Αξιωματικών Ε.Ν
• Πανελλήνια Ένωση Μηχανικών ΜΕΚ Ε.Ν
• Πανελλήνια Ένωση Φροντιστών Ε.Ν
• Πανελλήνια Ένωση Προσωπικού Τροφοδοσίας Ε.Ν
• Πανελλήνια Ένωση Ναυτών M/S - Π/Κ - Ο/Γ
• Πανελλήνια Ένωση Πρακτικών Πλοιάρχων – Κυβερνητών Ε.Ν

“Κανένας δεν θα με κρατήσει να μην πάω στην Κρήτη φέτος το Πάσχα”, δήλωσε με περίσσια αλαζονεία η Ντόρα Μπακογιάννη, ο οδηγός της οποίας σκότωσε ένα νέο παιδί και δεν έχει πληρώσει κανείς ακόμα.

Άλλη τάξη. Άλλος κόσμος. Γυάλινος πύργος.

Δεν έχει ιδέα πως ζει ένας απλός εργαζόμενος.

Δεν αγχώθηκαν ποτέ τους για τίποτα.

Τα βρήκαν όλα έτοιμα στο πιάτο.

Μας λέγανε ότι εμείς φταίμε για την ανεργία μας και ότι εμείς φταίμε για την εξάπλωση του ιού. Αν σε σκοτώσουν, εσύ φταις πάλι.

Δεν τους εμποδίζει τίποτα. Συμπεριφέρονται σαν ιδιοκτήτες της χώρας μας, με αποκορύφωμα το πλιάτσικο στα εμβόλια.

Εμείς με άγχη.

Κλεισμένοι ένα χρόνο σπίτι.

Βλέποντας ανθρώπους να πεθαίνουν γιατί δεν θέλουν να ενισχύσουν το ΕΣΥ.

Βλέποντας να συγκαλύπτουν Λιγνάδηδες.

Να βγαίνουμε βόλτα και να φοβόμαστε μην μας την πέσει η αστυνομία.

Και ένα χρόνο ούτε μια παραίτηση. Ούτε μια συγγνώμη. Για τους νεκρούς, για τα αποτυχημένα lockdown, για τα χρέη, για τον φόβο τι μας ξημερώνει. Μόνο κούνημα του δαχτύλου.

Δεν μπορούμε να συμφιλιωθούμε ποτέ με αυτούς. Είναι αδύνατον.

Γιατί υπάρχουν δύο Ελλάδες.

Η δική μας Ελλάδα, της δουλειάς, της αλληλεγγύης, της ζωής.

Και η δική τους Ελλάδα , της “αριστείας”, της ατομικής ευθύνης, του θανάτου, του φόβου.

Ή εμείς ή αυτοί.

Ως εδώ. Πρέπει να πληρώσουν.

Θάνος Παπαδόπουλος

Μέλος της ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ, αρθρογραφεί στο antapocrisis.

ΠΗΓΗ; antapocrisis.gr