Σαν σήμερα, στις 6 του Ιούνη 1943, οι Ιταλοί φασίστες καταχτητές εκτελούν 106 πατριώτες, που κρατούνταν στο στρατόπεδο της Λάρισας, σε αντίποινα για την ανατίναξη της σήραγγας του Κούρνοβου από τους μαχητές του ΕΛΑΣ. Ανάμεσα στους εκτελεσμένους και 54 κομμουνιστές Ακροναυπλιώτες…

Τη νύχτα της 1ης προς τη 2η του Ιούνη 1943 το Αρχηγείο του ΕΛΑΣ Δομοκού, ύστερα από διαταγή του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ, που μόλις πριν λίγες μέρες (19 Μάη) είχε συγκροτηθεί με στρατιωτικό αρχηγό το Στέφανο Σαράφη, καπετάνιο τον Άρη Βελουχιώτη και Πολιτικό Επίτροπο αντιπρόσωπο του ΕΑΜ τον Βασίλη Σαμαρινιώτη (Ανδρέα Τζήμα), ανατίναξε αμαξοστοιχία κατάφορτη από Ιταλούς στρατιωτικούς, την ώρα που περνούσε μέσα από τη σήραγγα (γαλαρία) του Κούρνουβου, κοντά στο σταθμό Νεζερού – Δομοκού, με αποτέλεσμα η αμαξοστοιχία να καταστραφεί ολοκληρωτικά.

Όπως αναφέρει ο στρατηγός Σαράφης στο βιβλίο του «Ο ΕΛΑΣ», στη σήραγγα μαζί με το συρμό, αποτεφρώθηκαν και 580 – 600 Ιταλοί στρατιωτικοί μαζί και ένας στρατηγός, που μεταφέρονταν από την Αθήνα στην Ιταλία, μέσω Θεσσαλονίκης.

Η ανατίναξη της στρατιωτικής αμαξοστοιχίας στο Κούρνοβο ήταν ένα σοβαρό πλήγμα για τις δυνάμεις κατοχής. Γιατί, εκτός των άλλων, η σήραγγα αυτή, που έχει μήκος 510 μέτρα και βρίσκεται στη γραμμή Λιανοκλάδι – Λάρισα και σε υψόμετρο 585 μ., είχε πάθει σοβαρή ζημιά με αποτέλεσμα να κοπεί η συγκοινωνία για 8 μέρες. Λυσσασμένοι οι κατακτητές και για τις απώλειές του σε έμψυχο υλικό, πήραν 106 αγωνιστές κρατούμενους στο στρατόπεδο ομήρων της Λάρισας και τους εκτέλεσαν στις 6 Ιούνη 1943.

Οι περισσότεροι από τους 106 εκτελεσμένους ήταν Ρουμελιώτες, Θεσσαλοί και Πελοποννήσιοι και Αθηνοπειραιώτες. Όλοι τους κρατούνταν στο στρατόπεδο κρατουμένων Λάρισας.

Γενικά προέρχονταν από την Κεντρική και Νότια Ελλάδα. Ανάμεσά τους και πάνω από τους μισούς ήταν Ακροναυπλιώτες και Αναφιώτες, παλιοί αγωνιστές στελέχη του ΚΚΕ και συνδικαλιστές, που παραδόθηκαν τις πρώτες μέρες της κατοχής από τις ελληνικές αρχές στους καταχτητές.

Η εκτέλεση των 106 μαρτύρων έγινε στις 6 Ιούνη 1943 στις 2 με 5 το απόγευμα κοντά στο χωριό Άγιος Στέφανος, πολύ μακριά από τη γαλαρία, όπου ανατινάχτηκε το τρένο. Φαίνεται πως οι Ιταλοί δεν τόλμησαν ν’ ανέβουν ως τη γαλαρία και προτίμησαν να τους εκτελέσουν χαμηλά στα ριζά.

Η θυσία των «Αγίων 106» στο Κούρνοβο, στις 6 Ιούνη 1943

Στο μνημείο που στήθηκε στα ριζά του βουνού, στο Κούρνοβο, διαβάζουμε τα ονόματα των εκτελεσθέντων και το επιτύμβιο του Γιάννη Ρίτσου:

Όχι κραυγές και κλάματα
ιερή σιγή να φέξει
το χώρο ετούτο που έπεσαν
οι Άγιοι 106
γερόντοι και ανταρτόπουλα
παιδιά της Ρωμιοσύνης
κάθε όνομα και ένα σπαθί
κ’ ένα άστρο αδελφοσύνης
ωσότου να ‘ρθει η Λευτεριά
στάρι κι ανθό να σπείρει
και το θλιμμένο Κούρνοβο
να στήσει πανηγύρι
κ’ οι 106 αδούλωτοι για πάντα αναστημένοι
φρουροί του δίκιου να ορθώσουν
μέσα στην οικουμένη.

Στο στρατόπεδο Λάρισας είχαν πληροφορηθεί πως οι πραγματογνώμονες – ένας Έλληνας και ένας Ιταλός – είχαν αποφανθεί, πως η ανατίναξη ήταν αποτέλεσμα σαμποτάζ ανταρτών, ενώ ο αντιπρόσωπος του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού διαφωνούσε και ισχυρίζονταν πως το τρένο πήρε φωτιά από τη μηχανή και ζητούσε να μην εφαρμοστούν αντίποινα. Ωστόσο οι κρατούμενοι δεν είχαν αυταπάτες. Γι’ αυτό όταν στις 5 Ιούνη το απόγευμα ένας Ιταλός υπολοχαγός διάβασε με καταφανή ταραχή ένα μακρύ κατάλογο κρατουμένων και διέταξε γρήγορα να ετοιμαστούν όσοι άκουσαν τα ονόματά τους και να επιβιβαστούν στα στρατιωτικά καμιόνια που περίμεναν κοντά στην είσοδο του στρατοπέδου, ήξεραν πως πάνε για εκτέλεση. Συγκινητικός ήταν ο αποχωρισμός των 106 από τους συμπατριώτες, συναγωνιστές και συντρόφους τους, που μαζί είχαν ως εκείνη την ώρα γευτεί τις πίκρες, τις κακουχίες και τα βασανιστήρια της ομηρίας τους.

Προς το βράδυ τα καμιόνια ξεκίνησαν. Μα τη νύχτα ξαναγύρισαν φορτωμένα και την επομένη το πρωί έφυγαν ξανά από το στρατόπεδο της Λάρισας. Διέσχισαν το θεσσαλικό κάμπο κι ανέβηκαν τις στροφές προς το Δομοκό με αυστηρά μέτρα ασφάλειας. Κατά τις 11.00 π. μ. πέρασαν έξω από το Δομοκό και στη συνέχεια διέσχισαν την καταπράσινη πλαγιά της Όθρυς και κατά το μεσημέρι είχαν φθάσει στο χώρο της εκτέλεσης. Εκεί κοντά στην Ξυνιάδα διαδραματίστηκαν τραγικές σκηνές, που συγκλόνισαν βαθύτατα κι αυτούς ακόμα τους εκτελεστές Ιταλούς.

Ο Ιταλός συνταγματάρχης διάβασε τη απόφαση για την εκτέλεση και στον τόπο του Θυσιαστηρίου ξαναζωντάνεψαν οι ηρωικότερες στιγμές της ιστορίας του Έθνους μας.

Να πως περιγράφει ο εφεδροελασίτης Γιάννης Καραδήμας που από κάποιο παρατηρητήριο εκεί κοντά παρακολουθούσε την εκτέλεση των 106 πατριωτών:

«… Η μέρα προχωρεί. Φτάνει το μεσημέρι και καθώς αγναντεύαμε κάτω προς τον κάμπο της Ξυνιάδας διακρίνουμε μεγάλη φάλαγγα, 25-30 αυτοκινήτων. Ξεπρόβαλαν στα υψώματα της Κορομηλιάς, προχώρησαν για το Νεζερό. Που πάνε άραγε; Υποθέσαμε ότι πάνε για τη Γαλαρία, όπου μετά την ανατίναξη δούλευαν συνεργεία τεχνιτών. Σίγουρα πρόκειται για αντίποινα στην ανατίναξη, σκεφτήκαμε. Καλυμμένοι κάτω από τα πυκνά χαμόκλαδα παρακολουθούμε γεμάτοι αγωνία. Πέρασαν το χωριό Άγιο Στέφανο και κατευθύνονταν προς το Περιβόλι. Μα στο ρέμα εκεί στα πλατάνια σταμάτησαν. Έκαναν κάποια αναγνώριση προς τη γαλαρία, περνούν αντίθετα, τώρα στον Άγιο Στέφανο και κοντά στο Νεκροταφείο του χωριού, εκεί στη μικρή κοιλαδίτσα του Χασνά, ξεφορτώνουν τα αυτοκίνητα. Κατεβαίνουν πρώτα οι Ιταλοί με τον οπλισμό τους και τρέχοντας πιάνουν θέσεις στην πλαγιά με μέτωπο προς το βουνό. Στήνουν τα πολυβόλα και οπλοπολυβόλα και ταυτόχρονα κατεβάζουν από τα αυτοκίνητά τους κρατούμενους δεμένους ανά δύο με χειροπέδες. Μετράμε πάνω από 100. Γύρω τους τα πολυβόλα έτοιμα και οι φασίστες με το χέρι στη σκανδάλη. Οι μελλοθάνατοι κινούνται αριστερά – δεξιά, περπατούν, σκύβουν, χτυπάνε πάνω στις πέτρες, κάνουν ανεξήγητες κινήσεις. Δεν μπορούμε να διακρίνουμε καλά. Μετά καταλάβαμε ότι έσπαζαν τα ρολόγια τους, ξέσχιζαν τα ρούχα και τα χαρτονομίσματά τους για να μη συληθούν από τους δήμιους.

Αυτό κράτησε περίπου 10 λεπτά με ένα τέταρτο. Κι ύστερα όλοι στήσαν το χορό. Χόρεψαν λεβέντικα τον τσάμικο: «Βγήκαν αντάρτες στα βουνά τα ρουμελιώτικα παιδιά και το πρώτο παλληκάρι όλοι το φωνάζουν Άρη…».

Ύστερα αρχίζουν όλοι δυνατά, που το ακούμε και μεις καθαρά, το αθάνατο συρτό τραγούδι που τραγουδούσαν και χόρεψαν οι Σουλιώτισσες πριν πηδήσουν από το βράχο στο βάραθρο: «Έχε γειά καημένε κόσμε έχε γειά γλυκιά ζωή και συ δύστυχη πατρίδα, έχε γεια παντοτινή…».

Το τραγούδι αντρίκιο, βροντερό ξεχύνεται προς όλες τις κατευθύνσεις. Αχολογούν οι ρεματιές και τα φαράγγια. Και τα πόδια των ανδρειωμένων, πατώντας στέρεα στη γη, πηδούν ψηλά και σηκώνουν σύννεφο τον κουρνιαχτό. Μα το παράγγελμα: Πυρ! του Ιταλού αξιωματικού έκοψε απότομα το τραγούδι και σιγά -σιγά έσβησε και τον αντίλαλο. Τα πολυβόλα των Ιταλών ξερνούν φωτιά και καυτό μολύβι. Στα στάχυα στη γη και το αίμα τους ποτίζει το χώμα. Σιγή θανάτου απλώνεται παντού σ’ όλη την πλάση. Και αυτοί ακόμη οι Ιταλοί μπρος σ’ αυτή την άφθαστη παλληκαριά των γενναίων, που μ’ ένα λεβέντικο σάλτο πέρασαν απ’ τη ζωή στην αθανασία, στέκαν άφωνοι, μαρμαρωμένοι. Δεν είχαν το κουράγιο να πλησιάσουν τους γίγαντες για να τους ρίξουν τη χαριστική βολή. Φοβισμένοι κοιτάζουν προς τα υψώματα και ένοχοι για το ομαδικό τους έγκλημα, τα μαζεύουν γρήγορα, ανεβαίνουν στ’ αυτοκίνητα και φεύγουν σαν κυνηγημένοι μέσα στον κάμπο προς τα Μεταλλεία. Η ώρα ήταν 5 με 6 το απόγευμα.

Η θυσία των «Αγίων 106» στο Κούρνοβο, στις 6 Ιούνη 1943

Σ’ αυτή την κατάσταση βρήκαν τους μάρτυρες οι χωρικοί…

Τώρα κάτω στην κοιλάδα κείτονταν τα άψυχα κορμιά. Και η αδούλωτη Ελλάδα συντροφιά με τη Λευτεριά. Η νύχτα που έρχονταν μας κράτησε ξάγρυπνους πάνω στο ύψωμα, σαν τιμητική φρουρά των ηρώων και μαρτύρων της λευτεριάς. Το πρωί κατεβήκαμε στον τόπο της εκτέλεσης μαζί με τους κατοίκους των γειτονικών χωριών, σκάψαμε λίγο πιο κει στα Βαρκά ένα κοινό μνήμα για τη στερνή τους κατοικία ενώ γυναίκες πνιγμένες στο κλάμα μοιρολογούσαν:

«Σκάψτε βαθιά, σκάψτε πλατιά
κάντε γερό ταμπούρι
ολόρθος για να πολεμώ
και πλαγιαστός να ρίχνω…».

Ευλαβικά αποθέσαμε στον ομαδικό τάφο τους νεκρούς μας. Όλοι μαζί γονατιστοί ψάλλαμε το πένθιμο εμβατήριο:

«Επέσατε θύματα αδέλφια εσείς
σε άνισο μάχη κι αγώνα…».

Στους γενναίους δεν ταιριάζουν τα δάκρυα. Σταθήκαμε ευλαβικά μπρος στο απέριττο μνήμα τους. Η ζωή για τους ήρωες δεν τελειώνει με το θάνατός τους. Το ζωντανό τους παράδειγμα σφυρηλατεί τις καρδιές των επιγόνων, που συνεχίζουν τον αγώνα τους».

Ο ηρωισμός των μελλοθανάτων εντυπώσιασε βαθιά κι αυτούς τους δημίους τους. Γυρίζοντας οι Ιταλοί στο στρατόπεδο της Λάρισας φοβισμένοι, τρομοκρατημένοι με έντονα τα συναισθήματα αγωνίας, φρίκης αλλά και ενοχής αφηγούνταν, πως ένας από τους κρατουμένους μίλησε στους Ιταλούς κατά του φασισμού και διαδήλωσε την πεποίθησή του για την σίγουρη και αποφασιστική νίκη των λαών. Υπογράμμισε πως στις περιπτώσεις σαν κι αυτή, που οι στρατιώτες διατάσσονται να εκτελέσουν εγκλήματα δεν είναι υποχρεωμένοι να το κάνουν. Κι αμέσως έστησαν το χορό… Αργότερα δημοσιεύτηκε στο Λαρισαϊκό Τύπο πως στο τραίνο που ανατινάχτηκε στη σήραγγα του Κούρνοβου ήταν μέσα και 50 Έλληνες κρατούμενοι των Ιταλών, που μεταφέρονταν από τις φυλακές Αβέρωφ και στέλνονταν όμηροι σε ιταλικά στρατόπεδα και που βρήκαν οικτρό θάνατο. Κάηκαν μαζί με τους Ιταλούς δεσμοφύλακές τους.

Δυστυχώς συνέβαινε πολλές φορές στα τραίνα που ανατινάσσονταν σε σαμποτάζ να χάνουν τη ζωή τους και Έλληνες πατριώτες είτε σαν κρατούμενοι, είτε σαν σιδηροδρομικοί υπάλληλοι.

* Το χρονικό της εκτέλεσης, από τον τρίτο τόμο της έκδοσης “Έπεσαν για τη ζωή”, της ΚΕ του ΚΚΕ, στον οποίο παρατίθενται και τα ονόματα των εκτελεσμένων ηρώων.

Παναγιώτης Μαυροειδής

«Ο εργάτης βάζει την ζωή του στο αντικείμενο. Όμως τώρα η ζωή του δεν ανήκει πλέον σ’ αυτόν αλλά στο αντικείμενο» (Κ. Μάρξ)

Άστραψαν και βρόντηξαν τα συστημικά μέσα ενημέρωσης κατά της απεργίας της ΠΕΝΕΝ στις 3 Ιούνη. Οι ναυτεργάτες (μαζί και αλληλέγγυοι) είχαν στηθεί από το πρωί, για την περιφρούρηση της απεργίας.

Μαζί και τα κανάλια, αλλά με αντίθετο σκοπό: Για το θάψιμο  της απεργίας. Ποιο ήταν το «ηθικό δίδαγμα» της επίθεσης; «Οι απεργοί διέκοψαν τον απόπλου των καραβιών και ταλαιπωρήθηκαν οι επιβάτες». Το έγκλημα είναι σχεδόν αυταπόδεικτο. Θα υπάρχει επιτέλους και τιμωρία του;

Η απάντηση, εντελώς συγχρονισμένα έρχεται μέσω   του αντεργατικού νομοσχεδίου της ΝΔ που πάει για ψήφιση στη Βουλή: Ακόμη μεγαλύτερη περιστολή του δικαιώματος της απεργίας.

Ας  πάρουμε τα πράγματα σύντομα από την αρχή και όχι από τις θλιβερές ουρές τους.

Η εργασία και ο εργαζόμενος

Συμβαίνει την εργασία, την οποιαδήποτε εργασία, είτε για παραγωγή κάποιου «υλικού» προϊόντος ή κάποιας «υπηρεσίας», να την ασκεί κάποιος εργαζόμενος. Πιο σωστά: Κάποιοι εργαζόμενοι/ες, με συνδυασμένες μεταξύ τους εργασίες.

Συμβαίνει τούτο το θαυμαστό όμως στον καπιταλιστικό κόσμο μας: Πρέπει να θεωρηθεί «κανονικό» και «φυσικό», να βλέπουμε την εργασία, την πράξη της εργασίας, όχι απλά «ανεξάρτητη» από αυτόν που την επιτελεί, αλλά θεϊκή οντότητα την οποία ο δημιουργός της θα πρέπει να την υπηρετεί με αποδοχή κάθε διαπόμπευσης ή/και τιμωρίας. Λες και υπάρχει «συγκοινωνία» χωρίς τον οδηγό του λεωφορείου ή του Τραμ, ταξίδι χωρίς ναύτες, ηλεκτρικό ρεύμα χωρίς εναερίτες, εκπαίδευση χωρίς εκπαιδευτικούς.

Η εργασία του εργάτη παίρνει τη μορφή μιας εξωτερικής διαδικασίας, μιας διαδικασίας η οποία είναι «ξένη», δεν του ανήκει. Ο εργάτης φαίνεται να χάνει τον εαυτό του, καθώς όχι μόνο δεν αμείβεται αξιοπρεπώς, αλλά ούτε καν  επιβεβαιώνεται μέσα στην εργασία, αρνείται τον εαυτό του σε αυτήν.

Προϊόντα/υπηρεσίες και ο εργαζόμενος

Πρέπει παράλληλα να θεωρήσουμε «κανονικό», όχι μόνο να είναι «ξένη» η πράξη της εργασίας ως προς τον εργαζόμενο, αλλά και το ίδιο το προϊόν της εργασίας του.

Το προϊόν της εργασίας, το οποίο φέρει την εργασία του εργάτη, γίνεται ένα αντικείμενο «ξένο». Στέκει «απέναντί» του, ιδιόκτητο από άλλους και απειλητικό για αυτόν.

Όπως υποστηρίζει ο Μαρξ «Ο εργάτης βάζει την ζωή του στο αντικείμενο. Όμως τώρα η ζωή του δεν ανήκει πλέον σ’ αυτόν αλλά στο αντικείμενο. Επομένως όσο μεγαλύτερη είναι αυτή η δραστηριότητα, τόσο περισσότερο ο εργάτης είναι χωρίς αντικείμενο. Ο,τι είναι προϊόν της εργασίας του, δεν είναι αυτός. Όσο μεγαλύτερο λοιπόν είναι το προϊόν, τόσο λιγότερο είναι αυτός ο ίδιος».

Η εργασία, τόσο ως δημιουργική δραστηριότητα με αποτέλεσμα παραγωγής κάποιας μορφής προϊόντος/υπηρεσίας/πλούτου, όσο και ως μέσο επιβίωσης, έχει επομένως κλαπεί.  Έτσι ο εργάτης χάνει και τον ίδιο τον «εαυτό» του, καθώς υπάρχει για άλλους και  η δραστηριότητά του είναι «ξένη» προς τον ίδιο.

Αυτή ακριβώς η κλοπή,  ή αλλιώς, η ιδιοποίηση του προϊόντος της εργασίας του εργάτη από τον καπιταλιστή (ή το καπιταλιστικό κράτος), υποχρεώνει τον εργάτη να διαθέτει εκ νέου την εργασιακή του δύναμη στην «αγορά», προκειμένου να επιβιώσει.  Και η ζωή συνεχίζεται, με αυτό τον «κανονικό» τρόπο…

Η απεργία και η διεκδίκηση της ανάκτησης της ζωής

Όμως, ευτυχώς, αυτό δεν συμβαίνει αδιατάρακτα. Αιώνες τώρα, οι εργαζόμενοι αναπτύσσουν μορφές δράσης για τη βελτίωση των αμοιβών και των συνθηκών εργασίας, αλλά και για Αυτό που ονομάστηκε εργατικό κίνημα είναι ακριβώς αυτό (και όχι βέβαια τυχάρπαστοι εργοδοτικοί ή κρατικοδίαιτοι συνδικαλιστές τύπου ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, που κάνουν πρόβα υπουργικά κουστούμια ή ως θλιβεροί υπάλληλοι εργοδοτικών ενώσεων).

Κάθε απεργία, με αυτό ή το άλλο αποτέλεσμα, είναι και ένας αγώνας αξιοπρέπειας. Μια συλλογική στάση ανάκτησης της ζωής, μια διακοπή της κλοπής και της ταπείνωσης.

Μορφή και «τέκνο» του εργατικού κινήματος είναι και το κομμουνιστικό κίνημα, το οποίο διαμορφώνεται για να αναπτύξει την πάλη για τη συνολική  κατάργηση αυτής της συνολικής συνθήκης κλοπής της εργασίας, του αποτελέσματός της και του ίδιου του «εαυτού» των εργατών.

Το ζήτημα της απεργίας είναι διακύβευμα αιώνων, ακόμη και πριν τον καπιταλισμό.

Ο ιστορικός χρόνος έχει καταγράψει: Παρανομία της απεργίας, (αναγκαστική) ανοχή της απεργίας, νομιμοποίηση της απεργίας ως ατομικό και συλλογικό δικαίωμα που ασκείται πάντα συλλογικά.

Ποταμοί αίματος έχουν χυθεί για ότι πρόχειρα γράφεται σε μια πρόταση. Οι εργάτες, κατέστησαν ηθικά και πολιτικά νόμιμη την απεργία σε όλες τις  μορφές. Απεργία με οικονομικά αιτήματα, απεργία με άλλα θέματα αντιπαράθεσης με τους εργοδότες (π.χ ανάκληση απολύσεων), απεργία αλληλεγγύης ( σε άλλες επιχειρήσεις, στην ίδια ή άλλη χώρα), γενική απεργία με στόχο την ανατροπή κυβέρνησης ή νόμου, αντιπολεμική απεργία και άλλες. Το κοινό στοιχείο, που νομιμοποιεί ηθικά και πολιτικά κάθε απεργία, ακόμη και όταν σε αυτήν δε συμμετέχουν όλοι οι εργαζόμενοι είναι συγκεκριμένο: Η απεργία διεκδικεί συλλογικά εργατικά ταξικά συμφέροντα.

Γυρίζει ο χρόνος πίσω;

Ο στόχος της τωρινής κυβέρνησης της ΝΔ (αλλά και της προηγούμενης του ΣΥΡΙΖΑ με αντίστοιχο νομοθέτημα), είναι να πλήξει το δικαίωμα της απεργίας.

Δεν πρόκειται μόνο για ικανοποίηση του «αιτήματος» των εργοδοτών για μηδενισμό απώλειας κερδών, αλλά ευρύτερα για πολιτική και ιδεολογική επίθεση  με σκοπό την απαξίωση της εργατικής τάξης, την αποδοχή από μεριάς της μιας στάσης αποδοχής της κλοπής της εργασίας της και της αξιοπρέπειάς της.

Με αυτή την έννοια, η πολιτική επίθεση από τα συστηματικά μέσα κατά της πρόσφατης απεργίας της ΠΕΝΕΝ, έχει ακόμη μεγαλύτερη σημασία από την προσφυγή των εφοπλιστών στα δικαστήρια που βέβαια την κήρυξαν …παράνομη.

Τι μας λένε  στην ουσία;

Καλή και χρυσοτόκος κότα η εργασία, αλλά ο εργάτης να βγάλει το σκασμό.

Υπό όρους νόμιμη η απεργία, αλλά ο απεργός στην πυρά και στη διαπόμπευση.

Το δέντρο και το δάσος. Η ΠΕΝΕΝ και το ΠΑΜΕ

Πολιτική και με ταξική υπευθυνότητα θα πρέπει να είναι και η στάση απέναντι σε αυτή την πολιτική επίθεση.

Το ΠΑΜΕ, μέσω «φιλικών» του μέσων έσπευσε να συνηγορήσει, προσθέτοντας «αριστερά» επιχειρήματα, στη συκοφάντηση των ναυτεργατών και της ΠΕΝΕΝ.

Λες και δεν είχε γίνει ποτέ πριν απεργία στα λιμάνια.

Λες και δε θα στηρίξει το ίδιο τη νέα απεργία στα λιμάνια στις 10 Ιούνη και αργότερα.

Επικαλείται την “έλλειψη συσχετισμών για επιτυχή απεργία”, λες και δεν αυτο-πυροβολείται το ίδιο έτσι, υποκύπτοντας στην επιχειρηματολογία του υποταγμένου συνδικαλισμού.

Γιατί; Διότι  η ΠΕΝΕΝ είναι ένα μαχόμενο συνδικάτο που δεν το ελέγχει. Διότι επίσης  ήθελε να δικαιολογήσει την απαράδεκτη απόφασή του για ακύρωση της απεργίας στις 3 Ιούνη προς χάρη του Παναγόπουλου και της ΓΣΕΕ.

Η ΠΕΝΕΝ (και άλλα συνδικάτα) δεν πειθάρχησαν σε αυτό, άρα «αξίζουν» να τιμωρηθούν.

Ασχολούνται με το δέντρο της μικροκομματικής μυωπίας και χάνουν το δάσος της αστικής επίθεσης…

Να υπερασπίσουμε ουσιαστικά την απεργία

Πλευρά της ουσιαστικής υπεράσπισης του δικαιώματος της απεργίας, είναι να παίρνουμε στα σοβαρά τις ίδιες τις απεργιακές αποφάσεις.

Η απεργία δεν είναι ένα πουκάμισο που το πρωί το φοράς για παρέλαση και το απόγευμα το πετάς στα άπλυτα.

Δεν αποφασίζεται και ξε-αποφασίζεται μια απεργία με απόφαση ΠΓ και αφού πρώτα διαβαστούν τα Δελτία Τύπου της ΓΣΕΕ.

Και το κυριότερο: Μια απεργία γίνεται πριν, κλιμακώνεται πριν και επιδιώκει να νικήσει πριν την κατάθεση ενός νόμου.

Το να βάζει κανείς απεργία αποκλειστικά τη μέρα της ψήφισης ενός νόμου, δείχνει πως δεν υπάρχει ούτε στόχος ούτε πεποίθηση νίκης της απεργίας, παρά μόνο στόχος μιας κάποιας κοινοβουλευτικού τύπου αντιπαράθεσης με την εκάστοτε αστική κυβέρνηση. Για «εξαγωγή πολιτικών συμπερασμάτων» και άντληση ψήφων.

Αυτό όμως δεν είναι εργατικός αγώνας, ούτε αριστερή κομμουνιστική πολιτική. Αυτές ακριβώς οι απεργίες θα κινδυνεύουν πάντα να είναι χωρίς απεργούς. Και εδώ απαιτείται αλλαγή σελίδας.

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Απεργιακή συγκέντρωση στις 10 Ιούνη στα Χαυτεία στις 10:30 π.μ

Συνάδελφοι Ναυτεργάτες,

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ όλο το προηγούμενο διάστημα με δεκάδες περιοδείες και συσκέψεις καράβι το καράβι και με ανακοινώσεις της ανέδειξε τον αντεργατικό - αντισυνδικαλιστικό χαρακτήρα του νομοσχεδίου - οδοστρωτήρα της κυβέρνησης.

Ένα νομοσχέδιο που κατατέθηκε στη Βουλή με ακόμη πιο σκληρές και αντιδραστικές διατάξεις σε ότι αφορά τα ζητήματα της απεργίας.

Επιβεβαιώνεται η εκτίμησή μας ότι πρόκειται για στρατηγική επίθεση κυβέρνησης - κεφαλαίου, με σκοπό από την μία να συντρίψουν τα εναπομείναντα εργατικά δικαιώματα και από την άλλη να καταφέρουν ένα συντριπτικό χτύπημα στα συνδικαλιστικά δικαιώματα και ελευθερίες με κορυφαίο την απεργία.

Η γραμμή αυτή είναι προσανατολισμένη και αποσκοπεί στην ανάκαμψη της κερδοφορίας των επιχειρήσεων, να ξεπεράσουν όσο πιο ανώδυνα την κρίση και στη συνέχεια να απογειωθούν τα κέρδη τους!

Αυτή η βαθιά ταξική πολιτική επιδιώκει να φορτώσει τα βάρη στις πλάτες των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων.

Μπροστά σε αυτή την βάρβαρη και ενορχηστρωμένη επίθεση η ΠΕΝΕΝ πήρε πολύ έγκαιρα την πρωτοβουλία και έθεσε δημόσια ένα συνολικό σχέδιο πολύμορφων δράσεων για την οργάνωση της αντεπίθεσης της εργατικής τάξης και κάλεσε όλες τις αγωνιστικές δυνάμεις στο σ.κ να διαδραματίσουν πρωταγωνιστικό ρόλο!

Η θέση μας αυτή είχε ως κεντρικό στόχο να μην φτάσει το κυβερνητικό έκτρωμα στη Βουλή, παίρνοντας υπόψιν και τις θέσεις των άλλων δυνάμεων που διατυμπάνιζαν νυχθημερόν "να μην τολμήσει η κυβέρνηση να φέρει το νομοσχέδιο στη Βουλή" και όλος ο αγωνιστικός σχεδιασμός έγινε σε αυτή τη φάση, σε αυτό τον στόχο!

Η πρότασή μας αυτή αποτελούσε ένα σχέδιο ελπίδας - προοπτικής και νίκης!

Είναι γνωστή η κωλοτούμπα των δυνάμεων που μέσα σε μία μέρα οπισθοχώρησαν άτακτα σε αυτή την απόλυτα συμφωνημένη γραμμή εκατοντάδων συνδικάτων και το χειρότερο όλων είναι ότι αυτές οι δυνάμεις προσχώρησαν και εντάχθηκαν στην γραμμή της προδοτικής ηγεσίας της ΓΣΕΕ εγκαταλείποντας μία μάχη που ποτέ δεν δόθηκε με δική τους ευθύνη!!!

Η ΠΕΝΕΝ κόντρα σε θεούς και δαίμονες έμεινε έως το τέλος πιστή στη γραμμή που χάραξε με τα μέλη της και τους Ναυτεργάτες....

Στις 3 Ιούνη δώσαμε μία συγκλονιστική μάχη, κόντρα στη λυσσασμένη επίθεση εφοπλιστών - κυβέρνησης - ΥΕΝ - Λιμενικών - δικαστικών αποφάσεων και των διαπλεκόμενων - συστημικών ΜΜΕ, για να υπερασπίσουμε την ιστορία του ταξικού ναυτεργατικού και εργατικού κινήματος, δηλώνοντας απειθαρχία και ανυπακοή στην γραμμή της ΓΣΕΕ και στις παραινέσεις που ακούγαμε από τις περισσότερες πλευρές να συνταχθούμε και εμείς στην ακύρωση της απεργίας!

Η απεργία μας αυτή ήταν συνέχεια της περσινής (24 Σεπτέμβρη) που αποφασίσαμε και πραγματοποιήσαμε για να απαντήσουμε μαχητικά στην επίθεση Κυβέρνησης - εφοπλιστών για την κατάργηση της 77χρονης ΣΣΕ και την ψήφιση του νόμου 4714/2020!

Με την κατάθεση του αντεργατικού νομοσχεδίου στη Βουλή δεν έχουμε καμία αυταπάτη για το αποτέλεσμα που θα προκύψει εκεί....

Η μοναδική προοπτική που έχουμε μπροστά μας δεν είναι οι ελπίδες στον αστικό κοινοβουλευτισμό αλλά αντίθετα μόνο ένας μαζικός ξεσηκωμός των εργαζομένων από τα κάτω μπορεί να βάλει ουσιαστικά εμπόδια στην κυβέρνηση να υλοποιήσει τον σχεδιασμό της.

Αυτό προϋποθέτει ένα άλλο δρόμο, έστω και την τελευταία στιγμή, από την πλευρά του αγωνιστικού ταξικού κινήματος που πρέπει να περιλαμβάνει απεργιακή κλιμάκωση που θα αντιστοιχεί στον χαρακτήρα της επίθεσης!!!

Το αντεργατικό νομοσχέδιο πρέπει να γίνει υπόθεση όλης της εργατικής τάξης, σε κάθε χώρο δουλειάς σε ολόκληρη την χώρα, να σημάνει ένας πανεργατικός συναγερμός! Οι εργαζόμενοι να βγούνε μαζικά και αποφασιστικά στον δρόμο του αγώνα στην απεργία στις 10 Ιούνη και να απαιτήσουν την κλιμάκωσή του!

Παλεύουμε και διεκδικούμε:

- Να αποσυρθεί εδώ και τώρα το νομοσχέδιο σφαγείο!

- Υπερασπίζουμε το οκτάωρο, την απεργία, τα εργατικά και συνδικαλιστικά μας δικαιώματα!

- Δίνουμε τη Μάχη και Παλεύουμε για τα ναυτεργατικά προβλήματα.

- Υπογραφή και ανανέωση των ΣΣΕ σε όλες τις κατηγορίες πλοίων.

- Κατάργηση των αντιδραστικών νόμων 4150/2013, 4714/2020, 2687/1953 και κάθε άλλου αντεργατικού νόμου.

- Την κατάργηση του νόμου Κατρούγκαλου (4387/2016) και όλων των αντιασφαλιστικών νομοθετικών ρυθμίσεων καθώς και την επιτάχυνση στην απόδοση των συνταξιοδοτικών μας δικαιωμάτων.

- Άμεσα μέτρα στήριξης των ανέργων, αύξηση των επιδομάτων και επιμήκυνση του χρόνου ανεργίας.

Δίνουμε αποφασιστικά την μάχη στην πρώτη γραμμή

για τα εργατικά και Ναυτεργατικά δικαιώματα

Έναρξη απεργίας 10 Ιούνη 2021 ώρα 00.01 Λήξη απεργίας 10 Ιούνη 2021 ώρα 24.00

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ