Από το Ριζοσπάστη

Σε ρεπορτάζ στον «Ριζοσπάστη» του προηγούμενου Σαββατοκύριακου είδαμε την αντιλαϊκή πραγματικότητα πίσω από τους μύθους για το ασφαλιστικό σύστημα της Σουηδίας, τους οποίους αναπαράγει η ελληνική κυβέρνηση για να προωθήσει το νέο νομοσχέδιο για την ιδιωτικοποίηση των επικουρικών συντάξεων.

Δίνοντας συνέχεια στην αποκάλυψη της αλήθειας για τη δήθεν «αποτελεσματικότητα» και «ασφάλεια» του περιβόητου «σκανδιναβικού μοντέλου συνταξιοδότησης», ο «Ριζοσπάστης» δημοσιεύει σήμερα ρεπορτάζ για την πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι, οι ασφαλισμένοι και οι συνταξιούχοι στη Δανία, η οποία για μια ακόμα φορά διαψεύδει τους ισχυρισμούς της κυβέρνησης και διαφόρων αστικών επιτελείων, αποδεικνύει ότι και αυτό το «μοντέλο» υπηρετεί τα συμφέροντα των καπιταλιστών που είναι διαμετρικά αντίθετα με αυτά του λαού.

Οι τρεις πυλώνες και οι «επιλογές» στο τζογάρισμα

Στη Δανία εδώ και δεκαετίες, με τη «σφραγίδα» και του λεγόμενου «κοινωνικού διαλόγου», έχει διαχωριστεί η σύνταξη σε «εθνική» και ανταποδοτική.

Το αποτέλεσμα είναι και εδώ ότι η μοναδική «εγγύηση» είναι η παροχή μιας «βασικής» σύνταξης φτώχειας και ελεημοσύνης από το κράτος, χρηματοδοτούμενης από τη γενική φορολογία, στη βάση των «3 πυλώνων».

Ο πρώτος πυλώνας της εθνικής («λαϊκής») σύνταξης είναι κρατικός και υποχρεωτικός, με βάση το αναδιανεμητικό σύστημα.

Ο δεύτερος πυλώνας, Επαγγελματικά Ταμεία και Ιδιωτική Ασφάλιση (Επενδυτικές Εταιρείες), είναι επίσης υποχρεωτικός, αλλά με βάση το κεφαλαιοποιητικό σύστημα. Ο ασφαλισμένος καλείται να επιλέξει μεταξύ δημόσιου φορέα (Επαγγελματικό Ταμείο) ή αμιγώς ιδιωτικού, καθώς και το πού μπορούν να «επενδυθούν» τα αποθεματικά. Βασικοί μέτοχοι στα Επαγγελματικά Ταμεία είναι οι εργατικές Ομοσπονδίες και εργοδοτικοί Σύλλογοι.

Και τέλος, ο τρίτος πυλώνας είναι αυστηρά ιδιωτικός, προαιρετικός και στηρίζεται και αυτός στο κεφαλαιοποιητικό σύστημα.

Σταδιακά παρουσιάζονται νέα μοντέλα μέσω των Επαγγελματικών Ταμείων, με όλο και λιγότερες εγγυήσεις ως προς την ανταπόδοση, για να έχουν το δικαίωμα να επενδύουν ανεξέλεγκτα όπου τους ταιριάζει και να καθιστούν τον ασφαλισμένο – «επενδυτή» κύριο υπεύθυνο για τις «επιλογές» του.

Καθημερινά οι εργαζόμενοι και οι ασφαλισμένοι βομβαρδίζονται με κυβερνητικές προτάσεις και επεξεργασίες των «επιτροπών σοφών», ουσιαστικά για το πώς το ασφαλιστικό σύστημα θα ανταποκρίνεται στις σύγχρονες απαιτήσεις του μεγάλου κεφαλαίου. Πώς, δηλαδή, θα συνδέεται με τη γενικότερη πορεία της καπιταλιστικής οικονομίας, της κερδοφορίας του κεφαλαίου, αλλά και με τη «δημοσιονομική σταθερότητα» με βάση τους δείκτες της ΕΕ, του ΔΝΤ και των λοιπών «θεσμών».

Βασικό στόχο έχουν το χτύπημα του ίδιου του πυρήνα της Κοινωνικής Ασφάλισης, με τη μετατροπή της Ασφάλισης σε αυστηρά ατομική υπόθεση, καθώς και την επέκταση της ιδιωτικοποίησης στο σύνολο της δημόσιας Ασφάλισης.

Οι εργαζόμενοι υποχρεώνονται για όλη τη ζωή τους να πληρώνουν ατέλειωτες εισφορές από το μισθό τους και μέσω της φορολογίας, χωρίς να γνωρίζουν στο τέλος τι θα πάρουν και αν θα πάρουν, αφού οι παράμετροι που μπαίνουν σχετίζονται με την επένδυση αυτών των εισφορών και τις αποδόσεις που αυτή θα δίνει, σε συνάρτηση με την εκάστοτε φάση της καπιταλιστικής οικονομίας και της αστικής διαχείρισης.

Οπως αναφέρθηκε και παραπάνω, σε εφαρμογή των όσων προωθούνται και στη χώρα μας, οι ασφαλισμένοι – «επενδυτές» στη Δανία έχουν το «δικαίωμα» να επιλέξουν όποιον επενδυτικό φορέα επιθυμούν και ταυτόχρονα σε ποια κατηγορία χρηματιστηριακών προϊόντων θα τζογάρουν τις εισφορές τους: Σε προϊόντα χαμηλού, μεσαίου ή υψηλού ρίσκου…

Παρ’ όλη αυτή την προχωρημένη ιδιωτικοποίηση της Ασφάλισης, εξακολουθούν να παρουσιάζουν και στη Δανία τη συνταξιοδότηση σαν μεγάλο «πρόβλημα» που «επιβαρύνει την οικονομία». Δεν αντέχουν, λένε, τα ταμεία του κράτους. Ανεβαίνει σταθερά ο μέσος όρος ζωής και γι’ αυτό θα πρέπει να ανεβαίνουν σταδιακά και τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης… Να δουλεύουν δηλαδή οι εργαζόμενοι μέχρι τα βαθιά γεράματα, και ας επιβεβαιώνουν ακόμα και έρευνες της Eurostat ότι η αύξηση του προσδόκιμου ζωής δεν συνοδεύεται από αντίστοιχη αύξηση στην ικανότητα για συνέχιση της εργασίας χωρίς προβλήματα υγείας κ.ο.κ.

Ο σημερινός 24άρης θα συνταξιοδοτηθεί στα 74!

Ηδη από το 1987 αποφασίστηκε μέσω «κοινωνικού διαλόγου» να μειώνεται σταθερά η ευθύνη του κράτους ως προς την καταβολή «λαϊκής» σύνταξης και να αυξάνεται σταδιακά η ιδιωτική συνδρομή στα ασφαλιστικά ταμεία, τα οποία στη συνέχεια θα επενδύουν στα χρηματιστήρια.

Το 2006 ψηφίστηκε στη Δανία η αποκαλούμενη «μεταρρύθμιση για την Κοινωνική Πρόνοια», με απόλυτη συμφωνία των μεγαλύτερων κομμάτων κυβέρνησης και αντιπολίτευσης (φιλελεύθεροι, σοσιαλδημοκράτες και ακροδεξιοί) που αποτελεί την πιο ακραία εκδοχή της δουλειάς μέχρι το θάνατο, με βάση την οποία ο συνταξιούχος θα πρέπει κατά μέσο όρο να ζει για άλλα 14,5 χρόνια από τη μέρα που θα συνταξιοδοτηθεί. Ετσι το όριο συνταξιοδότησης σήμερα είναι στα 67 για άντρες και γυναίκες και θα ανεβεί στα 69 από το 2035. Ο σημερινός 24άρης θα συνταξιοδοτηθεί στα 74! Ασφαλώς και ο στόχος είναι αυτό το μοντέλο να αντιγραφεί και από άλλες χώρες…

Παλιότερα στη Δανία το όριο συνταξιοδότησης ήταν στα 65 έτη, ενώ είχαν όλοι δικαίωμα σε πρόωρη σύνταξη μετά τα 60. Αυτό καταργήθηκε και σήμερα ισχύει ότι όταν κλείσεις στα 61 σου 41 χρόνια δουλειάς, θα μπορείς αντί να βγεις στη σύνταξη στα 70, να βγεις στα 69… που σημαίνει ότι θα έχεις δουλέψει 49 χρόνια.

Ακόμα έχουν απαγορευτεί οι χορηγήσεις πρόωρης σύνταξης για όσους είναι κάτω από 40 ετών και έχουν αποχαρακτηριστεί τα βαρέα επαγγέλματα. Η κατάσταση βέβαια ήταν πολύ καλύτερη πριν τη δεκαετία του ’90, πριν δηλαδή τις αντεπαναστατικές ανατροπές στις γειτονικές σοσιαλιστικές χώρες.

Η επίθεση στα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα βρίσκεται σε πλήρη αντιστοιχία με την επίθεση στους μισθούς, στις συλλογικές συμβάσεις, την αλλαγή προς το χειρότερο στις εργασιακές σχέσεις. Δεν αφορά μόνο τη σύνταξη, αφορά τις παροχές των Ταμείων και του κράτους στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, την προστασία της Υγείας και της Ασφάλειας στην εργασία, την Πρόνοια, αφορά όλους τους εργαζόμενους και ιδιαίτερα τους νέους και τις νέες.

Οι εργοδοτικές ενώσεις απαιτούν σήμερα ακόμα παραμονή στην εργασία για ακόμα «μεγαλύτερο χρονικό διάστημα», με το δικαιολογητικό της «καλύτερης ισορροπίας» μεταξύ των ετών εργασίας και των ετών σύνταξης, ώστε να διασφαλίζεται η «βιωσιμότητα» του ασφαλιστικού συστήματος, καθώς και παράλληλη μείωση του «μη μισθολογικού κόστους», μέσω στοχευμένων μειώσεων στις εργοδοτικές εισφορές.

Κέρδη για τις ασφαλιστικές, φτώχεια για χιλιάδες συνταξιούχους

Με την ιδιωτικοποίηση του Ασφαλιστικού χάνονται ο κοινωνικός, αναδιανεμητικός χαρακτήρας και η αλληλεγγύη των γενεών, ενώ ανοίγουν δρόμοι για αμύθητα κέρδη στις ασφαλιστικές εταιρείες που αναλαμβάνουν τη διαχείρισή του.

Απόδειξη ότι μόνο το 2017, οι ασφαλιστικές εταιρείες στη Δανία είχαν κέρδη 22,6 δισ. κορόνες (3 δισ. ευρώ) μόνο από τη διαχείριση των συντάξιμων αποθεματικών.

Χαρακτηριστικό για την «ανθρωπιά» της ιδιωτικής ασφάλισης είναι το πρόσφατο επεισόδιο, όταν μια από τις μεγαλύτερες ασφαλιστικές, μέτοχοι της οποίας είναι και εργατικές ομοσπονδίες, η PFA, μίσθωσε ιδιωτικό ντετέκτιβ για να παρακολουθήσει κάποιον ασφαλισμένο που είχε λάβει πρόωρη σύνταξη λόγω εργατικού ατυχήματος, αν πράγματι είναι τόσο ανάπηρος όσο έκρινε το ιατρικό πόρισμα… Και βρήκαν ότι επειδή πήγαινε κάποιες ώρες βόλτα με τον σκύλο του, δεν ήταν και τόσο ανάπηρος και του έκοψαν τη σύνταξη!

Αποτελεί ακόμα σοβαρό θέμα συζήτησης το ύψος της «λαϊκής» σύνταξης, που σήμερα ανέρχεται στο ένα τρίτο του μέσου μισθού, με αποτέλεσμα όλο και περισσότεροι συνταξιούχοι να μην μπορούν να τα βγάλουν πέρα, να εξαθλιώνονται και να αναζητούν διάφορα επιδόματα.

Σύμφωνα με τα στοιχεία 17.000 Δανοί συνταξιούχοι ζουν κάτω από το όριο φτώχειας.

Αιτήματα και προτάσεις που «ξεπλένουν» τις ανατροπές

Πέρα από τον γνωστό ρόλο της σοσιαλδημοκρατίας στην προώθηση όλων των παραπάνω, αξίζει να επισημανθεί και ο αποπροσανατολιστικός ρόλος των οπορτουνιστών του κόμματος της «Κοκκινοπράσινης Συμμαχίας». Με τις προτάσεις τους «ξεπλένουν» τον αντιλαϊκό ρόλο των αντιασφαλιστικών ανατροπών και της λειτουργίας του ασφαλιστικού συστήματος όπως έχει διαμορφωθεί από αυτές, προβάλλοντας συνέχεια προτάσεις για «ηθικές επενδύσεις», για παράδειγμα στην «πράσινη οικονομία» που ιεραρχεί το μεγάλο κεφάλαιο για την ενίσχυση της κερδοφορίας του. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι έχει αποφασιστεί πως μέχρι το 2030 τα συνταξιοδοτικά ταμεία θα επενδύσουν περισσότερα από 350 δισ. κορόνες στην «πράσινη οικονομία», με την ελπίδα της «ανταπόδοσης» και όπως πάντα το ρίσκο να χαθούν.

Αντίστοιχα, βρώμικος είναι ο ρόλος του εργοδοτικού συνδικαλισμού που προτείνει να μην ανέβει το όριο συνταξιοδότησης… πάνω από τα 68, στηρίζοντας δηλαδή αυτή την αύξησή του, αφού ούτε οι ίδιοι οι εργοδότες δεν πιστεύουν ότι π.χ. σε κλάδους των βαρέων επαγγελμάτων θα δουλεύει κάποιος μέχρι τα 70.

Αυτό το τάχα «ανθρώπινο πρόσωπο» που προσπαθούν κάποιοι να αποδώσουν στο «σκανδιναβικό μοντέλο», ξεσκεπάζεται στην πράξη από τα ίδια τα γεγονότα, επιβεβαιώνεται ότι δεν αποτελεί παρά μια ακόμα «παραλλαγή» της αστικής διαχείρισης για την υπηρέτηση των συμφερόντων των καπιταλιστών, η οποία μάλιστα έχει αξιοποιηθεί για να οδηγήσει το εργατικό κίνημα στην απόλυτη ενσωμάτωση, επιτρέποντας την εφαρμογή των πιο απάνθρωπων πολιτικών χωρίς μεγάλες κοινωνικές αντιδράσεις.

Πάνω από 40 δισ. χρηματιστηριακή χασούρα
για τους συνταξιούχους το 2020!

Σύμφωνα με την οικονομική εφημερίδα «FINANS», οι 3 μεγαλύτερες ασφαλιστικές που χειρίζονται τα αποθεματικά των συντάξεων, η «PFA Pension», η «Velliv» και η «AP Pension», είχαν το 2020 τεράστιες απώλειες στα χρηματιστήρια, με αποτέλεσμα τα κέρδη που είχαν σε προηγούμενες περιόδους να γίνουν σκόνη και το «μάρμαρο» να το πληρώνουν οι ασφαλισμένοι.

Συγκεκριμένα, υπολογίζεται ότι οι χρηματιστηριακές αναταραχές το 2020 κόστισαν στους Δανούς συνταξιούχους πάνω από 300 δισ. κορόνες (40 δισ. ευρώ)!

Σύμφωνα με την PFA, ένας ασφαλισμένος που έχει αποταμιεύσει για 20 χρόνια, θα έχει απώλειες ύψους 17,4%! Ετσι η αποταμίευση 1 εκατομμυρίου κορονών μειώθηκε σε 826.000 κορόνες. Και αναμένεται οι τιμές να μειωθούν κι άλλο στο 2021…

Οι ασφαλισμένοι – «πελάτες» που βρίσκονται 5 χρόνια πριν από τη συνταξιοδότηση έχουν κατά μέσο όρο χάσει 8,8% της αποταμίευσής τους, ανάλογα με το είδος των μετοχών στις οποίες έχουν επενδύσει.

Η συμβουλή της PFA προς τους «πελάτες» είναι… να παρατείνουν την παραμονή τους στην αγορά εργασίας μέχρι να αλλάξει η κατάσταση.

πηγη: imerodromos.gr

Γράφει ο Νίκος Μόττας

«Χιλιάδες Κουβανοί κατέβηκαν στους δρόμους», «Πρωτοφανείς αντιθεστωτικές διαδηλώσεις για την φτώχεια και τον κορονοϊό στην Κούβα», «Αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στην Κούβα με σύνθημα θέλουμε ελευθερία»… Αυτοί είναι ορισμένοι ενδεικτικοί τίτλοι ελληνικών εφημερίδων και ιστοσελίδων που κυκλοφόρησαν τις τελευταίες 72 ώρες. Από κοντά και τα γνωστά-άγνωστα τρολ του διαδικτύου που δεν έχασαν ευκαιρία να συκοφαντήσουν την Κούβα, να χύσουν μπόλικο αντικομμουνιστικό δηλητήριο, να επαναλάβουν τις γνωστές ασυναρτησίες περί «δικτατορίας» και «αντιδημοκρατικών καθεστώτων».

Ακολουθώντας την γκεμπελική τακτική του «πες πες κάτι θα μείνει», δημοσιεύθηκαν – εντελώς άσχετες με την Κούβα – φωτογραφίες από παλαιότερες διαδηλώσεις σε μια σειρά χώρες (Αίγυπτος, Βραζιλία, Νικαράγουα) και συγκεντρώσεις αντικουβανικών στοιχείων στη Φλόριντα, προκειμένου να στηρίξουν το ψευδεπίγραφο αφήγημα των υποτιθμενων «διαδηλώσεων στην Κούβα». Ενδεικτικό του αντικομμουνιστικού μένους κατά της Κούβας είναι η δημοσίευση, τόσο από το αμερικάνικο Associated Press όσο και απ’ την… έγκριτη «Καθημερινή», παλαιότερης φωτογραφίας από εκδήλωση υπέρ της Κουβανικής Επανάστασης η οποία παρουσιάστηκε ως… «αντικυβερνητική διαδήλωση»!

Δυστυχώς για τους παραπάνω, ισχύει αυτό που έλεγε μια σπουδαία προσωπικότητα της Αμερικής του 19ου αιώνα, ο Αβραάμ Λίνκολν: «Μπορείς να κοροϊδεύεις πολλούς για λίγο καιρό, λίγους για πολύ καιρό, αλλά δεν μπορείς να κοροϊδεύεις όλους για πάντα». Το λέμε αυτό γιατί το ψέμα έχει κοντά πόδια και όσο ισχυρή κι’ αν είναι η προπαγανδιστική μηχανή κάποιου, η αλήθεια δεν αργεί να βγει στο φως.

Τίθενται επομένως ορισμένα ερωτήματα: Τι πραγματικά συνέβη στην Κούβα τις τελευταίες ημέρες; Υπήρξαν διαδηλώσεις; Με τι αίτημα; Ποιοί τις οργάνωσαν; Υπάρχει «έλλειψη δημοκρατίας» και «ανελευθερία» στην Κούβα όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση των ΗΠΑ και οι προπαγανδιστικοί της μηχανισμοί;
Πως ξεκίνησαν οι «διαδηλώσεις» στην Κούβα:

Οι πρώτες «διαδηλώσεις», με την συμμετοχή λίγων δεκάδων ανθρώπων, έλαβαν χώρα την Κυριακή 11 Ιούλη στο Σαν Αντόνιο ντε λος Μπάνιος, στην επαρχία της Αρτεμίσα, 26 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Αβάνας. Το αίτημα της κινητοποίησης ήταν οι εκτεταμένες διακοπές ρεύματος στην περιοχή. Επρόκειτο, επί της ουσίας, για ένα πρόβλημα τοπικής σημασίας, το οποίο μέσω πληθώρας προπαγανδιστικών μηχανισμών επιχειρήθηκε να λάβει πανεθνικές διαστάσεις υποτιθέμενης «λαϊκής εξέγερσης».

Οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είχαν ήδη αρχίσει να πιάνουν δουλειά πριν ακόμη εκδηλωθεί η διαμαρτυρία των κατοίκων στο Σαν Αντόνιο ντε λος Μπάνιος. Ήδη από τις 10 Ιούλη είχε κάνει την εμφάνισή του στο Twitter το hashtag #SOSCuba, το οποίο δημιουργήθηκε από λογαριασμό με έδρα την Ισπανία. Το εν λόγω hashtag χρησιμοποιήθηκε ευρέως από χιλιάδες αυτοματοποιημένους λογαριασμούς (bots) και «τρολ» του διαδικτύου, στην προπαγανδιστική εκστρατεία συκοφάντησης της Κούβας. Σύμφωνα με Ισπανούς αναλυτές μέσων κοινωνικής δικτύωσης, μεταξύ 10 και 11 Ιουλίου στο δημιουργήθηκαν περισσότερα από χίλια αυτοματοποιημένα tweets («Ριζοσπάστης» και «Morning Star», 14/7/2021).

Στο διάστημα που ακολούθησε δημιουργήθηκαν πληθώρα ψεύτικων λογαριασμών (fake accounts) που συμμετείχαν στην αντεπαναστατική διαδικτυακή προπαγάνδα κατά της Κούβας, χρησιμοποιώντας το hashtag #SOSCuba και καλώντας σε «ανθρωπιστική επέμβαση στην Κούβα»!

anti cuban propaganda

Ενα πολύ μικρό δείγμα των ψεύτικων φωτογραφιών που ανέβηκαν στα social media και παρουσιάστηκαν ως «διαδηλώσεις στην Κούβα».
Οι «χιλιάδες διαδηλωτές»…

Η μικρή, τοπικής σημασίας, συγκέντρωση στο Σαν Αντόνιο ντε λος Μπάνιος για τις διακοπές ρεύματος έγινε αντικείμενο προπαγανδιστικής εκμετάλλευσης από αντεπαναστατικά στοιχεία (εντός και εκτός Κούβας) τα οποία, μέσω διαδικτύου, επιχείρησαν να οργανώσουν διαμαρτυρίες και σε άλλες επαρχίες της χώρας. Προς αυτήν την κατεύθυνση χρησιμοποιήθηκαν ως πρόσχημα ορισμένα υπαρκτά προβλήματα (όπως, για παράδειγμα, τα περιοριστικά μέτρα για την πανδημία).

Οι… «χιλιάδες Κουβανοί» που είδαν τα ξένα και ελληνικά μέσα ενημέρωσης δεν ήταν παρά λίγες δεκάδες «διαδηλωτές», η πλειοψηφία των οποίων αποτελούνταν από έμμισθους αντεπαναστάτες και ολιγάριθμα περιθωριακά στοιχεία. Τέτοιου είδους «διαδηλώσεις» έλαβαν χώρα, μεταξύ άλλων, στο Κάμαγουεϊ και το Μανζανίλο, όπου κυρίαρχησαν αντικομμουνιστικά συνθήματα όπως «Κάτω η δικτατορία», «Όχι στον κομμουνισμό», κλπ.

Οι «χιλιάδες διαδηλωτές» που αποδείχθηκαν μερικές δεκάδες προβοκάτορες έλαβαν αποφασιστική απάντηση από τον Κουβανικό λαό. Στην ηρωϊκή πόλη της Σάντα Κλάρα – εκεί όπου το Δεκέμβρη του 1958 δόθηκε νικηφόρα η κρισιμότερη μάχη ενάντια στην δικτατορία του Μπατίστα – μια ομάδα αντεπαναστατών επιχείρησε να καταλάβει τα τοπικά γραφεία του Κομμουνιστικού Κόμματος. Ωστόσο, οι επίδοξοι πραξικοπηματίες βρέθηκαν αντιμέτωποι με εκατοντάδες άντρες και γυναίκες, κατοίκους της πόλης, που τους απώθησαν.
Ποιοί κρύβονται πίσω από τις «διαδηλώσεις»;

Η απάντηση είναι περισσότερο από ξεκάθαρη: Η κυβέρνηση των ΗΠΑ και οι πολυπλόκαμοι μηχανισμοί της. Σύμφωνα με τον Ισπανό αναλυτή μέσων κοινωνικής δικτύωσης Julian Macias Tovar, πίσω από την δημιουργία χιλιάδων ψεύτικων και αυτοματοποιημένων λογαριασμών στα κοινωνικά δίκτυα βρίσκεται ένας ακροδεξιός Αργεντίνος ονόματι Άγκους Αντονέλλι. Ο εν λόγω τύπος φέρεται να έχει πρωτοστατήσει σε ανάλογες διαδικτυακές προπαγανδιστικές εκστρατείες ενάντια σε Λατινοαμερικάνικες κυβερνήσεις, όπως για παράδειγμα το 2019 ενάντια στην κυβέρνηση του΄Εβο Μοράλες. Το ενδιαφέρον, ωστόσο, βρίσκεται αλλού και πιο συγκεκριμένα στην σύνδεση του Αντονέλλι με κυβερνητικές υπηρεσίες των ΗΠΑ.

Ο κ. Αντονέλλι ηγείται του Freedom Foundation, ενός δεξιού πολιτικού ινστιτούτου (think tank) το οποίο, όπως αναφέρει στην ιστοσελίδα του, έχει ως στόχο «την προώθηση της ιδέας της ελεύθερης αγοράς». Με απλά λόγια της προώθησης της καπιταλιστικής οικονομίας. Το εν λόγω think tank του Αντονέλλι χαίρει της στήριξης μιας σειράς δεξιών και ακροδεξιών πολιτικών κομμάτων και προσωπικοτήτων της Λατινικής Αμερικής και, μεταξύ άλλων, χρηματοδοτείται από το «Centre for International Private Enterprise» (Κέντρο Διεθνών Ιδιωτικών Επιχειρήσεων) που έχει έδρα τις ΗΠΑ.

Το συγκεκριμένο αμερικάνικο κέντρο βρίσκεται υπό την αιγίδα του περίφημου «Εθνικού Κληροδοτήματος για τη Δημοκρατία» (National Endowment for Democracy-NED), ενός ιδρύματος που έχει χρησιμοποιηθεί ως «βιτρίνα» για επιχειρήσεις της κυβέρνησης των ΗΠΑ, του Αμερικάνικου ΥΠΕΞ και της CIA. Η ιστορία του NED ως βοηθητικό όργανο για πραξικοπήματα, ανατροπές κυβερνήσεων, χρηματοδότηση φιλοαμερικάνικων αντιπολιτευτικών ομάδων, ακόμη και ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις είναι πλούσια. Θα αρκεστούμε να θυμίσουμε ότι ανάμεσα στο πλούσιο ιστορικό της δράσης του περιλαμβάνεται η χρηματοδότηση της αντεπαναστατικής «Αλληλεγγύης» του Λεχ Βαλέσα στην Πολωνία, αντεπαναστατικών ομάδων στη Νικαράγουα και τη Βενεζουέλα καθώς και η ανάμειξή του στο ακροδεξιό πραξικόπημα («πορτοκαλί επανάσταση») στην Ουκρανία.

cuba vs usa
Υπάρχει οικονομική κρίση στην Κούβα;

Ένα από τα συνήθη επιχειρήματα των ιμπεριαλιστών και των πραιτωριανών τους είναι ότι η Κούβα διέρχεται πολύ σοβαρή οικονομική και κοινωνική κρίση, ότι «ο λαός πεινάει» και η χώρα βρίσκεται στα πρόθυρα «ανθρωπιστικής κρίσης». Τίποτε απ’ αυτά δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Αυτό που ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα είναι ότι στην Κούβα υπάρχουν ελλείψεις σε ορισμένα βασικά αγαθά. Η πανδημία του COVID-19 ήρθε να οξύνει την κατάσταση καθώς αυξήθηκε η ανάγκη για φαρμακευτικά-νοσοκομειακά υλικά και άλλες πρώτες ύλες.

Ποιός όμως ευθύνεται για τις όποιες ελλείψεις αντιμετωπίζει η Κούβα και ο λαός της; «Ο σοσιαλισμός και η κομμουνιστική κυβέρνηση» απαντά ξεδιάντροπα με μια φωνή ο θίασος της ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας. Και πάλι όμως το ψέμα τους έχει κοντά ποδάρια. Διότι αποκρύπτουν, σκόπιμα και μεθοδευμένα, ότι εδώ και πάνω από 60 χρόνια η Κούβα βρίσκεται κάτω από τον συνεχή οικονομικό, εμπορικό και χρηματοπιστωτικό αποκλεισμό που έχουν επιβάλλει και εφαρμόζουν οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ. Δεν πρόκειται για ένα συνηθισμένο εμπάργκο ή ένα σύνολο οικονομικών κυρώσεων – πρόκειται για καραμπινάτη, καλά οργανωμένη και στοχευμένη, απόπειρα γενοκτονίας. Ο αποκλεισμός που έχουν επιβάλλει οι ΗΠΑ στην Κούβα δεν είναι μόνο απάνθρωπος και κτηνώδης, αλλά αντιβαίνει κάθε έννοια διεθνούς δικαίου, καταπατά τα ανθρώπινα δικαιώματα και στοχεύει στον «στραγγαλισμό» ενός ολόκληρου λαού.

Στο έγκλημα αυτό ήρθαν να προστεθούν 242 επιπλέον μέτρα που πήρε ενάντια στην Κούβα η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ και τα οποία συνεχίζει να εφαρμόζει η διοίκηση του «Δημοκρατικού» Τζο Μπάιντεν. Μόνο μέσα στο 2020 – έτος που ξέσπασε η πανδημία του COVID-19 – η κυβέρνηση των ΗΠΑ προέβη σε επιπλέον 11 μονομερείς ενέργειες ενίσχυσης του αποκλεισμού, προκαλώντας επιπλέον προβλήματα στο Εθνικό Σύστημα Υγείας της Κούβας σε μια εξαιρετικά δύσκολή περίοδο.

Σύμφωνα με το Υπουργείο Εξωτερικών της Κούβας, στις έξι δεκαετίες που διαρκεί ο εγκληματικός αποκλεισμός που έχουν επιβάλλει οι ΗΠΑ, οι ζημιές στο Κουβανικό Σύστημα Υγείας υπολογίζονται σε 3 δισεκατομμύρια δολάρια. Από τον Απρίλη του 2019 έως το Μάρτη του 2020, το αμερικανικό εμπάργκο προκάλεσε στην Κούβα οικονομική ζημιά ύψους 5,57 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Έχουν το θράσος να μιλάνε για «οικονομική κρίση», «ελλείψεις» και «ανθρωπιστική κρίση» οι ίδιοι που με την πολιτική τους επιχειρούν να στραγγαλίσουν τον Κουβανικό λαό. Οι ίδιοι που, εν μέσω πανδημίας, στερούν από τον λαό της Κούβας μια σειρά από αναγκαία ιατροφαρμακευτικά σκευάσματα και εξοπλισμό, αναπνευστήρες, μάσκες, αντιδραστήρια, ιατρικές σύριγγες, μηχανήματα και άλλα αναλώσιμα απαραίτητα για την διαχείριση της κατάστασης. Είναι οι ίδιοι που απαγορεύουν, απειλούν και εκφοβίζουν χώρες και εταιρείες προκειμένου να μην προμηθεύσουν την Κούβα με καύσιμα, πρώτες ύλες, φαρμακευτικό υλικό, κλπ.

Αυτό που πραγματικά ενοχλεί τις ΗΠΑ και όσους βυσσοδομούν ενάντια στην Κούβα είναι ότι, παρά τα εξήντα χρόνια του βάρβαρου αποκλεισμού, το Νησί της Επανάστασης δεν λύγισε, δεν γονάτισε, δεν υπέστειλε την σημαία. Η σοσιαλιστική οικοδόμηση στην Κούβα όχι μόνο άντεξε κάτω από εξαιρετικά δυσμενείς συνθήκες, αλλά απέδωσε καρπούς και οδήγησε σε κοινωνικά επιτεύγματα πρωτόγνωρα για την αμερικάνικη ήπειρο. Στους τομείς της Υγείας, της Παιδείας, των εργασιακών δικαιωμάτων, του Πολιτισμού και του Αθλητισμού, η Κούβα πρωταγωνίστησε και πρωταγωνιστεί, την ίδια στιγμή που οι λαοί των καπιταλιστικών χωρών (συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ) βιώνουν τη βαρβαρότητα και την σήψη του εκμεταλλευτικού συστήματος.

Αδυνατούν να χωνέψουν οι εχθροί της Κούβας ότι, εν μέσω οικονομικού, εμπορικού και χρηματοπιστωτικού αποκλεισμού και πανδημίας, η χώρα αυτή όχι μόνο κατάφερε να παράγει πέντε εμβόλια κατά του COVID-19, όχι μόνο αντιμετώπισε με επιτυχία την υγειονομική κρίση, αλλά αποδείχθηκε πρωταθλήτρια στη διεθνιστική αλληλεγγύη στέλνοντας ιατρική και νοσηλευτική βοήθεια σε σχεδόν 40 χώρες (Διεθνής Ιατρική Ταξιαρχία «Henry Reeve»). Την ίδια ακριβώς στιγμή που στις ΗΠΑ έσκαβαν μαζικούς τάφους για τα θύματα του COVID έξω από τη Νέα Υόρκη, ενώ στην Βραζιλία του φασίστα Μπολσονάρο τα νεκροταφεία δεν έφταναν να χωρέσουν τους νεκρούς της πανδημίας.

democracy cuba vs usa
Περί Δημοκρατίας στην Κούβα και στις ΗΠΑ

Η κυβέρνηση Τζο Μπάιντεν, μαζί με μια σειρά αντικομμουνιστές Δημοκρατικούς και Ρεπουμπλικάνους γερουσιαστές (Μάρκο Ρούμπιο, Νικόλ Μαλλιωτάκη, Μπομπ Μενέντες, Τεντ Κρουζ, κλπ), βρήκαν την ευκαιρία να επαναλάβουν την γνωστή καραμέλα περί «αυταρχικού καθεστώτος» και «δημοκρατικών δικαιωμάτων». Από κοντά και τα αστικά ΜΜΕ να παπαγαλίζουν τα περί «κομμουνιστικής δικτατορίας» και «εκδημοκρατισμού».

Ένα πρώτο σχόλιο που οφείλουμε να κάνουμε είναι το εξής: Είναι τουλάχιστον υποκριτικό, φαιδρό και συνάμα εξοργιστικό να κάνει λόγο για «δημοκρατία» και «δημοκρατικά δικαιώματα» το πολιτικό προσωπικό των ΗΠΑ. Αναρωτιόμαστε, για ποιά «δημοκρατία» μιλούν οι δολοφόνοι των λαών, οι μακελλάρηδες του Ιράκ, του Αφγανιστάν, της Γιουγκοσλαβίας, της Λιβύης, της Συρίας, οι «νταβατζήδες» κάθε λογής φασιστικών δικτατοριών (Πινοσέτ, Σουχάρτο, Σομόζα, Καστίγιο Άρμας, Τζονγκ-χούι, κλπ), οι υποκινητές και ένθερμοι υποστηρικτές πραξικοπημάτων (Ουκρανία, Βενεζουέλα, Βολιβία, Γουατεμάλα, Ονδούρα, κλπ). Για ποια «ανθρώπινα δικαιώματα» μιλούν άραγε οι φονιάδες του Τζορτζ Φλόιντ και εκατοντάδων Αφρο-αμερικανών που έπεσαν νεκροί, μέρα μεσημέρι στις μεγαλουπόλεις των ΗΠΑ, απο χέρι αστυνομικού;

Πάμε τώρα και στην ουσία του ζητήματος. Οι έννοιες της «δημοκρατίας» και της «δικτατορίας» έχουν πρωτίστως ταξικό περιεχόμενο. Οι παπαγάλοι του αντικομμουνισμού αποκρύβουν σκόπιμα το ταξικό αυτό περιεχόμενο, βαφτίζοντας «δικτατορία» οποιοδήποτε καθεστώς δεν συνάδει με το μοντέλο της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Όμως η αστική δημοκρατία, την οποία με τόσο πάθος υπερασπίζονται, είναι κι’ αυτή μια μορφή δικτατορίας – αυτή της αστικής τάξης, του κεφαλαίου, πάνω στην εργατική τάξη. Η κυριαρχία του κεφαλαίου συγκαλύπτεται πίσω από την τυπική ισότητα, τα τυπικά «ίσα πολιτικά δικαιώματα» και τον υποτιθέμενο «πολιτικό πλουραλισμό». Αποκρύπτουν, βέβαια, την ύπαρξη ενός ολόκληρου νομικού οπλοστασίου και του πολυπλόκαμου μηχανισμού του αστικού κράτους που είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμα να καταλύσουν κάθε δικαίωμα εάν κινδυνεύσει η αστική εξουσία.

Η Δημοκρατία στην Κούβα βρίσκεται στον αντίποδα της κατ’ επίφαση «δημοκρατίας» του υπάρχει στις ΗΠΑ και τον καπιταλιστικό κόσμο. Στις ΗΠΑ η εξουσία βρίσκεται στα χέρια του κεφαλαίου, τα μεγάλα μονοπώλια που εκπροσωπούνται στην πολιτική σκηνή από το δίπολο των «Δημοκρατικών» και των «Ρεπουμπλικάνων». Ακόμη και η ίδια η ψήφος του Αμερικάνικου λαού, κάθε τέσσερα χρόνια στις προεδρικές εκλογές, μικρή σημασία έχει καθώς η εκλογή του προέδρου γίνεται με το σύστημα των εκλεκτόρων που καθορίζουν το αποτέλεσμα.

Αντίθετα, στην Κούβα η εξουσία βρίσκεται στα χέρια της εργατικής τάξης και των σύμμαχων λαϊκών στρωμάτων και ασκείται από τους ίδιο τον λαό μέσω εκλεγμένων λαϊκών οργάνων, από την βάση ως την κορυφή, από τα τοπικά Λαϊκά Συμβούλια μέχρι την Εθνοσυνέλευση. Αποτελεί χυδαίο ψέμα ο ισχυρισμός ότι στην Κούβα δεν γίνονται εκλογές. Όπως, επίσης, αποτελεί ψέμα το επιχείρημα ότι στις εκλογές δεν συμμετέχουν και αυτοχαρακτηριζόμενοι «αντιφρονούντες» (dissidents). Στις τοπικές εκλογές του Απρίλη 2015 έλαβαν μέρος ως υποψήφιοι στην Αβάνα οι Ιλντεμπράντο Τσαβιάνο και Γούνιο Λόπες, αυτοπροσδοιοριζόμενοι ως «αντιφρονούντες», που δεν κατάφεραν να εκλεγούν και παραδέχθηκαν δημοσίως την εκλογική τους ήττα.

Ο ίδιος ο ηγέτης της Κουβανικής Επανάστασης, ο Φιντέλ Κάστρο, έδινε την δική του απάντηση στο γιατί η Κούβα δεν χρειάζεται την ύπαρξη άλλου κόμματος, παρά μονάχα του Κομμουνιστικού Κόμματος που αποτελεί την πολιτική πρωτοπορία του λαού. Σε ομιλία του στις 26 Ιούλη 1988 ο Φιντέλ έλεγε:

«Δεν πρέπει να ξεχνάμε που βρισκόμαστε. Δεν είμαστε στη Μαύρη Θάλασσα, αλλά στην Καραϊβική, δεν απέχουμε 90 μίλια απ’ την Οδησσό αλλά 90 μίλια απ’ το Μαϊάμι, συνορεύουμε με τον ιμπεριαλισμό πάνω στην ίδια μας την χώρα με ένα κατεχόμενο κομμάτι γης (Γκουαντάναμο). Ο λαός είναι κυβερνά αυτήν την χώρα και το Κόμμα μας είναι υπεύθυνο για την πολιτική, τη γραμμή, την άμυνα της […] Χωρίς το Κόμμα δεν είναι εφικτή η επανάσταση, χωρίς το Κόμμα δεν είναι εφικτή η οικοδόμηση του σοσιαλισμού! Και πρέπει εδώ να ξεκαθαρίσουμε, μια για πάντα, ότι δεν χρειαζόμαστε πάνω από ένα κόμμα, όπως ο Μαρτί δεν χρειάστηκε πάνω απο ένα κόμμα προκειμένου να ξεκινήσει τον αγώνα για την ανεξαρτησία της Κούβας, όπως ο Λένιν δεν χρειάστηκε πάνω από ένα κόμμα προκειμένου να πραγματοποιήσει την Οκτωβριανή Επανάσταση. Το λέω αυτό για εκείνους που πιστεύουν ότι θα αρχίσουμε να επιτρέπουμε σε άλλους να δημιουργούν και να ελέγχουν κόμματα. Για να οργανώσουν ποιούς; Τους αντεπαναστάτες, τους οπαδούς των Γιάνκηδων, την αστική τάξη; Όχι, εδώ υπάρχει μόνο ένα κόμμα, το οποίο είναι το κόμμα του προλεταριάτου μας, των αγροτών μας, των φοιτητών μας, των εργαζόμενων, του λαού μας, δυνατά και ακατάλλυτα ενωμένο…» («Granma» 13/5/2021)

Όσο κι’ αν βυσσοδομούν οι αστικές γραφίδες κατά της Κούβας, η πραγματικότητα είναι μία: Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κούβας, έχοντας γερές βάσεις στο λαό της χώρας και όντας εμποτισμένο με την πολιτική και ιδεολογική κληρονομιά του του Φιντέλ, του Τσε, του Ραούλ, του Σιενφουέγος και των άλλων, λιγότερο ή περισσότερο γνωστών, ηρωϊκών μορφών που γέννησε η μικρή αλλά περήφανη αυτή χώρα, αποτελεί την εγγύηση της λαϊκής κυριαρχίας και την προμετωπίδα της Επανάστασης.
Ο Κουβανικός λαός απάντησε!

Η προβοκάτσια των τελευταίων ημερών που στήθηκε ενάντια στην Κούβα από την κυβέρνηση των ΗΠΑ και τους συμμάχους της είναι από τις σοβαρότερες προσπάθειες αποσταθεροποίησης του Νησιού την τελευταία τριακονταετία. Από την απόβαση στον Κόλπο των Χοίρων τον Απρίλη του 1961 (όταν οι μισθοφόροι των ΗΠΑ συνετρίβησαν από την αντίσταση του ένοπλου λαού), η ιμπεριαλιστική υπερδύναμη δεν έχει σταματήσει, με πληθώρα τρόπων και μέσων, να επιχειρεί την υπονόμευση της Κουβανικής κυβέρνησης.

Όι ιμπεριαλιστές και οι αντεπαναστάτες κολαούζοι τους, οι θλιβεροί απολογητές της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, ουδέποτε συμφιλιώθηκαν με το γεγονός ότι επί εξήντα και πλέον χρόνια, εν μέσω αποκλεισμού και τεράστιων δυσκολιών, ευρισκόμενη στο «στόμα του λύκου», η μικρή αυτή χώρα κατάφερε να όχι μόνο να σταθεί όρθια αλλά και να προοδεύσει, να κάνει βήματα προς την κατεύθυνση της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και να επιτύχει σπουδαίες κατακτήσεις για τις εργατικές-λαϊκές μάζες.

Τις τελευταίες ημέρες, με σύμμαχο την διεθνιστική αλληλεγγύη απ’ όλο τον κόσμο, ο περήφανος λαός της Κούβας έδωσε άλλη μια απάντηση στους εχθρούς της Επανάστασης. Για άλλη μια φορά, η Κούβα και ο λαός της δίδαξε στην ανθρωπότητα τι σημαίνει αξιοπρέπεια, μαχητικότητα, αλύγιστη πίστη στα ιδανικά της Επανάστασης. Και αν χρειαστεί θα το ξαναπράξει, έχοντας στο πλευρό της την εργατική τάξη και τους προοδευτικούς ανθρώπους σε κάθε γωνιά της Γης. Αποδεικνύοντας στην πράξη τι σήμαινε η περίφημη φράση που φέρεται να είπε κάποτε ο αλησμόνητος Φιντέλ: «Ξέρεις τι σημαίνει ανεξαρτησία; Ανεξαρτησία σημαίνει να είσαι μέσα στο στόμα του λύκου και να του λες “άντε γαμήσου”!».

πηγη: atexnos.gr

Η Ιταλία, σύμφωνα με δημοσίευμα του Reuters, απαγόρευσε προ ολίγων ημερών στις εταιρείες κρουαζιέρας να επιχειρούν στη λιμνοθάλασσα της Βενετίας, προκειμένου να διαφυλαχτούν το οικοσύστημα και η κληρονομιά της πόλης. Η απόφαση αυτή βάζει τέλος σε μια χρόνια συζήτηση, θέτοντας τα συμφέροντα των κατοίκων και των πολιτιστικών φορέων πάνω από αυτά της τουριστικής βιομηχανίας.

Η κυβέρνηση αποφάσισε να λάβει δράση μετά τις απειλές που εξαπέλυσε ο Πολιτιστικός Οργανισμός των Ηνωμένων Εθνών ότι η Ιταλία θα μπει στη μαύρη λίστα της UNESCO αν δεν απαγορεύσει τη διέλευση των κρουαζιερόπλοιων από το Παγκόσμιο Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

Βάσει του μέτρου, του οποίου η ισχύς αρχίζει από την 1η Αυγούστου, πλοία που ζυγίζουν πάνω από 25.000 τόνους απαγορεύεται να διέλθουν από το κανάλι Giudecca, το οποίο οδηγεί στην πλατεία του Αγίου Μάρκου, το πιο διάσημο τοπόσημο της Βενετίας. Αυτό ουσιαστικά σημαίνει ότι μόνο μικρά επιβατικά πλοιάρια και εμπορικά πλοία μπορούν να διέρχονται από το κανάλι Giudecca, αποκλείοντας τα μεγάλα κρουαζιερόπλοια, των οποίων το βάρος είναι τουλάχιστον τέσσερις φορές μεγαλύτερο από το όριο που θεσπίστηκε.

Η νέα νομοθεσία, η οποία ενδέχεται να επηρεάσει τις δραστηριότητες των εταιρειών κρουαζιέρας, όπως η Carnival Cruises (CCL.N), θα παράσχει αποζημιώσεις για τις εμπλεκόμενες επιχειρήσεις και τους εργαζομένους, ανέφερε δήλωση του Υπουργείου Πολιτισμού.

Οι κάτοικοι της Βενετίας και η διεθνής κοινότητα προέτρεπαν τις ιταλικές κυβερνήσεις εδώ και χρόνια να απαγορεύσουν τα μεγάλα κρουαζιερόπλοια που διέρχονταν από τη λιμνοθάλασσα, μόλυναν και απειλούσαν τη σταθερότητα των κτιρίων, αλλά και το εύθραυστο οικοσύστημα. Οι ανησυχίες αυτές ωστόσο έρχονταν σε αντίθεση με τα συμφέροντα των λιμενικών αρχών και των τουριστικών πρακτόρων, οι οποίοι ισχυρίζονταν ότι η πόλη χρειάζεται τις δουλειές που προσφέρει η βιομηχανία κρουαζιέρας.

Η Ρώμη, αν και έχει εκδώσει κατά το παρελθόν πολλές φορές σχετική νομοθεσία προκειμένου να περιορίσει την πρόσβαση των κρουαζιερόπλοιων σε ένα από τα διασημότερα τουριστικά αξιοθέατα του κόσμου, δεν έχει εξασφαλίσει εναλλακτική λύση για την πρόσδεση των κρουαζιερόπλοιων στη Βενετία. Τον Απρίλιο, η κυβέρνηση του Μάριο Ντράγκι ενέκρινε διάταγμα προκειμένου να κατασκευαστεί ένα τερματικό εκτός της λιμνοθάλασσας, στο οποίο θα μπορούν να δέσουν επιβατικά πλοία άνω των 40.000 τόνων αλλά και πλοία μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων. Η διαγωνιστική διαδικασία για την επιλογή του αναδόχου που θα κατασκευάσει το τερματικό, σύμφωνα με το Reuters, δημοσιεύτηκε στις 29 Ιουνίου.

Εν τω μεταξύ, τα μεγάλα πλοία κλήθηκαν να δέσουν στο βιομηχανικό λιμάνι της Marghera, ωστόσο αυτή η ενδιάμεση λύση δεν είναι ακόμη έτοιμη, καθώς το λιμάνι δεν διαθέτει κατάλληλες αποβάθρες προκειμένου να δένουν τέτοιου μεγέθους πλοία. Για τον λόγο αυτόν, το κυβερνητικό διάταγμα όρισε έναν ειδικό επίτροπο προκειμένου να επιταχυνθεί η κατασκευή του σημείου ελλιμενισμού στο λιμάνι της Marghera.

Φωτό: ΑΠΕ ΜΠΕ

πηγη: naftikachronika.gr

Μάριος Οικονόμου

Τα εμβόλια αποδεδειγμένα μειώνουν τον κίνδυνο σοβαρής νόσησης από COVID-19, αποκλείοντας έτσι την πιθανότητα εισαγωγής σε νοσοκομείο ή θανάτου από τη νόσο του νέου κορωνοϊού. Τι δείχνουν όμως τα επιστημονικά στοιχεία για την αποτελεσματικότητά τους στη μείωση της μετάδοσης του ιού;

Τα ερευνητικά δεδομένα αλλά και τα στοιχεία από τον εμβολιασμό του γενικού πληθυσμού έχουν επιβεβαιώσει την υψηλή προστασία που εξασφαλίζουν τα εμβόλια έναντι της σοβαρής νόσησης και του κινδύνου θανάτου από COVID-19. Πράγματι, σημειώνουν οι Jennifer Juno και Adam Wheatley, ανώτεροι ερευνητές στο Ινστιτούτο Λοιμώξεων και Ανοσίας Peter Doherty και το Τμήμα Μικροβιολογίας και Ανοσολογίας του Πανεπιστημίου της Μελβούρνης αντίστοιχα, τα ποσοστά ανοσίας κυμαίνονται αποδεδειγμένα από 50% (Sinovac) έως 95% (Pfizer/BioNTech).

Ωστόσο, μεγάλο ερωτηματικό παραμένει το πόσο αποτελεσματικά είναι τα εμβόλια κατά του κορωνοϊού SARS-CoV-2 στη μετάδοση του ιού, ιδίως μετά τις περιπτώσεις ανθρώπων που μολύνθηκαν μετά τον πλήρη εμβολιασμό τους. Τα συνεχώς ανανεούμενα επιστημονικά δεδομένα κινούνται σε αισιόδοξο μονοπάτι.

Μικρότερος κίνδυνος μετάδοσης από εμβολιασμένους

Μολονότι μελέτες σε ζώα είχαν από νωρίς επιβεβαιώσει ότι η ανοσοποίηση από τα εμβόλια κατά της COVID-19 μειώνει και τον κίνδυνο μετάδοσης, η αποτελεσματικότητα στους ανθρώπους διαπιστώθηκε μόλις πρόσφατα. Τον Απρίλιο, η Υπηρεσία Δημόσιας Υγείας της Αγγλίας (Public Health England) ανακοίνωσε τα αποτελέσματα μιας μελέτης που συμπεριέλαβε πάνω από 365.000 νοικοκυριά με εμβολιασμένα και ανεμβολίαστα μέλη.

Σύμφωνα με τα ευρήματα, τα εμβόλια των Οξφόρδης/Astra Zeneca και Pfizer/BioNTech μείωσαν τις πιθανότητες μετάδοσης του κορωνοϊού κατά 40-60%.

Άλλη μελέτη από το πρωτοπόρο στου εμβολιασμούς Ισραήλ, κατέληξε ότι στα 5.000 κρούσματα κορωνοϊού στον εμβολιασμένο πληθυσμό, το ιικό φορτίο στο ρινικό επίχρισμα ήταν σημαντικά χαμηλότερο από αυτό των ανεμβολίαστων διαγνωσμένων με τον ιό. Υπενθυμίζεται ότι η συγκέντρωση του ιού στη ρινική κοιλότητα είναι ευθέως ανάλογη με τον κίνδυνο μετάδοσης.

Τι αλλάζει και τι παραμένει μετά τον εμβολιασμό

Η μειωμένη διασπορά χάρη στα εμβόλια αναδεικνύεται σε ουσιαστικό όπλο στη μάχη για την ανοσία της αγέλης και την αναχαίτιση της πανδημίας. Παράλληλα, η διακοπή συρροών κρουσμάτων και η μείωση του ιού στην κοινότητα είναι απαραίτητα για τις ομάδες του πληθυσμού που σημείωσαν ασθενή ανοσολογική απόκριση ή δεν μπορούν ακόμα να προστατευτούν από τα εμβόλια όπως ανήλικοι, κάποιοι ηλικιωμένοι και ορισμένοι ασθενείς σε ανοσοκαταστολή.

Ωστόσο, ακόμη και η ανοσία από τον εμβολιασμό δεν είναι δια βίου. Με το ενδιαφέρον στραμμένο στον βραχύβιο χαρακτήρα των εμβολίων, οι επιστήμονες μελετούν την πορεία της ανοσίας σε εμβολιασθέντες κατά της COVID-19 αλλά και κατά πόσο προστατεύονται έναντι των μεταλλαγμένων στελεχών του ιού, ενίοτε πιο επικίνδυνων και μεταδοτικών. Ενδεικτικά, η αμερικανική φαρμακευτική εταιρεία Moderna αναπτύσσει νέα εμβόλια προσαρμοσμένα ειδικά για την αντιμετώπιση των μεταλλάξεων του κορωνοϊού SARS-CoV-2.

Τι πρέπει να έχουμε κατά νου λοιπόν; Με την πανδημία ακόμα να καλπάζει, έναν αξιοσημείωτο αριθμό κρουσμάτων και θανάτων καθημερινά, δεν πρέπει να χαλαρώνουμε και να ξεχνάμε ότι ο ιός βρίσκεται ακόμη ανάμεσά μας. Ούτως ειπείν, μέτρα προστασίας όπως η χρήση μάσκας και κοινωνικές αποστάσεις θα παραμείνουν κομμάτι της καθημερινότητάς μας ακόμη και μετά τον εμβολιασμό, καθώς πολλοί άνθρωποι δεν θα χαίρουν ανοσολογικής προστασίας, φυσικά ή τεχνητά. Όπως επισημαίνουν άλλωστε οι ειδικοί «μικρότερος κίνδυνος μετάδοσης δεν σημαίνει καθόλου μετάδοση».

πηγη: ygeiamou.gr