▸Δραματική γίνεται η κατάσταση και πάλι με τη διαχείριση της πανδημίας, κάτι που οφείλεται κυρίως στην επιτελική «χαλάρωση», τους ελλιπείς ελέγχους, την απουσία ιχνηλάτησης και το άνοιγμα του τουρισμού υποταγμένο στις ανάγκες της τουριστικής βιομηχανίας και της TUI και όχι τις υγειονομικές ανάγκες. Μόλις το Σάββατο 15 Αυγούστου οι διασωληνωμένοι ήταν στους 236. Μέσα σε μια εβδομάδα οι διασωληνωμένοι εκτινάχτηκαν στους 318 (κυρίως ανεμβολίαστοι), ενώ τον μήνα που ακολούθησε της άρσης περιοριστικών μέτρων λόγω ανοίγματος του τουρισμού σημειώθηκε αύξησή τους κατά 154%. Ανάλογα μεγάλη είναι και η αύξηση των εισαγωγών στα νοσοκομεία, με το ΕΣΥ να δέχεται ξανά μεγάλη πίεση.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το πρώτο 20ήμερο του Αυγούστου, από 1/8 έως 21/8, οι νεκροί ανήλθαν σε 376, ενώ το αντίστοιχο διάστημα του Ιουλίου, οι θάνατοι που είχαν καταγραφεί ήταν 160. Συγκριτικά, παρατηρήθηκε αύξηση στον αριθμό των πολιτών που έχασαν τη ζωή τους, της τάξης του 135%.

Άλλες χώρες παίρνουν περιοριστικά μέτρα σε ταξιδιώτες που επιστρέφουν από την Ελλάδα, όπου τα τουριστικά μέρη βρίσκονται στο «κόκκινο». Η Γερμανία ανακοίνωσε ότι εξαιτίας της δραματικής αύξησης των κρουσμάτων θα βάζει σε υποχρεωτική καραντίνα όσους εισέρχονται στο έδαφός της από την Κρήτη, τη Νάξο, την Κω, τη Μύκονο και τη Ρόδο. Η κυβέρνηση δεν κάνει καμία κίνηση να “δώσει ανάσες” στο ΕΣΥ απέναντι στη σκληρή μάχη που έρχεται το Σεπτέμβρη.

New York Times: Παιδί επέστρεψε στο Ισραήλ από την Ελλάδα, κόλλησε το 80% των συμμαθητών του

Πολλές οι περιπτώσεις διασποράς της πανδημίας που σχετίζονται με επιστροφή τουριστών από την Ελλάδα. Όπως σημειώνεται σε άρθρο των New York Times χαρακτηριστική είναι η περίπτωση ενός παιδιού 10 ετών πολύ μικρού για να έχει εμβολιαστεί που γύρισε στο Ισραήλ από διακοπές στην Ελλάδα που είχε πάει με τους γονείς του. Οι γονείς αντί για καραντίνα το στείλανε σχολείο με αποτέλεσμα να κολλήσει το 80% των συμμαθητών του με την εξαιρετικά μεταδοτική μετάλλαξη Δέλτα.

Φεύγουν οι τουρίστες, επιβάλλουν ξανά μάσκα

Ήταν 23 Ιουνίου όταν ο υφυπουργός Πολιτικής Προστασίας και Διαχείρισης Κρίσεων, Νίκος Χαρδαλιάς, ανακοίνωνε την κατάργηση της υποχρεωτικής χρήσης μάσκας σε εξωτερικούς χώρους. Όπως γράφτηκε ήταν ένα από τα ελάχιστα θετικά που έφερε το άνοιγμα του τουρισμού καθώς αλλιώς η κυβέρνηση σκόπευε να τη διατηρήσει υποχρεωτική. Στα νησιά και στα τουριστικά μέρη η μάσκα ντε φάκτο είχε καταργηθεί από τις αρχές Μαΐου.

Η -παράλογη- υποχρεωτικότητα της μάσκας ξανά στους εξωτερικούς χώρους για όλους, και τους εμβολιασμένους και τους ανεμβολίαστους, αναμένεται να συμπεριληφθεί μεταξύ άλλων στα μέτρα που θα εξαγγελθούν αύριο Τρίτη 24 Αυγούστου καθώς κλείνει η τουριστική σεζόν. Στόχος είναι να δείξει η κυβέρνηση ότι παίρνει κάποια μέτρα -με μηδενικό δημοσιονομικό κόστος- και πως επιχειρεί έτσι υποτίθεται να πείσει όσους δεν έχουν κάνει ακόμη το εμβόλιο να κλείσουν ραντεβού.

Ποια είναι τα μέτρα που θα ισχύσουν από Σεπτέμβριο

Μόνο εμβολιασμένοι ή όσοι διαθέτουν πιστοποιητικό νόσησης θα μπορούν να μπαίνουν σε κλειστούς χώρους εστιατορίων, καφέ και μπαρ, όπως επίσης και στους χώρους διασκέδασης, όπως κινηματογράφοι και θέατρα, που θα είναι αμιγείς και όχι μεικτοί. Οι εμβολιασμένοι θα μπορούν να μπαίνουν στους κλειστούς χώρους, επιδεικνύοντας το σχετικό ψηφιακό πιστοποιητικό και την ταυτότητά τους.

Απελπιστική παραμένει η κατάσταση στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς ακόμα και μέσα στον Αύγουστο όπου η κίνηση είναι μειωμένη.  Αντίθετα με άλλους κλειστούς χώρους δεν υπάρχει καμία πρόληψη για πρόσθετα μέσα προστασίας ή αύξησης της συχνότητας των δρομολογίων με αποτέλεσμα τα λεωφορεία και τα βαγόνια του Μετρό να αποτελούν τις μεγαλύτερες εστίες υπερμετάδοσης μαζί με εργασιακούς χώρους.

Δάσκαλοι, καθηγητές και μέλη του διδακτικού προσωπικού των πανεπιστημίων που δεν έχουν πιστοποιητικό εμβολιασμού ή ανάρρωσης από Covid-19 θα πρέπει να υποβάλλονται δύο φορές ανά εβδομάδα σε εργαστηριακό τεστ (PCR ή Rapid). Το κόστος θα βαραίνει τους ίδιους.

Οι μαθητές από την άλλη πλευρά θα πρέπει να προσκομίζουν το αποτέλεσμα self test, το οποίο παρέχεται δωρεάν (μαθητές 12 ετών και άνω μπορούν επίσης να εμβολιαστούν και να φέρουν πιστοποιητικό εμβολιασμού, καθώς έχει ανοίξει η σχετική πλατφόρμα). Θα υπάρχει μάλιστα σύσταση για χρήση διπλής μάσκας για τους ανεμβολίαστους στα καταστήματα λιανικής.

Ανέκδοτο το «τείχος ανοσίας»

Μη ρεαλιστική είναι η επίτευξη «τείχους ανοσίας» το επόμενο διάστημα. Όπως σημειώνεται κάτι τέτοιο δεν σημειώθηκε ούτε στο Ισραήλ που τα ποσοστά εμβολιασμού στον ενήλικο πληθυσμό υπερβαίνουν το 80%, ενώ στην Ελλάδα βρίσκεται λίγο πιο πάνω από 60%

πηγη:  prin.gr

ΚΩΣΤΑΣ ΛΟΥΛΟΥΔΑΚΗΣ (ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ)

Στην πορεία της ανθρωπότητας πάντοτε υπήρχε πλήθος πιθανών και ουσιαστικών διασυνδέσεων της επιστημονικής ανάλυσης και της μεθοδικής γνώσης με την άσκηση της εξουσίας και τα πολιτικά συστήματα διακυβέρνησης. Κατά συνέπεια, μπορούμε να υποθέσουμε πως σε πολλές περιπτώσεις τα επιστημονικά επιτεύγματα, αλλά και οι φορείς τους, χρησιμοποιούνται για πολιτικούς σκοπούς προκειμένου, λόγου χάριν, να καταστεί πιο αποτελεσματική η άσκηση της εξουσίας και η ισχύς της.

Άλλωστε ο πειρασμός των επιστημόνων να συνδέονται ενίοτε υπερβολικά και να εξαρτώνται υπέρμετρα από την εξουσία και την οικονομική ισχύ μερικών εξαιρετικά πλουσίων ανθρώπων οι οποίοι προικίζουν την έρευνα με γενναιόδωρους προϋπολογισμούς, είναι κατά το μάλλον ή το ήττον μια καθολικότητα.

Έτσι ο επιστήμονας παγιδεύεται σε μια περιστρεφόμενη μπάρα όπου αφενός μετατρέπεται σε απολογητή της εξουσίας και εγκλωβίζεται στο κέλυφος των
προϊδεάσεών της πολιτικής αφετέρου χάνει την ελευθερία και την αυτονομία της σκέψης του απέναντι στα συστήματα εξουσίας, κοσμικά, εκκλησιαστικά, οικονομικά, τόσο, που στο τέλος μπορεί να καταντήσει τοίχος προστασίας στην όποια αποτυχία του κράτους, της κυβέρνησης ή των ισχυρών χορηγών του που κοστολογούν τα πάντα, από τις πηγές του νερού μέχρι το ανθρώπινο γονιδίωμα.

Σήμερα η επιστήμη υποβαλλόμενη υπό την σκεπή της κυβέρνησης, στο βάσανο να πείσει τον κόσμο να εμβολιαστεί έναντι του οξέος αναπνευστικού συνδρόμου τύπου 2 (SARS-CoV-2) διανύει ένα είδος κρίσης αξιοπιστίας. Επιπλέον, ο τρόπος συμβολής της πολιτικής δραστηριότητας σε αυτήν την επιχείρηση πειθούς κάνει τον κάθε άνθρωπο να αναρωτιέται (δε μιλώ εδώ για την φασιστική σκοταδιστική αντίδραση που γεννιέται με αφορμή τον εμβολιασμό) αν αυτή η εκστρατεία περιέχει ορθή προσέγγιση του ζητήματος του εμβολιασμού, ως επιστημονική και αναλυτικά τεκμηριωμένη θέση ή είναι πολιτική θέση, ηθικά και νομικά αμφιλεγόμενη, με σκοπό η κυβέρνηση να καλύψει την μη εκπλήρωση δημόσιων υποχρεώσεών της, όσο αφορά το κοινωνικό δικαίωμα στην δημόσια και δωρεάν περίθλαση και δεν φρόντισε την ενίσχυση με μόνιμο και έμπειρο προσωπικό -τις δομές φροντίδας- που να μπορεί να κρατήσει όρθιο το σύστημα υγείας. (;)

Η κυβέρνηση κρύβει κάτω από το χαλί τις ευθύνες για την υπολειτουργία των νοσοκομείων, την κατάρρευση των δομών του δημόσιου συστήματος κοινωνικής ασφάλειας και την συρρίκνωση ενός ήδη υποτονικού δικτύου πρόληψης. Στο όνομα της λεγόμενης «δημοσιονομικής εξυγίανσης» τα τελευταία 10 χρόνια το Δημόσιο
Σύστημα Υγείας δεν ανταποκρίνονται με ποιότητα και επάρκεια στις κοινωνικές ανάγκες. Εάν λίγο, μέσα σε αυτές τις απειλητικές συνθήκες πιεστεί, θα καταρρεύσει!

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες η πολιτική εξουσία επέλεξε να ακολουθήσει (μετά από αντιφατικά μέτρα που μπέρδευαν τον κόσμο) στο θέμα του εμβολιασμού τον αυταρχισμό, την περιστολή δικαιωμάτων και ελευθεριών, όπως την ελευθερία κίνησης και απαγόρευσης εισόδου σε καφέ, γήπεδα, κινηματογράφους κ.α., στην
αλλαγή των όρων εργασίας, με αναστολή απόλυση και μη καταβολή ενσήμων σε όσους δεν εμβολιαστούν.

Ωφελεί σε τίποτα να ρωτήσω αν αυτή η απόφαση είναι πολιτική, ή επιστημονική; Απαντήστε μου: μπορεί να εδράζεται σε επιστημονικά δεδομένα και ταυτόχρονα να έχει πεδίο εφαρμογής σε μια συγκεκριμένη πολιτική κατάσταση που επωφελή την κυβέρνηση; Ρητορικά τα ερωτήματα…

***

Παρένθεση: Τα εμβόλια που είναι κατάκτηση της ανθρωπότητας, χορηγούνται πάντα σε υγιείς και πάντα προληπτικά για ασπίδα προστασίας απέναντι στους ιούς. Τα εμβόλια είναι ο εκπαιδευτής του ανοσοποιητικού μας συστήματος για να μπορέσει αν χρειαστεί να αντιμετωπίσει την νόσο. Τα εμβόλια δηλαδή προκαλούν ανοσοαπόκριση αλλά δεν αποτρέπουν από το να προσβληθούμε από κάποια νόσο. Κλείνει η παρένθεση.

***

Ελευθερία υπό όρους λοιπόν αλλά μόνο σε όσους επέδειξαν καλή διαγωγή και εμβολιάστηκαν άρα διαθέτουν πράσινο πάσο εμβολιασμού. Όσους δεν διαθέτουν το πάσο ο κοινωνικός αυτοματισμός θα μας οδηγεί στο να τους βλέπουμε επιφυλακτικά, ως εστία λοίμωξης, ως εχθρούς μας. Δηλαδή είναι πιθανό οι αυστηρές συνθήκες επιτήρησης και η διαρκή προσπάθεια εκμετάλλευσης του φόβου από την κυβέρνηση, να καταφέρει να στρέψει τον ένα εναντίον του άλλου…

Πρόσφατα μάλιστα δικαστήριο έκρινε συνταγματικό τον νόμο του υποχρεωτικού εμβολιασμού διότι έτσι «προστατεύεται το υπέρτατης αξίας έννομο αγαθό της υγείας και της ζωής του συνόλου των πολιτών και ιδίως των ευπαθών ομάδων». Σωστά και αυτό το υπέρτατο αγαθό πρέπει να είναι η επιδίωξη μας. Όμως ο καταναγκασμός του εμβολίου συνιστά εισβολή στην ιδιωτικότητα του σώματος και έντονη παρεμβατική πράξη, κάτι που δεν επιτρέπεται να υποβαθμιστεί από κανέναν μας.

Η κοινωνική συνείδηση και η παρρησία δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα έξωθεν πίεσης και εκβιασμού! Όμως το δίλημμα είναι οξύ και καίριο! Ένα «φαουστικό» αδιέξοδο, μια εξίσωση πολυπαραγοντική! Έτσι κι αλλιώς όμως αφού είμαστε πολίτες μιας κρατικής οντότητας με δημοκρατική νομιμοποίηση, άρα δεσμευόμαστε και υπακούμε σε νόμους, κατά βάση πόση ακεραιότητα και ελευθερία διαθέτουμε;

Ένας επιστήμονας απέναντι σε τέτοια διλλήματα πρέπει να παραμείνει απολογητής της πολιτικής διαχείρισης ή μπορεί να καλλιεργήσει την πνευματική του αυτονομία, την κριτική του σκέψη και συνείδηση; Αλλά, πάλι, ποιος διαθέτει προνομιακή πρόσβαση εξ αποκαλύψεως ή λόγω
προσωπικού χαρίσματος προς την αντικειμενική ή καθολική γνώση που θα του επιτρέψει να απαντήσει;

Σε αυτόν τον νεφελώδη κόσμο των καθημερινών αναλύσεων, της ασάφειας και της απροσδιοριστίας, όπου συχνά κοινωνικές λειτουργίες εξουδετερώνουν κάποιες άλλες, επηρεάζοντας βαθύτατα την πραγματικότητα της κοινωνικής συμβίωσης μας, οι βεβαιότητες μας που τις νομίζαμε καθολικές και αιώνιες θα κλονιστούν. Αυτό το μέρος του παιχνιδιού ίσως είναι το πιο συναρπαστικό, γιατί καθώς θα πασχίζουμε να βρούμε απαντήσεις, σε αυτήν την διακεκαυμένη ζώνη, θα αναγκαστούμε να υπερβούμε όρια ιδεολογικά που ρυθμίζουν την κοινωνική συμπεριφορά μας, όρια ιδεολογικής ή πολιτιστικής στράτευσης μα και όρια συνειδησιακών προσταγών σε συνάρτηση με τις πεποιθήσεις μας που, ίσως, τις νομίζαμε αμερόληπτες, και αντικειμενικές…

Εν κατακλείδι, όλοι μιλάμε, γραφούμε, συζητάμε, παίρνουμε αποφάσεις αλλά αυτό που επείγει, μέσα σε αυτήν την μεγάλη και επικίνδυνη εκρυθμία, είναι πως πρέπει να βρούμε απαντήσεις που να επανεπινοήσουν την ζωή μας, πριν κυλήσουμε ξανά στα σπήλαια της πρωτόγονης ανθρώπινης κοινότητας.

πηγη: imerodromos.gr

Αν συμβάδιζε με την αύξηση παραγωγικότητας, το κατώτατο ομοσπονδιακό ωρομίσθιο στις ΗΠΑ θα έπρεπε να είναι σήμερα στα 24 δολάρια - αντ’ αυτού παραμένει καθηλωμένο από το 2009 στα 7,25 δολάρια

Μπάμπης Μιχάλης

Το αφήγημα της «έλλειψης προσωπικού» και οι μυθικοί μισθοί των στελεχών επιχειρήσεων στις ΗΠΑ ● Μελέτη του Ινστιτούτου Οικονομικής Πολιτικής (ΕΡΙ) που δημοσιοποιήθηκε νωρίτερα αυτόν τον μήνα αποκάλυψε ότι το μέσο πακέτο αποδοχών των διευθυνόντων συμβούλων (CEOs) των 350 μεγαλύτερων εταιρειών των ΗΠΑ αυξήθηκε πέρυσι παρά την πανδημία κατά 18,9% στα 24,2 εκατ. δολάρια.

Οι διευθύνσεις των μεγάλων επιχειρήσεων σε ΗΠΑ, Βρετανία και άλλες μεγάλες οικονομίες της Δύσης κατηγορούν συνεχώς τον τελευταίο καιρό την «έλλειψη εργατικού δυναμικού» ως μια από τις αιτίες που καθυστερούν την επέκταση της παραγωγής τους μετά τα λοκντάουν και την οικονομική ανάκαμψη ευρύτερα. «Δεν βρίσκουμε εργάτες να δουλέψουν», κραυγάζουν.

Το αφήγημα αυτό –που «πωλείται» αυξανόμενα από τα κυρίαρχα διεθνή οικονομικά μίντια και τους αναλυτές τους– ουδόλως λαμβάνει υπόψη του ότι μόνο στις ΗΠΑ υπάρχουν σήμερα ένα εκατομμύριο πιο πολλοί άνεργοι από τις κενές θέσεις εργασίας. Τσιμουδιά επίσης για τους μισθούς φτώχειας που προσφέρουν εδώ και χρόνια οι επιχειρήσεις στην πλειονότητα των εργαζομένων.

Το κατώτατο ομοσπονδιακό ωρομίσθιο στις ΗΠΑ εάν συμβάδιζε με την αύξηση παραγωγικότητας θα έπρεπε να είναι σήμερα 24 δολάρια. Αντ’ αυτού παραμένει από το 2009 καθηλωμένο στα 7,25 δολάρια. Οι εργαζόμενοι που αμείβονται με αυτό το ωρομίσθιο κερδίζουν σήμερα 290 δολάρια την εβδομάδα και προσπαθούν με αυτά να ζήσουν την οικογένειά τους.

Την ίδια στιγμή όμως η οικονομική βοήθεια και τα επιδόματα που λαμβάνουν οι άνεργοι Αμερικανοί λόγω της πανδημίας ξεπερνούν τα 300 δολάρια την εβδομάδα. Τελικό αποτέλεσμα είναι ένα τεράστιο κομμάτι του αμερικανικού εργατικού δυναμικού –μεταξύ 25% και 40%– να κερδίζει σήμερα περισσότερα από την ανεργία παρά αν εργαζόταν σε συνθήκες πλήρους απασχόλησης και αμειβόταν με τον κατώτατο μισθό.

Το αφήγημα της «έλλειψης προσωπικού» βασίζεται σε αυτή την γκρίζα εικόνα και τη γνωστή θεωρία της τεμπελιάς που προκαλούν στους εργαζομένους τα επιδόματα και η κρατική αρωγή. Για το φαινόμενο αυτό υπάρχει ωστόσο και μια άλλη ανάγνωση που δείχνει την επίμονη απροθυμία των επιχειρήσεων και των πολιτικών να κάνουν κάτι επιτέλους για τους μισθούς φτώχειας με τους οποίους αμείβονται συνεχώς όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι στον δυτικό κόσμο.

Οι διευθύνσεις των μεγάλων επιχειρήσεων προσδοκούν αντίθετα ότι η λήξη της οικονομικής βοήθειας που παρέχουν οι κυβερνήσεις στους ανέργους λόγω της πανδημίας θα αναγκάσει τους τελευταίους να επιστρέψουν στις συνθήκες εκμετάλλευσης που αυτές θεωρούν αναγκαίες για τη λειτουργία της οικονομίας.

Πακέτα αποδοχών

Την ίδια στιγμή όμως, τα διοικητικά συμβούλια που διοικούν τις μεγαλύτερες εισηγμένες εταιρείες της Αμερικής ουδόλως προβληματίζονται για το αν τα δυσθεώρητα πακέτα αποδοχών που παρέχουν απλόχερα στα ανώτατα στελέχη τους υποσκάπτουν την ανάκαμψη της οικονομίας. Μελέτη του Ινστιτούτου Οικονομικής Πολιτικής (ΕΡΙ) που δημοσιοποιήθηκε νωρίτερα αυτόν τον μήνα αποκάλυψε ότι το μέσο πακέτο αποδοχών των διευθυνόντων συμβούλων (CEOs) των 350 μεγαλύτερων εταιρειών των ΗΠΑ αυξήθηκε πέρυσι παρά την πανδημία κατά 18,9% στα 24,2 εκατ. δολάρια.

Οι Αμερικανοί CEOs κέρδισαν πέρυσι 351 φορές περισσότερα απ’ ό,τι ένας μέσος εργαζόμενος. Η δυσαναλογία αυτή σημαίνει ούτε λίγο ούτε πολύ ότι ένας Αμερικανός διευθύνων σύμβουλος κερδίζει σε έναν χρόνο 9 φορές περισσότερα απ’ όσα κερδίζει ένας μέσος εργαζόμενος σε όλη του τη ζωή.

Η μελέτη του ΕΡΙ διαπίστωσε ακόμη ότι μεταξύ 1978 και 2020 οι αποδοχές των διευθυνόντων συμβούλων αυξήθηκαν κατά 1.322%. Η εκρηκτική αύξηση ήταν 6 φορές μεγαλύτερη από την αντίστοιχη που απόλαυσε στο διάστημα αυτό το πιο καλοπληρωμένο 0,1% των μισθωτών Αμερικανών και 73 φορές πιο υψηλή από την αύξηση που είχε στις απολαβές του ένας μέσος εργαζόμενος (μόλις 18%).

Χρηματιστήριο

Η αύξηση στις αποδοχές των CEOs ήταν ακόμη πολύ μεγαλύτερη τόσο από την άνοδο που κατέγραψε σε αυτή τη χρονική περίοδο το αμερικανικό χρηματιστήριο (ο δείκτης S&P 500 σημείωσε άνοδο 817%) όσο και από τις αυξήσεις που είχε στις απολαβές του το υψηλότερα αμειβόμενο 0,1% των μισθωτών (341%). Οι υπέρογκες αμοιβές των διευθυνόντων συμβούλων αποτελούν βασική αιτία της αυξανόμενης εισοδηματικής ανισότητας.

Οι διευθύνοντες σύμβουλοι κερδίζουν περισσότερα επειδή έχουν τη δύναμη να καθορίζουν οι ίδιοι τις αμοιβές τους και επειδή το μεγαλύτερο μέρος των αποδοχών τους (πάνω από 80%) είναι εξαρτημένο από την απόδοση της μετοχής της εταιρείας τους αντί της παραγωγικότητάς τους, της εξειδίκευσής τους και των δεξιοτήτων τους. Αυτή η συνεχής αύξηση των απολαβών τους συνέβαλε στην εκτόξευση του πλούτου του πλουσιότερου 1% και 0,1% του πληθυσμού, αφήνοντας ακόμη λιγότερα για τα υπόλοιπα τμήματα της κοινωνίας.

Το πρόβλημα αυτό που σταδιακά τείνει να εξαφανίσει τα μεσαία εισοδηματικά στρώματα έχει λύσεις: υψηλότερη φορολόγηση για CEOs και υψηλότερα εισοδήματα, μεγαλύτερη φορολογία για όσες επιχειρήσεις έχουν τους υψηλότερους δείκτες αποδοχών για τους διευθύνοντες συμβούλους έναντι των υπόλοιπων εργαζομένων, χρήση της αντιμονοπωλιακής νομοθεσίας για τον τον περιορισμό της υπερβολικής ισχύος των επιχειρήσεων και κατ’ επέκταση των CEOs. Αρκεί να υπάρξει η πολιτική βούληση. Η οικονομία σε καμιά περίπτωση δεν θα ζημιωθεί αν αυτή η ελίτ σταματήσει να παρασιτεί.

πηγη: efsyn.gr 

 

Κωνσταντίνος Μαυραγάνης

Οι Ταλιμπάν φέρνουν τον Ισλαμικό νόμο στο Αφγανιστάν- τι σημαίνει αυτό;

Οι Ταλιμπάν λένε πως θα κυβερνήσουν το Αφγανιστάν με βάση τον Ισλαμικό νόμο, γνωστό ως Σαρία. Στην πρώτη τους συνέντευξη Τύπου αφού πήραν την εξουσία, εκπρόσωπός τους είπε πως θέματα όπως τα ΜΜΕ και τα δικαιώματα των γυναικών θα είναι σεβαστά, «εντός του πλαισίου του Ισλαμικού νόμου», μα δεν δόθηκαν πολλές λεπτομέρειες για το τι θα σημαίνει αυτό στην πράξη.

Σε κάθε περίπτωση, οι Ταλιμπάν είναι γνωστοί για την αυστηρή εφαρμογή της Σαρία, περιλαμβανομένων ποινών όπως οι δημόσιες εκτελέσεις καταδικασθέντων δολοφόνων και μοιχών. Ωστόσο, η οργάνωση προσπαθεί να παρουσιάσει πιο «μετριοπαθές» πρόσωπο.

Το BBC παρουσιάζει το θέμα της Σαρία σε μια σειρά σύντομων ερωταπαντήσεων.

Τι είναι η Σαρία;

Η Σαρία είναι το νομικό σύστημα του Ισλάμ. Πηγάζει από το Κοράνι, όπως και η Σούνα και η Χαντίθ- οι πράξεις και τα λεγόμενα του Μωάμεθ.

Όταν δεν μπορεί να προκύψει απάντηση απευθείας από εκεί, θεολόγοι καταλήγουν σε αποφάσεις- οδηγίες πάνω σε συγκεκριμένα θέματα ή ερωτήματα. Στα αραβικά, Σαρία σημαίνει στην κυριολεξία «η καθαρή, πεπατημένη οδός προς το νερό». Η Σαρία είναι κώδικας βίου τον οποίο πρέπει να τηρούν όλοι οι μουσουλμάνοι και περιλαμβάνει προσευχές, νηστείες κ.α. Σκοπός της είναι να λέει στους μουσουλμάνους πώς θα πρέπει να ζουν, σε κάθε πτυχή της ζωής τους.

Τι σημαίνει αυτό στην πράξη;

Η Σαρία προορίζεται να καθοδηγεί κάθε πτυχή της καθημερινής ζωής ενός μουσουλμάνου. Για παράδειγμα, ένας μουσουλμάνος που δεν ξέρει τι να κάνει εάν τον καλέσουν συνάδελφοί του σε έξοδο μετά τη δουλειά μπορεί να στραφεί σε λόγιο που ειδικεύεται στη Σαρία για να βεβαιωθεί πως οι πράξεις του θα είναι εντός του πλαισίου της θρησκείας του. Η Σαρία περιλαμβάνει και άλλα θέματα, όπως το οικογενειακό δίκαιο, τα οικονομικά και οι επιχειρηματικές δραστηριότητες.

Πώς λαμβάνονται οι αποφάσεις;

Ως σύστημα δικαιοσύνης, η Σαρία είναι πολύπλοκη, και η εφαρμογή της επαφίεται στους ειδικούς της, οι οποίοι βγάζουν οδηγίες και αποφάσεις. Μια οδηγία που θεωρείται επίσημη νομική απόφαση ονομάζεται φάτουα. Υπάρχουν πέντε διαφορετικές σχολές του Ισλαμικού νόμου: Τέσσερις σουνιτικές (Χανμπαλί, Μαλίκι, Σάφι, Χανάφι) και μια σιιτική (Τζααφάρι). Οι πέντε σχολές διαφέρουν ως προς την ερμηνεία των κειμένων από τα οποία πηγάζει η Σαρία. Επίσης, η ερμηνεία του Ισλαμικού νόμου επηρεάζεται και από την τοπική κουλτούρα και τα έθιμα- οπότε η Σαρία διαφέρει από μέρος σε μέρος.

Τι τιμωρίες περιλαμβάνει;

Σύμφωνα με τους θεολόγους του Ισλάμ, η Σαρία είναι κυρίως ηθικός κώδικας και έχει να κάνει με τη λατρεία και τη φιλανθρωπία, μα ένα μέρος της έχει να κάνει με το έγκλημα (ή ό,τι θεωρείται ως έγκλημα) και την τιμωρία του.

Η Σαρία διαχωρίζει τα αδικήματα σε δύο ευρύτερες κατηγορίες: «Χαντ», που είναι σοβαρά εγκλήματα με συγκεκριμένες ποινές, και «ταζίρ», όπου η τιμωρία έγκειται στη διακριτικότητα του δικαστή. Μεταξύ των «Χαντ» είναι η κλοπή, που, με βάση τις αυστηρότερες ερμηνείες της Σαρία, μπορεί να τιμωρηθεί με ακρωτηριασμό των χεριών του δράστη. Επίσης, υπάρχουν λιθοβολισμοί και αποκεφαλισμοί, που εφαρμόζονται σε κάποιες μουσουλμανικές χώρες.

Όσον αφορά στις γυναίκες, η Σαρία επιτάσσει πως άνδρες και γυναίκες θα έπρεπε να ντύνονται «σεμνά». Οι ερμηνείες επ'αυτού διαφέρουν από χώρα σε χώρα.

Οι Ταλιμπάν το 1996-2001 είχαν επιβάλει στις γυναίκες να φοράνε μπούρκα, που καλύπτει τα πάντα, και ήταν κατά του να πηγαίνουν τα κορίτσια ηλικίας 10 και άνω στο σχολείο. Την Τρίτη, εκπρόσωπός τους είπε πως «θα επιτρέπουμε στις γυναίκες να εργάζονται και να μορφώνονται εντός των πλαισίων μας». Ωστόσο δεν έδωσε λεπτομέρειες.

Με πληροφορίες από BBC

πηγη: newsbomb.gr