Η δεύτερη αξιολόγηση φαίνεται να κλείνει και τυπικά τη Δευτέρα (22/05/2017) στο προγραμματισμένο Eurogroup των Βρυξελλών, όμως εκείνο που παραμένει βασικό ερώτημα είναι τι πληρώνουμε εδώ και πάνω από δύο χρόνια ως «λογαριασμό αίματος» στους δανειστές.
Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους…
Ο λογαριασμός των «αριστερών» Μνημονίων είναι αρκετά σκληρός. Συνολικά 15,8 δισ. ευρώ μέτρα λιτότητας επιβλήθηκαν μόνο κατά το χρονικό διάστημα 2015 - 2017 από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.
Το χειρότερο, όμως, είναι το τίμημα που πλήρωσε κι εξακολουθεί να πληρώνει η χώρα από τις καθυστερήσεις, τη «δημιουργική ασάφεια» και την «περήφανη διαπραγμάτευση»: 116 δισ. ευρώ ζημία προκλήθηκε στην ελληνική οικονομία, εξαιτίας λανθασμένων χειρισμών και αποφάσεων.
Η αναλογία είναι από μόνη της καταχρηστική: Πληρώσαμε ως κράτος 116 δισ. ευρώ, για να κερδίσουμε μετά βίας 3,8 δισ. ευρώ από το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης (QE) της ΕΚΤ.
Το δε απίστευτο είναι πως το δίδυμο Τσίπρα – Καμμένου χαίρεται και καμαρώνει για αυτό το… πρωτόγνωρο success story, αξιώνοντας, μάλιστα, κι από τους φορολογούμενους να κάνουν το ίδιο!
Μα, για ποιο πράγμα μπορεί κανείς να χαίρεται; Για την υπέρμετρη φορολογία που έχει «γονατίσει» το εργατικό δυναμικό της χώρας; Μόνο 48,6 δισ. ευρώ είναι το ποσό που αναλογεί σε άμεσους και έμμεσους φόρους μαζί.
Σε διάστημα 28 μηνών, το ΑΕΠ της Ελλάδας μειώθηκε κατά 4%, ενώ, όπως εκτιμούν ειδικοί αναλυτές για το 2017 προβλέπεται ότι θα φθάσει στα 180,8 δισ. ευρώ. Φαίνεται πως στον ΣΥΡΙΖΑ στερούνται στοιχειώδεις αρχές της πολιτικής οικονομίας: Όταν σημειώνεται μείωση του ΑΕΠ με ταυτόχρονη υπέρμετρη αύξηση της φορολογίας, η πραγματική καθαρή επίδραση στα νοικοκυριά είναι πολύ μεγαλύτερη σε σύγκριση με τη ζημιά που υπέστη η ίδια η κοινωνία.
Η αβεβαιότητα «σκότωσε» τις καταθέσεις
Η ίδια ζοφερή εικόνα παρουσιάζεται και σε επίπεδο τραπεζικών καταθέσεων. Από τον Ιανουάριο του 2015, όταν ανέλαβαν οι ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ τα ηνία της χώρας, μέχρι και σήμερα, ο όρος «αποταμίευση» είναι σα να έχει καταργηθεί, αφού οι καταθέσεις έχουν μειωθεί κατά 40 δισ. ευρώ (119 δισ. ευρώ το συνολικό ύψος τους τον Μάιο του 2017).
Η αστάθεια του οικονομικού περιβάλλοντος, σε συνδυασμό με την αβεβαιότητα που προκάλεσε συνολικά η πολιτική της κυβέρνησης, οδήγησε σε αυτή την εξέλιξη.
Το σοκ που υπέστησαν οι τράπεζες ήταν τέτοιο, που η εφαρμογή του συστήματος των capital controls έμοιαζε πλέον αναπόφευκτη το καλοκαίρι του 2015, όταν η Ελλάδα βρέθηκε μια ανάσα πριν από τα βράχια και υπέγραψε το τρίτο Μνημόνιο, για να πάρει δάνειο 86 δισ. ευρώ.
Η ευθύνη της κυβέρνησης ήταν τεράστια, γιατί δεν έκανε το παραμικρό, ώστε να αποτρέψει την επιβολή τους, αλλά αντίθετα συνέβαλε με τη στάση της στο να ενεργοποιηθούν, με τις ήδη γνωστές συνέπειες στις συναλλαγές των πολιτών.
Εξάλλου, η κυβέρνηση επένδυσε μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας 39 δισ. ευρώ για την κάλυψη του χρηματοδοτικού κενού στα στοιχεία ενεργητικού από την διάσπαση σε καλές και κακές τράπεζες. Και αυτά, όμως, χάθηκαν, λόγω της ανακεφαλαιοποίησης που έγινε το 2015.
Εθνική τραγωδία
Συνεπώς, μένει να αναρωτιέται κανείς, γιατί επιχαίρουν τόσο πολύ στην κυβέρνηση για τα… κατορθώματά τους;
Η ελληνική οικονομία έχει ρημάξει, τα πλεονάσματα είναι λογιστικά, για να βγαίνουν απλώς οι αριθμοί και την ίδια στιγμή το σύνολο σχεδόν των πολιτών ζει υπό εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες.
Αντί να μειώσουν τους φόρους, ώστε να αφήσουν την αγορά να κινηθεί ελεύθερα κι απερίσπαστα, βάζουν χέρι στην τσέπη του φορολογούμενου από το πρώτο μέχρι και το τελευταίο ευρώ, είτε πρόκειται για το εισόδημά του είτε για τα κέρδη του.
Ληστεύουν, με παροιμιώδη τρόπο, τους απόμαχους της δουλειάς, που μέχρι πρότινος έβαζαν κανένα χαρτζιλίκι στις τσέπες των εγγονιών τους, δίνοντας τους πλέον συντάξεις – φιλοδωρήματα.
Μόνο τα δεδομένα αυτά, αν εξετάσει κάποιος, τότε βρίσκεται καθαρά αντιμέτωπος με μια πραγματική τραγωδία, την οποία θα την πληρώσουν, δυστυχώς, και οι επερχόμενες γενιές στην Ελλάδα.
