Ένας στους τρεις ανθρώπους στον πλανήτη μας είναι εκτεθειμένος στον κίνδυνο σεισμού, σχεδόν διπλάσιοι σε σχέση με πριν από 40 χρόνια. Ο σεισμός είναι ο κίνδυνος που απειλεί τους περισσότερους ανθρώπους στη Γη.

Επίσης, περίπου ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι σε 155 χώρες κινδυνεύουν από πλημμύρες, ενώ 414 εκατομμύρια ή το 6% του παγκόσμιου πληθυσμού ζουν κοντά σε ένα από τα 220 πιο επικίνδυνα ηφαίστεια της Γης.

Οι εκτιμήσεις αυτές περιλαμβάνονται στον νέο «'Ατλαντα του Ανθρώπινου Πλανήτη 2017», που έδωσε στη δημοσιότητα το Κοινό Ερευνητικό Κέντρο (Joint Research Centre-JRC) της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Ο 'Ατλαντας, που θα παρουσιασθεί επίσημα σε διεθνή συνδιάσκεψη για τη μείωση του κινδύνου φυσικών καταστροφών, η οποία θα γίνει στο Κανκούν του Μεξικό, κατατάσσει τις χώρες ανάλογα με τον αριθμό των ανθρώπων και με την έκταση των δομημένων περιοχών που είναι εκτεθειμένες στον κίνδυνο των κυριότερων φυσικών κινδύνων.

Η Ελλάδα είναι μία από αυτές όπου το ποσοστό του πληθυσμού που κινδυνεύει από σεισμό, ξεπερνά το 80%. Πάνω από 170 εκατομμύρια στην Ευρώπη είναι εκτεθειμένοι σε σεισμό, σχεδόν το ένα τέταρτο του ευρωπαϊκού πληθυσμού, με την μεγαλύτερη αναλογία στην Ιταλία, στη Ρουμανία και στην Ελλάδα. Εξάλλου, η Ελλάδα βρίσκεται στη δέκατη θέση παγκοσμίως, όσον αφορά τη δομημένη έκταση κάθε χώρας που κινδυνεύει από τσουνάμι.

Ακόμη, στην ευρωπαϊκή κατάταξη για την έκταση κάθε χώρας που είναι εκτεθειμένη στον κίνδυνο πλημμύρας, η Ελλάδα βρίσκεται χαμηλά, στην 21η θέση, με 145.000 κατοίκους να απειλούνται ή μόνο το 1% του εθνικού πληθυσμού.

Πρόκειται για το μικρότερο ποσοστό στην Ευρώπη (μαζί με την Πορτογαλία και την Ιρλανδία), όμως ο αριθμός των Ελλήνων που απειλούνται από πλημμύρα, έχει αυξηθεί κατά 44% μεταξύ 1975-2015.

Αυτή είναι η μεγαλύτερη ποσοστιαία αύξηση στην Ευρώπη κατά τα τελευταία 40 χρόνια, μαζί με την Ολλανδία όπου το ποσοστό των κατοίκων που είναι εκτεθειμένοι σε πλημμύρα, αυξήθηκε επίσης κατά 44% μεταξύ 1975-2015.

Σύμφωνα με τη μελέτη, η παγκόσμια έκθεση στους κινδύνους της φύσης διπλασιάσθηκε μεταξύ 1975-2015, κυρίως λόγω της διαρκώς αυξανόμενης αστικοποίησης, αύξησης του παγκόσμιου πληθυσμού και οικονομικής ανάπτυξης.

Ο αριθμός όσων ζουν σε σεισμογενείς περιοχές αυξήθηκε κατά 93%, από 1,4 δισεκατομμύρια το 1975 σε 2,7 δισεκατομμύρια το 2015 (το 37% ή πάνω από το ένα τρίτο του παγκόσμιου πληθυσμού πλέον).

Από την άλλη, οι πλημμύρες είναι ο πιο συχνός από τους φυσικούς κινδύνους. Στην Ευρώπη η πιο εκτεθειμένη χώρα είναι η Γερμανία (περίπου οκτώ εκατομμύρια κάτοικοι ή το 10% του πληθυσμού της) και ακολουθούν η Γαλλία (5,7 εκατ. κάτοικοι ή 9% του πληθυσμού) και η Ολλανδία (5,3 εκατ. ή το ένα τρίτο του πληθυσμού). Από τις ηπείρους, η πιο εκτεθειμένη στις πλημμύρες είναι η Ασία και ακολουθεί η Αφρική. Εκτιμάται ότι το 11% της δομημένης έκτασης της Γης δυνητικά κινδυνεύει από πλημμύρα.

Περίπου 11 εκατομμύρια Ευρωπαίοι (μεταξύ αυτών και Έλληνες) ζουν σε απόσταση 100 χιλιομέτρων από κάποιο ενεργό ηφαίστειο. Η συνολική εκτεθειμένη σε ηφαιστειακούς κινδύνους έκταση στην Ευρώπη έχει αυξηθεί κατά 86% από το 1975.

Οι τροπικοί κυκλώνες απειλούν 1,6 δισεκατομμύρια ανθρώπους σε 89 χώρες, έναντι ενός δισεκατομμυρίου το 1975. Οι μεγαλύτερες δομημένες εκτάσεις που κινδυνεύουν, βρίσκονται στην Κίνα και στην Ιαπωνία.

Οι μεγαλύτερες σε έκταση παράκτιες δομημένες περιοχές που είναι εκτεθειμένες σε τσουνάμι, βρίσκονται στην Ιαπωνία, με 4,01 εκατ. τετραγωνικά χιλιόμετρα δομημένης επιφάνειας να είναι δυνητικά εκτεθειμένα, καθώς και περίπου 19 εκατομμύρια κατοίκους.

Η ευρωπαϊκή χώρα με την μεγαλύτερη έκθεση σε τσουνάμι είναι η Ιταλία (όγδοη στην παγκόσμια κατάταξη) με 50.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα να απειλούνται και ακολουθεί η Ελλάδα με 43.000 τ.χλμ. (δέκατη στη διεθνή κατάταξη).

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

 Φταίει ο χειμώνας ο βαρύς για τους «φουσκωμένους» λογαριασμούς της ΔΕΗ. Μάλιστα. Επίσης, «φταίει το ζαβό το ριζικό μας», «φταίει ο Θεός που μας μισεί», «φταίει το κεφάλι το κακό μας» και «φταίει πρώτ’ απ’ όλα το κρασί»!

   Ο πρωθυπουργός της χώρας, ο οποίος επιμένει να αυτοχαρακτηρίζεται αριστερός, σήμερα, από το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας, υποστήριξε:

«…το τελευταίο διάστημα όλοι μας γίναμε μάρτυρες, ο καθένας ενδεχομένως έχει και τη δική του εμπειρία, υψηλότερων λογαριασμών της ΔΕΗ, το οποίο οφείλεται στο γεγονός ότι αυτός ο χειμώνας ήταν ίσως βαρύτερος από ό,τι οι τελευταίοι χειμώνες, με αποτέλεσμα να έχουμε μια αύξηση γύρω στο 9% στην κατανάλωση ρεύματος.

Αυτή η αύξηση, όμως, οδήγησε στη μετάβαση των καταναλωτών σε άλλη κλίμακα, που επιβάρυνε τους λογαριασμούς, αναντίστοιχα θα έλεγα».

   Ορισμένες επισημάνσεις για το σκεπτικό του «αριστερού» μας πρωθυπουργού:

  Ο χειμώνας φέτος ήταν, όντως, βαρύς και είχε και μεγάλη διάρκεια. Άρα, είναι λογικό το συμπέρασμα πως σε πολλά σπίτια καταναλώθηκε περισσότερο ρεύμα, ώστε να χρησιμοποιηθούν θερμαντικά σώματα που ο καθένας διέθετε ή πήγε να αγοράσει για βγάλει τον βαρύ χειμώνα.

  Να θυμίσουμε στον «αριστερό» πρωθυπουργό πως η θέρμανση το χειμώνα εξασφαλίζεται και με άλλους τρόπους (πετρέλαιο θέρμανσης, φυσικό αέριο). Οι τρόπου αυτοί δεν χρησιμοποιήθηκαν από χιλιάδες και χιλιάδες οικογένειες σε όλη τη χώρα.

  Δεν μπορεί, κάπου θα έχει ακούσει πως πολλοί (και) φέτος το χειμώνα δεν έβαλαν π.χ πετρέλαιο θέρμανσης, διότι δεν μπορούσαν να σηκώσουν το κόστος στα μηνιαία έξοδα. Ίσως έχει ακούσει, επίσης, πως σε πολλά σπίτια γινόταν συνδυασμός, δηλαδή ελάχιστη κατανάλωση πετρελαίου σε συνδυασμό με θερμαντικά σώματα.

   Μετά από τις παραπάνω – χρήσιμες θεωρούμε – πληροφορίες μπορούμε να βγάλουμε κι εμείς ένα συμπέρασμα: Χιλιάδες και χιλιάδες σπίτια «ζεστάθηκαν» (όσο ζεστάθηκαν) επιλέγοντας να χρησιμοποιήσουν θερμαντικά σώματα (άρα και ρεύμα), γιατί δεν άντεχαν οικονομικά να ζεσταθούν με πιο σύγχρονα μέσα… 

    Σόμπες και θερμαντικά σώματα κάθε είδους είχαν την τιμητική τους, όχι από επιλογή, αλλά από ανάγκη. Κάπου θα έχει ακούσει ο «αριστερός» πρωθυπουργός ότι παιδιά, ηλικιωμένοι και ολόκληρες οικογένειες προσπαθούσαν επιβιώσουν στο κρύο,μέσα στο ίδιο τους το σπίτι!

  Επίσης, μαζί με όλα τα παραπάνω «περίεργα» για ένα «αριστερό» όπως ο πρωθυπουργός, να προσθέσουμε και κάτι αυτονόητο που όποιος ζει στην Ελλάδα δεν το βλέπει απλά, το βιώνει: Τις αυξήσεις στα τιμολόγια του ρεύματος εδώ και χρόνια. Αρκεί ένας λογαριασμός της ΔΕΗ για αν δει κανείς όλες τις χρεώσεις και το εξοντωτικό αποτέλεσμα.

  Με λίγα λόγια: 

  Δεν φταίει ούτε ο χειμώνας ο βαρύς, ούτε «το ζαβό το ριζικό μας», ούτε «ο Θεός που μας μισεί», ούτε φταίει «πρώτ’ απ’ όλα το κρασί»! Θα φταίει, όμως, το «κεφάλι το κακό μας» αν παραμένουμε «μοιραίοι και άβουλοι αντάμα» μέσα στο κρύο του επόμενου χειμώνα…

Με νομοτεχνική …αλχημεία της τελευταίας στιγμής

«πάγωσαν» για μία τετραετία τις ΣΣΕ!

Ιδού το πειστήριο της αλχημείας!

Με το άρθρο 16 του 4ου Μνημονίου (ν. 4472/2017) η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ «πάγωσε» (ανέστειλε) τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας μέχρι το τέλος του 2021, δηλαδή για ακόμη τέσσερα (4) χρόνια και όχι μέχρι τον Αύγουστο του 2018, όπως αρχικά όριζε το νομοσχέδιο και διαβεβαίωναν σε διάφορους τόνους κορυφαία κυβερνητικά στελέχη.

Κατά τη συζήτηση στη Βουλή η υπουργός εργασίας με «νομοτεχνικό τρυκ» (αλχημεία) άλλαξε το χρονικό σημείο ισχύος της αναστολής μεταθέτοντάς το από τον Αύγουστο του 2018 στον Δεκέμβριο του 2021!

Με τη «Συμφωνία του Χίλτον» της 2-5-2017 η κυβέρνηση ανέλαβε να διατηρήσει την αναστολή των αρχών της ευνοϊκότερης ρύθμισης και της επεκτασιμότητας των ΣΣΕ μέχρι τη λήξη του τρίτου προγράμματος.

Συγκεκριμένα η υπ’αριθ. 64 «προαπαιτούμενη δράση» («prior action») ανέφερε: «Αγορά εργασίας: συλλογικές διαπραγματεύσεις. Υιοθέτηση νομοθεσίας (προαπαιτούμενη δράση) προκειμένου να διασφαλιστεί ότι οι μεταρρυθμίσεις των συλλογικών διαπραγματεύσεων του 2011 θα παραμείνουν σε ισχύ μέχρι το τέλος του προγράμματος του ESM. Αυτό περιλαμβάνει την αναστολή της αρχής της ευνοϊκότερης ρύθμισης και την αρχή της επεκτασιμότητας».

Και το αγγλικό κείμενο: «Labour market: Collective bargaining Adopt legislation (prior action) in order to provide that the 2011 collective bargaining reforms will remain in force until the end of the ESM programme. This includes the suspensions of favourability principle and the extension principle».

Με το 4^ο Μνημόνιο (ν. 4472/2017 άρθρο 16) παρατάθηκε η αναστολή της αρχής της ευνοϊκότερης ρύθμισης και της επεκτασιμότητας των ΣΣΕ. Σύμφωνα με το άρθρο 16 του νέου νόμου: «1.Στο τελευταίο εδάφιο της παρ. 2 του άρθρου 10 του ν. 1876/1990 (Α΄27) η φράση «Όσο διαρκεί η εφαρμογή του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής» αντικαθίσταται με τη φράση «Έως το τέλος του Προγράμματος Οικονομικής Προσαρμογής». 2.Στην παρ. 6 του άρθρου 37 του ν. 4024/2011 (Α΄ 226) η φράση «όσο διαρκεί η εφαρμογή του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής.» αντικαθίσταται με τη φράση «έως το τέλος του Προγράμματος Οικονομικής Προσαρμογής»».

Στην ουσία, επειδή η αρχική ρύθμιση (άρθρο 37 παρ. 6 ν. 4024/2011) αφορούσε το Μεσοπρόθεσμο 2015-2018, κρίθηκε σκόπιμο η νέα παράταση να αφορά το νέο Μεσοπρόθεσμο που λήγει τον Δεκέμβριο του 2021!

Έτσι, η κυβέρνηση της …Αριστεράς παρέτεινε την αναστολή των δύο σημαντικών αυτών αρχών των συλλογικών διαπραγματεύσεων μέχρι τα τέλη του 2021!

Η κυβέρνηση, έστω και μετά την ψήφιση του 4^ου Μνημονίου, οφείλει να ενημερώσει τα Συνδικάτα και τους εργατοϋπαλλήλους της χώρας μας έγκαιρα για την αλχημεία της τελευταίας στιγμής! Η πλειοψηφία τους φαίνεται ότι αγνοεί τη νέα επιδείνωση στον μηχανισμό των ΣΣΕ, που θα οδηγήσει σε περαιτέρω μειώσεις τους ήδη καθηλωμένους μισθούς του πολύπαθου ιδιωτικού τομέα!

Η αλλαγή της αρχικής κυβερνητικής θέσης με νομοτεχνική …αλχημεία, απροειδοποίητα και στο παρά πέντε», δείχνει έλλειψη σεβασμού της …αριστερής κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ στους εργατοϋπαλλήλους της χώρας μας!

Ιδού το πειστήριο της αλχημείας!

Γράφει ο Θανάσης Κανιάρης.

Μετά και το φιάσκο της απεργίας στις 17 Μάη, η οποία –υποτίθεται– αποτελούσε την εργατική απάντηση στο αντιλαϊκό ντελίριο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ, ήλθε η ώρα να πούμε «φτάνει». Φτάνει πια στην φαρσοκωμωδία της δήθεν αντιπολίτευσης, η οποία με τις άνευρες, αποπροσανατολιστικές και χωρίς λαϊκή συμμετοχή συγκεντρώσεις, απλώς νομιμοποιεί τις εγκληματικές ευθύνες της κυβέρνησης και του ιμπεριαλιστικού παράγοντα ο οποίος ποδηγετεί τις εξελίξεις στη χώρα.

Από πού να αρχίσει κανείς και που να τελειώσει με την φάρσα των δήθεν κινητοποιήσεων των τελευταίων χρόνων.

Από τον επετειακό τους χαρακτήρα; Είναι χαρακτηριστικό, ότι τόσο με την ψήφιση του 3ου μνημονίου, του αντιασφαλιστικού νόμου Κατρούγκαλου, αλλά και των δολοφονικών μέτρων που ψηφίζονται σήμερα, ενώ αυτά ήταν γνωστά μήνες πριν, τα συνδικάτα κινητοποιήθηκαν ακριβώς στο παρά πέντε. Και γεννάται το ερώτημα: «Το προηγούμενο διάστημα τι έκαναν; Πως δικαιολογούσαν την παρουσία τους και το ρόλο τους;».

Από τις άμαζες συγκεντρώσεις; Πώς μπορεί να εξηγηθεί το αναμφισβήτητο γεγονός, ότι σε μια περίοδο που ο λαός δέχεται μιας τέτοιας έκτασης βάναυση, άγρια επίθεση που απειλεί ως τη ρίζα τη ζωή του, το συνδικαλιστικό κίνημα να βρίσκεται σε βαθιά κρίση. Κρίση που εκφράζεται με την οργανωτική αποδιοργάνωση και την απαξίωση του ρόλου του από χιλιάδες εργαζόμενους, οι οποίοι, απογοητευμένοι από την αδράνεια και την απραξία, το εγκαταλείπουν. Τα στοιχεία των τελευταίων συνεδρίων της ΓΣΕΕ είναι ενδεικτικά για τις διαλυτικές καταστάσεις που επικρατούν στο οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα στη διάρκεια της μνημονιακής περιόδου.

Από τον προσανατολισμό που δίνουν τα συνδικάτα και σε αυτές τις τυπολατρικές κινητοποιήσεις; Δεν θα μιλήσουμε για τις ευθύνες του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού. Ο ορισμός του Λένιν, για πράκτορες της αστικής τάξης μέσα στο εργατικό κίνημα, ισχύει απόλυτα για τους σημερινούς Παναγόπουλους, τους Πολυζωγόπουλους και τους Πρωτοπαπάδες. Τι ευθύνες να ζητήσεις από τέτοια κατακάθια;

Το αυτοαποκαλούμενο όμως ταξικό κίνημα, στην απεργία της 17^ης Μάη, τι ζητούσε από το λαό, όταν τον καλούσε να ξεσηκωθεί; Να ξεσηκωθεί να πάει που; Στα πάρκα, στους αγρούς να μαζέψει λουλούδια, στις παραλίες να κάνει ηλιοθεραπεία;

Όταν ζητάς από το λαό να ξεσηκωθεί, χωρίς να καταθέτεις άμεσο πρόγραμμα πάλης με αιτήματα που τον αγγίζουν και τον κινητοποιούν, θεμιτά ή αθέμιτα συμβάλεις και εσύ στον αποπροσανατολισμό του κινήματος, στην πολιτική και ιδεολογική του καχεξία.

Η πάλη για εθνική ανεξαρτησία

Από τον Μάρτη του 2010 η ελληνική κοινωνία, ο εργαζόμενος λαός, η νεολαία, βρίσκονται σε πόλεμο. Η κήρυξη του πολέμου αυτού ήταν πράξη μονομερής από την πλευρά του ξένου ιμπεριαλιστικού παράγοντα και των εσωτερικών του στηριγμάτων, με στόχο η ανάκαμψη του βαριά τραυματισμένου από τη διεθνή οικονομική κρίση “ελληνικού” καπιταλισμού.

Ανάταξη των όρων καπιταλιστικής συσσώρευσης, η οποία γίνεται πάνω στα συντρίμμια των εργατικών και λαϊκών κατακτήσεων.

Είναι γεγονός, ότι ο ελληνικός λαός, δεν δέχτηκε μοιρολατρικά τη νέα κατάσταση και ειδικά την περίοδο 2010-2012 υπήρξαν λαϊκές αντιδράσεις οι οποίες επέφεραν σοβαρότατες ρωγμές στο αστικό πολιτικό σύστημα, το οποίο εμφάνισε στοιχεία κατάρρευσης. Παρά το γεγονός ότι οι λαϊκές προσδοκίες δεν ευοδώθηκαν –και ο λόγος είναι ότι τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο δεν υπήρξε η πολιτική εκείνη δύναμη να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων και να τεθεί επικεφαλής της λαϊκής πάλης- και μετά τη διακυβέρνηση της χώρας από τα κόμματα ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, το αστικό πολιτικό σύστημα δεν έχει σταθεροποιηθεί, ούτε και πρόκειται να σταθεροποιηθεί όσο διαρκεί η οικονομική και κοινωνική κρίση.

Τι απαιτείται σήμερα για να υπάρξει φιλολαϊκή διέξοδος από την κρίση;

Αυτό που διακρίνει τη σημερινή κατάσταση, είναι η ωμή και απροκάλυπτη ιμπεριαλιστική επέμβαση που έχει θέσει σε καθεστώς ομηρίας το λαό της χώρας. Και η αντιμετώπιση αυτής της νέας κατάστασης ξεπερνά τα συνδικάτα και το ρόλο που αυτά διαδραματίζουν στην καπιταλιστική κοινωνία. Οι συνδικαλιστικοί αγώνες από μόνοι τους δεν αρκούν να βγάλουν τη χώρα από την κρίση σε φιλολαϊκή κατεύθυνση.

Απαιτείται σήμερα η πολιτικοποίηση των αγώνων, γιατί το διακύβευμα δεν είναι αν θα υπάρξουν απώλειες στα οικονομικά και θεσμικά κεκτημένα των εργαζομένων, αλλά αν ο λαός θα συνεχίσει να απολαμβάνει τις τυπικές αστικοδημοκρατικές ελευθερίες, ή ως δούλος θα υποταχθεί κάτω από την ιμπεριαλιστική μπότα. Παρά την υποχώρηση του κινήματος, τα πράγματα για την Ελλάδα παραμένουν οριακά, επομένως και οι λύσεις προς τη μία ή την άλλη πλευρά, αντικειμενικά θα είναι οριακές. Μέσες λύσεις στο δράμα που ζει ο ελληνικός λαός, δεν υπάρχουν.

Η αναμέτρηση ιμπεριαλισμού-λαού αποκτά από μόνη της πολιτικά χαρακτηριστικά. Αυτό που έφερε στην επιφάνεια με οξυμένη μορφή η περίοδος της μνημονιακής βαρβαρότητας, είναι το καθεστώς της εξάρτησης της χώρας από τους ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ και της ΕΕ. Εξάρτηση, η οποία πάντα υπήρχε, αλλά την τελευταία περίοδο έχει γίνει ασφυκτική και αποπνιχτική. Εκ των πραγμάτων οι αγώνες του ελληνικού λαού για να έχουν νόημα και προοπτική, θα πρέπει να αποκτήσουν αντιμονοπωλιακό αντιιμπεριαλιστικό προσανατολισμό, όχι ως προϊόν κάποιας υποκειμενικής βούλησης, αλλά γιατί αυτό επιτάσσει η σκληρή και οδυνηρή πραγματικότητα που βιώνουν οι εργαζόμενοι, ευρύτερα τα λαϊκά στρώματα της χώρας.

Ένα πρόγραμμα φιλολαϊκής εξόδου από την κρίση, θα πρέπει να το διαπερνά σαν κόκκινη κλωστή η αντιμονοπωλιακή - αντιιμπεριαλιστική γραμμή πάλης, διαφορετικά εγκυμονεί ο κίνδυνος να μετατραπούμε σε σύγχρονους Δον Κιχώτες που θα κυνηγάνε ανεμόμυλους.

Αυτό απλά σημαίνει ότι η πάλη για την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, και την αποχώρηση από το ΝΑΤΟ, θα πρέπει να βρίσκεται στην προμετωπίδα του προγράμματος εξόδου από την κρίση, γιατί εδώ που φτάσαμε, δεν είναι δυνατή η φιλολαϊκή διέξοδος από την κρίση χωρίς τη λύση από την σκοπιά των λαϊκών συμφερόντων του εθνικού προβλήματος. Της αμφισβήτησης και ανατροπής του καθεστώτος της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Διανύουμε μία εποχή, όπου το εθνικό και ταξικό πρόβλημα αλληλοδιαπλέκονται σε τέτοιο βαθμό, ώστε η πάλη για την Εθνική Ανεξαρτησία να είναι στενά συνυφασμένη με τη σοσιαλιστική προοπτική της χώρας. Το εθνικό πρόβλημα δεν μπορεί να επιλυθεί αν δεν συνδεθεί με την επίλυση του ταξικού προβλήματος, ούτε είναι δυνατή η λύση του ταξικού προβλήματος, αν δεν αντιμετωπιστεί το εθνικό πρόβλημα.

Ορισμένες παρατηρήσεις

Η Ελλάδα τα χρόνια της κρίσης έχει εξελιχτεί στον αδύνατο κρίκο της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας. Και δεν έχει σπάσει ακόμα αυτή η αλυσίδα επειδή, μετά τις αρνητικές εξελίξεις στο ΚΚΕ, το λαϊκό κίνημα έχει βρεθεί χωρίς πολιτική εκπροσώπηση. Αυτή είναι η βασική αιτία της βαθιάς κρίσης που το διαπερνά σε μια περίοδο που ο λαός το χρειαζόταν όσο ποτέ.

Εύκολες λύσεις στο ελληνικό πρόβλημα δεν υπάρχουν. Άλλωστε οι αντίπαλοι γνωρίζονται από παλιά. Ο ελληνικός λαός γνωρίζει την εγκληματική φύση του αμερικάνικου και ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού, αλλά και οι τελευταίοι γνωρίζουν πολύ καλά το αγωνιστικό φρόνημα του ελληνικού λαού. Σε κάθε περίπτωση οι εργαζόμενοι θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι η ρήξη με το καθεστώς της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, θα είναι μία επώδυνη διαδικασία.

Μετά την αλλαγή της πολιτικής φυσιογνωμίας του ΚΚΕ, εκ των πραγμάτων τίθεται η ύπαρξη κόμματος της εργατικής τάξης που θα στηρίζεται στη μαρξιστική - λενινιστική ιδεολογία. Η εμπειρία του ελληνικού εργατικού και λαϊκού κινήματος τον 20^ο αιώνα, δείχνει, ότι χωρίς την ύπαρξη του τελευταίου παράγοντα, δεν υπάρχει προοπτική εξόδου του ελληνικού λαού από το δράμα που ζει τελευταία επτά χρόνια.

πηγη: ergatikosagwnas.gr