Νίκος Καββαδίας. Γενέθλια μέρα για τον ποιητή, συγγραφέα, αγωνιστή. Ο ποιητής των μακρινών τόπων. Ποιητής της θάλασσας και της ζωής των ναυτικών. Έργα βιωματικά γεμάτα από την αλμύρα και την τρικυμία των ωκεανών που είχε ταξιδέψει σε όλη του τη ζωή. Αλλοτινοί τόποι και άνθρωποι ξεχύνονται μέσα από τις σελίδες των βιβλίων του, παρασύροντας τους αναγνώστες σε ένα μακρινό ταξίδι. Εξωτικές γυναίκες, στιγματισμένα μπράτσα και παράξενοι θερμαστές ζωντανεύουν στο χαρτί.

Ενας ταπεινός ασυρματιστής που κατάφερε να γίνει γνωστός μετά τον θάνατό του.
Ο “Κόλλιας” όπως ήταν γνωστός στους φίλους του, αποτύπωσε στα έργα του τη θαλασσινή φύση του Έλληνα. Με ύφος γλαφυρό ζωντάνευε τους τόπους και τους ανθρώπους που γνώριζε στα ταξίδια του.Η θεματολογία του πάντα κινείται γύρω από τη θάλασσα, τη μοναδική, ίσως, αγαπημένη του. Σε κάθε του στίχο κρύβεται η μαγεία του ταξιδιού και η σκληρή ζωή που οι ναυτικοί γνωρίζουν καλά. Ωστόσο, για τον ίδιο, που είναι ιδανικός εραστής “των μακρυσμένων θαλασσών και των γαλάζιων πόντων” , η θάλασσα είναι ένας μαγικός κόσμος.

Ο Νίκος Καββαδίας έλεγε ότι δεν αγάπησε ποτέ γυναίκα όπως αγάπησε τη θάλασσα. Από τα 19 του δούλευε ως ναύτης. Η θάλασσα, τα τατουάζ, “στίγματα” των ναυτικών, εμφανίζονται συχνά στα ποιήματά του. Του άρεσαν τα μακρινά ταξίδια, για αυτό και δεν μπάρκαρε ποτέ σε πλοία της γραμμής.

Σε ηλικία δεκαοκτώ ετών, δημοσιεύει ποιήματα του στο περιοδικό της Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας με το ψευδώνυμο Πέτρος Βαλχάλας. Το 1933 εμφανίζεται στα ελληνικά γράμματα εκδίδοντας, με δικά του έξοδα, την πρώτη του ποιητική συλλογή, το “Μαραμπού” , ένα πουλί, κακός οιωνός για τους ναυτικούς. “Μαραμπού” είναι και το παρατσούκλι που είχε δώσει ο ίδιος στον εαυτό του. Μια ποιητική συλλογή για τους κολασμένους της θάλασσας και των λιμανιών. Μέσω του στίχου του εκφράζονται οι πρώτες εντυπώσεις και εμπειρίες της ναυτικής ζωής, αλλά και ο φόβος του θανάτου.

ΜΑΡΑΜΠΟΥ
Το χέρι τρέμει… Ο πυρετός… Ξεχάστηκα πολύ,
ασάλευτο ένα Μαραμπού στην όχθη να κοιτάζω.
Κι έτσι καθώς επίμονα κι εκείνο με κοιτά,
νομίζω πως στη μοναξιά και στη βλακεία του μοιάζω.

Στη διάρκεια της κατοχής εντάσσεται στην Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών, αν και είχε τυπώσει μόνο ένα βιβλίο, ενώ το όριο ήταν τρία. Συνεχίζει να γράφει ποιήματα, ορισμένα αντιστασιακά, με πιο χαρακτηριστικά τα ποιήματα “Στο τάφο του ΕΠΟΝίτη” και “Αθήνα 1943” , με το ψευδώνυμο Α. Ταπεινός.

Στις αρχές του 1945 γίνεται επικεφαλής του ΕΑΜ Λογοτεχνών – Ποιητών.Την ίδια περίοδο από το περιοδικό “Ελεύθερα Γράμματα” δημοσιεύονται τα ποιήματά του “Αντίσταση” και “Federico Garcia Lorca” .Το 1947,εκδίδει τη δεύτερη ποιητική συλλογή του “Πούσι” . Ένα έργο εσωστρεφές που φανερώνεται και από τον τίτλο του, η πυκνή και επικίνδυνη ομίχλη. Ο λόγος του είναι λυρικότερος και κυριαρχεί μια αυστηρή μετρική.

ΠΟΥΣΙ

Φύγε! Εσέ σου πρέπει στέρεα γη.
Ήρθες να με δεις κι όμως δε μ’ είδες
έχω απ’ τα μεσάνυχτα πνιγεί
χίλια μίλια πέρ’ απ’ τις Εβρίδες.

Το 1954 εκδίδει τη “Βάρδια”, το μοναδικό μυθιστόρημα του ποιητή και ένα από τα ελάχιστα πεζά που έγραψε. Το κεντρικό πρόσωπο του έργου είναι ασυρματιστής και ονομάζεται Νικόλας. Όλο το έργο διαπνέει η ψυχοσύνθεση των ναυτικών, η αδάμαστη επιθυμία για το ταξίδι σε αντίθεση με τη νοσταλγία για την πατρίδα, η απέχθεια για τη ζωή που βιώνουν, μα και το αίσθημα πως δεν μπορούν να ζήσουν διαφορετικά. Η ανάγκη να φροντίζουν κάτι, ο πόνος για τα αγαπημένα πρόσωπα που είναι μακριά, η μοναξιά αυτής της ζωής διαπερνούν όλο το βιβλίο με εντυπωσιακές εικόνες και αφηγήσεις.

Το 1957, στο Κόμπε της Ιαπωνίας, αυτοκτονεί μέσα στην καμπίνα του ο μικρότερος αδελφός του, Αργύρης, πρώτος πλοίαρχος σε φορτηγά πλοία, γεγονός που τον συγκλονίζει, βυθίζοντάς τον στη σιωπή. Θα ξαναγράψει το 1967. Μακράν το πιο αγαπημένο μου από όλο το έργο του.Καλό βράδυ.

ΉΘΕΛΑ.

”Ήθελα πάντα να ‘μενα μικρό κι αγνό παιδί,πού απ’ το ψυχρό δωμάτιό του έξω ποτέ δε βγαίνει καί πού, σκυφτό, παράξενα βιβλία φυλλομετρεί,
κι απέναντί του το κοιτούν παλιάτσοι αραδιασμένοι.
Πού έχει μιά ήρεμη καρδιά καί σά μικρού πουλιού δειλή,καί πού αλλη δέν εγνώρισε γυναίκα απ’ τή μαμά του’ πού ώρες πολλές, σε μιά γωνιά, μένει καί διόλου δέ μιλεί,καί κάποια κούκλα πού αγαπά κρατάει σφιχτά σιμά του.

Πού τά ψυχρά απογέματα, τα φθινοπωρινά,τό δρόμο έξω κοιτάζοντας απ’ τό παράθυρό του,άγνωστα μέρη σκέφτεται, ταξίδια μακρινά,
πού στά βιβλία πού διάβασεν ή πού είδε στ’ όνειρό του…
Καί μιά βραδιά χειμερινή πού όλα μέ χιόνι έχουν στρωθεί,
μές στό ψυχρό καί θλιβερό δωμάτιό του πεθαίνει κι ως Αρλεκίνος νά τόν πάρει ο Χάρος έχει έρθει κι απέναντί του τόν κοιτούν παλιάτσοι συντριμμένοι.”

Στην εικόνα ο Νίκος Καββαδίας στο κατάστρωμα του “Ιωνία”, πίνακας του Γιάννη Τσαρούχη.

Της Π. Μ

ΠΗΓΗ;  vathikokkino.gr

Γράφει ο Παναγιώτης Παπακωνσταντινόπουλος.

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοίνωσε την πιλοτική σύμπραξη τριών νοσοκομείων του ΕΣΥ με τον ιδιωτικό τομέα στο πλαίσιο σύμπραξης Δημόσιου με Ιδιωτικό τομέα.

Η χώρα, κατά τον Κ. Μητσοτάκη, θα ακολουθήσει το παράδειγμα του πανεπιστημιακού νοσοκομείου Καρολίνσκα της Σουηδίας, το οποίο από το 2014 ξεκίνησε ένα νέο τρόπο λειτουργίας και, αντί να εκσυγχρονίσει το νοσοκομείο με νέα μηχανήματα, αγόρασε υπηρεσίες ακτινοδιαγνωστικών εξετάσεων για 14 χρόνια.

Η σύμβαση προβλέπει όχι μόνο την εγκατάσταση εξοπλισμού στο νοσηλευτικό ίδρυμα, αλλά και τη διαρκή συντήρηση και αναβάθμισή του.

Η κυβέρνηση της ΝΔ, έχοντας σαν πρότυπο το νοσοκομείο της Σουηδίας με βάση τον μόνιμο προσανατολισμό της στα ΣΔΙΤ (Σύμπραξη Δημόσιου Ιδιωτικού Τομέα) όπως έχει εξαγγείλει και για την διαχείριση των απορριμμάτων, θα προχωρήσει στην αγορά υπηρεσιών από τον ιδιωτικό τομέα, ιδιαίτερα στον τομέα των διαγνωστικών εξετάσεων στα δημόσια νοσοκομεία.

Μία από τις δραστηριότητες της σύμπραξης με τα ΣΔΙΤ θα είναι η ανάθεση σε ιδιώτες της εγκατάστασης μηχανημάτων μέσα στα νοσοκομεία. Με αυτά τα μηχανήματα οι ιδιώτες θα εκτελούν τον αριθμό των εξετάσεων που τους έχει ζητηθεί από το εκάστοτε νοσοκομείο και θα πληρώνονται “με το κομμάτι”. Το ίδιο θα γίνει και με τα μηχανήματα για την ακτινοθεραπεία. Οι υπάλληλοι που θα λειτουργούν τα μηχανήματα των ιδιωτών θα είναι δημόσιοι υπάλληλοι (!) και ως τέτοιοι θα πληρώνονται.

Η σύμπραξη δημόσιου με ιδιωτικό τομέα θα περιλαμβάνει και την διοίκηση των νοσοκομείων, που ο ιδιωτικός τομέας θα διοικεί τα νοσοκομεία υπό το πρίσμα κόστους-οφέλους.

Κατά τον πρωθυπουργό, με αυτό τον τρόπο τα νοσοκομεία θα γίνουν ανταγωνιστικά στην αγορά (!) και θα μπορούν να πηγαίνουν και άνθρωποι που έχουν ιδιωτικές ασφάλειες.

Το Σουηδικό μοντέλο λοιπόν θέλει η κυβέρνηση Μητσοτάκη να μεταφέρει στην Ελλάδα.

Ας δούμε όμως επιγραμματικά τις διαφορές στην οικονομία των δύο χωρών. Το μέσο εισόδημα στην Ελλάδα είναι 20.000-30.000 ευρώ κατώτερο από την Σουηδία και η ανεργία στην Ελλάδα είναι 20% ,δηλαδή τριπλάσια της Σουηδίας.

Ακόμα μόνο το 5% του προϋπολογισμού της Ελλάδας πάει στον τομέα της Υγείας, όμως η ελληνική οικογένεια πληρώνει το 40% των συνολικών δαπανών Υγείας, το υψηλότερο ποσοστό στον ανεπτυγμένο κόσμο.

Πόσο όμως ο μύθος ότι η Σουηδία έχει ένα από τα καλύτερα συστήματα υγείας στον κόσμο, έχει σχέση με την πραγματικότητα;

Να τονίσουμε αρχικά ότι οι Σουηδοί καταβάλλουν φόρο εισοδήματος 50% κατά μέσο όρο.

Σε αυτό το φημισμένο και ακριβοπληρωμένο από τον λαό σύστημα υγείας η έλλειψη νοσηλευτών είναι τόσο μεγάλη που έχει επιδεινώσει σημαντικά την λειτουργία των νοσοκομείων.

Σύμφωνα με τον νόμο προβλέπεται ανώτατη περίοδο 90 ημερών για μια επέμβαση ή μία διαβούλευση με έναν ειδικό, όμως ένα μεγάλο ποσοστό των ασθενών περιμένει περισσότερο.

Η Σουηδία μειώνει τις ιατρικές δαπάνες εξαιτίας δημοσιονομικών λόγων. Υπάρχουν περιπτώσεις που μαιευτήρια απέχουν πάνω από 150 χιλιόμετρα από αστικά κέντρα και οι έγκυες εκπαιδεύονται από μαίες να γεννούν ακόμα και στα αυτοκίνητα (!).

Υπάρχουν εντολές από τους επιχειρηματικούς ομίλους που έχουν εισχωρήσει στο σύστημα υγείας της Σουηδίας και από τους δημόσιους φορείς για μείωση δαπανών σε εξετάσεις, φάρμακα, εγχειρήσεις, μικρή παραμονή ασθενών στα νοσοκομεία, εντατικοποίηση της δουλειάς των γιατρών, χαμηλά αμειβόμενες ατέλειωτες υπερωρίες ,μείωση προσωπικού κλπ.

Όσον αφορά το “πρότυπο” νοσοκομείο Καρολίνσκα στη Στοκχόλμη, η περίπτωση του προκάλεσε σκάνδαλο ,αφού κόστισε 61,4 δισεκατομμύρια κορώνες (5,8 δισεκατομμύρια ευρώ), ενώ ο αρχικός προϋπολογισμός ήταν 1,3 δις.

Και όμως στο πιο ακριβό νοσοκομείο του κόσμου, οι ασθενείς χρειάστηκε να διακομισθούν σε άλλες νοσηλευτικές μονάδες της χώρας, αφού οι υπάρχουσες υποδομές δεν αρκούσαν για να καλύψουν τις ανάγκες νοσηλείας τους.

Για να αντιμετωπίσουν το έλλειμα πάνω από 150 εκατομμυρίων ευρώ τον χρόνο λόγω κυρίως των οικονομικών σκανδάλων με τις τεράστιες αποδοχές των στελεχών της διοίκησης, απολύουν εκατοντάδες γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό και όσοι έχουν εναπομείνει εξοντώνονται από την εντατικοποίηση της εργασίας και τις υπερωρίες.

Αυτό λοιπόν το όραμα της κυβέρνησης Μητσοτάκη για Σύμπραξη Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα και στην Υγεία δεν αποτελεί μια ξεχωριστή περίπτωση, αλλά εντάσσεται στην στρατηγική των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων για να αλώσουν και τον τομέα της υγείας που αποτελεί νέο κερδοφόρο πεδίο. Παράλληλα το κράτος “ξεφορτώνεται” ένα μεγάλο μέρος της υποχρέωσης για παροχή δημόσιων υπηρεσιών υγείας στο λαό του.

Αυτή λοιπόν η στρατηγική δεν υλοποιείται τώρα για πρώτη φορά. Τώρα απλώς επεκτείνεται .

Όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις δεκαετίες τώρα άνοιξαν το δρόμο στην μεγάλη ιδιωτική πρωτοβουλία να εισχωρήσει στην Υγεία και την Ασφάλιση και τα νοσοκομεία να λειτουργούν με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια.

Δεκαετίες η καθαριότητα, η μηχανογράφηση, η σίτιση κ.α είχαν εκχωρηθεί σε ιδιώτες.

Ακόμα και στις εξετάσεις ασθενών είχε ήδη εισχωρήσει ο ιδιωτικός τομέας.

Υπήρχαν πολλές περιπτώσεις που κάποιο μηχάνημα (πχ μαγνητικός τομογράφος) ήταν χαλασμένο ή δεν μπορούσε να καλύψει την πληθώρα των περιστατικών και οι νοσηλευόμενοι ασθενείς που χρειάζονταν την εξέταση έπαιρναν «εικονικό» εξιτήριο και μεταφέρονταν σε κάποιο διαγνωστικό κέντρο με ιδιωτικό ασθενοφόρο, το οποίο πλήρωναν οι ίδιοι.

Αυτή λοιπόν την πολιτική που προσπαθεί να εφαρμόσει η κυβέρνηση θεωρώντας την υγεία “εμπόρευμα” και τους ασθενείς “πελάτες” πρέπει να απορρίψει ο λαός και να απαιτήσει δημόσιο και δωρεάν σύστημα υγείας υψηλού επιπέδου χωρίς καμία επιχειρηματική δράση.

ΠΗΓΗ:  ergatikosagwnas.gr

«Αγαπητοί μας πελάτες σας ενημερώνουμε ότι από τον  Ιανουάριο, όλες τις Κυριακές το κατάστημά μας θα είναι ανοιχτό με ωράριο λειτουργίας 11.00 – 18.00. Ευχαριστούμε πολύ».

Με αυτόν τον τρόπο η εταιρεία Jumbo ανακοίνωσε το «σπάσιμο» της κυριακάτικης αργίας στην Πρέβεζα (εδώ) και στην Κατερίνη (εδώ):

Υπενθυμίζουμε πως η εταιρεία λίγους μήνες επιδίωξε να περάσει την 6ημερη εργασία με το «έτσι θέλω», όπως είχε καταγγείλει ο Σύλλογος Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας. 

Η απόφαση για τη λειτουργία της Κυριακής σε Πρέβεζα και Κατερίνη, που προφανώς είναι απόφαση – «λαγός» και για υποκαταστήματα σε άλλες πόλεις, έχει ήδη φέρει αντιδράσεις. Σε ανακοίνωση του το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Πρέβεζας δηλώνει κατηγορηματικά αντίθετο στη λειτουργία των καταστημάτων τις Κυριακές. «Ζητάμε την άμεση αναίρεση της απόφασης της εταιρείας JUMBO για τη λειτουργία του καταστήματος Πρέβεζας τις Κυριακές και δηλώνουμε ότι από την πλευρά μας θα αγωνιστούμε με κάθε μέσο για τη διασφάλιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων και την αποτροπή λειτουργίας του καταστήματος τις Κυριακές», αναφέρει σε ανακοίνωση του.  Το Σωματείο Ιδιωτικών Υπαλλήλων Πρέβεζας δηλώνει: «Αντί να προσλάβει προσωπικό, αντί να κάνει μόνιμους και πλήρους απασχόλησης τους 4ωρους και τους εποχιακούς, εντατικοποιεί ακόμα περισσότερο τις συνθήκες εργασίας, επιβάλλοντας 7ήμερη εργασία, στερώντας στους συναδέλφους το ρεπό τους. Απαιτούμε η “Jumbo” να πάρει πίσω το 7ήμερο». Επίσης, το Επιμελητήριο Πρέβεζας έχει προχωρήσει στην έγγραφη επιστολή διαμαρτυρίας προς το τμήμα Επιθεώρησης Εργασίας Πρέβεζας και θα προβεί σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες που απαιτούνται προκειμένου να διαφυλαχθούν τα συμφέροντα των επιχειρήσεων- μελών του.

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr