Μπάμπης Συριόπουλος

▸ Μεγάλο «ναι» στους εξοπλισμούς και στη συμφωνία για τις βάσεις…

Ο Αλέξης Τσίπρας στη συνέντευξή του στο Βήμα της Κυριακής της 5ης Γενάρη έδωσε απαντήσεις για τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ σε μια σειρά ζητήματα, καθώς και για το είδος της αντιπολίτευσης που κάνει. Το στίγμα δίνει εξαρχής, καλώντας τον πρωθυπουργό «να επισπεύσει την εκλογή Παυλόπουλου με μεγάλη πλειοψηφία και αμέσως μετά να ζητήσει τη σύγκληση του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών υπό τον επανεκλεγέντα Πρόεδρο, για να συμφωνήσουμε πάνω στις βασικές γραμμές της εθνικής στρατηγικής απέναντι στην Τουρκία».

Η συναίνεση διαπερνάει σαν κόκκινη κλωστή τη συνέντευξη. Ο Α. Τσίπρας αποκηρύσσει τη «λαϊκίστικη αντιπολίτευση», δηλώνοντας ρητά ότι «το αρραγές μέτωπο και η εθνική στρατηγική είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την αντιμετώπιση εθνικών απειλών και κινδύνων». Υπερθεματίζει για τον αστικό επιθετικό άξονα Ισραήλ, Ελλάδας, Κύπρου υπό την κηδεμονία των ΗΠΑ, το «σχήμα 3+1» όπως λέει, υπενθυμίζοντας ότι επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ καθιερώθηκε το εν λόγω «σχήμα» και προωθήθηκε ο αγωγός EastMed σε αλλεπάλληλες συναντήσεις στο Ισραήλ. Σε περίπτωση θερμού επεισοδίου απαντά με βεβαιότητα: «Η εκπεφρασμένη κοινή θέση όλων των πολιτικών δυνάμεων της Ελλάδας είναι σαφής· η χώρα μας δεν θα ανεχθεί οιαδήποτε προσπάθεια αμφισβήτησης των κυριαρχικών της δικαιωμάτων». Όπως είναι αναμενόμενο, στηρίζει τις Ένοπλες Δυνάμεις, επισημαίνοντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ψήφισε υπέρ για τον «αμυντικό προϋπολογισμό» και τον εκσυγχρονισμό των F-16 και Μιράζ. Η συμφωνία των Πρεσπών τέθηκε από τον Αλέξη Τσίπρα στο πλαίσιο της «ευρωπαϊκής προοπτικής των Βαλκανίων» και της αντιμετώπισης της τουρκικής επιρροής. Ταυτόχρονα, επισημαίνει ότι, εξαιτίας της συμφωνίας, η «αστυνόμευση του εναέριου χώρου» της Βόρειας Μακεδονίας θα γίνεται από ελληνικά αεροσκάφη.

Το μόνο σημείο στην εξωτερική πολιτική που διαφοροποιήθηκε ελαφρά ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ από τη σημερινή κυβέρνηση, είναι ότι κατά τη γνώμη του η τελευταία έπρεπε να ζητήσει ανταλλάγματα πριν την υπογραφή της συμφωνίας «αμυντικής συνεργασίας» για τις βάσεις των ΗΠΑ. Όπως είπε, δεν μπορεί η Ελλάδα να πιέζει τις ΗΠΑ, «αν η ελληνική στάση θεωρείται δεδομένη». Ούτε σκέψη για το νρόλο των βάσεων και των λοιπών διευκολύνσεων στο πολεμικό σκηνικό που στήνουν οι ΗΠΑ κατά του Ιράν, καθώς και την εμπλοκή της χώρας μας σε αυτό.
Για το προσφυγικό, αφού κατηγόρησε την κυβέρνηση της ΝΔ για τους 19.000 πρόσφυγες στη Μόρια, τάχθηκε υπέρ των «μετεγκαταστάσεων» στο εσωτερικό της χώρας. Το ενδεχόμενο να ζήσουν οι πρόσφυγες σε σπίτια σαν άνθρωποι και να ενταχθούν στην ελληνική κοινωνία, προφανώς δεν υπάρχει για τον Αλέξη Τσίπρα. Απαντώντας σε ερώτηση, τοποθετείται κατά του περιορισμού του δικαιώματος της απεργίας –που τον είχε θεσμοθετήσει βέβαια και η κυβέρνησή του– αλλά προκρίνει «την αίσθηση ευθύνης των συνδικάτων, ώστε να έχουν με το μέρος τους και όχι απέναντί τους την κοινωνία».

Για το πολυσυζητημένο θέμα της φυσιογνωμίας του ΣΥΡΙΖΑ, τον θεωρεί ένα κόμμα της Νέας Αριστεράς, με σχέση συμπόρευσης με την «αριστερή σοσιαλδημοκρατία» και συμμαχίες στο πλαίσιο της δημοκρατικής παράταξης. Αναφερόμενος στα αδιέξοδα του σημερινού καπιταλισμού, προτείνει μια αριστερά του «δημοκρατικού σοσιαλισμού» με πολιτικές που θα μπορούσαν να συνοψιστούν «σε δύο λέξεις: περισσότερη δικαιοσύνη».

ΠΗΓΗ:  prin.gr

Στους κινδύνους που εγκυμονεί η συσσώρευση χρέους και ιδιαίτερα σε ένα παγκόσμιο περιβάλλον χαμηλής ανάπτυξης αναφέρεται για μία ακόμη φορά η Παγκόσμια Τράπεζα. Κρούει ξανά τον κώδωνα του κινδύνου για το ενδεχόμενο μιας νέας γενικευμένης κρίσης χρέους, καθώς διαπιστώνει πως σε όλον τον κόσμο συσσωρεύεται χρέος με τον ταχύτερο ρυθμό των τελευταίων 50 ετών. Στην εξαμηνιαία έκθεσή της για τις προοπτικές της παγκόσμιας οικονομίας (GEP), αναβαθμίζει την πρόβλεψή της για την ανάπτυξή της το τρέχον έτος στο 2,5% ενώ η προηγούμενη πρόβλεψη μιλούσε για 2,4%. Προειδοποιεί, ωστόσο, πως είναι επισφαλής η ανάπτυξη και απειλείται από πολλούς κινδύνους.

Οπως επισημαίνει, έχουν υπάρξει τέσσερα διαφορετικά κύματα συσσώρευσης χρέους από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 και συγκεκριμένα εκείνα των περιόδων 1970-1989, 1990-2001 και 2002-2009. Τονίζει, όμως, πως το τελευταίο κύμα, αυτό που άρχισε το 2010 και συνεχίζεται ακόμη, χαρακτηρίζεται από τη μεγαλύτερη, ταχύτερη αλλά και ευρύτερη αύξηση του χρέους.

Οπως υπογραμμίζει, σε αντίθεση με άλλες περιόδους συσσώρευσης χρέους, όπως εκείνη της κρίσης χρέους της Λατινικής Αμερικής τη δεκαετία του 1980, αυτή τη φορά η αύξηση του χρέους είναι γενικευμένη. Εκφράζει, ωστόσο, ιδιαίτερη ανησυχία για τις αναπτυσσόμενες οικονομίες και τις αναδυόμενες αγορές των οποίων το χρέος έχει αυξηθεί δυσανάλογα.

Η Παγκόσμια Τράπεζα τονίζει πως το 2018 το παγκόσμιο χρέος ως άθροισμα δημοσίου και ιδιωτικού όλων των οικονομιών σημείωσε ρεκόρ, φτάνοντας στο 230% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Καλεί κυβερνήσεις και κεντρικές τράπεζες να αντιληφθούν πως η πολιτική των χαμηλών επιτοκίων δεν επαρκεί για να αντιμετωπίσει μια εκτεταμένη χρηματοπιστωτική κρίση.

Επισημαίνει πως τα ιστορικά χαμηλά επιτόκια διευκολύνουν κυβερνήσεις και επιχειρήσεις στην αποπληρωμή των χρεών τους χωρίς, όμως, να αποκλείει μια νέα χρηματοπιστωτική κρίση. «Τα χαμηλά επιτόκια προσφέρουν μόνον μερική προστασία έναντι ενδεχόμενης χρηματοπιστωτικής κρίσης» τόνισε κατά την παρουσίαση της έκθεσης ο Αϊχάν Κόζε, στέλεχος της Παγκόσμιας Τράπεζας, ο οποίος επικαλούμενος όσα έχουν συμβεί στο παρελθόν υπενθύμισε ότι συνήθως τα κύματα συσσώρευσης χρέους συνήθως καταλήγουν σε δυσάρεστο τέλος.

Αναφερόμενη στο λεγόμενο «τέταρτο κύμα» παγκόσμιου χρέους, η Παγκόσμια Τράπεζα υπογραμμίζει πως παρουσιάζει πολλά κοινά με τα προηγούμενα τρία: ένα μεταβαλλόμενο παγκόσμια χρηματοπιστωτικό τοπίο, πολλά σημεία αδυναμίας σε πολλές οικονομίες αλλά και πιθανώς την αναποτελεσματική χρήση όσων κεφαλαίων δανείζονται οι χώρες. Συνιστά, έτσι, στις κυβερνήσεις ένα μείγμα πολιτικών με τις οποίες μπορούν να περιορίσουν τον κίνδυνο να εξελιχθεί σε νέα κρίση το τρέχον κύμα συσσώρευσης χρέους αλλά και να αμβλύνουν τις επιπτώσεις σε περίπτωση κρίσης. Τους συνιστά πρωτίστως μια συνετή διαχείριση του χρέους τους αλλά και διαφάνεια στη φύση του που θα μπορούσε να μειώσει το κόστος του δανεισμού.

Δεύτερον, τονίζει πως μια στιβαρή νομισματική και δημοσιονομική πολιτική και το κατάλληλο πλαίσιο που θα καθορίζει τη συναλλαγματική ισοτιμία των νομισμάτων μπορεί να διασφαλίσει τις αναπτυσσόμενες και αναδυόμενες οικονομίες.

Τρίτον, συνιστά ένα στιβαρό πλαίσιο ρυθμίσεων και εποπτείας του χρηματοπιστωτικού τομέα και τέταρτον, μια αποτελεσματική διαχείριση των οικονομικών με παράλληλη προώθηση πολιτικών που διασφαλίζουν πως αξιοποιείται με δημιουργικό τρόπο ο δανεισμός.

Πρόβλημα υπερχρέωσης

Η Παγκόσμια Τράπεζα εκφράζει ιδιαίτερη ανησυχία ειδικότερα για το άθροισμα χρέους αναδυόμενων αγορών και αναπτυσσόμενων οικονομιών. Οπως επισημαίνει έχει φτάσει στο ιστορικό ρεκόρ του 170% του ΑΕΠ των χωρών αυτών, καταγράφοντας αύξηση κατά 54 εκατοστιαίες μονάδες σε σύγκριση με το επίπεδο του 2010. Η Κίνα ευθύνεται για το μεγαλύτερο μέρος της αύξησης του χρέους εν μέρει εξαιτίας του μεγέθους της. Στο σύνολό τους, πάντως, οι αναπτυσσόμενες οικονομίες και οι αναδυόμενες αγορές παρουσιάζουν γενικότερα πρόβλημα υπερχρέωσης. Οπως προκύπτει από στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, το 2018 περίπου το 80% των αναδυόμενων και αναπτυσσόμενων οικονομιών παρουσίαζε επίπεδα χρέους υψηλότερα από εκείνα του 2010.

Ως εκ τούτου, η Παγκόσμια Τράπεζα τις προειδοποιεί ότι «πλέουν σε επικίνδυνα νερά», καθώς το παρόν επεισόδιο συσσώρευσης χρέους συμπίπτει με μία δεκαετία διαψεύσεων των προσδοκιών για ανάπτυξη. Εφιστά ιδιαιτέρως την προσοχή των αναδυόμενων και αναπτυσσόμενων οικονομιών, καθώς «τα υψηλά επίπεδα χρέους εγκυμονούν ιδιαίτερους κινδύνους για τις χώρες αυτές εφόσον τις καθιστούν πιο ευάλωτες σε εξωτερικά πλήγματα». Τονίζει πως σε εποχές κρίσεων και οικονομικών δυσχερειών είναι πολύ πιο δύσκολη η μετακύλιση του υφιστάμενου χρέους. Προεξοφλεί, άλλωστε, πως «η ανάπτυξη στις αναδυόμενες αγορές και στις αναπτυσσόμενες οικονομίες θα παραμείνει σε χαμηλά επίπεδα» και καλεί τους ιθύνοντες που χαράσσουν πολιτική να προχωρήσουν σε διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που θα δώσουν ώθηση στην ανάπτυξη ώστε να διευκολυνθεί η μείωση της φτώχειας».

Πηγή: Εφημερίδα «Καθημερινή» - imerodromos.gr

του Γιώργου Παυλόπουλου

Στις εκλογές οι οποίες διεξήχθησαν στην Ινδία την άνοιξη του 2019, το εθνικιστικό-ινδουιστικό κόμμα BJP του Ναρέντρα Μόντι θριάμβευσε, διασφαλίζοντας απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή με 303 έδρες και ποσοστό 37,5%. Αυτό, ωστόσο, δεν απέτρεψε το ξέσπασμα πολύ μαζικών και σημαντικών για τη δεύτερη πολυπληθέστερη χώρα του κόσμου λαϊκών κινητοποιήσεων, ενάντια στην κυβέρνησή του. Η πρώτη είχε ως αφορμή έναν νόμο, ο οποίος ουσιαστικά υποβιβάζει τους μουσουλμάνους –μια μειονότητα περίπου 200 εκατομμυρίων– σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας.

Όσο για τη δεύτερη, αποτέλεσε τη μεγαλύτερη απεργία στη μέχρι σήμερα ιστορία της χώρας και ολόκληρης της ανθρωπότητας, καθώς σε αυτήν εκτιμάται ότι συμμετείχαν περίπου 250 εκατομμύρια εργαζόμενοι από διάφορους κλάδους, όπως επίσης αγρότες και φοιτητές που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της συντριπτικής πλειοψηφίας των συνδικάτων. Η συμμετοχή σε αρκετές περιπτώσεις άγγιξε το 100%! Αξίζει να σημειωθεί, μάλιστα, ότι η «γέφυρα» ανάμεσα στα δύο αυτά κινήματα ήταν ορατή, μιας και τα συνδικάτα συμπεριλάμβαναν στα αιτήματά τους την καταδίκη του νόμου για τους μουσουλμάνους, των διακρίσεων που υφίστανται και των βιαιοπραγιών σε βάρος τους από παρακρατικές ομάδες φανατικών ινδουιστών.

Παράλληλα, οι απεργοί απαίτησαν μεγάλη αύξηση στον κατώτατο μισθό, έλεγχο των τιμών στα είδη πρώτης ανάγκης, κατάργηση των πρόσφατων αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων στην αγορά εργασίας (που διεύρυναν την ελαστική-μερική απασχόληση), μέτρα για την αντιμετώπιση της ανεργίας, η οποία έχει ξεπεράσει το 6% (το υψηλότερο σημείο εδώ και 50 χρόνια), καθώς και «πάγωμα» των προγραμματισμένων ιδιωτικοποιήσεων — ανάμεσα στις οποίες είναι η αεροπορική Air India, η πετρελαϊκή Bharat Petroleum Corporation, η ναυτιλιακή Shipping Corporation και άλλες δημόσιες εταιρίες που απασχολούν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους.

Αυτή, βεβαίως, δεν ήταν η πρώτη πανεθνική απεργία κατά της κυβέρνησης Μόντι, καθώς έχουν προηγηθεί άλλες τρεις τουλάχιστον — τον Σεπτέμβριο του 2015 και του 2016, αλλά και η 48ωρη πριν από ακριβώς έναν χρόνο, τον Ιανουάριο του 2019. Φαίνεται, ωστόσο, ότι οι ρωγμές στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο μεγαλώνουν, πυροδοτώντας ακόμη πιο μαζικές και επικίνδυνες για το κυβερνών κόμμα κοινωνικές αναταράξεις.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ την Κυριακή 12 Ιανουαρίου 2020

πηγη:   pandiera.gr

Αυξάνεται ο αριθμός των διαχειριστών πλοίων αλλά και των ναυλωτών που γυρίζουν την πλάτη στον Αρκτικό Ωκεανό ως θαλάσσια οδό για τα πλοία, παρά το γεγονός ότι το λιώσιμο των πάγων στην περιοχή δημιουργεί ευκαιρίες για πολύ συντομότερους πλόες προς την Ασία.

Χαρακτηριστικό αυτής της τάσης είναι η δημιουργία, τον περασμένο Οκτώβριο, της συμμαχίας Arctic Shipping Corporate Pledge, η οποία συνιστά πρωτοβουλία της εταιρείας ενδυμάτων Nike και της περιβαλλοντικής ΜΚΟ Ocean Conservancy. Την περασμένη εβδομάδα, μάλιστα, η Arctic Shipping Corporate Pledge ανακοίνωσε ότι οκτώ ακόμα εταιρείες ‒οι Ralph Lauren Corporation, Kuehne + Nagel, PUMA, International Direct Packaging, Allbirds, Aritzia, Hudson Shipping Lines και Bureo‒ εντάχθηκαν στο σχήμα, που σκοπό έχει τον περιορισμό της χρήσης της θαλάσσιας οδού του Αρκτικού Ωκεανού.

«Ενώ αναγνωρίζουμε ότι η ναυτιλία είναι ζωτικής σημασίας τομέας για τις βόρειες κοινωνίες, η συμμαχία Arctic Shipping Corporate Pledge καλεί ναυτιλιακές εταιρείες και ναυλωτές να μη χρησιμοποιούν εκ προθέσεως την εν λόγω θαλάσσια οδό για τη μεταφορά εμπορευμάτων», σημειώνει σε ανακοίνωσή της η ΜΚΟ Ocean Conservancy.

Υπενθυμίζεται, τέλος, ότι πρωτοστάτες στη συμμαχία τον περασμένο Οκτώβριο ήταν οι εταιρείες Asos, Bestseller, Columbia, Gap Inc., H&M Group, Kering, Li & Fung, PVH Corp., ενώ σημαντικοί παίκτες της αγοράς εμπορευματοκιβωτίων, όπως η CMA CGM, η Evergreen, η Hapag-Lloyd και η MSC, ανοιχτά εξέφρασαν τη στήριξή τους στο εγχείρημα.

πηγη: naftikachronika.gr