Πάνω από 4000 Ιταλοί αιχμάλωτοι πολέμου πνίγηκαν στο ναυάγιο του ατμόπλοιου Όρια κοντά στη νησίδα Πάτροκλος, έξω από το Σούνιο, στις 12.2.1944

ΑΝΔΡΕΑΣ ΔΕΝΕΖΑΚΗΣ

Στις 8 Σεπτέμβρη 1943 η Ιταλία συνθηκολογεί. Αμέσως ξεκινάει ένας αγώνας δρόμου για τον έλεγχο των ιταλοκρατούμενων Δωδεκανήσων, ανάμεσα στους Γερμανούς και τους Συμμάχους. Στις 11 Σεπτέμβρη οι γερμανικές δυνάμεις καταλαμβάνουν τη Ρόδο. Η ιταλική φρουρά, 35 – 40.000 άνδρες, παραδίνεται και οι Ιταλοί στρατιώτες αρνούμενοι να συνεχίσουν τον πόλεμο στο πλευρό και κάτω από τις διαταγές των Γερμανών, βρέθηκαν σε καθεστώς αιχμαλωσίας από τους πρώην συμμάχους τους. Στις 3 του Οκτώβρη οι Γερμανοί καταλαμβάνουν την Κω. Οι Βρετανικές δυνάμεις αποβιβάζονται στη Λέρο στις 15 Σεπτέμβρη. Η γερμανική αεροπορία ξεκινάει τον βομβαρδισμό της Λέρου στις 26 Σεπτεμβρίου 1943. Η Μάχη της Λέρου κορυφώνεται με την αποβίβαση χερσαίων γερμανικών δυνάμεων στο νησί στις 12 Νοέμβρη και μετά από μάχες τεσσάρων ημερών ολοκληρώνεται με την κατάληψή της από τους Ναζί στις 26 Νοέμβρη 1943.

Από την επομένη της κατάληψης της Ρόδου (11.9.1943) οι Γερμανοί άρχισαν να στοιβάζουν, αγνοώντας τους κανονισμούς του Διεθνούς Δικαίου, Ιταλούς αιχμαλώτους σε ότι διαθέσιμα πλοία υπήρχαν, με κατεύθυνση τον Πειραιά και από κει στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Γερμανίας, ως εργατικό δυναμικό. Το γερμανικό πολεμικό πλοίο Kriegsmarine ξεκίνησε πρώτο τις μεταφορές. Η πραχτική αυτή είχε τραγικές συνέπειες. Αρκετά σκάφη βυθίστηκαν είτε από την κακοκαιρία, είτε από νάρκες, είτε από την επίθεση συμμαχικών πλοίων. Ποτέ άλλοτε στις ελληνικές θάλασσες δεν χάθηκαν τόσες ψυχές σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα.

Η βύθιση του ατμόπλοιου Όρια

Το ατμόπλοιο SS ORIA. (φωτό από το αρχείο του Αριστοτέλη Ζερβούδη)

Το ατμόπλοιο Όρια ήταν ένα από τα σκάφη που επιλέχθηκαν για τη μεταφορά Ιταλών αιχμαλώτων. Το πλοίο, νορβηγικών συμφερόντων, ναυπηγήθηκε το 1920 στην Αγγλία και είχε μήκος 86,9 μέτρα και εκτόπισμα 2127 τόνους. Από τον Σεπτέμβρη του 1943 το Όρια συμμετέχει στις επιχειρήσεις των Γερμανών στη Ρόδο. Η μεταφορά αιχμαλώτων ήταν ένα από τα βασικά έργα του.

Την Παρασκευή 11 Φλεβάρη 1944 το Όρια ετοιμάστηκε για ένα ακόμα ταξίδι, για το λιμάνι του Πειραιά, παρά τη σφοδρή κακοκαιρία. Το πλοίο ήταν φορτωμένο με ορυκτέλαια και ελαστικά φορτηγών αυτοκινήτων. Στα αμπάρια του είχαν στοιβάξει περισσότερους από 4.000 (διάφορες πηγές αναφέρουν από 4.046 μέχρι 4.200) Ιταλούς αιχμάλωτους στρατιώτες, ανάμεσά τους 43 αξιωματικοί και 118 υπαξιωματικοί όλων των όπλων. Στο πλοίο επέβαιναν 30 Γερμανοί στρατιώτες ως φρουρά ενώ άλλοι 60 στρατιώτες επέβαιναν ως απλοί επιβάτες. Το πλήρωμα του πλοίου, με καπετάνιο τον Νορβηγό Μπιάρνε Ρασμούσεν (Bjarne Rasmussen), αποτελούνταν από 5 άτομα, ανάμεσά τους και ένας Έλληνας μηχανικός.

Το πλοίο απέπλευσε, το ίδιο απόγευμα, από το λιμάνι της Ρόδου με τη συνοδεία τριών ελαφρών ιταλικών αντιτορπιλικών (τα ΤΑ16, ΤΑ17 και ΤΑ19) που είχαν επιτάξει οι Γερμανοί. Λίγες ώρες μετά, ανοιχτά της Κω, δέχτηκε επίθεση από βρετανικά πλοία, χωρίς να υποστεί ζημιές.

Το απόγευμα της επόμενης μέρας, Σάββατο 12 Φλεβάρη, το SS ORIA είχε φτάσει κοντά στο Σούνιο, στο Σαρωνικό, όπου έπνεαν άνεμοι δυτικοί έντασης 10 μποφόρ.  Στις 18.45, μέσα σε καταιγίδα, το πλοίο έπεσε, με τη δεξιά πλευρά στα βράχια της νησίδας Πάτροκλος (Γαϊδουρονήσι) ανοικτά του Σουνίου, πλημμύρισε και αναποδογύρισε σε ελάχιστα λεπτά, με την πλώρη του να εξέχει έξω από το νερό, σε μια περιοχή που το βάθος των νερών κυμαίνεται από 5 ως 42 μέτρα.

Λόγω των δυσμενών συνθηκών τα αντιτορπιλικά της συνοδείας δεν μπόρεσαν να επέμβουν, κατάφεραν όμως να φτάσουν, σώα, στον Πειραιά και να ενημερώσουν τις εκεί κατοχικές αρχές. Με μεγάλη αργοπορία έφτασαν, το πρωί, σωστικά συνεργεία από τον Πειραιά και περισυνέλεξαν τους επιζώντες. Το πλήρωμα του ρυμουλκού που κατάφερε να προσεγγίσει, λόγω της θαλασσοταραχής, πρώτο τη περιοχή του ναυαγίου, έκπληκτο διαπίστωσε ότι στην επιπλέουσα πλώρη του καραβιού βρίσκονταν παγιδευμένοι πέντε άνθρωποι. Την επόμενη μέρα κατόρθωσε να πλησιάσει άλλο ρυμουλκό (το «Τιτάν») και να απεγκλωβίσει τους τελευταίους πέντε ναυαγούς, πριν το Όρια βυθιστεί εντελώς.

Διασώθηκαν μόνο τα μέλη του πληρώματος, ο καπετάνιος, 45 Γερμανοί στρατιώτες και 49 Ιταλοί κρατούμενοι, οι οποίοι βγήκαν εξαντλημένοι ή τραυματισμένοι στην ακτή. Μαρτυρίες κατοίκων της περιοχής αναφέρουν ότι για πολλές εβδομάδες τα κύματα ξέβραζαν στη ακτή Χάρακας και στην ευρύτερη περιοχή, μέχρι το Λαγονήσι, δεκάδες πτώματα, τα οποία οι Γερμανοί έθαβαν πρόχειρα στην άμμο.

Οι πνιγμένοι υπερέβησαν τους 4.000, οι περισσότεροι από τους οποίους πνίγηκαν εγκλωβισμένοι στα αμπάρια του πλοίου, προκαλώντας τη μεγαλύτερη απώλεια ζωών από ναυάγιο στη Μεσόγειο.

Το σημείο όπου προσέκρουσε το ΟΡΙΑ στα βράχια της νησίδας Πάτροκλος

Το 1948, έγγραφο των ιταλικών υπουργείων Άμυνας – Ναυτικού και του γραφείου αγνοουμένων και επαναπατρισθέντων, αναφέρει σχετικά με το ατμόπλοιο Όρια:

«… Από τα μέχρι τώρα γνωστά στοιχεία σ’ αυτό το γραφείο αγνοουμένων και επαναπατρισθέντων, κατορθώθηκε να εξακριβωθούν τα παρακάτω.

α) το πλοίο αναχώρησε από τη Ρόδο στις 11/2/1944, τις απογευματινές ώρες, αφού επιβιβάστηκαν 4.115 αιχμάλωτοι, και ειδικότερα 43 αξιωματικοί, 118 υπαξιωματικοί και 3.885 βαθμοφόροι και στρατιώτες και των τριών Όπλων, οι περισσότεροι απ’ τους οποίους ανήκαν στο Στρατό,

β) λόγω της κακοκαιρίας που ενέσκηψε, το πλοίο βυθίστηκε κατά τις βραδυνές ώρες της 12ης Φεβρουαρίου 1944, εξαιτίας πρόσκρουσής του στο βράχο της Μεδίνας κοντά στο Γαϊδουρονήσι (γεωγραφικό πλάτος 37° 39΄ Βόρεια, γεωγραφικό μήκος 23° 59΄ Ανατολικά), σε απόσταση 25 μιλίων ΝΑ του λιμανιού του Πειραιά,

γ) από τους 4.115 Ιταλούς στρατιώτες που επέβαιναν στο πλοίο, διασώθηκαν περίπου 20, στάθηκε όμως δυνατόν να γίνουν γνωστά τα ονοματεπώνυμα μόνον 8 διασωθέντων που έδωσαν κανονικές καταθέσεις,

δ) μερικά πτώματα που περισυλλέχθηκαν στην κοντινή παραλία, πιθανώς θάφτηκαν στον κόλπο του Χάρακα, 3 χλμ. περίπου από το χωριό Παλαιά Λεγρενά, ενώ σχεδόν το σύνολο των επιβιβασθέντων, που βρισκόταν κλεισμένο μέσα στ’ αμπάρια, πρέπει να θεωρείται ότι θάφτηκε μέσα στο ναυαγισμένο και βυθισμένο πλοίο,

ε) από τα πέντε ρυμουλκά που εστάλησαν επί τόπου (τρία ιταλικά και δύο ελληνικά) στις 13 Φεβρουαρίου 1944, το ιταλικό ρυμουλκό “Vulcan”, το μόνο που λόγω της θαλασσοταραχής μπόρεσε να πλησιάσει το ναυάγιο, διαπίστωσε ότι επέπλεε μόνο το πρωραίο τμήμα του πλοίου, γιατί το υπόλοιπο είχε βυθιστεί, και αυτό εξηγείται από το ότι το βάθος ποικίλει σ’ αυτό το σημείο από 5 έως 30 μέτρα.

Το “Vulcan” διαπίστωσε επιπλέον ότι μέσα στο πρωραίο βρίσκονταν ακόμα κλεισμένα πέντε άτομα που ζούσαν, και διέσωσε ένα στρατιώτη, που ήταν σκαρφαλωμένος στα σχοινιά.

Λόγω της θαλασσοταραχής, η κινητή συσκευή που χρησιμοποιήθηκε για να ανοιχθεί με φλόγα οξυγόνου ένα πέρασμα στο σκάφος για να σωθούν τα πέντε άτομα, παρασύρ­θηκε από ένα μεγάλο κύμα και για εκείνη την ημέρα αναγκάσθηκαν να εγκαταλείψουν την επιχείρηση διάσωσης,

στ) στις 14 Φεβρουαρίου το ιταλικό ρυμουλκό “Τitan” επέστρεψε επί τόπου με άλλη αυτόνομη συσκευή, κατόρθωσε να ανοίξει ένα πέρασμα στο σκάφος και να διασώσει τους πέντε ναυαγούς που μεταφέρθηκαν στον Πειραιά,

ζ) από τις καταθέσεις των διασωθέντων προκύπτει ότι συνολικά σώθηκαν 21 Ιταλοί στρατιώτες, 6 Γερμανοί και 1 Έλληνας.

Ο αντιπλοίαρχος,
διευθυντής γραφείου αγνοουμένων και επαναπατρισθέντων

Υπογραφή: Francesco De Rosa De Leo»

(Από το βιβλίο του Κώστα Κογιόπουλου: ΚΩΣ 1912 – 1947. ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ ΣΤΗΝ ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ. Δίτομο έργο, έκδοσης Δημοτικού Οργανισμού Πολιτισμού, Αθλητισμού και Βρεφονηπιακών Σταθμών Δήμου Κω, 2011).

Λογοκρισία και σκοτάδι για δεκαετίες

Η τραγωδία ολοκληρώθηκε μέσα σε λίγα λεπτά και αγνοήθηκε για δεκαετίες.  Παρά τον μεγάλο αριθμό των θυμάτων, το ναυάγιο δεν έγινε γνωστό. Οι γερμανικές αρχές κατοχής απέκρυψαν το γεγονός, ενώ δεν υπήρξε μνεία ούτε στον ελεγχόμενο από αυτές αθηναϊκό Τύπο της εποχής και το συμβάν δεν καταγράφηκε ούτε από το ελληνικό λιμεναρχείο, ούτε από το τότε αρμόδιο υπουργείο. Η ιστορία όμως το κατέγραψε. Το ναυάγιο του «Όρια», που δεν είναι τόσο «διάσημο», είχε σχεδόν τριπλάσια θύματα από αυτό του πασίγνωστου Τιτανικού, γι’ αυτό πολλοί το χαρακτήρισαν «άγνωστο Τιτανικό».

Μετά τον πόλεμο, το 1955, το ναυάγιο αποσυναρμολογήθηκε από Έλληνες δύτες  για να πουληθούν τα υλικά του. Αργότερα. τα σώματα περίπου 250 ναυαγών που είχαν ξεβραστεί στην ακτή και είχαν θαφτεί σε μαζικούς τάφους, μεταφέρθηκαν σε μικρά νεκροταφεία στις ακτές της Απουλίας και, στη συνέχεια, στο Μνημείο των Πεσόντων στις Θάλασσες στο Μπάρι. Τα σώματα όλων των άλλων είναι ακόμα εκεί κάτω.

Δύο μαρτυρίες

Ενας από τους ελάχιστους επιζώντες του ναυαγίου, ο Πιέτρο Σόρντι (Pietro Sordi), διηγήθηκε το 1946:

Pietro Sordi, από το Gallicano στο Λάτσιο, 22 Ιουνίου 1921 – 4 Μαΐου 1989

«Στις 8 Σεπτέμβρη 1943 υπηρετούσα στο 312 τάγμα Carristi, μοτοσυκλετιστής, στο νησί της Ρόδου. Από τις 8 έως τις 12 Σεπτέμβρη πολέμησα εναντίον των Γερμανών, στην τοποθεσία Centrale.

Αιχμαλωτίστηκα και φυλακίστηκα σε στρατόπεδο στα Τριάντα (Ιαλυσός).

Στις 11 Φλεβάρη επιβιβάστηκα σε νορβηγικό πλοίο (Όρια) για να μεταφερθώ στη Γερμανία. (…) βρεθήκαμε στη πλατεία του εμπορικού λιμανιού της Ρόδου, 4031 Ιταλοί. Μετά από λίγο επιβιβαστήκαμε, δηλαδή μας στοίβαξαν σαν σαρδέλες, σε ένα φορτηγό πλοίο περίπου τεσσάρων χιλιάδων τόνων, δεν μπορώ να θυμηθώ το όνομα πια, αλλά άκουσα ότι ήταν νορβηγικό.

Μας έβαλαν τον ένα πάνω στον άλλο, με μανία και δύναμη, από μερικούς κακομοίρηδες Γερμανούς, που προσπαθούσαν να στοιβάξουν μεγαλύτερο φορτίο, κατέβασαν και δυο ξύλινες σκάλες από το κατάστρωμα μέχρι κάτω, και έκατσαν κι αυτοί στα σκαλιά, αφήνοντας μια τρύπα δύο τετραγωνικών μέτρων για να αναπνέουμε.

Φόρτωσαν ακόμα και στο κατάστρωμα του πλοίου, έφτασε 4 μ.μ. Λίγα λεπτά αργότερα το πλοίο απέπλευσε και είπαμε ένα τελευταίο αντίο στην όμορφη πόλη και στο καταραμένο νησί της Ρόδου.

Η νύχτα της 11ης Φλεβάρη ήταν γκρίζα και θολή, ο παγωμένος άνεμος σφύριζε μέσα από τα κατάρτια του πλοίου, η θαλασσοταραχή δυνάμωνε (…)

Σε όλο το πλοίο άκουγες κλάματα και κραυγές πόνου. Το ναυάγιο έγινε εξαιτίας της μεγάλης φουρτούνας, και ο Γερμανός καπετάνιος πήγε στραβά και έπεσε πάνω σε ένα βράχο. Μετά τα κύματα με πέταξαν στην άμμο της ελληνικής ακτής, οι Γερμανοί με μάζεψαν και με μετέφεραν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Γουδιού, μαζί με τους άλλους επιζώντες.

Πηγαίνοντας από το ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης στο άλλο, απελευθερώθηκα τελικά από τους αντάρτες του ΕΛΑΣ στην πόλη της Λάρισας. Από τους αντάρτες περάσαμε στον Ερυθρό Σταυρό, από τον Ερυθρό Σταυρό στους Άγγλους.

Επέστρεψα  στο Taranto στις 3 Μάρτη 1945 από τον Βόλο.

Ο Giuseppe Guarisco, ένας άλλος από τους λιγοστούς επιζώντες, σε έκθεσή του, τον Οκτώβρη του 1946,  για το ναυάγιο αναφέρει:

«Μετά την πρόσκρουση του πλοίου πάνω στο βράχο, ρίχτηκα στο έδαφος και όταν ήμουν σε θέση να σηκωθώ ξανά ένα πολύ δυνατό κύμα με έσπρωξε σε ένα μικρό μέρος που βρισκόταν στην πλώρη του πλοίου, στο ίδιο επίπεδο με το κατάστρωμα, η πόρτα του οποίου έκλεισε. Υπήρχε ακόμη φως και είδα ότι υπήρχαν μέσα άλλοι έξι στρατιώτες. Μετά από λίγο το φως χάθηκε και το νερό άρχισε να εισέρχεται με βία. Ανεβήκαμε σε ένα ντουλάπι για να παραμείνουμε στεγνοί, από καιρό σε καιρό κατέβαζα ένα πόδι κάτω για να δούμε τη στάθμη του νερού. Ξάπλωσα τη νύχτα προσευχόμενος με τρόμο ότι όλα θα βυθιστούν στο πάτο της θάλασσας».

«Οι ώρες πέρασαν αλλά κανείς δεν ήρθε για βοήθεια.” Ένας από εμάς, εκμεταλλευόμενος τη στιγμή που η πόρτα παρέμεινε ανοικτή, βούτηξε γρήγορα προς τα κει για να βρει κάποια διέξοδο και μετά από μια αναμονή που φαινόταν αιώνια τον ακούσαμε να μας καλεί από πάνω. Μας είπε λοιπόν ότι είχε περάσει μέσα από ένα άνοιγμα κάτω από το νερό. Ένα άλλος  σύντροφος, παρά το ότι τον αποθάρρυνα, θέλησε να δοκιμάσει να βγει, αλλά δεν τον ξαναείδαμε».

«Εκείνος που κατάφερε να βγεί μας είπε ότι εκεί που ήμασταν, στο τέλος της πλώρης, ήταν το μόνο μέρος του πλοίου που έμεινε έξω από το νερό και ότι κανείς δεν μπορούσε να δει γύρω, εκτός από τα αεροσκάφη που συνέχιζαν να πετούν στον ουρανό και να κάνουν σήματα. Λίγο αργότερα πλησίασε μια βάρκα με δύο ναύτες και είπαν ότι ήταν Ιταλοί, από το πλήρωμα ενός ρυμουλκού που είχαν επιτάξει οι Γερμανοί. Μας είπαν να μείνουμε ήρεμοι, και σύντομα θα μας απελευθέρωναν. Όμως νύχτωσε και έπρεπε να περάσουμε άλλη μια νύχτα πιο φοβερή από την πρώτη».

«Όταν τελικά ξημέρωσε, ακούσαμε να απαντούν στις κραυγές μας για βοήθεια. Μερικοί ναυτικοί ήρθαν και χρησιμοποιώντας ένα φλόγιστρο δημιούργησαν ένα άνοιγμα στις λαμαρίνες».

«Τέλος ήρθε η στιγμή να βγούμε έξω, μετά από σχεδόν 40 ώρες που περάσαμε σε εκείνο τον μικρό χώρο που πιστεύαμε ότι ήταν ο τάφος μας».

Το μνημείο για τα θύματα του SS ORIA, έργο του γλύπτη Θύμιου Πανουργιά, Στο βάθος δεξιά η νησίδα Πάτροκλος.

Το μνημείο για τα θύματα του ναυαγίου Όρια

Τα χρόνια που ακολούθησαν, αρκετοί δύτες εξερεύνησαν το ναυάγιο του «Όρια» και έδωσαν συγκλονιστικές περιγραφές. Εκτεταμένη έρευνα στο ναυάγιο του «Όρια» πραγματοποίησε το 1999 ο δύτης Αριστοτέλης Ζερβούδης. Το 2002 ο Ζερβούδης, μετά από τις έρευνες που είχε κάνει στο βυθό με τους δύτες Βασίλη Μεντόγιαννη, Αντώνη Γκάφα και Δημήτρη Καρτέρη, δημοσιοποίησε την πρώτη έγκυρη αναφορά για την κατάσταση του ναυαγισμένου «Όρια». Έρευνα σχετική με το ναυάγιο πραγματοποίησε στα αρχεία της Γερμανικής Ναυτικής Διοίκησης Αττικής και ο μουσικολόγος, ιστορικός και αυτοδύτης Δημήτρης Γκαλών.

Το 2012, στο Βαϊάνο της Τοσκάνης πραγματοποιήθηκε η πρώτη ιταλική εκδήλωση μνήμης για τα θύματα του «Όρια», με τη συνεργασία του Κέντρου Ιστορικής και Εθνογραφικής Τεκμηρίωσης (Fondazione del Centro documentazione storico etnografico –CDSE).

Στις 9 Φλεβάρη του 2014, στην 70ή επέτειο από το ναυάγιο, ο δήμος Σαρωνικού, σε συνεργασία με το «Σύνδεσμο Πνευματικής και Κοινωνικής Δραστηριότητας Κερατέας Χρυσή Τομή» και το «Δίκτυο Συγγενών Θυμάτων ORIA», έκαναν τα αποκαλυπτήρια του Μνημείου, που φιλοτέχνησε ο γλύπτης Θύμιος Πανουργιάς, για τα θύματα του ναυαγίου, απέναντι από τη νησίδα Πάτροκλος (Γαϊδουρονήσι), όπου βυθίστηκε το πλοίο  (60ό χιλιόμετρο λεωφόρου Αθηνών – Σουνίου).

Αριστερά και δεξιά του μνημείου υπάρχουν οι μαρμάρινες επιγραφές, Ιταλικά και Ελληνικά: ΣΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΤΟΥ «ΟΡΙΑ» — Σ’ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ ΟΠΟΥ ΞΕΠΡΟΒΑΛΛΕΙ ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΚΛΟΥ ΑΝΑΠΑΥΟΝΤΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΑΠΟ 4000 ΙΤΑΛΟΙ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΙ ΠΟΛΕΜΟΥ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΑΝ ΣΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ ΤΟΥ ΑΤΜΟΠΛΟΙΟΥ «ΟΡΙΑ» ΣΤΙΣ 12.2.1944 ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΑ ΝΑΖΙΣΤΙΚΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΩΣ

Ο δύτης Αριστοτέλης Ζερβούδης, εκπροσωπώντας τις οικογένειες των θυμάτων του «Όρια», τοποθέτησε αναμνηστική πλάκα στον βυθό, στο σημείο που βρισκόταν το πλοίο.

Πνιγμένοι Ιταλοί αιχμάλωτοι στις ελληνικές θάλασσες

Από την Ιταλική συνθηκολόγηση (8 Σεπτέμβρη 1943) οι Γερμανοί στοίβαζαν Ιταλούς αιχμαλώτους σε πλοία με προορισμό τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και καταναγκαστικής εργασίας του Τρίτου Ράιχ στη Γερμανία. Το άγριο εξάμηνο που ακολούθησε βούλιαξαν αρκετά από αυτά τα πλοία, με πάνω από 15.000 πνιγμένους στις ελληνικές θάλασσες. Μέχρι τον Μάρτη του 1944, ανάμεσα στα δεκάδες άλλα μικρότερα ναυάγια, ξεχωρίζουν τα παρακάτω:

— Το ατμόπλοιο ΑΡΝΤΕΝΑ  (ARDENA)  χτυπάει σε νάρκη μόλις βγαίνει από το λιμάνι του Αργοστολίου, φορτωμένο Ιταλούς αιχμαλώτους, στις 28 Σεπτέμβρη 1943. Απολογισμός: 720 νεκροί

— Το μηχανοκίνητο σκάφος MARIO ROSSELLI,  φορτωμένο Ιταλούς αιχμαλώτους, στο λιμάνι της Κέρκυρας, δέχτηκε επίθεση από συμμαχικά αεροπλάνα με αποτέλεσμα την βύθιση του πλοίου στις 11 Οκτώβρη 1943. Απολογισμός: 1300 νεκροί.

— Το φορτηγό πλοίο  MARGUERITΕ,  φεύγει από το Αργοστόλι προς την Πάτρα, τορπιλίζεται από το βρετανικό υποβρύχιο Trooper και βυθίζεται στις 13 Οκτώβρη 1943. Απολογισμός: 544 νεκροί

— Το  ALMA  στο Ιόνιο χτυπημένο από το βρετανικό υποβρύχιο Torbay. Απολογισμός: 300 νεκροί

— Το επιταγμένο από τους Γερμανούς ιταλικό εμπορικό πλοίο SS GAETANO DONIZETTI, μόλις φεύγει από τη Ρόδο, με 1.576 Ιταλούς αιχμαλώτους και 200 Γερμανούς φρουρούς, στις 23 Σεπτέμβρη 1943, χτυπιέται από το βρετανικό HMS Eclipse και βυθίζεται αύτανδρο. Απολογισμός: 1.776 νεκροί.

— Το Ατμόπλοιο ORIA από Ρόδο προς Πειραιά στις 12 Φλεβάρη 1944 πέφτει στα βράχια της νησίδας Πάτροκλος, στο Σαρωνικό.  Απολογισμός: 4.062 νεκροί.

— Το επιβατηγό/φορτηγό PALMA αποπλέει από Σάμο με 1.000 Ιταλούς αιχμαλώτους και Γερμανούς πλήρωμα, στις  27 Νοέμβρη 1943  δέχεται τορπίλη και βυθίζεται. Απολογισμός: 1.100 νεκροί.

— Το ατμόπλοιο SINFRA αποπλέει από τη Σούδα προς Πειραιά, μεταφέροντας 204 Γερμανούς και 2.389 Ιταλούς αιχμαλώτους. Εξω από τον κόλπο της Σούδας δέχεται αεροπορική επίθεση από 10 Αμερικανικά και Βρετανικά αεροσκάφη,  στις 18 Οκτώβρη 1943 και βυθίζεται. Απολογισμός: 1.857 νεκροί.

— Το Ατμόπλοιο PETRELLA αποπλέει από Κρήτη προς Πειραιά, μεταφέροντας 3.173 Ιταλούς αιχμαλώτους στοιβαγμένους στα αμπάρια του, και Γερμανική συνοδεία. Στις 8 Φλεβάρη 1944 το χτυπάει τορπίλη από το βρετανικό  υποβρύχιο HMS Sportsman και βυθίζεται. Απολογισμός: 2.670 νεκροί.

— Το φορτηγό SIFNOS αποπλέει από Σουδα/Κρητη προς Πειραιά, στις 4 Μάρτη 1944 και δέχεται επίθεση από συμμαχικά αεροσκάφη. Απολογισμός: 59 νεκροί.

Πάνω σειρά: αριστερά το ΑΡΝΤΕΝΑ, στη μέση το SIFRA, δεξιά το GAETANO DONIZETTI. Κάτω: αριστερά το MARIO ROSSELLI, στη μέση το PETRELLA και δεξιά το MARGUERITΕ (πρώην San Mames)

Τα περισσότερα πλοία χτυπήθηκαν από υποβρύχια ή αεροπλάνα, παρόλο που ήταν γνωστό ότι επρόκειτο για πλοία Μεταφοράς Αιχμαλώτων Πολέμου.

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στον Ημεροδρόμο στις 12 Φλεβάρη 2018

ΠΗΓΕΣ:

IL NAUFRAGIO DEL PIROSCAFO ORIA – 12 febbraio 1944

ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ. Ένα μνημείο στα Λεγρενά για τα θύμαστα του μεγαλύτερου ναυαγίου στη Μεσόγειο

iefimerida 13.2.2017

Ζερβούδη Α., Το ναυάγιο του  «Όρια» Η μεγαλύτερη ναυτική τραγωδία στο Αιγαίο κατά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο, Πόλεμος και ιστορία, τχ. 54, Ιούλιος – Αύγουστος 2002.

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Του Βασίλη Καλαματιανού.

Ήταν Ιούλιος και Αύγουστος του 1960 στο Κέντρο Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων Καλαμάτας. Η ζέστη ήταν αφόρητη. Η εκπαίδευση περιλάμβανε και την πλευρά της «εθνικής διαπαιδαγώγησης» βασικά στοιχεία της οποίας ήταν τα εμβατήρια-τραγούδια. Τα γνωστά στους μεγάλους «Έξω Βουλγαρία», «Έχω μια αδερφή, τη λένε Βόρειο Ήπειρο» και «Ο στρατός μας που πήγε στην Κορέα πολεμούσε για τα ιδανικά. Έχει βάψει τους κίτρινους στο αίμα δείχνοντάς τους τι θα πει λευτεριά».

Ήταν λίγο μετά από τότε που ο έλληνας υπουργός Άμυνας, υποδεχόμενος τον αμερικανό στρατηγό Βαν Φλιτ, δείχνοντάς του το τιμητικό στρατιωτικό απόσπασμα, του είπε το αμίμητο υποδουλωτικό «στρατηγέ Βαν Φλιτ ιδού ο στρατός σου».

Έγινε αυτή η αναφορά γιατί θεωρώ ότι τα γεγονότα του τελευταίου διαστήματος -νόμοι, αποφάσεις, χειρισμοί και προπαγάνδα της κυβέρνησης- μας οδηγούν ακριβώς εκεί.

Η αποικιακού τύπου συμφωνία παραχώρησης στρατιωτικών βάσεων και άλλων διευκολύνσεων στις ΗΠΑ και μάλιστα αμισθί και χωρίς δέσμευση χρήσης είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Συστοιχία Patriotκαι 130 ένστολοι θα σταλούν στη Σαουδική Αραβία. Προκαλούν πρόσθετα οι δηλώσεις του ΥΠΕΘΑ ότι η αποστολή Patriot «δεν θα έχει αρνητική επίπτωση στην αντιαεροπορική κάλυψη της χώρας» κι ότι έτσι η Ελλάδα αποδείχνει ότι είναι παράγοντας σταθερότητας κλπ. Γνωρίζουμε βέβαια ότι αυτό είναι στα πλαίσια της λογικής «των προθύμων», η χαρά του Κυριάκου Μητσοτάκη και της κυβέρνησής του.

Τραγελαφικοί και επικίνδυνοι είναι οι χειρισμοί της κυβέρνησης για την αντιμετώπιση της Τουρκίας.

Το τουρκικό ερευνητικό σκάφος το παρέσυρε το κύμα στα ελληνικά χωρικά ύδατα, μας έλεγαν. Λίγο αργότερα φάνηκε το ακριβώς αντίθετο.

Ο Ερντογάν δηλώνει ότι είπε να μη γίνει κάτι από την πλευρά της Ελλάδας στα Ίμια και δεν έγινε. Εδώ υπάρχει μπέρδεμα μεταξύ ΥΠΕΘΑ και ΥΠΕΞ. Καταλήγουν ότι ακολουθούν πολιτική μη πρόκλησης. Ταυτόχρονα ανακοινώνουν συνάντηση στρατιωτικών Ελλάδας-Τουρκίας στην Ελλάδα αλλά μετά τη σύνοδο του ΝΑΤΟ.

Για όλα αυτά προσπαθούν να απαντήσουν με την επιστολή του αμερικανού ΥΠΕΞ και τη δήλωση Τραμπ που είναι ευχολόγια ή προβολή της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, όταν π.χ. μετά την υπογραφή και κύρωση από τη Βουλή της συμφωνίας για τις βάσεις, δηλώνουν ότι η Ελλάδα είναι αξιόπιστος σύμμαχος και στρατηγικός εταίρος. Προβάλλεται από την κυβέρνηση η «άσκηση Μ. Αλέξανδρος» με συμμετοχή αμερικανικών και γαλλικών δυνάμεων. Δε λέγεται όμως κουβέντα από την πλευρά της κυβέρνησης για το πού στοχεύει η άσκηση. Αφήνουν να φανεί ότι είναι απάντηση στις τουρκικές προκλήσεις. Γνωρίζουμε όμως ότι αυτό δεν έχει καμμία βάση, άλλος είναι ο στόχος, η Ρωσία.

Ωστόσο, για να είμαστε δίκαιοι, οι προκλήσεις της Τουρκίας δεν οφείλονται στην πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ και του Κ. Μητσοτάκη αν και αυτοί έχουν ευθύνες για την αντιμετώπιση τους.

Τα πρόσφατα γεγονότα -οι προκλήσεις, οι απειλές και οι διεκδικήσεις της Τουρκίας- σχετίζονται με υποχωρήσεις και παραχωρήσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων άμυνας της χώρας, με επιδράσεις αρνητικές και στον τομέα της οικονομίας. Αυτό γίνεται διαχρονικά από τις ελληνικές κυβερνήσεις στο όνομα ικανοποίησης απαιτήσεων ισχυρών συμμάχων, της Αγγλίας και των ΗΠΑ, των οποίων τα στρατηγικά συμφέροντα κατά καιρούς συνέπιπταν με αυτά της Τουρκίας. Παραχωρήσεις που έγιναν στο όνομα της συνοχής του ΝΑΤΟ, την αντιμετώπιση του «από Βορά κινδύνου» παλιότερα, της Ρωσίας σήμερα.

Ενδεικτικά αλλά απολύτως χαρακτηριστικά αναφέρουμε:

• Τις συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου για το Κυπριακό όπου στην ουσία προβλεπόταν τριχοτόμηση και ένταξη στο ΝΑΤΟ.
• Οι συμφωνίες των κυβερνήσεων Κωνσταντίνου Καραμανλή και Ανδρέα Παπανδρέου με τις αντίστοιχες της Τουρκίας για αποχή έρευνας και άντληση υδρογονανθράκων στο Αιγαίο.
• Η συμφωνία της Μαδρίτης μεταξύ Σημίτη και Ντεμιρέλ στην οποία αναγνωρίζονται συμφέροντα και ενδιαφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο.
• Η αντιμετώπιση της κρίσης στα Ίμια.
• Η υποχώρηση στις απειλές της Τουρκίας στο ζήτημα της επέκτασης των χωρικών υδάτων πέραν των 6 μιλίων, εξασφαλίζοντας βέβαια την ελεύθερη ναυσιπλοΐα με βάση τους κανόνες του διεθνούς δικαίου.

Η απαλλαγή της χώρας και του λαού μας από την επικίνδυνη αυτή κατάσταση δεν είναι εύκολη. Υπήρχαν ευνοϊκότερες συνθήκες και συσχετισμοί που δεν αξιοποιήθηκαν. Η ανάπτυξη κινήματος ενάντια στον πόλεμο, για την απομάκρυνση των αμερικανικών βάσεων και την αποδέσμευση από το ΝΑΤΟ, η συνεργασία με κινήματα, λαούς και κυβερνήσειςγι’ αυτό το σκοπό είναι πρόσφορος δρόμος.

ΠΗΓΗ:  ergatikosagwnas.gr

Σύμφωνα με ανακοίνωση της διορισμένης (δικαστικά) Διοίκησης της ΓΣΕΕ αυτή αποφάσισε την πραγματοποίηση συνεδρίου με μοναδικό θέμα την εκλογή νέας Διοίκησης....

Οι δυνάμεις του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού με την απόφασή τους αυτή στην ουσία συνομολόγησαν να μην γίνει συνέδριο, αφού αυτό δεν θα περιλαμβάνει κατά οποιοδήποτε τρόπο την συζήτηση για τα εργατικά προβλήματα και την κλιμακούμενη επίθεση από το κεφάλαιο και την αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική που στην κοινή ατζέντα τους έχουν από την μια το παραπέρα χτύπημα των εργατικών δικαιωμάτων και από την άλλη την ενίσχυση των προνομίων της εγχώριας και διεθνούς επιχειρηματικής ελίτ, η οποία επελαύνει στην χώρα μας με "εμβληματικές" επενδύσεις παίρνοντας έναντι πινακίου φακής τον λαϊκό πλούτο και τις δημόσιες παραγωγικές επιχειρήσεις.

Από την άλλη είναι σαφές ότι έχουν διαμορφώσει στα μέτρα τους τον συσχετισμό δύναμης (στο επικείμενο συνέδριο) μέσα από το οποίο ευελπιστούν σε μια νέα πανηγυρική επανεκλογή τους.... μέσα από εκτεταμένη νόθευση της βούλησης των εργαζομένων για να συνεχίσουν το θεάρεστο έργο η ΓΣΕΕ να είναι μια Α.Ε μέσα από τα πολυποίκιλα και σκανδαλώδη προγράμματα που χρηματοδοτούνται από την Ε.Ε και την κυβέρνηση και βεβαίως μένοντας πιστή στο δόγμα που προστάζει το κεφάλαιο, αυτό της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του!

Είναι επίσης προφανές ότι οι δυνάμεις αυτές έχουν εξασφαλίσει την ενεργό στήριξη της κυβέρνησης για το συνέδριο παρωδία που προετοιμάζουν για να αναπαράγουν αυτούς τους πλαστούς συσχετισμούς και η κυβέρνηση με συνέπεια προσανατολισμένη στην γραμμή "νόμος και τάξη" θα αποτελέσει με τις δυνάμεις καταστολής το εργαλείο για να ευοδωθούν οι σχεδιασμοί του αντιδραστικού αυτού μορφώματος που έχει κατσικωθεί στις πλάτες των εργαζομένων.

Οι πρόσφατες προκλητικές δηλώσεις Βρούτση στην Βουλή επιβεβαιώνουν αυτήν την εκτίμησή μας.

Είναι φανερό ότι οι εξελίξεις αυτές επιτείνουν το αδιέξοδο και διαμορφώνουν ένα αρνητικό τοπίο για την ανάγκη αντιμετώπισης των οξυμένων εργατικών προβλημάτων.

Οι εργαζόμενοι πρέπει να συνεχίσουν τον αγώνα τους μη περιμένοντας το παραμικρό από τους "αστέρες" του εργοδοτικού συνδικαλισμού που έχουν προ πολλού επιλέξει άλλο στρατόπεδο, αυτό που αντιστρατεύεται τα άμεσα και μακροπρόθεσμα συμφέροντά τους και στην παρούσα φάση να δηλώσουν σύσσωμοι την μαζική δυναμική και αγωνιστική συμμετοχή τους στην απεργία της 18/2/2020 ενάντια στο νέο ασφαλιστικό τερατούργημα της κυβέρνησης.

Οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι στην ΓΣΕΕ

της Ταξικής Εργατικής Συσπείρωσης του Ε.Κ. Πειραιά

1) Νταλακογεώργος Αντώνης

2) Μπανάσιος Απόστολος

Άρθρο του Προέδρου της ΠΕΝΕΝ

Στις 31/1/2020 αργά το βράδυ στις εγκαταστάσεις της MOTOROILτης εφοπλιστικής οικογένειας Βαρδινογιάννη σημειώθηκε ένα πολύ σοβαρό εργατικό ατύχημα στο βοηθητικό ιατρείο της μονάδας παραγωγής βενζίνης υπ' αριθμό 3.700.

Αποτέλεσμα ήταν να σακατευτούν 4 εργαζόμενοι ηλικίας 55, 38 και 41 ετών καθώς και ένας νοσηλευτής.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που προέκυψαν η κατάσταση των τραυματισμένων οι οποίοι έφεραν εκτεταμένα εγκαύματα ήταν εξαιρετικά σοβαρή αφού μεταφέρθηκαν στο Θριάσιο νοσοκομείο Ελευσίνας και το Γενικό Κρατικό Αθηνών, διασωληνώθηκαν και σύμφωνα με τους γιατρούς η κατάστασή τους θεωρείται βαρύτατη και κρίσιμη....

Έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον πώς τα αστικά ΜΜΕ, τηλεοπτικά κανάλια - ραδιόφωνα - εφημερίδες και ιστοσελίδες στο διαδίκτυο, αντιμετώπισαν το συγκεκριμένο περιστατικό.

Το περιστατικό είχε γνωστοποιηθεί το Σάββατο το πρωί, η συντριπτική πλειοψηφία των ΜΜΕ είχε προκλητικά αποσιωπήσει την συγκλονιστική αυτή είδηση για το σοβαρότατο εργατικό ατύχημα.

Ενδιαφέρον επίσης έχει το γεγονός ότι όταν αυτό παρουσιάστηκε από κάποιες ιστοσελίδες είχε συντελεστεί η σχετική δημοσιογραφική επεξεργασία με τρόπο που έδειχνε καταφανώς ότι οι σχετικές επεξεργασίες είχαν γίνει από το ίδιο κέντρο, προφανώς της γνωστής εφοπλιστικής οικογένειας με αποτέλεσμα τα σχετικά ρεπορτάζ να παρουσιάζονται πανομοιότυπα αφού είχαν την ίδια πηγή επεξεργασίας....

Παρακολουθώντας και τις επόμενες μέρες τα κυριότερα αστικά ΜΜΕ επιβεβαιώνεται ότι η σχετική είδηση "θάφτηκε" κυριολεκτικά στο όνομα της αντικειμενικής πλουραλιστικής ενημέρωσης....

Σημειώνουμε επίσης ότι ανάλογη τύχη είχε παρόμοιο εργατικό ατύχημα που έγινε στα διυλιστήρια της MOTOROIL στις αρχές της δεκαετίας του 1990.

Στις 2/2/2020 διαβάζουμε κοινή ανακοίνωση του Σωματείου εργαζομένων στην MOTOROIL, του Εργατικού Κέντρου Κορίνθου και της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενέργειας οι οποίοι δεν λένε το παραμικρό για τις ευθύνες της εταιρείας και στην ουσία αναπαράγουν την προπαγάνδα της αποφεύγοντας να μιλήσουν για καταλογισμό ευθυνών αλλά ούτε τον τίτλο της επιχείρησης δεν αποκαλύπτουν.....

Παρά ταύτα προσεύχονται να μην χάσουν την ζωή τους οι σακατεμένοι εργάτες από το έγκλημα της MOTOROIL. Αυτό θα πει συνδικαλιστική εκπροσώπηση ....

Εξάλλου το ανωτέρω Σωματείο πριν λίγες μέρες για να δώσουμε το στίγμα του σε ειδική τιμητική εκδήλωση είχε βραβεύσει τον διευθυντή βιομηχανικών και δημόσιων σχέσεων του διυλιστηρίου Δημήτρη Κανελλόπουλο...

Ο καθείς εφ' ω ετάχθη....!!!

Έχει σημασία για να ξεκαθαρίσουμε την ομιχλώδη κατάσταση που δημιουργεί το αστικό μιντιακό κατεστημένο και οι δεσμοί εξάρτησης από τους μεγαλοεφοπλιστές που έχουν το πάνω χέρι στα ΜΜΕ, να σημειώσουμε ότι για μας αποτελεί κανόνα τα εργοδοτικά εγκλήματα από τα οποία χάνουν την ζωή τους εργαζόμενοι οι αιτίες πρέπει να αναζητούνται στις συνθήκες, στους όρους δουλειάς και στα πλημμελή έως ανύπαρκτα μέτρα ασφάλειας τα οποία δυστυχώς επιδεινώνονται με ραγδαίους ρυθμούς.

Είναι επίσης οι ελλείψεις στο προσωπικό, η εντατικοποίηση και η μεγάλη πίεση που ασκείται στην κατεύθυνση λιγότεροι εργαζόμενοι να βγάλουν την δουλειά έτσι ώστε να μεγιστοποιείται το κυνήγι του εργοδοτικού κέρδους και μέσα σε αυτό το τριτοκοσμικό περιβάλλον να τίθεται σε κίνδυνο η ασφάλεια και η ζωή των εργαζομένων.

Στην MOTOROILτο τελευταίο διάστημα αυτή η πίεση είναι πολλαπλάσια με σκοπό να επιταχυνθούν οι διαδικασίες για την επαναλειτουργία μιας σειράς μονάδων. Σε μια τέτοια περίοδο είχε σημειωθεί ανάλογο ατύχημα - έγκλημα που έχασαν την ζωή τους 4 εργάτες στα ΕΛ.ΠΕ.

Ας δούμε τώρα ένα περιστατικό που έχει δύο κοινά στοιχεία με το παραπάνω 1) ότι πρόκειται επίσης για γνωστή εφοπλιστική οικογένεια και 2) για τον ρόλο επίσης των αστικών ΜΜΕ.

Ο λόγος για την "εμβληματική" πολυδιαφημισμένη επένδυση του ελληνικού από την εφοπλιστική οικογένεια Λάτση.

Όπως προκύπτει από τα σχετικά στοιχεία που έχουν δημοσιοποιηθεί, σε ελάχιστα και μεμονωμένα αριστερής κατεύθυνσης ΜΜΕ, το έργο του ελληνικού από την αρχή έως το τέλος θα κατασκευασθεί με δάνεια των ελληνικών τραπεζών, δηλαδή από τον ίδιο τον μόχθο του ελληνικού λαού, ο οποίος εξακολουθεί να υφίσταται τις τραγικές συνέπειες των βάρβαρων μνημονιακών πολιτικών για να σταθεροποιηθεί και να ανακάμψει η κερδοφορία του κεφαλαίου και να ενισχυθεί παραπέρα η ανταγωνιστικότητά του...

Η εταιρεία Λάτση (LAMDADEVELOPMENT) η οποία ανέλαβε το έργο του Ελληνικού στις 27/1 συμφώνησε με τις τράπεζες EUROBANKκαι Πειραιώς για κοινοπρακτικά δάνεια ύψους 1,2 δις ευρώ.

Με τα δάνεια αυτά θα καλυφθούν όλες οι εργασίες της πρώτης 5ετίας του έργου, παραλιακή ζώνη, συγκροτήματα κατοικιών, εμπορικές χρήσεις, τα δύο εμπορικά κέντρα στην Λεωφόρο Βουλιαγμένης στον Άγιο Κοσμά κ.λπ.

Επιπρόσθετα οι ίδιες τράπεζες θα εκδώσουν τραπεζικές εγγυητικές επιστολές έως 500 εκατομμύρια ευρώ για όλες τις υποχρεώσεις της εταιρείας που απαιτούν εγγυήσεις.

Το πιο εξοργιστικό στην σκανδαλώδη αυτή υπόθεση είναι ότι τα δικαιώματα εξασφάλισης των τραπεζών θα αφορούν υποθήκες επί μέρους των ακινήτων της ΕΛΛΗΝΙΚΟ Α.Ε, την ενεχυρίαση μετοχών της εταιρείας του έργου καθώς και ενεχυρίαση των εσόδων από την εκμετάλλευση του έργου!!!

Με τον τρόπο αυτό η μεγαλειώδης επένδυση από την οικογένεια Λάτση οδηγείται να μην βάλει αυτή ούτε ένα ευρώ!!!

Στην πώληση και στην αποκαλούμενη αξιοποίησή του Ελληνικού συνέπραξε σύσσωμο το υποταγμένο αστικό πολιτικό προσωπικό και σήμερα ανταγωνίζονται μεταξύ του ποιός συνέβαλε ή θα συμβάλει περισσότερο να προχωρήσει αυτή η "επένδυση".

Με την σειρά του το πολύμορφο μιντιακό κατεστημένο από την μια αποσιώπησε παντελώς ότι η αγορά του Ελληνικού έγινε εξ ολοκλήρου με δάνεια των ελληνικών τραπεζών ενώ οι Βαρδινογιάννηδες (STARChanel - AlphaTV) και οι Λάτσηδες αγιοποιούνται και διαφημίζονται για τις μεγάλες ευεργεσίες τους....

Οι δύο "πολυβραβευμένες" Μαριάννες των εφοπλιστικών οικογενειών δεσπόζουν στα ΜΜΕ καθημερινά με τις "γενναίες" τους δωρεές και την "κοινωνική προσφορά" τους (οι οποίες είναι πενταροδεκάρες από τα κέρδη που βγάζουν κυρίως από την ασύδοτη επιχειρηματική δραστηριότητά τους στην Ναυτιλία) αλλά και τα εμβληματικά έργα - επενδύσεις που αναλαμβάνουν και τα οποία συνιστούν ένα διαρκές τερατώδες σκάνδαλο (οικονομικό - πολιτικό) που το πολιτικό τους προσωπικό και τα ελεγχόμενα από αυτούς ΜΜΕ έχουν κυριολεκτικά και προκλητικά αποσιωπήσει.

Κατά τα άλλα τα ΜΜΕ αποδείχνουν καθημερινά την πίστη και αφοσίωσή τους στην πολυφωνία, τον πλουραλισμό και βεβαίως στην αντικειμενικότητα!!!

Αυτά τα ΜΜΕ και το εξαγορασμένο δημοσιογραφικό σκυλολόϊ που έχουν στην υπηρεσία τους με τα ίδια ή και νεότερα σήμερα πρόσωπα (εδώ να διευκρινίσουμε ότι όλοι αυτοί ούτε εκπροσωπούν ούτε εκφράζουν την μεγάλη πλειοψηφία των δημοσιογράφων που μέσα σε ασφυκτικές και αντίξοες συνθήκες και εργοδοτικές παρεμβάσεις προσπαθούν για την αντικειμενική πληροφόρηση) μέχρι και το τέλος της δεκαετίας του 1990 στα μεγάλα εγκλήματα με τα σαπιοκάραβα των ελλήνων εφοπλιστών προσπαθούσαν να περάσουν στην κοινή γνώμη ότι για τα εκατοντάδες ναυάγια και άλλα ναυτικά ατυχήματα υπεύθυνα ήταν τα ανθρώπινα λάθη, δηλαδή έφταιγαν οι ίδιοι οι ναυτεργάτες!!!

Αυτά τα δημοσιεύματα με την σειρά τους ακολουθούσαν και τα νομιμοποιούσαν πορίσματα δημόσιων υπηρεσιών (π.χ ΑΣΝΑ) που απενοχοποίησαν τις εγκληματικές ευθύνες των εφοπλιστών και στοχοποίησαν τους πνιγμένους ή σακατεμένους έλληνες και αλλοδαπούς Ναυτεργάτες ως υπεύθυνους....

Για τις πρωτοφανείς αυτές δολοφονίες κανένας εφοπλιστής δεν πήγε ποτέ φυλακή!!!

Σήμερα ορισμένοι από αυτούς έχουν κεντρικό ρόλο στην Ναυτιλία και το βεβαρυμμένο ποινικό τους μητρώο στα ναυτικά ατυχήματα έχει ξεχαστεί!!

Κλείνοντας το σημείωμά μας αυτό θυμίζουμε, γιατί ταιριάζει και κουμπώνει άριστα με όλα τα παραπάνω, μια απίστευτη αλλά άκρως αποκαλυπτική αναφορά πρώην Υπουργού Ε.Ν, ο οποίος σε συνέντευξή του σε περιοδικό lifestyle είχε δηλώσει ότι παραμονή των μέτρων με τα οποία η τότε κυβέρνηση κατάργησε με μια μονοκονδυλιά τα εναπομείναντα κατώτερα πληρώματα στην ποντοπόρο ναυτιλία, ο ίδιος ήταν φιλοξενούμενος από γνωστό μέλος της οικογένειας Βαρδινογιάννη σε ιδιόκτητο σαλέ του ίδιου στην Αράχωβα και μαζί έπαιζαν μπιρίμπα....

Τις αμέσως επόμενες μέρες ο ίδιος ως Υπουργός Ε.Ν έβαλε φαρδιά - πλατιά την υπογραφή του (στο όνομα της ανταγωνιστικότητας της ναυτιλίας) μειώνοντας τις συνθέσεις μέσω των εγκριτικών πράξεων στις οποίες είχε πρωταγωνιστήσει τόσο η ΕΕΕ όσο και ο μεγαλοεφοπλιστής Βαρδινογιάννης....

Η απώλειες των θέσεων των ελλήνων Ναυτεργατών ξεπέρασαν τις 4.500.

Μεγάλη η τιμή του....!!!!, για την φιλοξενία του στο Βαρδινογιάννικο σαλέ εννοούμε....!!!

Βαρδινογιάννης - Λάτσης μπορεί να μην έχουν κάποια επίσημη - δημόσια ιδιότητα στα συλλογικά όργανα των εφοπλιστών, η επιρροή τους όμως στην χάραξη και στον σχεδιασμό της Ναυτιλιακής πολιτικής (και όχι μόνο) είχε και έχει βαρύνουσα σημασία....

Αντώνης Νταλακογεώργος

Υ.Γ. Για να μη ξεχνιόμαστε, ο γνωστός Θ. Ευαγγελάκης (Πρόεδρος ΠΕΜΕΝ) εξασφάλισε και φέτος δισέλιδη διαφήμιση για το ημερολόγιο του Σωματείου σε ιλουστρασιόν χαρτί από την ναυτιλιακή εταιρεία AVININTERNATIONAL η οποία ανήκει στην οικογένεια Βαρδινογιάννη, όπως ακριβώς έκανε και το εργοδοτικό σωματείο της MOTOROIL!!!

Οι "φίλοι μας" του ΠΑΜΕ να τον χαίρονται.....

Το άρθρο αυτό είναι το 5ο από τα 60 που θα δημοσιευτούν μέσα στο 2020 που θα αφορούν το κομπραδόρικο εφοπλιστικό κεφάλαιο.