Τη σαρωτική αφαίρεση των αναρτήσεων σε Instagram και Facebook που είναι επικριτικές για το Ισραήλ -ή υποστηρικτικές προς τους Παλαιστίνιους- ενορχήστρωσε η κυβέρνηση του Ισραήλ, σύμφωνα με εσωτερικά δεδομένα της Meta που περιήλθαν στην κατοχή του Drop Site News.

Τα δεδομένα δείχνουν ότι η Meta έχει συμμορφωθεί με το 94% των αιτημάτων αφαίρεσης που εκδόθηκαν από το Ισραήλ από τις 7 Οκτωβρίου 2023. Το Ισραήλ είναι μακράν ο μεγαλύτερος αποστολέας αιτημάτων αφαίρεσης παγκοσμίως, και η Meta ακολούθησε το παράδειγμά της – διευρύνοντας το πλαίσιο των αναρτήσεων που αφαιρεί αυτόματα και δημιουργώντας αυτό που μπορεί να αποκληθεί η μεγαλύτερη επιχείρηση μαζικής λογοκρισίας στη σύγχρονη ιστορία.

Τα κυβερνητικά αιτήματα για διαγραφή επικεντρώνονται γενικά σε αναρτήσεις που γίνονται από πολίτες εκτός των συνόρων της κυβέρνησης αυτής, δήλωσαν οι πληροφοριοδότες της Meta. Αυτό που κάνει την εκστρατεία του Ισραήλ μοναδική είναι η επιτυχία της στη λογοκρισία του λόγου σε πολλές χώρες εκτός του Ισραήλ. Επιπλέον, το σχέδιο λογοκρισίας του Ισραήλ θα έχει επιπτώσεις και στο μέλλον, δήλωσαν, καθώς το πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης που εκπαιδεύει επί του παρόντος η Meta για τον έλεγχο περιεχομένου θα βασίσει τις μελλοντικές αποφάσεις στην επιτυχή κατάργηση περιεχομένου που ασκεί κριτική στη γενοκτονία του Ισραήλ.

Τα δεδομένα, τα οποία συγκεντρώθηκαν και παραδόθηκαν στο Drop Site News από πληροφοριοδότες, αποκαλύπτουν τους εσωτερικούς μηχανισμούς του «Οργανισμού Ακεραιότητας» (Integrity Organisation) της Meta – ενός οργανισμού που είναι αφιερωμένος στη διασφάλιση της ασφάλειας και της αυθεντικότητας στις πλατφόρμες της. Τα αιτήματα αφαίρεσης περιεχομένου (Takedown requests, TDRs) επιτρέπουν σε άτομα, οργανισμούς και κυβερνητικούς αξιωματούχους να ζητούν την αφαίρεση περιεχομένου που φέρεται να παραβιάζει τις πολιτικές της Meta. Τα έγγραφα δείχνουν ότι η συντριπτική πλειονότητα των αιτημάτων του Ισραήλ -95%- υποβάλλονται στις κατηγορίες «τρομοκρατία» ή «υποκίνηση σε βία» της Meta. Και τα αιτήματα του Ισραήλ στοχεύουν κατά συντριπτική πλειοψηφία χρήστες από αραβικά και μουσουλμανικά έθνη σε μια μαζική προσπάθεια να φιμωθεί κάθε κριτική στο Ισραήλ.

Πολλές ανεξάρτητες πηγές μέσα στη Meta επιβεβαίωσαν την αυθεντικότητα των πληροφοριών που παρείχαν οι πληροφοριοδότες. Τα δεδομένα δείχνουν επίσης ότι η Meta αφαίρεσε πάνω από 90.000 αναρτήσεις για να συμμορφωθεί με τα TDRs που υπέβαλε η ισραηλινή κυβέρνηση, κατά μέσο όρο σε 30 δευτερόλεπτα. Η Meta προώθησε σημαντικά τις αυτοματοποιημένες αφαιρέσεις από τις 7 Οκτωβρίου, με αποτέλεσμα περίπου 38,8 εκατομμύρια πρόσθετες αναρτήσεις να «καταπολεμηθούν» σε όλο το Facebook και το Instagram από τα τέλη του 2023. Το «να καταπολεμηθούν» (actioned upon) σε όρους Facebook σημαίνει ότι μια ανάρτηση είτε αφαιρέθηκε, είτε απαγορεύτηκε, είτε μειώθηκε η ορατότητα της.

Αιτήματα κατάργησης

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που διέρρευσαν, όλα τα TDR της ισραηλινής κυβέρνησης μετά την 7η Οκτωβρίου περιέχουν ακριβώς το ίδιο κείμενο καταγγελίας, ανεξάρτητα από την ουσία του περιεχομένου που αμφισβητείται. Πηγές ανέφεραν ότι ούτε ένα ισραηλινό TDR δεν περιγράφει την ακριβή φύση του περιεχομένου που καταγγέλλεται, παρόλο που τα αιτήματα παραπέμπουν κατά μέσο όρο σε 15 διαφορετικά κομμάτια περιεχομένου. Αντ’ αυτού, οι αναφορές αναφέρουν απλώς, εκτός από την περιγραφή των επιθέσεων της 7ης Οκτωβρίου, ότι: «Πρόκειται για επείγον αίτημα σχετικά με βίντεο που αναρτήθηκαν στο Facebook και περιέχουν υποκινούμενο περιεχόμενο. Το αρχείο που επισυνάπτεται σε αυτό το αίτημα περιέχει σύνδεσμο [sic] σε περιεχόμενο που παραβιάζει τα άρθρα 24(α) και 24(β) του ισραηλινού αντιτρομοκρατικού νόμου (2016), ο οποίος απαγορεύει την υποκίνηση σε τρομοκρατία, τον έπαινο για τρομοκρατικές πράξεις και την αναγνώριση ή υποστήριξη τρομοκρατικών οργανώσεων. Επιπλέον, αρκετοί από τους συνδέσμους παραβιάζουν το άρθρο 2(4) του νόμου περί προστασίας της ιδιωτικής ζωής (1982), ο οποίος απαγορεύει τη δημοσίευση εικόνων σε συνθήκες που θα μπορούσαν να ταπεινώσουν το εικονιζόμενο πρόσωπο, καθώς περιέχουν εικόνες σκοτωμένων, τραυματιών και απαχθέντων. Επιπλέον, κατά την άποψή μας, το περιεχόμενο της συνημμένης έκθεσης παραβιάζει τα κοινοτικά πρότυπα του Facebook»

Το σύστημα επιβολής του περιεχομένου της Meta επεξεργάζεται τις αναφορές που υποβάλλονται από τους χρήστες μέσω διαφορετικών οδών, ανάλογα με το ποιος την αναφέρει. Οι τακτικοί χρήστες μπορούν να αναφέρουν δημοσιεύσεις μέσω της ενσωματωμένης λειτουργίας αναφοράς της πλατφόρμας, καλώντας για αναθεώρηση. Οι αναφερόμενες αναρτήσεις συνήθως χαρακτηρίζονται πρώτα ως παραβιάζουσες ή μη παραβιάζουσες από μοντέλα μηχανικής μάθησης, αν και μερικές φορές τις εξετάζουν και διαχειριστές περιεχομένου. Εάν η τεχνητή νοημοσύνη αποδώσει υψηλή βαθμολογία εμπιστοσύνης που υποδεικνύει παραβίαση, η ανάρτηση αφαιρείται αυτόματα. Εάν η βαθμολογία εμπιστοσύνης είναι χαμηλή, οι ανθρώπινοι διαχειριστές εξετάζουν την ανάρτηση πριν αποφασίσουν αν θα αναλάβουν δράση.

Οι κυβερνήσεις και οι οργανισμοί, από την άλλη πλευρά, διαθέτουν προνομιακούς διαύλους για την ενεργοποίηση της αναθεώρησης του περιεχομένου. Οι αναφορές που υποβάλλονται μέσω αυτών των καναλιών λαμβάνουν υψηλότερη προτεραιότητα και σχεδόν πάντα εξετάζονται από διαχειριστές και όχι από τεχνητή νοημοσύνη. Αφού εξεταστούν από ανθρώπους, οι αξιολογήσεις επιστρέφουν στο σύστημα Τεχνητής Νοημοσύνης της Meta για να το βοηθήσουν να αξιολογήσει καλύτερα παρόμοιο περιεχόμενο στο μέλλον. Ενώ οι καθημερινοί χρήστες μπορούν επίσης να υποβάλλουν TDRs, σπάνια λαμβάνονται υπόψη. Οι υποβαλλόμενες από την κυβέρνηση TDR είναι πολύ πιο πιθανό να οδηγήσουν σε αφαίρεση περιεχομένου.

Η Meta έχει συμμορφωθεί σε συντριπτικό βαθμό με τα αιτήματα του Ισραήλ, κάνοντας μια εξαίρεση για τον ισραηλινό κυβερνητικό λογαριασμό, αφαιρώντας αναρτήσεις χωρίς ανθρώπινες αξιολογήσεις, σύμφωνα με τους πληροφοριοδότες, ενώ εξακολουθεί να τροφοδοτεί τα δεδομένα αυτά πίσω στην τεχνητή νοημοσύνη της Meta. Μια έκθεση του Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (HRW) που διερεύνησε τη μετριοπάθεια της Meta για το φιλοπαλαιστινιακό περιεχόμενο μετά την 7η Οκτωβρίου διαπίστωσε ότι, από τις 1.050 αναρτήσεις που κατέγραψε το HRW ως κατεβασμένες ή καταπιεσμένες στο Facebook ή το Instagram, οι 1.049 αφορούσαν ειρηνικό περιεχόμενο υπέρ της Παλαιστίνης, ενώ μόλις μία ανάρτηση είχε περιεχόμενο υπέρ του Ισραήλ.

Μια πηγή από τον Οργανισμό Ακεραιότητας της Meta επιβεβαίωσε ότι εσωτερικές αναθεωρήσεις του αυτοματοποιημένου μετριασμού τους διαπίστωσαν ότι το φιλοπαλαιστινιακό περιεχόμενο που παρότι δεν παραβίαζε τις πολιτικές της Meta αφαιρούνταν συχνά. Σε άλλες περιπτώσεις, το φιλοπαλαιστινιακό περιεχόμενο που θα έπρεπε απλώς να είχε αφαιρεθεί, έλαβε «strike», το οποίο υποδηλώνει ένα πιο σοβαρό αδίκημα. Σε περίπτωση που ένας λογαριασμός λάβει πάρα πολλά «strikes» σε περιεχόμενο που δημοσιεύει, ολόκληρος ο λογαριασμός μπορεί να αφαιρεθεί από τις πλατφόρμες της Meta.

Όταν εκφράστηκαν ανησυχίες σχετικά με την αφαίρεση του φιλοπαλαιστινιακού περιεχομένου εντός του Οργανισμού Ακεραιότητας, είπε η πηγή, η ηγεσία απάντησε λέγοντας ότι προτιμούσε να επιβάλει υπερβολική καταστολή κατά του δυνητικά παραβατικού περιεχομένου, παρά να διακινδυνεύσει να αφήσει το παραβατικό περιεχόμενο ζωντανό στις πλατφόρμες Meta.

Αφαίρεση, παύση, διακοπή

Στο πλαίσιο της Meta, πολλές θέσεις κλειδιά στην ηγεσία της εταιρείας καλύπτονται από πρόσωπα με προσωπικές διασυνδέσεις με την ισραηλινή κυβέρνηση. Ο Οργανισμός Ακεραιότητας διοικείται από τον Γκι Ρόζεν, έναν πρώην Ισραηλινό στρατιωτικό αξιωματούχο που υπηρέτησε στη μονάδα πληροφοριών του ισραηλινού στρατού, τη Μονάδα 8200. Ο Ρόζεν ήταν ο ιδρυτής της Onavo, μιας εταιρείας ανάλυσης ιστού και VPN, την οποία εξαγόρασε το τότε Facebook τον Οκτώβριο του 2013. (Προηγούμενες αναφορές αποκάλυψαν ότι πριν από την εξαγορά της εταιρείας, το Facebook χρησιμοποιούσε δεδομένα που συνέλεγε η Onavo από τους χρήστες VPN για να παρακολουθεί τις επιδόσεις των ανταγωνιστών της – μέρος της αντι-ανταγωνιστικής συμπεριφοράς που ισχυρίστηκε η Ομοσπονδιακή Επιτροπή Εμπορίου υπό την κυβέρνηση Μπάιντεν στη μήνυσή της κατά της Meta).

Ο Οργανισμός Ακεραιότητας του Ρόζεν λειτουργεί σε συνεργασία με τον Οργανισμό Πολιτικής της Meta, σύμφωνα με τους εργαζόμενους. Ο Οργανισμός Πολιτικής θέτει τους κανόνες και ο Οργανισμός Ακεραιότητας τους επιβάλλει – αλλά οι δύο αλληλοτροφοδοτούνται, είπαν. «Οι αλλαγές στην πολιτική συχνά καθοδηγούνται από τα δεδομένα του Οργανισμού Ακεραιότητας», εξήγησε ένας υπάλληλος της Meta. Από φέτος, ο Τζόελ Κάπλαν αντικατέστησε τον Νικ Κλέγκ ως επικεφαλής του Οργανισμού Πολιτικής. Ο Κάπλαν είναι πρώην αξιωματούχος της κυβέρνησης Μπους, ο οποίος έχει συνεργαστεί στο παρελθόν με Ισραηλινούς αξιωματούχους για την καταπολέμηση της «διαδικτυακής υποκίνησης».

Η Διευθύντρια Δημόσιας Πολιτικής της Meta για το Ισραήλ και την Εβραϊκή Διασπορά, Τζορντάνα Κάτλερ, έχει επίσης παρέμβει για να διερευνήσει το φιλοπαλαιστινιακό περιεχόμενο. Η Κάτλερ είναι πρώην υψηλόβαθμο στέλεχος της ισραηλινής κυβέρνησης και σύμβουλος του πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου. Η Κάτλερ φέρεται να έχει χρησιμοποιήσει το ρόλο της για να επισημάνει το φιλοπαλαιστινιακό περιεχόμενο. Σύμφωνα με εσωτερικές επικοινωνίες που εξέτασε το Drop Site, μόλις τον Μάρτιο, η Κάτλερ έδωσε εντολή στους υπαλλήλους της εταιρείας να αναζητούν και να εξετάζουν περιεχόμενο που αναφέρει τον Γκασάν Καναφανί, τον Άραβα μυθιστοριογράφο που θεωρείται πρωτοπόρος της παλαιστινιακής λογοτεχνίας. Αμέσως πριν από την ένταξή της στη Meta ως ανώτερη υπεύθυνη χάραξης πολιτικής, πέρασε σχεδόν τρία χρόνια ως προσωπάρχης στην ισραηλινή πρεσβεία στην Ουάσιγκτον -και σχεδόν πέντε χρόνια ως αναπληρώτρια ενός από τους ανώτερους συμβούλους του Νετανιάχου, πριν γίνει σύμβουλος του Νετανιάχου για θέματα Διασποράς.

Σύμφωνα με εσωτερικές πληροφορίες που εξέτασε το Drop Site, η Κάτλερ συνέχισε να απαιτεί την εξέταση του περιεχομένου που σχετίζεται με τον Καναφανί στο πλαίσιο της πολιτικής της Meta «Glorification, Support or Representation» ατόμων ή οργανώσεων «που διακηρύσσουν μια βίαιη αποστολή ή εμπλέκονται στη βία για να έχουν παρουσία στις πλατφόρμες μας». Ο Καναφανί, ο οποίος σκοτώθηκε σε βομβιστική επίθεση με αυτοκίνητο το 1972, ενορχηστρωμένη από τη Μοσάντ, υπηρέτησε ως εκπρόσωπος του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PFLP). Το PFLP χαρακτηρίστηκε ως τρομοκρατική ομάδα πάνω από ένα τέταρτο του αιώνα μετά τη δολοφονία του, γεγονός που, σύμφωνα με τις κατευθυντήριες γραμμές της Meta και τις προσπάθειες της Κάτλερ, χρησιμεύει ως βάση για να επισημανθεί το περιεχόμενό του για αφαίρεση, παύση και πιθανή διακοπή λογαριασμού.

Η εμβέλεια παγκόσμια

Τα έγγραφα που διέρρευσαν αποκαλύπτουν ότι τα αιτήματα αφαίρεσης περιεχομένου του Ισραήλ στόχευαν σε συντριπτικό βαθμό χρήστες από αραβικά και μουσουλμανικά κράτη, με τις 12 πρώτες χώρες που επηρεάστηκαν να είναι: Αίγυπτος (21,1%), Ιορδανία (16,6%), Παλαιστίνη (15,6%), Αλγερία (8,2%), Υεμένη (7,5%), Τυνησία (3,3%), Μαρόκο (2,9%), Σαουδική Αραβία (2,7%), Λίβανος (2,6%), Ιράκ (2,6%), Συρία (2%), Τουρκία (1,5%). Συνολικά, χρήστες από περισσότερες από 60 χώρες έχουν αναφέρει λογοκρισία περιεχομένου που σχετίζεται με την Παλαιστίνη, σύμφωνα με το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων – με αφαιρέσεις αναρτήσεων, αναστολή λογαριασμών και μείωση της ορατότητας μέσω σκιώδους απαγόρευσης.

Αξίζει να σημειωθεί ότι μόνο το 1,3% των αιτημάτων κατάργησης του Ισραήλ στοχεύουν σε ισραηλινούς χρήστες, γεγονός που καθιστά το Ισραήλ εξαίρεση μεταξύ των κυβερνήσεων που συνήθως εστιάζουν τις προσπάθειες λογοκρισίας στους πολίτες τους. Για παράδειγμα, το 63% των αιτημάτων κατάργησης της Μαλαισίας στοχεύουν σε μαλαισιανό περιεχόμενο και το 95% των αιτημάτων της Βραζιλίας στοχεύουν σε βραζιλιάνικο περιεχόμενο. Το Ισραήλ, ωστόσο, έχει στρέψει τις προσπάθειες λογοκρισίας του προς τα έξω, εστιάζοντας στη φίμωση επικριτών και αφηγήσεων που αμφισβητούν τις πολιτικές του, ιδίως στο πλαίσιο της συνεχιζόμενης σύγκρουσης στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη.

Παρά την επίγνωση της Meta για τις επιθετικές τακτικές λογοκρισίας του Ισραήλ εδώ και τουλάχιστον επτά χρόνια, σύμφωνα με τους πληροφοριοδότες της Meta, η εταιρεία δεν κατάφερε να περιορίσει την κατάχρηση. Αντ’ αυτού, είπε ένας από αυτούς, η εταιρεία «παρείχε ενεργά στην ισραηλινή κυβέρνηση ένα νόμιμο σημείο εισόδου για τη διεξαγωγή της εκστρατείας μαζικής λογοκρισίας της».

To info-war έχει πέσει επίσης θύμα του shadow-banning της Facebook, καθώς η επισκεψιμότητα μειώθηκε κατά τουλάχιστον 80% λίγες ημέρες μετά την επιχείρηση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου του 2023.

Πηγή: info-war.gr

Πηγή: kommon.gr

Πηγή: Dropsite News

Η υπόθεση της προπαγανδιστικής «Ομάδας Αλήθειας» φαίνεται να έχει πολύ μεγαλύτερο βάθος σε ότι αφορά το εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος, καθώς τα ερωτήματα από τις απαντήσεις του Μαξίμου, αντί να μειώνονται, πληθαίνουν.

Ένα από τα βασικά επιχειρήματα που είπε και στην ενημέρωση των πολιτικών συντακτών ο κυβερνητικός εκπρόσωπος είναι ότι η «Ομάδα Αλήθειας» λειτουργεί «επώνυμα, χωρίς κουκούλες». Όμως εδώ φαίνεται ότι πίσω από τις αποκαλύψεις για τη συγκεκριμένη προπαγανδιστική ομάδα, υπάρχει ένας ολόκληρος στρατός από γαλάζια τρολς, τα οποία κάνουν δολοφονία χαρακτήρων σε πολιτικούς αντιπάλους, δημοσιογράφους και σε όποιον ασκεί κριτική στην κυβέρνηση. Μάλιστα, στις αναδημοσιεύσεις σε όλες τις πλατφόρμες τα «γαλάζια τρολ» φτάνουν στο σημείο να βρίζουν και τους συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών.

Στη σημερινή ερώτηση του Documentonews για το γεγονός ότι στους μισθοδοτούμενους της Blue Skies εμφανίζεται πέρα από τα «παιδιά» που τρέχουν την «Ομάδα Αλήθειας» και χρήστης που βρίσκεται πίσω από το γαλάζιο τρολ με το όνομα «Lexotanil» που διασπείρει πλήθος ψευδών και συκοφαντικών πληροφοριών και κατά των συγγενών των Τεμπών, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος σε εμφανή αμηχανία είπε ότι «το απάντησα στον συνάδελφό σας, επειδή τυχαίνει να είμαι και νομικός.

Ο καθένας μπορεί να λέει και να γράφει ότι θέλει, το θέμα είναι τι αποδεικνύει με αυτά που λέει. Εγώ το μόνο «λεξοτανίλ που ξέρω είναι το φαρμακευτικό σκεύασμα. Τώρα, όποιος βρίζει συγγενείς θυμάτων Τεμπών, οποιουδήποτε δυστυχήματος ή οποιονδήποτε συγγενή θύματος είναι άξιος της μοίρας του και απόλυτα καταδικαστέο αυτό που κάνει.

Εάν αποδειχτεί ποιο είναι το πρόσωπο, πίσω από έναν ανώνυμο λογαριασμό και αποδειχτεί ότι το πρόσωπο αυτό ανήκει κάπου, που δεν έχει αποδειχτεί τίποτα τέτοιο, τότε προφανώς εάν ανήκει κάπου σε ένα σύνολο ή είναι μέλος ενός κόμματος, δουλεύει κάπου ή το κόμμα που ανήκει ή ο εργοδότης του πρέπει να τον διώξει από αυτή τη δουλειά, γιατί δεν μπορεί να υπάρχει ένας άνθρωπος που βρίζει συγγενείς θυμάτων κάπου».

Παράλληλα, πρόσθεσε ότι «αλλά το προφίλ αυτό που έχει το όνομα ενός φαρμακευτικού σκευάσματος ανήκει κάπου και αυτό συνδέει το προφίλ αυτό με ένα κόμμα ή με μία σελίδα, αυτό είναι ένα συμπέρασμα που δεν προκύπτει από καμία απόδειξη.

Εάν αποδειχτεί ποτέ κάτι τέτοιο, πόσα πράγματα δεν έχουν αποδειχτεί και έχουν αποδειχτεί τα αντίθετα, τότε να έρθουμε να συζητήσουμε που ανήκει το πρόσωπο αυτό και εάν ανήκει κάπου εγώ θεωρώ ότι εκεί που ανήκει θα πρέπει να φύγει εργασιακά. Εγώ για παράδειγμα στο γραφείο μου δεν θα ήθελα έναν συνεργάτη που έχει βρίσει συγγενείς θυμάτων. Νομίζω συμφωνούμε όλοι σε αυτό. Αλλά τα συμπεράσματα δεν βασίζονται σε πραγματικά δεδομένα, υπάρχει κάποια απόδειξη, υπάρχει κάποια έρευνα που να το αποδεικνύει αυτό, όχι».

Υπενθυμίζεται, ότι στο ρεπορτάζ της Ελίζα Τριανταφύλλου και του Θανάση Κουκάκη αναφέρεται ότι στους μισθοδοτούμενους της Blue Skies εμφανίζεται και η Ευαγγελία (Έλια) Ζερβού, η οποία σύμφωνα με το βιογραφικό της στην σελίδα ishow είναι στιχουργός, κειμενογράφος και σεναριογράφος, ενώ στο facebook δηλώνει digital creator.

Με τις ως επί τω πλείστον πολιτικού περιεχομένου αναρτήσεις της στους δύο δημόσιους επώνυμους και δημοφιλείς λογαριασμούς που διατηρεί στο facebook υποστηρίζει την κυβέρνηση και τον Κυριάκο Μητσοτάκη –κάποιες φορές εξαπολύοντας ανυπόστατες επιθέσεις (όπως όταν υποστήριξε για τρεις καταξιωμένες δημοσιογράφους ότι είναι «Συριζαίες»)– και αναπαράγει συχνά περιεχόμενο από την Ομάδα Αλήθειας και το Ellada24.gr των δύο συναδέλφων της στη Blue Skies».

Παράλληλα, σημειώνεται ότι «επιπλέον, πρόκειται για το πρόσωπο που φέρεται να βρίσκεται πίσω από τον λογαριασμό Lexotanil στο Χ έναν αρκετά δραστήριο ανώνυμο λογαριασμό που τον τελευταίο καιρό έχει διασπείρει πλήθος ψευδών και συκοφαντικών πληροφοριών και κατά συγγενών θυμάτων των Τεμπών, υποστηρίζει με ζέση τη ΝΔ και τον Κυριάκο Μητσοτάκη και αναπαράγει τακτικά περιεχόμενο της Ομάδας Αλήθειας και της ιστοσελίδας Ellada24.gr» και τονίζεται ότι «σε στιγμιότυπο οθόνης με ημερομηνία 14 Αυγούστου 2022, που μοιράστηκε μαζί μας η βουλεύτρια του ΣΥΡΙΖΑ Έλενα Ακρίτα (που έχει αντιδικήσει με τη Ζερβού στο παρελθόν και έχει κερδίσει αγωγή σε βάρος της για επώνυμες αναρτήσεις της στο facebook), η Έλια Ζερβού εμφανίζεται να απαντά σε χρήστρια του facebook που τη ρωτά –κάτω από ανάρτησή της– αν έχει twitter, δίνοντας το λινκ του επίμαχου λογαριασμού Lexotanil’.

Τέλος, στο ρεπορτάζ αναφέρεται ότι «η Έλια Ζερβού πάντως αρνείται κατηγορηματικά και επανειλημμένα τη σύνδεσή της με τον λογαριασμό Lexotanil στο X. Απευθυνθήκαμε στην Έλια Ζερβού και τη ρωτήσαμε για τις αρμοδιότητές της στη Blue Skies και αν όσα αναρτά στο facebook σχετίζονται με τα καθήκοντά της στην εταιρεία. Ακόμα ζητήσαμε να επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει την ενδεχόμενη σύνδεσή της με τον λογαριασμό Lexotanil. Η Έλια Ζερβού δεν απάντησε στα ερωτήματά μας».

https://www.youtube.com/watch?v=ZUq3E59HSW4&t=1665s

Πηγή: vathikokkino.gr

Πηγή: Αντιλιάν Κοτζάι – Documento

Ο εμπορικός πόλεμος μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας, όχι μόνο δεν φαίνεται να έχει ορατό τέλος, αλλά κλιμακώνεται με ραγδαίους ρυθμούς. Να γιατί το Πεκίνο δεν υποχωρεί.

Αυτό που αρχικά φαινόταν να είναι ένας ιστορικός εμπορικός πόλεμος με αμοιβαίους δασμούς, καθοριστικός για την εποχή, με πρωτοβουλία του Ντόναλντ Τραμπ εναντίον διαφόρων χωρών, φαίνεται πως περιορίζεται. Τουλάχιστον προς το παρόν. Ο στόχος είναι αποκλειστικά ένας: η Κίνα.

Ο Τραμπ ανακοίνωσε μία τρίμηνη παύση στους δασμούς που είχαν τεθεί σε εφαρμογή μόλις λίγες ώρες νωρίτερα, αλλά αύξησε στο 125% αυτούς της Κίνας. Αυτό εμβάθυνε τη σύγκρουση, η οποία φαίνεται ότι θα καταστρέψει το εμπόριο μεταξύ των δύο μεγαλύτερων οικονομιών του κόσμου.

Άμεση ήταν η αντίδραση του Πεκίνου, όπου μια ημέρα μετά εφάρμοσε τα δικά του αντίμετρα.

Η ταχύτητα με την οποία κλιμακώνεται η σύγκρουση αυτή είναι εντυπωσιακή. Μέσα σε μόλις μία εβδομάδα, οι δασμοί του Τραμπ στις κινεζικές εισαγωγές αυξήθηκαν από 54% σε 104%, και τώρα φτάνουν το 125%. Οι νέοι δασμοί προστίθενται στους ήδη υπάρχοντες που είχαν επιβληθεί πριν από την επανεκλογή του Τραμπ. Από την πλευρά της, η Κίνα έχει απαντήσει με ανάλογη κλιμάκωση, αυξάνοντας τους δασμούς στις αμερικανικές εισαγωγές στο 84%.

Αυτή η αντιπαράθεση δημιουργεί μία ιστορική ρήξη που δεν θα προκαλέσει μόνο οικονομική ζημιά στις δύο χώρες, οι οποίες είναι βαθιά αλληλοσυνδεδεμένες, αλλά θα προσθέσει τεράστια γεωπολιτική ένταση στις σχέσεις τους. Όπως ανέφερε ο Νικ Μαρό, κύριος οικονομολόγος της Economist Intelligence Unit για την Ασία, «αυτή είναι η πιο ισχυρή ένδειξη για το πώς προχωράμε σε μια σκληρή αποσύνδεση των δύο οικονομιών».
Η στρατηγική του Τραμπ και η απάντηση της Κίνας

Ο Τραμπ φάνηκε να συνδέει την απόφασή του να μην παραχωρήσει στην Κίνα την ίδια αναστολή όπως σε άλλες χώρες, με την ταχεία αντίδραση του Πεκίνου. Όπως δήλωσε στους δημοσιογράφους, «η Κίνα θέλει να κάνει συμφωνία, απλά δεν ξέρει πώς να το κάνει».

Ωστόσο, η οπτική του Πεκίνου φαίνεται εντελώς διαφορετική. Ο Κινέζος ηγέτης, Σι Τζινπίνγκ, ο πιο ισχυρός ηγέτης της Κίνας εδώ και δεκαετίες, δεν φαίνεται να έχει καμία πρόθεση να υποχωρήσει στην «μονομερή εκφοβιστική συμπεριφορά» της Αμερικής.

Ο Σι, μάλιστα, χρησιμοποιεί τη σύγκρουση για να ενισχύσει τον εθνικισμό στο εσωτερικό της χώρας, γεγονός που αποτελεί μέρος μίας στρατηγικής που το Πεκίνο προετοιμάζει ήδη από την πρώτη θητεία του Τραμπ.
Η στρατηγική του Σι: Προετοιμασία για μακροχρόνιο αγώνα

Η Κίνα, αντί να υποχωρήσει, φαίνεται να έχει ήδη αποδεχτεί την πιθανότητα ενός παρατεταμένου εμπορικού πολέμου με τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους.

Σύμφωνα με τον επικεφαλής οικονομολόγο στο think tank MERICS του Βερολίνου, Τζέικομ Γκάντερ, ο Σι Τζιινπίνγκ έχει δηλώσει ξεκάθαρα ότι η Κίνα προετοιμάζεται για έναν παρατεταμένο αγώνα και ότι η χώρα χρειάζεται να είναι έτοιμη για μία σύγκρουση μεγάλης κλίμακας με τις ΗΠΑ.

Οι στρατηγικές προετοιμασίες της Κίνας τα τελευταία χρόνια ενδυναμώνουν την αίσθηση ότι η Κίνα δεν είναι απλώς έτοιμη να αντεπιτεθεί, αλλά και να ενισχύσει τη θέση της στον παγκόσμιο χάρτη.

Οι δασμοί που επιβάλλει η Αμερική αναμένεται να μειώσουν τις εξαγωγές της Κίνας στις ΗΠΑ περισσότερο από το ήμισυ τα επόμενα χρόνια. Παράλληλα, πολλά αγαθά από την Κίνα δεν μπορούν να αντικατασταθούν άμεσα, γεγονός που θα οδηγήσει σε αύξηση των τιμών καταναλωτή στις ΗΠΑ, ενδεχομένως για αρκετά χρόνια, μέχρι οι αμερικανικές εταιρείες να βρουν υποκατάστατα.

Στους υπολογισμούς των αναλυτών της JP Morgan, το κόστος για τους Αμερικανούς καταναλωτές μπορεί να φτάσει περίπου τα 860 δισεκατομμύρια δολάρια.
Η ανθεκτικότητα της Κίνας και οι προκλήσεις που έρχονται

Η Κίνα, από την πλευρά της, είναι έτοιμη να αντέξει τον οικονομικό πόλεμο με τις ΗΠΑ πολύ καλύτερα από ό,τι οι Αμερικανοί πολιτικοί.

Ο Βίκτορ Σιχ, διευθυντής του 21st Century China Center στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, τονίζει ότι η Κίνα είναι σε θέση να αντέξει περισσότερη πίεση σε σχέση με τις ΗΠΑ, καθώς η κυβέρνηση Τραμπ αντιμετωπίζει σοβαρές δυσκολίες, λόγω των άμεσων αντιδράσεων από τους ψηφοφόρους και τις δημοσκοπήσεις.

Το Πεκίνο φαίνεται να προετοιμάζεται για μία παρατεταμένη οικονομική σύγκρουση. Όπως δήλωσε ο οικονομολόγος Τσάι Τονγκτζουάν του Πανεπιστημίου Ρενμίν, «η Κίνα έχει το στρατηγικό πλεονέκτημα στην αντοχή σε έναν οικονομικό πόλεμο φθοράς».

Αν και το Πεκίνο προετοιμαζόταν για τον εμπορικό πόλεμο από την πρώτη θητεία του Τραμπ, η Κίνα έχει ενισχύσει τις εμπορικές της σχέσεις με άλλες χώρες, μειώνοντας τη σημασία των ΗΠΑ στην οικονομία της. Οι Κινέζοι παραγωγοί έχουν δημιουργήσει εκτεταμένες δραστηριότητες σε τρίτες χώρες, όπως το Βιετνάμ και η Καμπότζη, για να αποφύγουν τους αμερικανικούς δασμούς.

Και δεν περιορίζονται μόνο σε αυτό. Στη μέση υπάρχουν και τα “μεγαθήρια”, αφού η Κίνα έχει επενδύσει στην τεχνολογία και την κατασκευή και έχει επεκτείνει τις αλυσίδες εφοδιασμού για κρίσιμα μεταλλεύματα, όπως τα σπάνια γήινα στοιχεία.

Η Κίνα είναι πλέον σε θέση να αντέξει έναν μεγαλύτερο εμπορικό πόλεμο με τις ΗΠΑ. Παρά τα αδύναμα σημεία της, η χώρα θεωρεί ότι η οικονομία της μπορεί να αντιμετωπίσει τις συνέπειες αυτού του εκτεταμένου εμπορικού ανταγωνισμού.

Όπως δήλωσε στο CNN ο Σκοτ Κένεντι, ανώτερος σύμβουλος στο think tank Center for Strategic and International Studies, «η Κίνα έχει ένα σημαντικό στρατηγικό πλεονέκτημα και οι ΗΠΑ δεν θα μπορέσουν να φτάσουν την οικονομία της στο χείλος της καταστροφής».

Πηγή: news247.gr

Όταν το στρες είναι παρατεταμένο ή επαναλαμβανόμενο, μπορεί να καταστεί επιβλαβές και να συμβάλει στην εμφάνιση ή επιδείνωση διαφόρων ασθενειών, εξηγεί η κυρία Λίνα Πάσχου, Επίκουρη Καθηγήτρια Ενδοκρινολογίας της Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ

Το στρες αποτελεί μία φυσιολογική και απαραίτητη βιολογική αντίδραση του οργανισμού σε απειλές ή απαιτητικά ερεθίσματα από το περιβάλλον. Στόχος του είναι η προσαρμογή του οργανισμού και η διατήρηση της ομοιόστασης. Ωστόσο, όταν είναι παρατεταμένο ή επαναλαμβανόμενο, μπορεί να καταστεί επιβλαβές και να συμβάλει στην εμφάνιση ή επιδείνωση διαφόρων παθολογικών καταστάσεων. Η επιστήμη της ενδοκρινολογίας του στρες ασχολείται με τους ορμονικούς μηχανισμούς που ενεργοποιούνται υπό την επίδραση στρεσογόνων παραγόντων και πώς αυτοί επηρεάζουν την υγεία και τη λειτουργία των διαφόρων συστημάτων του σώματος.

Ο κύριος μηχανισμός που ενεργοποιείται σε καταστάσεις στρες είναι ο άξονας υποθαλάμου-υπόφυσης-επινεφριδίων. Όταν ο εγκέφαλος αντιληφθεί ένα στρεσογόνο ερέθισμα, ο υποθάλαμος εκκρίνει την ορμόνη CRH, η οποία διεγείρει την πρόσθια υπόφυση να εκκρίνει ACTH. Η ACTH κυκλοφορεί μέσω του αίματος και φτάνει στον φλοιό των επινεφριδίων, όπου προκαλεί την έκκριση γλυκοκορτικοειδών, κυρίως της κορτιζόλης.

Η κορτιζόλη είναι η κατεξοχήν ορμόνη του στρες. Οι βασικές της δράσεις στοχεύουν στη διατήρηση της ενεργειακής ισορροπίας και στην ίδια την επιβίωση. Αυξάνει τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα (μέσω γλυκονεογένεσης στο ήπαρ), καταβολίζει τις πρωτεΐνες των μυών για την παραγωγή ενέργειας και προάγει τη λιπόλυση. Παράλληλα, καταστέλλει τη φλεγμονώδη και ανοσολογική απόκριση, μειώνοντας την παραγωγή κυτοκινών και την ενεργοποίηση των ανοσοκυττάρων. Η δράση αυτή της κορτιζόλης είναι διττή: από τη μία προστατεύει τον οργανισμό από υπερβολικές ανοσολογικές αντιδράσεις, αλλά από την άλλη, σε χρόνιες συνθήκες, αυξάνει την ευαλωτότητα σε λοιμώξεις και νεοπλασίες.

Παράλληλα με τον παραπάνω άξονα, ενεργοποιείται και το συμπαθητικό νευρικό σύστημα. Η ενεργοποίησή του οδηγεί σε απελευθέρωση κατεχολαμινών, αδρεναλίνης και νοραδρεναλίνης, από το μυελό των επινεφριδίων. Οι ουσίες αυτές προκαλούν άμεσες φυσιολογικές αλλαγές, όπως ταχυκαρδία, αύξηση της αρτηριακής πίεσης, διαστολή των βρόγχων, αγγειοσύσπαση στο δέρμα και τα σπλάχνα και αγγειοδιαστολή στους μύες, προετοιμάζοντας το σώμα για την αντίδραση τύπου «μάχη ή φυγή» (fight or flight). Επιπλέον, επηρεάζουν τη διάθεση, την προσοχή και την εγρήγορση μέσω δράσεων στον εγκέφαλο.

Σε φυσιολογικές συνθήκες, τα επίπεδα κορτιζόλης ρυθμίζονται μέσω ενός μηχανισμού αρνητικής παλίνδρομης ρύθμισης. Όταν τα επίπεδα κορτιζόλης αυξηθούν, αναστέλλεται η περαιτέρω έκκριση CRH και ACTH, επιτρέποντας στον οργανισμό να επανέλθει σε κατάσταση ηρεμίας. Ωστόσο, σε περιπτώσεις χρόνιου στρες, αυτός ο μηχανισμός απορρυθμίζεται, οδηγώντας σε επίμονη υπερκορτιζολαιμία, ή αντίθετα σε καταστολή του άξονα και μειωμένη παραγωγή κορτιζόλης, φαινόμενο που παρατηρείται σε ορισμένες καταστάσεις εξουθένωσης, όπως το σύνδρομο burnout ή η διαταραχή μετατραυματικού στρες.

Η χρόνια ενεργοποίηση του άξονα του στρες έχει σημαντικές επιπτώσεις σε πολλά οργανικά συστήματα. Στο μεταβολικό σύστημα, η κορτιζόλη ευνοεί την ανάπτυξη ινσουλινοαντίστασης, υπεργλυκαιμίας, υπερλιπιδαιμίας και κεντρικής (σπλαχνικής) παχυσαρκίας. Στο καρδιαγγειακό σύστημα, συνδέεται με την αύξηση του κινδύνου για υπέρταση, αθηροσκλήρωση και έμφραγμα του μυοκαρδίου. Στο νευρικό σύστημα, επιδρά αρνητικά στον ιππόκαμπο (κέντρο της μνήμης) και στον προμετωπιαίο φλοιό (κέντρο λήψης αποφάσεων), ενώ ενισχύει τη δραστηριότητα της αμυγδαλής (κέντρο του φόβου), γεγονός που συνδέεται με διαταραχές όπως η κατάθλιψη, η γενικευμένη αγχώδης διαταραχή και η διαταραχή μετατραυματικού στρες.

Επιπλέον, η επίδραση του στρες στο ενδοκρινικό σύστημα επεκτείνεται και στην αναπαραγωγή. Η καταστολή της έκκρισης γοναδοτροπινών (LH και FSH) οδηγεί σε διαταραχές του εμμηνορυσιακού κύκλου, ανωοθυλακιορρηξία, μειωμένη γονιμότητα και σεξουαλική δυσλειτουργία. Σε εγκύους, το υπερβολικό στρες μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο μεταβολικών προβλημάτων, αποβολής ή πρόωρου τοκετού.

Αξίζει επίσης να αναφερθεί η αλληλεπίδραση της κορτιζόλης με το ανοσοποιητικό σύστημα. Αν και η οξεία καταστολή της φλεγμονής μπορεί να είναι προστατευτική, η μακροχρόνια ανοσοκαταστολή ευνοεί την εμφάνιση χρόνιων φλεγμονωδών παθήσεων, αυτοάνοσων νοσημάτων και νεοπλασιών. Παράλληλα, το στρες μπορεί να επηρεάσει την έκβαση διαφόρων νόσων, επιβραδύνοντας την επούλωση πληγών ή μειώνοντας την αποτελεσματικότητα της ανοσοθεραπείας στον καρκίνο.

Η ενδοκρινολογία του στρες αποτελεί έναν δυναμικό και πολυσύνθετο τομέα της ιατρικής επιστήμης. Η κατανόηση των ορμονικών μηχανισμών που ενεργοποιούνται σε συνθήκες στρες είναι καθοριστική για τη διάγνωση και θεραπεία πλήθους παθήσεων. Η διαχείριση του στρες μέσω ψυχολογικής υποστήριξης, άσκησης, διατροφής και φαρμακολογικών παρεμβάσεων μπορεί να συμβάλλει σημαντικά στη βελτίωση της ποιότητας ζωής και στη μακροχρόνια υγεία του ατόμου.

Πηγή: ygeiamou.gr

Από jacobin.gr – Την κρίση ως ευκαιρία φαίνεται πως βλέπει η κυβέρνηση η οποία αξιοποιεί τα Τέμπη, όχι για να δημιουργήσει έναν ασφαλή σιδηρόδρομο, αλλά για να προωθήσει όσα δεν μπορούσε πιο πριν λόγω των αντιδράσεων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η αναδιάταξη του σιδηρόδρομου, για την οποία ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε δηλώσει πως απαιτούνται πιο ευέλικτες διαδικασίες που «θα είναι στα όρια του ευρωπαϊκού νομοθετικού πλαισίου». Μια γεύση από αυτά τα όρια παίρνουν πολίτες και εργαζόμενοι, ακούγοντας τις δηλώσεις του Αναπληρωτή Υπουργού Μεταφορών για την αξιολόγηση, τις προσλήψεις και τις απολύσεις. Ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης δήλωσε ότι θα απολύεται εργαζόμενος του ΟΣΕ αν κάνει 3 σοβαρά σφάλματα. Αυτή η δήλωση συνδιαστεί με την άλλη δήλωση που έκανε πως θα γίνονται στον σιδηρόδρομο προσλήψεις εκτός ΑΣΕΠ, εξάγεται αβίαστα το συμπέρασμα πως θα απολύονται εργαζόμενοι, οι οποίοι εγκρίθηκαν από τον ΑΣΕΠ και θα προσλαμβάνονται άλλη, χωρίς ΑΣΕΠ.

Το Jacobin ρώτησε για το θέμα τον εκπρόσωπο της κυβέρνησης κ. Μαρινάκη

Ακολουθεί ολόκληρη η απομαγνητοφώνηση:

Χ. ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ: Ο Αναπληρωτής Υπουργός Μεταφορών, δήλωσε ότι θα απολύεται κάθε εργαζόμενος του ΟΣΕ, αν κάνει τρία σοβαρά σφάλματα, επίσης έχει αναφερθεί ότι θα γίνονται προσλήψεις και εκτός ΑΣΕΠ. Άρα θα απολύετε εργαζόμενους που προσλήφθηκαν μέσω ΑΣΕΠ και θα κάνετε προσλήψεις χωρίς ΑΣΕΠ; Σας φαίνεται λογικό και ηθικό αυτό;

Π. ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ: Καταρχάς είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Οι προσλήψεις εκτός ΑΣΕΠ, προφανώς είναι προσλήψεις για λόγους ταχύτητας και εξυπηρέτησης αναγκών οι οποίες προκύπτουν και χρειάζεται να επιλυθούν σε μικρό χρονικό διάστημα. Δεν σημαίνει ότι θα πάνε πίσω οι προσλήψεις μέσω ΑΣΕΠ. Μου φαίνεται λογικό ένας άνθρωπος ο οποίος κάνει τρία σοβαρά λάθη, που μπορεί να οδηγήσουν σε πολύ σοβαρές συνέπειες, για συνανθρώπους μας να φεύγει από τη θέση του. Μου φαίνεται πολύ λογικό και συμβαίνει ήδη, όχι με αυτόν ακριβώς τον τρόπο, γιατί εδώ προφανώς θα είναι κάτι το οποίο θα εξηγηθεί όταν έρθει η ώρα των συγκεκριμένων νομοθετικών αλλαγών και θα εξηγηθεί από τον καθ΄ ύλην αρμόδιο Αναπληρωτή Υπουργό και συνολικά από την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου, αλλά αυτή τη στιγμή που μιλάμε, ένας δημόσιος υπάλληλος, όταν υποπέσει σε κάποια συγκεκριμένα πειθαρχικά παραπτώματα, μετά από αμετάκλητη απόφαση του Πειθαρχικού Συμβουλίου, φεύγει από τη θέση του. Υπάρχουν δηλαδή. Δεν είναι προφανώς ένα μεγάλο ποσοστό των δημοσίων υπαλλήλων, αλλά κάθε χρόνο υπάρχει ένας αριθμός, 50, 100, δημοσίων υπαλλήλων που φεύγουν από τη θέση τους, λόγω αποφάσεων Πειθαρχικών Συμβουλίων. Εδώ προφανώς όλο αυτό δεν θα γίνει επειδή θα το πει ένας Υπουργός. Θα υπάρχουν αντίστοιχες περιπτώσεις που θα εξετάζονται από Πειθαρχικά Συμβούλια και εφόσον υπάρχει κατ’ επανάληψη τέλεση σοβαρών λαθών, θα υπάρχει δηλαδή μια κλιμάκωση. Αλλά ας αφήσουμε το Υπουργείο να ξεδιπλώσει τις προθέσεις του και συνολικά την πολιτική του και όταν θα την έχουμε καθαρή την πολιτική αυτή, θα την σχολιάσουμε και εν συνόλω.

Χ. ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ: Άρα μας λέτε ότι όντως θα προσλαμβάνονται άνθρωποι εκτός ΑΣΕΠ και θα φεύγουν άνθρωποι που έχουν περάσει τον ΑΣΕΠ, αλλά αυτό θα γίνεται για λόγους ταχύτητας;

Π. ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ: Είναι δύο διαφορετικά πράγματα το ξαναλέω. Ένας δημόσιος υπάλληλος, ο οποίος είναι μόνιμος, για να φύγει από τη θέση του πρέπει να υπάρχουν αποφάσεις Πειθαρχικών Συμβουλίων. Είναι εντελώς άλλη περίπτωση το πως προσλαμβάνεται και πως φεύγει από τη θέση του ένας μόνιμος δημόσιος υπάλληλος. Υπάρχει μονιμότητα, με τον αστερίσκο των αποφάσεων του Πειθαρχικού Συμβουλίου και είναι άλλη περίπτωση, ένας υπάλληλος ο οποίος προσλαμβάνεται με μια συγκεκριμένη Σύμβαση, εκτός ΑΣΕΠ, όπου εκεί είναι πολύ πιο ευέλικτη η σχέση εργασίας. Δεν είναι όμως ένα συνολικό σχέδιο όπου θα διώχνουμε τους μόνιμους για να παίρνουμε εκτός ΑΣΕΠ. Αυτό δεν υπάρχει, γιατί οι αριθμοί είναι εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους, η σύνδεση θεωρώ ότι είναι άκαιρη.

Χ. ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ: Πάντως, αν στα τρία λάθη απολύεσαι, η Κυβέρνηση πόσες φορές θα έπρεπε να είχε απολυθεί, που έκανε τόσα λάθη και άφηνε τρένα να τρέχουν σε σιδηρόδρομο που δεν δούλευαν ούτε τα φανάρια;

Π. ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ: Εντάξει, τώρα αυτή η ερώτηση νομίζω ότι έχει μια σειρά από λογικές ακροβασίες. Οι Κυβερνήσεις δεν απολύονται, οι Κυβερνήσεις εκλέγονται και είτε επανεκλέγονται, είτε πηγαίνουν σπίτι τους, αυτό λέγεται Δημοκρατία και από εκεί και πέρα αν κάποιο μέλος της Κυβέρνησης έχει ποινικές ευθύνες για κάτι, αυτό το αξιολογεί η Δικαιοσύνη, σταματάει στο όνομα του πολιτικού, το στέλνει στη Βουλή και ακολουθείται η διαδικασία αυτή. Αυτά δεν τα μάθαμε τώρα τα τελευταία χρόνια, τα ξέρουμε όσα χρόνια έχουμε Δημοκρατία και νομίζω ότι κανένας δημοκρατικός πολίτης δεν θέλει να αλλάξουν. Δεν απολύεται κανείς επειδή το λέει κάποιος ή επειδή υπάρχει μια εντύπωση σε κάποιον άλλον. Δημοκρατία έχουμε, εξελέγη η Κυβέρνηση αυτή, επανεξελέγη η Κυβέρνηση αυτή και σε λίγα χρόνια θα κριθεί ξανά από τους πολίτες. Αν η πλειοψηφία των πολιτών αποφασίσει να είμαστε ξανά εμείς, θα είμαστε ξανά εμείς, αν δεν θέλουν οι πολίτες να είμαστε εμείς, θα είναι κάποιος άλλος και θα προχωρήσουμε τη ζωή μας.

Πηγή: imerodromos.gr

Σύμφωνα με το καπιταλιστικό κρατικό δίκαιο δικαιώματα έχουν κυρίως οι έχοντες. Το δικαίωμα των λαών στην ειρήνη σκοντάφτει στο δικαίωμα των εταιρειών για εξασφάλιση νέων πηγών εκμετάλλευσης. Το δικαίωμα στη γη και την ελευθερία είναι αναχρονισμός όταν εμποδίζει εμπορικούς δρόμους και χρυσοφόρες Ριβιέρες. 

Ο Μαχμούντ Χαλίλ, μεταπτυχιακός φοιτητής στο Κολούμπια, σε επιστολή του στον Guardian θέτει το ερώτημα: «Ποιος έχει δικαίωμα να έχει δικαιώματα;» Ο Χαλίλ συνελήφθη και κλείστηκε σε κέντρο κράτησης στη Λουιζιάνα, ως «συνέπεια άσκησης του δικαιώματός του στην ελευθερία του λόγου». Πολλοί φοιτητές και φοιτήτριες για τον ίδιο λόγο αποβλήθηκαν ή έχασαν τον πτυχιακό τους τίτλο. Και συνεχίζει: «Οι γονείς στη Γάζα βαστούν πάλι στα χέρια τους μικρά σάβανα και οι οικογένειες αντιμετωπίζουν τις βόμβες μαζί με την πείνα και τον εκτοπισμό. Είναι ηθική μας επιταγή να επιμείνουμε στον αγώνα για την ελευθερία».

Ο Χαλίλ όμως υψώνεται πάνω από την Παλαιστίνη που αιμορραγεί, σε ένα κόσμο που η αφτιασίδωτη βαρβαρότητα είναι η νέα κανονικότητά του. Γράφει για τις «αθόρυβες αδικίες» που συντελούνται τα παγωμένα πρωινά στο κέντρο κράτησης, σε βάρος πολλών διαφορετικών ανθρώπων. Και μας απευθύνει ένα αμείλικτο ερώτημα σε μια εποχή που ο καπιταλιστικός κανιβαλισμός παραμερίζει όλα τα αστικά σαβουάρ βιβρ ξεγυμνώνοντας σε κοινή θέα τις περί δικαίου αρχές του.

Σύμφωνα με το καπιταλιστικό κρατικό δίκαιο, που θεμελιώνεται στην ανισότητα, δικαιώματα έχουν κυρίως οι έχοντες. Το δικαίωμα των λαών στην ειρήνη σκοντάφτει στο δικαίωμα των εταιρειών για εξασφάλιση νέων κερδοφόρων πλουτοπαραγωγικών πηγών εκμετάλλευσης. Το δικαίωμα στη γη και την ελευθερία είναι αναχρονισμός όταν εμποδίζει εμπορικούς δρόμους και χρυσοφόρες τουριστικές Ριβιέρες. Τα 800 δισ. πολεμικές δαπάνες είναι αναντίρρητος νόμος όταν η φτώχεια είναι δίκαιη τιμωρία για την «ανικανότητα» των εργαζόμενων. Το να αμείβεται ένας πρωθυπουργός με οκταπλάσιο μισθό -εκτός των άλλων αμοιβών του- από έναν εργάτη είναι δίκαιο και ακόμη πιο δίκαιο να του δίνει αύξηση-ελεημοσύνη ενός ευρώ την ημέρα και να απαιτεί την ευγνωμοσύνη του. Το να αμείβονται δε οι Διευθύνοντες Σύμβουλοι των Τραπεζών 27 και 35 φορές περισσότερο από έναν εργαζόμενο, ε αυτό είναι «φυσικό» δίκαιο… Όπως «φυσικό δίκαιο» είναι και το να σπουδάζουν όσοι πληρώνουν ενώ οι υπόλοιποι να θεωρούνται ότι δεν «παίρνουν τα γράμματα». Δίκαιο επίσης είναι η έκφραση να περιορίζεται στο να ακούς και να υπακούς και όχι να μιλάς και να διεκδικείς…

Μπροστά στην ωμή πραγματικότητα του καπιταλισμού, η αναζήτηση δικαιοσύνης σύμφωνα με την κυρίαρχη αντίληψη μπορεί επίσης να διαβεί μόνο από δύο δρόμους ή και τον συνδυασμό τους. Με την καταφυγή στο μεταφυσικό, θρησκευτικό επέκεινα, στον ομιχλώδη ορίζοντα μιας άλλης ζωής, όπου θα ανταμειφθεί δίκαια για την αρετή του να υπομένει τη σημερινή ζωή του. Ή με την δήθεν ρεαλιστική κατανόηση της ωμής πραγματικότητας χωρίς εξωραϊσμούς, με μια κυνική, ωφελιμιστική, ατομικιστική πορεία, όπου η ζωή του ενός θα στηρίζεται στον πολυποίκιλο θάνατο των δικαιωμάτων των άλλων. Κάπου θα υπάρχουν και κάτι ηθικές αρχές ως συμπλήρωμα ψυχής για όσους επιζούν. Οι υψηλές αρετές εξάλλου της αστικής εξουσίας ποτέ δεν εμπόδισαν τις πιο ελεεινές πρακτικές… Όπως και οι δεύτερες ποτέ δεν ανέστειλαν τον κυριακάτικο εκκλησιασμό των αρχόντων.

"Φοιτητές και φοιτήτριες στις ΗΠΑ αποβάλλονται από τα πανεπιστήμια γιατί υπερασπίστηκαν την Παλαιστίνη, ασκώντας το δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου"

Γι’ αυτό η επιστολή του Χαλίλ δεν αφορά μόνο τον Χαλίλ. Μας αφορά όλους και παντού. Δεν αφορά μόνο την Αμερική του Τραμπ αλλά και την Αμερική του Μπάιντεν και την Ευρώπη. Αφορά τον 57χρονο άστεγο Ρουμάνο που βρέθηκε νεκρός στο κέντρο της Αθήνας. Αλήθεια πώς είναι το όνομά του; Τον 75χρονο που σκοτώθηκε από εργατικό ατύχημα ασκώντας το «δικαίωμα της εργασίας», που θέσπισε πρόσφατα η κυβέρνηση για να ξεχαστεί το δικαίωμα της σύνταξης! Αφορά τους νεκρούς των εγκλημάτων στα Τέμπη και την Πύλο, τα φαντάσματα των δικαιωμάτων τους στη ζωή που τους στερήθηκαν ξαφνικά αλλά όχι τυχαία.

«Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα μοναδικό και ανεπανάληπτο ον. Πρέπει να έχει δικαίωμα και δυνατότητα να πραγματοποιήσει τις κοινωνικά δυνάμει δυνατότητές του, εδώ στη γη και στον παρόντα χρόνο… Οι αξίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα μπορούν να αποκτήσουν περιεχόμενο μόνο σε μια κοινωνία όπου η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, οι ανταγωνισμοί και οι πόλεμοι θα αποτελούν ιστορικό παρελθόν» γράφει ο Ευτύχης Μπιτσάκης στο πρόσφατο βιβλίο του Για μια εγκόσμια ηθική. Και συνεχίζει «Ο σοσιαλισμός είναι δυνατότητα που κυοφορείται στο σημερινό κόσμο». Όχι από μόνη της αλλά από όλους εμάς που γινόμαστε αντικείμενα αδικίας και οφείλουμε να μετασχηματιστούμε σε υποκείμενα συνειδητής ανατροπής.

Για να μπορέσει ο Χαλίλ και ο κάθε Χαλίλ να είναι ελεύθερος και ζωντανός για να αντικρίσει τη γέννηση του πρώτου παιδιού του, έχοντας «πλήρη επίγνωση ότι αυτή η στιγμή ξεπερνά τις προσωπικές του συνθήκες», όπως καταλήγει στην επιστολή του.

Πηγή: prin.gr

Μεγάλη κουβέντα έχει προκληθεί από τις παραιτήσεις συνδικαλιστών του ΚΚΕ σε διάφορους εργασιακούς χώρους ένας εκ των οποίων είναι ο χώρος των συγκοινωνιών. Ο παραιτηθείς συνδικαλιστής (Θανάσης Οικονόμου) από τις συγκοινωνίες έδωσε στη δημοσιότητα το κείμενο στο οποίο καταγράφει τη διαφοροποίησή του από την επίσημη κομματική-συνδικαλιστική γραμμή του ΚΚΕ (https://shorturl.at/AnuUu). Το κύριο σημείο διαφωνίας και διαφοροποίησης έχει να κάνει με το αίτημα της κρατικοποίησης (ή μη) των συγκοινωνιών.

Ο «Ριζοσπάστης» απάντησε με ανώνυμο άρθρο στο κείμενο του συνδικαλιστή (https://shorturl.at/azaLT). Διαβάζοντας το κάποιος απορεί πρώτον, με το ήθος του αρθρογράφου που δεν τολμάει να μας φανερώσει το όνομά του (γιατί άραγε δεν αναλαμβάνει την ευθύνη των όσων γράφει;) και που με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς επιχειρεί ανεπιτυχώς να αποδομήσει το σκεπτικό του παραιτηθέντος συνδικαλιστή, δεύτερον, με την ποιότητα των επιχειρημάτων που στην καλύτερη περίπτωση μπορούν να χαρακτηριστούν ως φθηνά και τρίτον, με την αδιανόητη ιδεολογική και πολιτική στροφή ενός ιστορικού κόμματος που αρνείται το ηρωικό του παρελθόν.

Ας τα πάρουμε με τη σειρά. Τι μας λέει, λοιπόν, ο αρθρογράφος;

1. Όποιος μιλάει για την ανάγκη κρατικοποίησης του σιδηροδρόμου βαφτίζεται σοσιαλδημοκράτης και οπορτουνιστής.
2. Όταν η θέση του συνοδεύεται από το αίτημα του λαϊκού ελέγχου ή της μη αποζημίωσης των ιδιωτών, τότε έχουμε να κάνουμε με «περικοκλάδες».
3. Όποιος υποστηρίζει την ανάγκη κρατικοποίησης «ξελασπώνει» το σύστημα.
4. Το κράτος του κεφαλαίου δεν μπορεί να γίνει φιλολαϊκό.
5. Δεν ανοίγεται καμία ρωγμή στο σύστημα αν ο σιδηρόδρομος περάσει στο κράτος.
6. Οι επανακρατικοποιήσεις θα έχουν νόημα μόνο στον σοσιαλισμό.

Παρόλο που είναι άχαρο να απαντάς στο αυτονόητο και να κονταροχτυπιέσαι με τον παραλογισμό, θα επιχειρήσουμε να το κάνουμε.

1. Πότε υπήρξε διευρυμένη πολιτική κρατικοποιήσεων στον καπιταλισμό; Μετά τη λήξη του Β΄ παγκοσμίου πολέμου με την εφαρμογή του κεϋνσιανού μοντέλου. Γιατί υπήρξε αυτή η πολιτική; Γιατί έπρεπε να απαντηθεί το ελκτικό παράδειγμα της Σοβιετικής Ένωσης, γιατί το ιδιωτικό κεφάλαιο δεν μπορούσε να πάρει την πρωτοβουλία ανασυγκρότησης της οικονομίας και έπρεπε να το κάνει το κράτος ως ο συλλογικός καπιταλιστής επιδιώκοντας τη μη επανάληψη της κρίσης του 1929 αλλά και γιατί υπήρξε πίεση των λαϊκών κινημάτων, στα οποία πρωτοστάτησαν οι κομμουνιστές, για κοινωνικές κατακτήσεις. Επομένως, δεν επρόκειτο μόνο για μια εσωτερική ανάγκη του συστήματος αλλά και για μια αναγκαστική πολιτική κατεύθυνση που ήταν προϊόν κοινωνικής πίεσης. Με άλλα λόγια υπήρξαν νικηφόροι εργατικοί αγώνες. Η  περίοδος αυτή κράτησε περίπου για τρεις δεκαετίες και η αντίστροφη πορεία ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του ’70 όταν ενέσκηψε η πετρελαϊκή κρίση.
2. Σήμερα, δεν υπάρχει καμία σοσιαλδημοκρατική δύναμη και καμία κλασική συντηρητική δύναμη, κανένα κόμμα του ακροδεξιού τόξου και κανένα τμήμα του παγκόσμιου και ελληνικού κεφαλαίου που να επιζητά την επιστροφή σε μία πολιτική κοινωνικών παροχών. Είναι αστείο να επικαλείται κάποιος ένα τέτοιο επιχείρημα. Αλλά ακόμη και αν υπάρχει θα είναι σίγουρα απολύτως μειοψηφικό και δεν θα θέτει ούτε το ζήτημα του λαϊκού ελέγχου ούτε της μη αποζημίωσης των ιδιωτών ή ακόμη ακόμη μπορεί να πρεσβεύει μια πρόταση σύμπραξης δημόσιου ιδιωτικού (τέτοιες προτάσεις όντως υπάρχουν και υλοποιούνται αλλά προφανώς είναι απορριπτέες).
3. Επομένως, όποιος θέτει ζήτημα επανακρατικοποίησης των συγκοινωνιών, του ρεύματος, της τηλεφωνίας κ.λπ. όχι μόνο δεν ξελασπώνει το σύστημα αλλά έρχεται σε ευθεία σύγκρουση μαζί του. Δημιουργεί μια συζήτηση εντός της κοινωνίας για το τι είναι αυτό που συμφέρει τα λαϊκά στρώματα. Σε μια περίοδο που για δεκαετίες υπάρχει μια ανηλεής προπαγάνδα υπέρ του ιδιωτικού τομέα –και που η αλήθεια είναι ότι αυτό το ιδεολόγημα έχει κερδίσει συνειδήσεις ακόμα μέσα και στα λαϊκά στρώματα–, το να ανοίξει μια συζήτηση για την αξία των δημόσιων συγκοινωνιών, του δημοσίου ρεύματος κ.λπ. είναι απολύτως απαραίτητο. Είναι ένα πρώτο βήμα για να δημιουργηθούν συνειδησιακές συγκρούσεις με βάση την εμπειρία που υπάρχει από τις ιδιωτικοποιήσεις. Και η εμπειρία αυτή είναι τραγική σε όλη την ευρωπαϊκή επικράτεια.
4. Στο ερώτημα του ανώνυμου αρθρογράφου «ποια κυβέρνηση άραγε μπορεί να υλοποιήσει στο έδαφος του καπιταλισμού ένα σχέδιο κρατικοποιήσεων», η απάντηση είναι η εξής: αν αυτό γίνει, θα γίνει κάτω από την πίεση του λαϊκού κινήματος. Αν πάλι, για κάποιο λόγο γίνει ως αστική επιλογή (απειροελάχιστες οι πιθανότητες), θα γίνει λόγω των αδιεξόδων του ίδιου του συστήματος και θα είναι ακόμα και έτσι μια έμμεση νίκη για το λαϊκό κίνημα. Θα πρόκειται για μία παραδοχή της ήττας του αστικού κράτους και των αστικών κομμάτων και δεν βλέπουμε τι αρνητικό υπάρχει σε αυτό. Χρέος του επαναστατικού φορέα θα είναι η αποκάλυψη των αιτιών μιας τέτοιας πολιτικής υπογραμμίζοντας ότι δεν πρόκειται για μία φιλεύσπλαχνη πολιτική αλλά για μία ανάγκη που προέκυψε από συγκεκριμένα αίτια.
5. Η γραμμή που λέει «τι ιδιωτικός-τι δημόσιος τομέας» είναι γραμμή που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην ακινησία του λαϊκού κινήματος. Είναι γραμμή παραίτησης από τη λαϊκή πάλη και γραμμή ήττας. Και είναι τέτοια γραμμή γιατί το μόνο στο οποίο υποτίθεται ότι καλείς τον κόσμο είναι το αίτημα της εδώ και τώρα κοινωνικής επανάστασης. Αλλά η κοινωνική επανάσταση μπαίνει ως άμεσο αίτημα όταν το επιτρέπουν οι κοινωνικοί και πολιτικοί συσχετισμοί. Αν τίθεται σε καθημερινή βάση αντικαθιστώντας την τακτική, τότε χάνει και την όποια αξία του. Στην πραγματικότητα το ακυρώνεις. Αυτό που εν τέλει προτείνεται από τον ανώνυμο αρθρογράφο είναι να υποστούμε τις ιδιωτικοποιήσεις στις μεταφορές, στην παιδεία, στην υγεία, στην κοινωνική ασφάλιση και αλλού μέχρι να έρθει η κοινωνική επανάσταση.

Αυτή η γραμμή εγείρει πολύ σοβαρά και προφανώς αναπάντητα ερωτήματα από την πλευρά των υπερασπιστών της και συγχρόνως μας οδηγεί σε ορισμένα συμπεράσματα. Έχουμε και λέμε:

α) Γιατί κάποιος να παλεύει ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις όντας υπερασπιστής της παραπάνω γραμμής; Αυτό δεν οδηγεί σε έναν τεράστιο παραλογισμό; Σε μία τερατώδη λογική αντίφαση;

β) Πώς κρίνεται  η γραμμή του ΚΚΕ σε προηγούμενες εποχές που υπερασπιζόταν τα αιτήματα των κρατικοποιήσεων; Το ΚΚΕ των προηγούμενων δεκαετιών ήταν εμβαπτισμένο μέσα στην οπορτουνιστική λογική; Ο αγώνας που δόθηκε από την παράταξη του ΚΚΕ το 1992 όταν ο πατέρας Μητσοτάκης επιχείρησε να ιδιωτικοποιήσει τα λεωφορεία ήταν αγώνας κενού περιεχομένου ή ακόμη περισσότερο οπορτουνιστικός αγώνας;

γ) Για ποιο λόγο, με την ίδια λογική, να τίθενται αιτήματα όπως η αύξηση του μισθού, η βελτίωση των σχολικών υποδομών, η βελτίωση της κατάστασης στα δημόσια νοσοκομεία κ.ά.; Αυτά δεν αποτελούν οπορτουνιστικά αιτήματα κατά τον ανώνυμο αρθρογράφο και την ηγεσία του ΚΚΕ;

δ) Τελικά, αν αρνείσαι το αίτημα επανακρατικοποίησης των δημόσιων συγκοινωνιών και να υποστηρίξεις το αίτημα να διατηρηθεί δημόσιο ό,τι έχει απομείνει, τότε τι απομένει να υποστηρίξεις; Απλώς και μόνο ασφαλείς συγκοινωνίες; Νέο στόλο λεωφορείων; Μα αυτά τα λέει και η ΝΔ και οποιοδήποτε αστικό κόμμα.  Ποιος είναι, λοιπόν, τελικά  αυτός που κινείται συστημικά;  

Συμπέρασμα 1^ο: Ο οπορτουνισμός εν τέλει δεν χαρακτηρίζει όποιον θέτει το αίτημα κρατικοποίησης των ιδιωτικοποιημένων φορέων αλλά αυτόν που αρνείται το αίτημα εξυπηρετώντας άριστα την αστική στρατηγική. Και είναι οπορτουνισμός όχι μόνο γιατί εξυπηρετεί την αστική στρατηγική αλλά και γιατί δεν διατυπώνει το σύνολο της πρότασής του. Αν κάποιος θέλει να παραστήσει τον καθαρό επαναστάτη, δεν έχει παρά να πει πως η λύση είναι οι δημόσιες συγκοινωνίες όχι γενικώς και αορίστως μετά την κοινωνική ανατροπή αλλά στον σοσιαλισμό ο οποίος θα έρθει με επανάσταση η οποία μάλιστα θα είναι και ένοπλη. Αλλιώς λέει μισόλογα ή υπονοεί ότι η αλλαγή θα έρθει με την εκλογική ενίσχυση του ΚΚΕ δηλαδή μέσω του κοινοβουλευτικού δρόμου.

Συμπέρασμα 2^ο: Καλό θα ήταν να πάρουμε και τη γνώμη των εργαζομένων ειδικά για το ζήτημα της εντατικοποίησης της εργασίας, της εντεινόμενης εκμετάλλευσης, του χαφιεδισμού, των απολύσεων, στοιχεία πολύ πιο έντονα στον ιδιωτικό σε σχέση με τον δημόσιο τομέα.

Συμπέρασμα 3^ο: Θα είχε επίσης τεράστιο ενδιαφέρον να ακούσουμε κάποια στιγμή με ποια κομματική απόφαση έχει αλλάξει η παλιά θέση του κόμματος και πώς αυτή η αλλαγή έχει αιτιολογηθεί.

Συμπέρασμα 4^ο: Το άρθρο του ανώνυμου αρθρογράφου δεν υποδηλώνει τίποτα άλλο παρά μια τεράστια πίεση, για να μην πούμε άγχος, που προέρχεται από τη σύγκρουση ανάμεσα σε μια ακραία αριστερίστικη λογική και από την απόρριψη αυτής της θέσης από την κοινωνία. Και δεν αναφερόμαστε σε ένα συντηρητικοποιημένο τμήμα της κοινωνίας που έχει πειστεί πως οι ιδιωτικοποιήσεις είναι η λύση. Αυτό το τμήμα της κοινωνίας είναι σαφές ότι θα δηλώνει την ευαρέσκεια του με τη σημερινή θέση της ηγεσίας του ΚΚΕ. Αναφερόμαστε σε ένα κομμάτι ριζοσπαστικό της κοινωνίας που αντιλαμβάνεται άλλοτε καθαρά άλλοτε θολά την ανάγκη υπέρβασης του καπιταλισμού ή απλώς αγανακτεί με ό,τι βιώνει και αντιλαμβάνεται ότι οι ιδιωτικοποιήσεις δεν έχουν δώσει λύση στη ζωή του.

Συμπέρασμα 5^ο: Η σημερινή γραμμή με την άρνηση της υιοθέτησης του αιτήματος για κρατικοποιήσεις «δένει»  με τις υπόλοιπες πτυχές της πολιτικής της ηγεσίας του ΚΚΕ: με τη θέση που υποστήριζε ότι η έξοδος από το ευρώ θα ήταν καταστροφική και που εκθειάστηκε από το αστικό μπλοκ, με τη θέση η έξοδος από την ΕΕ έχει νόημα μόνο για τη σοσιαλιστική Ελλάδα, με τη θέση ότι ο πόλεμος Ρωσίας-ΝΑΤΟ είναι ιμπεριαλιστικός και από τις δύο πλευρές, με τη θέση ότι η τακτική  του ΚΚΕ κατά τη γερμανοϊταλική κατοχή και το πρώτο γράμμα του Ζαχαριάδη  ήταν οπορτουνιστική/ό κ.λπ..

Η θέση του ανώνυμου αρθρογράφου και της ηγεσίας του ΚΚΕ είναι εκτός πραγματικότητας αλλά το χειρότερο όλων είναι ότι δεν μπορεί να  δημιουργήσει ή να ενισχύσει κινηματικές διαδικασίες ή αν τις δημιουργήσει αυτές οδηγούνται σε αδιέξοδο ελλείψει άμεσων στόχων. Αγνοεί πλήρως το γεγονός ότι η συνείδηση ειδικά σε χαλεπούς καιρούς δεν μπορεί να κάνει άλματα απλώς και μόνο με ιδεολογική ζύμωση. Απονευρώνει την ταξική πάλη αφού αυτή πρέπει να διεξάγεται και στα τρία επίπεδα: οικονομικό, ιδεολογικό και πολιτικό.  Οι  συνειδησιακές ρωγμές δημιουργούνται και με την ιδεολογική δουλειά αλλά και με την πάλη για κατάκτηση αιτημάτων στο σήμερα. Η λογική της σημερινής ηγεσίας του ΚΚΕ μάς οδηγεί μοιραία να χαρακτηρίσουμε ακόμη και τον Λένιν ως μαέστρο του οπορτουνισμού, αφού ο μεγάλος επαναστάτης δεν δίσταζε να μιλήσει για μεταβατικά αιτήματα που τα έβλεπε ως σκαλοπάτια στη διαδικασία της επαναστατικής διαδικασίας και ως σχολείο διαπαιδαγώγησης και διαμόρφωσης ταξικής συνείδησης κι έτσι ενθυμούμενοι τα φοιτητικά μας χρόνια να αναφωνήσουμε το γνωστό σύνθημα: «Εσύ εσύ να μας τα πεις και όχι ο Λένιν ο οπορτουνιστής!».

Υ.Γ.: Ο Λένιν, αυτός ο μεγαλοφυής επαναστάτης, υποστήριζε πως ο αριστερός με τον δεξιό οπορτουνισμό συναντιόνται. Η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ είναι μία από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις αυτής της διαπίστωσης. Υπέρμετρες δήθεν επαναστατικές μεγαλοστομίες από τη μια, εξυπηρέτηση των συστημικών σχεδιασμών και κινηματική ακινησία από την άλλη.

Πηγή: anasygkrotisikk.gr

Πηγή: kommon.gr

Σε μια σκηνή που αντικατοπτρίζει την πολυπλοκότητα της τρέχουσας διεθνούς πολιτικής, η συνάντηση μεταξύ Ντόναλντ Τραμπ και Μπέντζαμιν Νετανιάχου στον Λευκό Οίκο τη Δευτέρα, 7 Απριλίου, δεν ήταν απλώς μια επιβεβαίωση της παραδοσιακής συμμαχίας μεταξύ Ουάσινγκτον και Τελ Αβίβ. Αντίθετα, συμβόλιζε μια νέα φάση στην φθίνουσα αμερικανική ηγεμονία στη Μέση Ανατολή.

Η ακύρωση της κοινής συνέντευξης Τύπου δεν ήταν απλώς μια διαδικαστική λεπτομέρεια. Ήταν ένδειξη της ευθραυστότητας των γενικών αντιλήψεων και της μειωμένης ικανότητας να επιβάλλουν μια ενιαία αφήγηση στη διεθνή σκηνή, σε μια περίοδο κατά την οποία τα ρήγματα ταρακουνούν και την Ουάσινγκτον και το Τελ Αβίβ.

Με τα μέτρα της ιστορίας, η συνάντηση Τραμπ-Νετανιάχου προβάλει ως μια συμμαχία μεταξύ προβληματικών: Από τη μια έχουμε έναν Αμερικανό Πρόεδρο που προσπαθεί να αποκαταστήσει την εικόνα της αυτοκρατορίας μέσω αιματηρών συμφωνιών και από την άλλη έναν Ισραηλινό ηγέτη που επιδιώκει να επιβιώσει από τις εσωτερικές κρίσεις μέσω «πολεμικών μηχανών» και επέκτασης των εποικισμών. Πρόκειται για συγκυρία κατά την οποία τέμνονται οι εσωτερικές κρίσεις με τις εξωτερικές εμμονές και όπου οι πολιτικές «προς της διαφυγής προς τα εμπρός» εκδηλώνονται σε βάρος των σφαγμένων λαών και των θρυμματισμένων δικαιωμάτων – μέσω της επανατοποθέτησης σε παλιές σφαίρες επιρροής, χτυπώντας τα τύμπανα του πολέμου, σε μια προσπάθεια αντιστάθμισης της σταδιακής διάβρωσης του αμερικανικού γοήτρου παγκοσμίως.

Γάζα: Γενοκτονία και παγκόσμια σιωπή

Ενώ η συνάντηση πραγματοποιήθηκε στην Ουάσιγκτον, η ισραηλινή πολεμική μηχανή συνέχισε τη σφαγή της στη Λωρίδα της Γάζας σε συνεργασία με τις ΗΠΑ. Η επιθετικότητα δεν περιορίζεται στον αδιάκριτο βομβαρδισμό. Έχει πάρει το σχήμα μιας συστηματικής, βίαιης γενοκτονίας που συμπεριλαμβάνει τους θανάτους πολιτών κάτω από τα ερείπια μέχρι την πυρπόληση δημοσιογράφων για να μην δημοσιοποιήσουν την αλήθεια. Οι προσπάθειες βίαιου εκτοπισμού του λαού μας από τη Γάζα και από τα προσφυγικά στρατόπεδα της Δυτικής Όχθης αφρούν μία ανοιχτά δηλωμένη πολιτική εθνοκάθαρσης, ενώ η διεθνής κοινότητα παραμένει ανίσχυρη καθώς στερείται των πιο βασικών εργαλείων αποτροπής ή λογοδοσίας.

Ιράν: Επαναφορά απειλών εκβιασμών

Δεν προκάλεσε έκπληξη ο Τραμπ όταν στο περιθώριο της συνάντησής του με το Νετανιάχου αναφέρθηκε στην πιθανότητα επανέναρξης διαπραγματεύσεων με το Ιράν.

Ωστόσο, αυτή η ανακοίνωση καταγράφηκε με αξιοσημείωτη ασάφεια, αποκαλύπτοντας τις αντιφάσεις και τη σύγχυση στην αμερικανική ρητορική αφού κυμαίνεται μεταξύ των απειλών κλιμάκωσης και των κλήσεων σε διάλογο. Αυτή η ασυνέπεια δεν αντικατοπτρίζει μια πραγματική πρόθεση για επίλυση, αλλά χρησιμοποιείται μάλλον ως χαρτί διαπραγμάτευσης στο παιχνίδι της περιφερειακής επιρροής. Πίσω από αυτή την βιτρίνα, το Ισραήλ διαδραματίζει διπλό ρόλο: ασκεί πίεση για κλιμάκωση της πίεσης στην Τεχεράνη, ενώ ταυτόχρονα φοβάται μία προσέγγιση ΗΠΑ-Ιράν που θα μπορούσε να μειώσει την περιφερειακή του μόχλευση.

Αυτό που συμβαίνει είναι μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής διαφυγής, όπου οι εξωτερικές κρίσεις – συμπεριλαμβανομένων του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος – είναι όργανα για τη σταθεροποίηση των ασταθών εγχώριων θέσεων, τόσο στον Λευκό Οίκο όσο και στην ισραηλινή κυβέρνηση.

Τουρκο-ισραηλινός ανταγωνισμός

Στο πλαίσιο αυτό, η συνάντηση μετέφερε επίσης σιωπηρά μηνύματα σχετικά με τον ρόλο της Τουρκίας στην περιοχή.

Ο Νετανιάχου, ο οποίος θεωρεί την Τουρκία ως παράγοντα διαταραχής σε περιοχές όπως η Συρία και η Ανατολική Μεσόγειο, επιχείρησε μέσα από τη συνάντηση με τον Τραμπ να τονίσει την ανάγκη να συγκρατήσει την επιρροή της Άγκυρας. Ο Τουρκικός-Ισραηλινός ανταγωνισμός, αν και φαινομενικά αφορά την διαπάλη ισχύος διαδραματίζεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο που συχνά εξυπηρετεί το σχέδιο της αμερικανικής «Μέσης Ανατολής» και, κατ ‘επέκταση του «Μεγαλύτερου Ισραήλ». Ενός σχεδίου που βασίζεται στον κατακερματισμό των κρατών και την αναδημιουργία χαρτών επιρροής για να εξασφαλιστεί πως η Ουάσιγκτον διατηρεί τον έλεγχο.

Ο Τραμπ και η αυτοκρατορία που καταρρέει εκ των έσω

Η συνάντηση αντικατοπτρίζει επίσης την απελπισμένη προσπάθεια του Τραμπ να αναδημιουργήσει την εικόνα ενός ισχυρού ηγέτη σε μια εποχή που οι Η.Π.Α. πάσχουν από μια βαθιά εσωτερική κρίση: την αύξηση της πολιτικής πόλωσης, τις ασφυκτικές οικονομικές προκλήσεις και την άνοδο της λαϊκιστικής, ρατσιστικής ρητορικής και του φασιστικού κεφαλαίου που είναι η επιτομή της απληστίας των μονοπωλίων που εκπροσωπούνται από ανθρώπους όπως ο Ίλον Μασκ.

Αυτές είναι ενδείξεις μιας δομικής κρίσης που ξεπερνά τον ίδιο τον Τραμπ και διεισδύει στον ιστό του συστήματος. Οι εξωτερικές επεμβάσεις (συμπεριλαμβανομένης της υποστήριξης των ΗΠΑ στον βάναυσο πόλεμο του Ισραήλ στη Γάζα) είναι απλώς προσπάθειες για την εκτροπή της προσοχής από τα εσωτερικά ρήγματα που γίνονται πιο εμφανή από ποτέ, ξυπνώντας μνήμες από τη Μεγάλη Ύφεση του 1929, την άνοδο του ναζισμού και του φασισμού και τη φρίκη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου πριν από την εμφάνιση μιας νέας παγκόσμιας τάξης.

Το όραμα του Τραμπ βασίζεται σε στρατιωτικές επεμβάσεις στη Μέση Ανατολή ως εργαλείο για την ενίσχυση της κατάστασης στο εσωτερικό των ΗΠΑ, ακόμη και αν αυτό οδηγεί σε περαιτέρω παγκόσμια αναταραχή, που συνδυάζεται από τους εμπορικούς πολέμους και τις νέες γεωπολιτικές αναδιατάξεις που αναδύονται στην Ευρώπη, την Ασία και τον Παγκόσμιο Νότο ως αντίσταση σε αυτές τις πολιτικές.

Ισραηλινή σύγχυση: μια προβληματική κοινωνία και ασταθείς θεσμοί

Από την άλλη πλευρά, το Ισραήλ δεν είναι σε καλύτερη κατάσταση μετά το δικαστικό πραξικόπημα με επικεφαλής τον Νετανιάχου και την πτώση της δημοτικότητάς του από την επιθετικότητα του στη Γάζα και τον Λίβανο.

Η διαμάχη που περιβάλλει την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου για το μέλλον του αρχηγού της υπηρεσίας ασφαλείας Shin Bet Ρόνεν Μπαρ εξέθεσε την έκταση της εσωτερικής σύγχυσης στο πλαίσιο της ασφάλειας του Ισραήλ και των ενδοκυβερνητικών αντιθέσεων.

Οι βαθιές διαιρέσεις σε μέρη της ισραηλινής κοινωνίας (από τους φιλελεύθερους έως τους υπερορθόδοξους εθνικιστές) έχουν επιδεινώσει την εσωτερική κρίση. Η επίθεση στη Γάζα χρησιμεύει όχι μόνο ως διαφυγή από το χάος, αλλά και ως υπολογισμένο ιδεολογικό σχέδιο ασφάλειας για την εφαρμογή του οράματος του «Μεγάλου Ισραήλ», που επιδιώκεται σήμερα χωρίς καν προσχήματα.

Η Σιωνιστική ιδέα έχει ιστορικά δημιουργηθεί στην αρχή του αποικισμού και  του εποικισμού συνοδεία εγκλημάτων σε όλη την Παλαιστίνη μέχρι σήμερα, με τη στοχοποίηση ενός ολόκληρου λαού, συμπεριλαμβανομένων των συνιστωσών της ίδιας της Παλαιστινιακής Αρχής.

Παλαιστίνη στην καρδιά των παγκόσμιων μετασχηματισμών

Μέσα σε αυτό το κατακερματισμένο τοπίο, ο παλαιστινιακός αγώνας, ειδικά η αντίσταση στη Γάζα και στα στρατόπεδα προσφύγων στη Δυτική Όχθη, παραμένει μια ηθική και πολιτική άγκυρα που εκθέτει το ψεύδος των συμμαχιών και την αποτυχία της αμερικανο-ισραηλινής ηγεμονίας, που έχουν ρίζες στη φυλετική υπεροχή από την ίδρυση των ΗΠΑ και της Ημέρας ως σήμερα ανεξάρτητα από τις κατά καιρούς κυβερνήσεις. Παρά ταύτα, υπάρχει μία επείγουσα ανάγκη ανασυγκρότησης της παλαιστινιακής εθνικής ενότητας στη βάση ενός στρατηγικού οράματος της λαϊκής, πολιτικής, διπλωματικής και νόμιμης αντίστασης – παραλληλισμένη από τις προσπάθειες ενδυνάμωσης της αποφασιστικότητας του λαού μας. Αυτό απαιτεί μία συνολική κριτική αναθεώρηση της περιόδου μετά τις συμφωνίες του Όσλο (δεκαετία 1990) ως την 7^η Οκτωβρίου 2023 και τη Συμφωνία του Πεκίνου (για ενδοπαλαιστινιακή συμφιλίωση) κάνοντας απαραίτητη την αναβίωση και την ανάπτυξη του ρόλου της PLO σύμφωνα με την ουσία και το πνεύμα τής, αποκαθιστώντας την εξουσία στον λαό μέσω εκλογών.

Ο εθνικός αγώνας δεν είναι πλέον απλώς μια εδαφική σύγκρουση. Έχει γίνει ένας αγώνας για το νόημα, την ιστορία, την ταυτότητα, το μέλλον και την ίδια την ύπαρξη του λαού μας.

Σε έναν κόσμο που αναμορφώνεται, οι μάσκες πέφτουν, οι φωνές για την ελευθερία, τη δικαιοσύνη και την ισότητα αυξάνονται και η παγκόσμια λαϊκή αλληλεγγύη αυξάνεται.

Η ιστορική διαλεκτική μας θυμίζει για άλλη μια φορά ότι οι αυτοκρατορίες δεν πέφτουν μονομιάς αλλά όταν μένουν ένα κέλυφος αδειανό από νόημα και απογυμνώνονται από τη νομιμότητά τους.

Ομοίως, τα εθνικά κινήματα απελευθέρωσης θριαμβεύουν μόνον μέσω της επίμονης πάλης, της σωρευτικής ανθεκτικότητας, της ενότητας και της πολιτικής εγρήγορσης μέχρι να επιτευχθεί η νίκη.

Πηγή: kosmodromio.gr