Ανάπτυξη 0,4% καταγράφηκε το πρώτο τρίμηνο του 2015 σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο του 2014, έναντι αρχικής εκτίμησης για 0,3%, όπως δείχνουν τα προσωρινά στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για τους τριμηνιαίους εθνικούς λογαριασμούς.

Αντίθετα, παρέμεινε αμετάβλητη η εκτίμηση για μείωση του ΑΕΠ κατά 0,2% σε σχέση με το τέταρτο τρίμηνο του 2014, πάντα με βάση τα εποχικά διορθωμένα στοιχεία.

Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, η μικρή βελτίωση στον ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ είναι αποτέλεσμα των επιπλέον στοιχείων που δεν ήταν αρχικά διαθέσιμα. Τα στοιχεία αυτά είναι είτε μηνιαία (όπως το ισοζύγιο πληρωμών για τον Μάρτιο) είτε τριμηνιαία (όπως, οι δείκτες κύκλου εργασιών στους κλάδους των υπηρεσιών και η έρευνα εργατικού δυναμικού).

Στην τριμηνιαία σύγκριση, η ΕΛΣΤΑΤ κατέγραψε ότι η συνολική καταναλωτική δαπάνη δεν παρουσίασε μεταβολή. Η μεν κατανάλωση των νοικοκυριών ήταν αμετάβλητη, η δε κατανάλωση της Γενικής Κυβέρνησης αυξήθηκε 2,9%.

Ο ακαθάριστος σχηματισμός κεφαλαίου αυξήθηκε 6%, ενώ οι ακαθάριστες επενδύσεις παγίου κεφαλαίου μειώθηκαν 7,5 %.

Οι εξαγωγές αγαθών και υπηρεσιών μειώθηκαν 0,6% (οι εξαγωγές αγαθών μειώθηκαν 0,3% και οι εξαγωγές υπηρεσιών μειώθηκαν 1,7%). Οι εισαγωγές αγαθών και υπηρεσιών μειώθηκαν 0,7% (οι εισαγωγές αγαθών μειώθηκαν 2,3% και οι εισαγωγές υπηρεσιών αυξήθηκαν 10,8%).

Σημειώνεται ότι με βάση τα μη εποχικά διορθωμένα στοιχεία, το ΑΕΠ παρουσίασε αύξηση 0,2% σε σχέση με το πρώτο τρίμηνο πέρυσι, έναντι αύξησης 0,1% που είχε αρχικά εκτιμηθεί.

Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, σε ετήσια βάση η συνολική καταναλωτική δαπάνη παρουσίασε αύξηση 0,9% και οι ακαθάριστες επενδύσεις παγίου κεφαλαίου αυξήθηκαν κατά 17,4%.

Επίσης, αύξηση 0,9% παρουσίασαν οι εξαγωγές αγαθών και υπηρεσιών (οι εξαγωγές αγαθών αυξήθηκαν 0,8% και οι εξαγωγές υπηρεσιών αυξήθηκαν 1,3%). Παράλληλα, αύξηση 10,6% παρουσίασαν οι εισαγωγές αγαθών και υπηρεσιών (οι εισαγωγές αγαθών αυξήθηκαν 10% και οι εισαγωγές υπηρεσιών αυξήθηκαν 13,4%).

ΠΗΓΗ: left.gr

«Η κυβέρνηση δεσμεύεται πως όποια ιδιωτικοποίηση έχει εξελιχθεί και είναι νόμιμη θα γίνει σεβαστή» ήταν η αναφορά στη Βουλή του υπουργού Οικονομικών, Γιάνη Βαρουφάκη, επιβεβαιώνοντας ότι και για τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ η δημόσια περιουσία είναι προς παραχώρηση σε επιχειρηματικούς ομίλους, ως εργαλείο κερδοφορίας.

Η τοποθέτηση του έγινε με αφορμή την ιδιωτικοποίηση των 14 περιφερειακών αεροδρομίων, ωστόσο η δέσμευση σεβασμού των ιδιωτικοποιήσεων που εξελίσσονται αφορά και στον ΟΛΠ, τη ΔΕΣΦΑ και ακίνητα του δημοσίου. Σε ότι αφορά τα περιφερειακά αεροδρόμια ο υπουργός Οικονομικών δηλώνει σύμφωνος με την ιδιωτικοποίηση τους αλλά προσπαθεί να δείξει πως οι ιδιωτικοποιήσεις της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ είναι καλύτερες από εκείνες της προηγούμενης συγκυβέρνησης.

Ισχυρίστηκε πως με τον τρόπο που θα ιδιωτικοποιήσει η νυν συγκυβέρνηση θα προστατευτούν οι ιδιώτες επενδυτές λέγοντας «θέλω να σας θυμίσω την κατάντια των προηγούμενων ιδιωτικοποιήσεων, την κατάντια κινήσεων ιδιωτικοποίησης που τελικά απεδείχθησαν καταστροφικές ακόμη και για τον ιδιώτη, γιατί κατέπεσαν στο Συμβούλιο της Επικρατείας και την Επιτροπή Ανταγωνισμού».

Παίζοντας με το επιχείρημα των «καλών και κακών» ιδιωτικοποιήσεων ανέφερε πως για τα περιφερικά αεροδρόμια ανάφερε οτι η συγκυβένρηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ επιδιώκει «οι επενδύσεις πρέπει να είναι υψηλότερες. Η δέσμευση για 23,5 εκατομμύρια επενδύσεις σε τέσσερα χρόνια ανά αεροδρόμιο είναι πολύ χαμηλή» και «δεύτερον, πρέπει να υπάρχει ένα μερίδιο για το κράτος, όχι γιατί το κράτος πρέπει να παίζει τον ρόλο του επιχειρηματία, αλλά γιατί το κράτος πρέπει να κρατήσει ένα περιουσιακό στοιχείο, το οποίο να μπορέσει να το αξιοποιήσει στο πλαίσιο μιας αναπτυξιακής τράπεζας» προκειμένου δηλαδή να εξασφαλιστεί «ζεστό χρήμα» και ρευστότητα στους επιχειρηματικούς ομίλους.

Δεσμεύτηκε επίσης ότι η νέα σύμβαση «θα γίνει θετικότερη τόσο από τη μεριά του δημοσίου συμφέροντος όσο και από τη μεριά του ιδιώτη» και τάχθηκε υπέρ τους μοιράσματος της λείας σε περισσότερους λέγοντας «έχω ένα πρόβλημα με την ιδέα ότι δεκατέσσερα περιφερειακά αεροδρόμια πωλούνται στην ίδια εταιρεία».

ΠΗΓΗ: 902.gr

Το προεδρείο της ΠΕΝΕΝ που συμμετείχε στην κινητοποίηση συναντήθηκε με τον διευθυντή του γραφείου του πρωθυπουργού Δημήτρη Τζανακόπουλο | EUROKINISSI/ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΙΣΙΝΑΣ

Παράσταση διαμαρτυρίας πραγματοποιήθηκε το μεσημέρι της Παρασκευής στη Βουλή από απλήρωτους ναυτικούς που βρίσκονται σε πολύμηνη επίσχεση εργασίας στα πλοία της ΝΕΛ. Η κινητοποίηση έγινε με πρωτοβουλία της διοίκησης της Πανελλήνιας Ένωσης Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού (ΠΕΝΕΝ) με σκοπό να τεθεί σε ανώτατο κυβερνητικό επίπεδο το πρόβλημα της απλήρωτης ναυτικής εργασίας που απασχολεί εκατοντάδες ναυτικούς σε πλοία της ακτοπλοΐας και διάφορων πορθμειακών γραμμών.

Το προεδρείο της ΠΕΝΕΝ που συμμετείχε στην κινητοποίηση συναντήθηκε με τον  διευθυντή του γραφείου του πρωθυπουργού Δημήτρη Τζανακόπουλο στον οποίο ανέλυσε την κατάσταση και τα προβλήματα με τους απλήρωτους ναυτικούς και επεσήμανε «την ευθύνη της κυβέρνησης και του αρμόδιου υπουργού Ναυτιλίας οι οποίοι έως και τώρα κωφεύουν, αδρανούν και ολιγωρούν στη λήψη των απαιτούμενων μέτρων που επιβάλλεται να ληφθούν για να αντιμετωπισθεί η εφοπλιστική αυθαιρεσία».

Ταυτόχρονα υπογράμμισαν ότι η κατάσταση αυτή έχει δημιουργήσει σοβαρότατα προβλήματα στο Ακτοπλοϊκό Συγκοινωνιακό δίκτυο της χώρας μας και παρατηρούνται φαινόμενα πολυήμερου αποκλεισμού νησιών με σοβαρές αρνητικές συνέπειες που διαμορφώνονται για τους κατοίκους και τους παραγωγικούς φορείς.

Αναφέρθηκαν ακόμα στις δεκάδες κινητοποιήσεις και παραστάσεις που έχουν γίνει ως τώρα με τον αναπληρωτή υπουργό Ναυτιλίας με πρωτοβουλία της ΠΕΝΕΝ και τους απλήρωτους ναυτικούς, οι οποίες όλες κατέληγαν σε αδιέξοδο αφού από πλευράς κυβέρνησης δεν αναλαμβάνονται εκείνες οι πρωτοβουλίες τις οποίες έχει προτείνει το ναυτεργατικό συνδικαλιστικό κίνημα για ουσιαστική επίλυση του προβλήματος. 

Ειδική αναφορά έγινε για την Ναυτιλιακή Εταιρεία Λέσβου (ΝΕΛ), η οποία όπως υπογράμμισαν, βρίσκεται στα όρια της κατάρρευσης και εκατοντάδες ναυτικοί σε αυτήν βρίσκονται υπό ένα ιδιόμορφο καθεστώς εγκατάλειψης ενώ ταυτόχρονα η πολύμηνη καθυστέρηση στην εξόφληση των μισθών τους έχει διαμορφώσει για τους ίδιους και τις οικογένειές τους μια πρωτοφανή ανασφάλεια.

Στην συνέχεια πήραν τον λόγο και μέλη πληρωμάτων των πλοίων της ΝΕΛ και του «ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΝΟΥ» και εξέθεσαν αναλυτικά τις δύσκολες και τραγικές συνθήκες που βιώνουν και απαίτησαν να ληφθούν άμεσα αποφάσεις και να δοθεί λύση στο πρόβλημα.

Η ΠΕΝΕΝ κατέθεσε αναλυτικό υπόμνημα αλλά και τις προτάσεις της για την συνολική αντιμετώπιση του προβλήματος.    

Σύμφωνα με τη ΠΕΝΕΝ, στην απάντησή του ο Δημήτρης Τζανακόπουλος αναγνώρισε την σοβαρότητα του προβλήματος που αντιμετωπίζουν οι απλήρωτοι ναυτικοί και δήλωσε ότι θα ενημερώσει σχετικά τον Πρωθυπουργό και ταυτόχρονα όρισε νέα συνάντηση προκειμένου να είναι παρών ο αναπληρωτής υπουργός Ναυτιλίας Θ. Δρίτσας.

ΠΗΓΗ: efsyn.gr

ΤουΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ* 

Το τελευταίο διάστημα προβάλλονται τα πλέον αντιφατικά σενάρια για τις μελλοντικές εξελίξεις που συμπυκνώνονται στις φράσεις «κωλοτούμπα ΣΥΡΙΖΑ», νέες εκλογές, δημοψήφισμα, κ.ο.κ. Όλα έχουν ως αφετηρία την πιθανή έκβαση των διαπραγματεύσεων με τους «θεσμούς» (ΕΕ-ΔΝΤ-ΕΚΤ) που η πορεία τους θυμίζει«σκωτσέζικο ντουζ».Τα συστημικά «ΜΜΕ.» εντείνουν την παραπληροφόρηση και κινδυνολογία με στόχο τον εκφοβισμού του λαού για την αναγκαιότητα «σκληρών μέτρων» προκειμένου να εξασφαλισθεί η«πάση θυσία» παραμονή στην ευρωζώνηκαι το ευρώ. Το πολιτικόμνημονιακό κατεστημένο Σαμαρά-Βενιζέλουκαι από κοντά το«Ποτάμι» του Σταύρου Θεοδωράκη σε συγχορδία με τηνεγχώρια οικονομική ελίτκάνουν ότι μπορούν για να πετύχουν την«αριστερή παρένθεση»στη διακυβέρνηση της χώρας.

ΟΙ «ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ» ΚΑΙ ΤΟ «ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗΣ»

Με τη δημιουργία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, έγινε η πρώτη δοκιμαστική αναμέτρηση με τους «θεσμούς», η οποία κατάληξε στη συμφωνία της 20^ηςΦλεβάρη. Μια συμφωνία με πολλέςυποχωρήσεις από τις «κόκκινες γραμμές» των προγραμματικών δηλώσεων και πολύ περισσότερες από το Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Στη συγκεκριμένη διαπραγμάτευση αποκαλύφθηκαν οι σοβαρές ανεπάρκειες, τόσο λόγω απειρίας, όσο και εξ’ αιτίας ταλαντεύσεων και απουσίας σαφούς στρατηγικής και τακτικής της «διαπραγματευτικής ομάδας».

Η απροσδιοριστία του όρου «έντιμη συμφωνία» και η «δημιουργική ασάφεια» του διαπραγματευτικού πλαισίου, έπαιξαν το ρόλο τους στην αποδυνάμωση των διαπραγματευτικών θέσεων της ελληνικής πλευράς. Από την άλλη οι επικοινωνιακές «ατάκες» και τα αλλεπάλληλα «πέρα-δώθε» με τους «θεσμούς», το μόνο που έδειξαν ήταν το έλλειμμα προετοιμασίας της ελληνικής πλευράς, καθώς η υποκρισία της «γαλατικής ευγένειας» και η ωμή εκβιαστική πρακτική των κυρίαρχων ελίτ Βρυξελών και Βερολίνου.

Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΚΤΙΚΗ ΤΩΝ «ΘΕΣΜΩΝ»

Με βάση την ως τώρα εμπειρία, χρειάζεται με «κρύο μυαλό», να κάνουμε μια εκτίμηση της στρατηγικής και τακτικής των «θεσμών», από οικονομική, κοινωνική και κυρίως πολιτική άποψη. Στη βάση της συγκεκριμένης εκτίμησης θα μπορούσαμεέστω και την «τελευταία στιγμή» να χαράσσαμε πιο αποτελεσματική στρατηγική και τακτική απέναντι στους δανειστές. Συγκεκριμένα έχει πλέον διαφανεί ότι αυτό που κυρίως επιδιώκουν οι «θεσμοί» σεπολιτικό επίπεδο,είναι να πετύχουν ακύρωση του «αριστερού παραδείγματος» στην Ελλάδα, ώστε να μη γίνει μοντέλο μίμησης για άλλες χώρες, κυρίως της περιφέρειας.

Παράλληλα σεοικονομικό επίπεδοεπιδιώκουν να εξασφαλίσουν την απόλυτη πειθαρχία στα νεοφιλελεύθερα δόγματα της ευρωζώνης και των «πυλώνων» στήριξης της (ΕΚΤ-ευρώ, δημοσιονομικό σύμφωνο, τραπεζική ενοποίηση, εξάμηνα συντονισμού, κά), καθώς και την «επίλυση» του τεράστιου χρέους της με πολύμορφη δήμευση του ελληνικού εισοδήματος λαού και της δημόσιας περιουσίας.

Τέλος σεκοινωνικό επίπεδοεπιδιώκουν να επιβάλουν το μοντέλο της πλήρους κατάργησης του «κράτους πρόνοιας» και της ισοπέδωσης των εργασιακών δικαιωμάτων, ως μοντέλο για όλη την ευρωζώνη. Η τακτική τους είναι η μέθοδος της «καταπόνησης» του αντιπάλου και της οικονομικής «εξουθένωσης», προβάλλοντας σε κάθε βήμα νέες απαιτήσεις, μέχρι να φέρουν την ελληνική πλευρά στα όρια τουe-mail Χαρδούβελη, δηλαδή ενόςτρίτου Μνημονίου, που αυτή τη φορά θα εφαρμοστείαπό μια αριστερή κυβέρνηση.! Έτσι απαξιώνεται και ακυρώνεται πρακτικά όχι μόνο η ιδέα της αριστερής διακυβέρνησης στην Ελλάδα, αλλά και η προοπτική της Αριστεράς τις άλλες χώρες της ΕΕ.!

Εδώ ίσως προβληθεί το ερώτημα: Άραγε δεν υπολογίζουν οι «θεσμοί» το κόστος μιας ενδεχόμενης φυγής της Ελλάδας από το ευρωσύστημα; Επίσης ο αμερικάνικος παράγοντας μένει αδιάφορος στο ενδεχόμενο μιας τέτοιας εξέλιξης; Σύμφωνα με δημόσιες τοποθετήσεις βασικών παραγόντων της ευρωζώνης (πχ Σόϊμπλε) όχι μόνο δεν αποκλείουν το Grexit αλλά είναι προετοιμασμένοι για «παν ενδεχόμενο», παρ’ ότι δεν το επιθυμούν, ενώ από την άλλη έχουν ήδη προτείνει διευκόλυνση της Ελλάδας για αποδέσμευση. Άρα ηαπειλή «αποχώρησης» ως διαπραγματευτικό χαρτί,δεν είναι ιδιαίτερα ισχυρό από ελληνικής πλευράς, πολύ περισσότερο που η επίσημη θέση της ελληνικής κυβέρνησης είναι υπέρ της παραμονής στο ευρώ. Όσον αφορά τιςΗΠΑ αυτό που πρωτίστως επιδιώκουν είναι η διασφάλιση της επικυρίαρχης θέσης τους στον ελλαδικό χώρο και δευτερευόντως η παραμονή ή μη της χώρας στην ευρωζώνη.

Ο «ΚΟΜΠΟΣ» ΕΧΕΙ ΦΘΑΣΕΙ ΣΤΟ «ΧΤΕΝΙ»

Αν η παραπάνω εκτίμηση για τη στρατηγική και τακτική των αντιπάλων, ιδιαίτερα των κυρίαρχων ελίτ Βρυξελών-Βερολίνου, είναι σωστή, τότε η ουσία της πολιτικής τους στο ελληνικό ζήτημα δεν αλλάζει, ακόμα και αν δεχτούν κάποιες επουσιώδεις οριακές διαφοροποιήσεις στο τελικό σχέδιο της απόφασης, που ζητούν να γίνει δεκτό από την ελληνική κυβέρνηση. Κατά συνέπειαη κυρίαρχη αντίθεση μεταξύ ελληνικού λαού από τη μια και της εγχώριας ελίτ μαζί και των υπερεθνικών «θεσμών» από την άλλη, επιζητά την επίλυση της.Το δίλημμα είναι ξεκάθαρο. Θα συνεχιστούν ή θα ανατραπούν οριστικά οι μνημονιακές πολιτικές, ώστε να ανοίξει ο δρόμος στην παραγωγική ανασυγκρότηση, στην εθνική και λαϊκή κυριαρχία; Ο χρόνος δουλεύει αντίστροφα για την Ελλάδα. Ο λαός έχει εξαντληθεί από την πληρωμή των τεράστιων τοκοχρεολυσίων, τα δημόσια ταμεία είναι άδεια, η ανεργία εξαθλιώνει εκατομμύρια πολίτες, το κλίμα διάψευσης των προσδοκιών από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αρχίζει να απλώνεται. Η απόσταση από το «Ωσαννά ευλογημένος ο ερχόμενος» της γνωστής Βιβλικής ρήσης, έως το…. «σταύρωσον, σταύρωσον αυτόν»… δεν είναι μεγάλη.

Θα πει κάποιος, ότι «είναι προτιμότερη μια κυβέρνηση της Αριστεράς που κάνει έστω και λίγα, σε σχέση με μια κυβέρνηση της δεξιάς που κάνει …ότι θέλει».! Ίσως η ιδέα να ήταν αποδεκτή αν οι όποιες υποχωρήσεις δεν υπερέβαιναν τις «κόκκινες γραμμές» τουλάχιστον των προγραμματικών δηλώσεων και αν όχι του προγράμματος της ΔΕΘ. Ο κατώτατος μισθός, οι συντάξεις, οι επαχθείς φόροι, θεμελιώδη εργασιακά δικαιώματα, η μείωση της ανεργίας, η παραγωγική ανασυγκρότηση, κά αποτελούν τη ψυχή της εναλλακτικής αριστερής πρότασης.Όταν οι συνεχείς υποχωρήσεις φθάνουν στο σημείο της αποδοχής ενός νέου Μνημονίου που δεν θα διαφέρει ουσιαστικά από εκείνο του e-mailΧαρδούβελη, τότε η «αριστερή κυβέρνηση» αυτο-ακυρώνεται από τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ, ανοίγοντας πρακτικά το δρόμο για την «αριστερή παρένθεση».Εκατομμύρια πολίτες (εργατουπάλληλοι, αγρότες, επαγγελματίες, μικρο-ιδιοκτήτες, άνεργοι νέοι, κλπ), που ψήφισαν στις τελευταίες εκλογές ΣΥΡΙΖΑ, θα στραφούν ενεργητικά η παθητικά, στην αναζήτηση άλλης πολιτικής έκφρασης, όχι απαραίτητα προς την Αριστερά από την οποία διαψεύστηκαν, με ότι αυτό συνεπάγεται για τους ίδιους αλλά και τη χώρα.

Η ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

Υπό τις παρούσες συνθήκες προκύπτει ένα κρίσιμο ερώτημα. Μήπως παρά τις υποχωρήσεις ακόμα και από τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης, υπάρχει δυνατότητα με κάποιες προσωρινές θυσίες να ξανακερδίσουμε το χαμένο έδαφος όταν ομαλοποιηθεί η κατάσταση στο μέλλον; Είναι ερώτημα που θέτει την τελευταία γραμμή άμυνας. Η απάντηση είναι ότι οι υφεσιακές πολιτικές Μνημονίου δοκιμάστηκαν και μας έφεραν σε αυτό το σημείο. Η συνέχιση τους δεν φέρνει μελλοντική βελτίωση αλλά διαιώνιση του φαύλου κύκλου λιτότητας, ανεργίας, «λουκέτων», παραγωγικής αποδιάρθρωσης, φτωχοποίησης, κοκ. Η κατάργηση των υφεσιακών πολιτικών, η τόνωση της «ενεργού ζήτησης» (καταναλωτικής και επενδυτικής, δημόσιας και ιδιωτικής), ηαθέτηση πληρωμής των τοκοχρεολυσίωντουλάχιστον για κάποιο χρονικό διάστημα και η απομείωση τουχρέους, η διασφάλιση τωνσυντάξεων, η προστασία θεμελιωδώνεργασιακών δικαιωμάτων,κά, αποτελούν βασικό όρο για τηνεπανεκκίνηση της οικονομίας.

Μια τέτοια πολιτική, από τη στιγμή που δεν μπορεί να εξασφαλιστεί στα πλαίσια της ευρωζώνης, η αποδέσμευση από αυτήν δίνει ελπιδοφόρα προοπτική. Μάλιστα η συγκεκριμένη επιλογή θα έχει λιγότερα προβλήματα αν εξασφαλιστούνδύο προϋποθέσεις.

Πρώτον,η αποδέσμευση να γίνει συμφωνημένα με τους «εταίρους» καιδεύτερον,να υπάρξει έστω και την τελευταία στιγμή κατάλληλη οργανωτικο-τεχνική και πολιτική προετοιμασία. Η ύπαρξη μιας αριστερής κυβέρνησης, η ενημέρωση και ενεργοποίηση του λαού, το συγκροτημένο σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης, η αξιοποίηση των δυνατοτήτων ισότιμης διεθνούς οικονομικής συνεργασίας, κά, μπορούν να περιορίσουν στο ελάχιστο τα όποια προβλήματα προκύψουν κατά τον πρώτο χρόνο μετάβασης στη νέα κατάσταση.

Το βασικό πλεονέκτημα μιας τέτοια επιλογής, βρίσκεται στηνανάκτηση του εθνικού ελέγχου επί των βασικών οικονομικών εργαλείων χάραξης και εφαρμογής αριστερής οικονομικής πολιτικής(δημοσιονομικής, νομισματικής, συναλλαγματικής, εισοδηματικής, αναπτυξιακής κλπ), που είναι ταυτόχρονα και ουσιαστικό στοιχείο άσκησης της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας. Οι ιστορικές εμπειρίες της αποχώρησης χωρών από νομισματικές ενώσεις, επιβεβαιώνουν τα πλεονεκτήματα μιας τέτοιας επιλογής και τονίζουν ότι οι όποιες προσωρινές δυσκολίες είναι ασύγκριτα μικρότερες από τα πλεονεκτήματα και τιςελπιδοφόρες προοπτικέςπου ανοίγονται στη χώρα και στον λαό, πολύ περισσότερο όταν επικεφαλής της προσπάθειας είναι αριστερή κυβέρνηση.! Κατά συνέπεια η πλατιά ενημέρωση του λαού, συσπείρωση και κινητοποίηση του σε ένα τέτοιο σχέδιο, είναικρίσιμος παράγοντας ώστε να αποτρέψουμε διάφορους εκβιασμούς και πιέσεις των κυρίαρχων ελίτ εντός και εκτός της χώρας,για να ελέγξουν σε όφελος τους τις πολιτικές εξελίξεις.

* Ο Γιάννης Τόλιος είναι διδάκτωρ Οικονομικών και μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ

Παναγιώτης Μαυροειδής

Δεδομένη η κυβερνητική κατεύθυνση σε αντιλαϊκή συμφωνία

Από «πρόοδο» σε «αδιέξοδο» και από «ρήξη» σε «φιλικό κλίμα» και αγκαλιές με το Γιουνκέρ, δημιουργείται ίσως η αίσθηση ότι η  ελληνική «διαπραγμάτευση» θα είναι μια   άγνωστη κατάληξη γέννημα  μιας βουβής.  «στασιμότητας».

Δεν είναι καθόλου έτσι.  Δεν υπάρχει νεκρός και αδρανής πολιτικός χρόνος. Κατά τα λεγόμενα του πρωθυπουργού η Ελλάδα με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει ήδη καταβάλλει 8 δις σε δανειακές δόσεις, 40 φορές πάνω από το πακέτο για την «ανθρωπιστική κρίση», στέλνοντας παράλληλα στα τάρταρα τις βασικές προεκλογικές εξαγγελίες λαϊκής ανακούφισης.

Δημιουργούνται έτσι διαρκώς νέοι συσχετισμοί μέρα τη μέρα: Οι «εταίροι» της κυβέρνησης όλο και τραβούν την κυβέρνηση στη σπηλιά του σκότους τους, έως εκείνη τη στιγμή που θα είναι γυμνή, ξυπόλητη και φυσικά απολύτως …στεγνή από χρήματα. Την ίδια στιγμή, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, πλησιάζει στο χείλος του γκρεμού, για να τον δείξει στην εσω-κομματική και ευρύτερη λαϊκή κριτική, λέγοντας: «Βλέπεις με τα μάτια σου το έρεβος του τρομακτικού κενού;  Προτείνεις μήπως να πηδήξουμε μέσα;». Τα συμπεράσματα προκύπτουν:  «Ματαιότητα και φοβερός κίνδυνος. Ας υπογράψουμε να τελειώνουμε. Άλλωστε η κυβέρνηση έκανε ότι μπορούσε».

Είναι ανοιχτά  όσα συζητιούνται στις διαπραγματεύσεις; Κάθε άλλο. Η συζήτηση, με όλες τις διαφωνίες, κινείται πάνω από μία ορισμένη αφετηρία: «Ότι έγινε έγινε. Τα εγκλήματα της  κλοπής του εργατικού λαϊκού εισοδήματος και των δικαιωμάτων, παραγράφονται. Τώρα συζητάμε για την έκταση της  νέας και επιπλέον λιτότητας». Η συζήτηση για το ύψος του πλεονάσματος, συμπυκνώνει ακριβώς αυτό.

Το παράδειγμα του ΦΠΑ είναι  χαρακτηριστικό. Ζαλίστηκε ο κόσμος με τις εναλλακτικές και τους συνδυασμούς των συντελεστών. Υπάρχει όμως η βασική συμφωνία: Τα έσοδα από το ΦΠΑ θα αυξηθούν. Δηλαδή μέσω ενός οριζόντιου, δηλαδή απόλυτα ταξικού αντιλαϊκού φόρου, που συνεισφέρει το 50% (περίπου 24-25 δις) των συνολικών εσόδων και είναι τέσσερις φορές πάνω ως ποσό από τη φορολογία προσώπων και φυσικά οκτώ φορές πάνω από τη φορολογία επιχειρήσεων. Υπάρχει άραγε μεγαλύτερη δήλωση μακροχρόνιας και αέναης φορο-αποφυγής και μόνιμης …παροχολογίας προς το μεγάλο κεφάλαιο και όσους μπορούν να ξοδέψουν σε ένα σαββατοκύριακο στην Αράχοβα ή στις Άλπεις το ετήσιο εισόδημα ενός εργαζόμενου στα ΕΛΠΕ;

Με μία έννοια, με τη λογική και την ψυχή του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ,  δε θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Δε μπορεί να είναι γεμάτες και οι δύο τσέπες. Αν οι τοκογλύφοι του ευρωπαϊκού κεφαλαίου καθώς και  οι άρχοντες του χρήματος στην Ελλάδα, δεν πληρώσουν μία, πως αλλιώς θα βγει ο λογαριασμός;

Από την άποψη αυτή, ο εγκλωβισμός των αριστερών τάσεων του κυβερνητικού κόμματος στο σύνθημα «ούτε βήμα πίσω από το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ», όσο και αν ακούγεται ως μια χρήσιμη άμυνα για την υπεράσπιση κάποιων αναγκαίων μέτρων και προεκλογικών υποσχέσεων προς τα λαϊκά στρώματα, είναι από πολιτική άποψη λαθεμένος.

Η  εφαρμογή εκείνων των θετικών έστω και επιμέρους πλευρών αυτού του προγράμματος, προϋποθέτει την ανατροπή του πυρήνα του προγράμματος, καθώς και της πολιτικής στρατηγικής ΣΥΡΙΖΑ, που αναζητεί λαϊκή ανακούφιση και προκοπή μέσα στο λάκκο των λεόντων της ευρωζώνης και του ΝΑΤΟ και την ελληνική αστική τάξη ακλόνητη στη δεσποτική της κυριαρχία.

Το «αδιέξοδο» για το οποίο γίνεται λόγος, δεν είναι αποτέλεσμα μιας σκληρής αλλά  άνισης «διαπραγμάτευσης», αλλά καθορίζεται από τρεις  πολύ συγκεκριμένους παράγοντες.

Πρώτον, ένα ανέφικτο πολιτικό πρόγραμμα φιλο-λαϊκής διαχείρισης εντός  του συστημικού πλαισίου. Η «διαπραγμάτευση» αποτυγχάνει πριν απ” όλα διότι διεκδικούνται λάθος πράγματα, σε εχθρικό πεδίο και με τραγικό τρόπο. Έξω από αυτή την αντικειμενική πολιτική εκτίμηση, το μόνο που μένει είναι οι ηθικίστικες καταγγελίες του τύπου «τα πούλησαν και αυτοί!» ή η απολίτικη φιλολογία για τα «τραγικά λάθη τακτικής της ηγεσίας», που αποτελούν κοντόθωρες και ανεπαρκείς εξηγήσεις

Δεύτερον, με  μέσα και εργαλεία  εφαρμογής  μια κυβέρνηση συνέχειας ενός  κράτους  υπηρέτη της ολιγαρχίας, αλλά και την ίδια την αντιδραστική ΕΕ με τις δήθεν κοινές ευρωπαϊκές λύσεις και πολιτικές.

Τρίτον, η αντικατάσταση της ζωογόνου και πρωταγωνιστικής παρουσίας του λαϊκού παράγοντα με την αποθέωση της μυστικής διπλωματίας στους διαδρόμους των παλατιών των επιτελείων.

Όταν  ένα πλοίο διακηρύσσει πως έχει προορισμό τα παράλια της Αττικής, αλλά έχει σαλπάρει  προς την Κρήτη, μόνο να απομακρύνεται μπορεί από αυτά. Και το να φωνάζουν όλοι εν χορώ, όντας πάνω σε αυτό, μακριά από το τιμόνι και με δεδομένη την κατεύθυνση  της πορείας του, «στηρίζουμε τον καπετάνιο, αλλά θέλουμε να φτάσουμε στον Πειραιά», δεν ωφελεί ιδιαίτερα.

Η επιστροφή στη δυνατότητα μιας λαϊκής διεξόδου, είναι υπόθεση μιας σκληρής αναμέτρησης που υπερβαίνει αυταπάτες και  τακτικισμούς εντός του καταστρώματος.

Είναι αναγκαία η συγκρότηση ενός ευρύτατου κοινωνικού και πολιτικού μετώπου ανατροπής αυτής της αντιλαϊκής και αντεργατικής πορείας που οδηγεί σε ένα νέο βαρύ αντεργατικό μνημόνιο και ανείπωτες λαϊκές θυσίες.

Τέσσερα  κομβικά ζητήματα πρέπει να συζητηθούν.

1. Με ποιο πρόγραμμα;

Απαιτείται  ένα άλλο  πολιτικό πρόγραμμα βασικών άμεσων εργατικών και λαϊκών διεκδικήσεων (αύξηση βασικού μισθού  και των μισθών γενικά τώρα, πλήρης κάλυψη όλων των ανέργων, εθνικοποιήσεις επιχειρήσεων και δημόσιες επενδύσεις και άλλα μέτρα για αύξηση απασχόλησης κ.α.)  αλλά και πολιτικών διεκδικήσεων-κόμβων όπως η παύση πληρωμών, η διαγραφή χρέους και η έξοδος από ευρωζώνη και ΕΕ.

2. Σε πιο πεδίο η εφαρμογή αυτού του προγράμματος;

«Και ποιος θα εφαρμόσει αυτό το πρόγραμμα;». Πρόκειται για την πρώτη αυθόρμητη ερώτηση. Δεν την παρακάμπτουμε, αλλά θεωρούμε ότι προηγείται το ερώτημα: «Που και πως  θα κριθεί η επιβολή και εφαρμογή αυτού του προγράμματος;»

Πρόκειται για ένα πρόγραμμα ανατροπής και όχι συνέχειας. Συνεπώς η εφαρμογή του δεν είναι ζήτημα μιας κυβέρνησης «συνέχειας του κράτους και του ευρωμονόδρομου  με άλλο μίγμα»,  παρά το γεγονός ότι διεκδικούμε εδώ και τώρα καταχτήσεις από την τωρινή κυβέρνηση, αλλά μιας ανατροπής αυτού του πλαισίου με λαϊκό και πανεργατικό ξεσηκωμό.

Η απάντηση στο ερώτημα ποιος και πως θα «κυβερνήσει»,   είναι αλληλένδετη με το ποιος και πως θα ανατρέψει στη βάση ενός άλλου προγράμματος με βάση τις εργατικές και λαϊκές ανάγκες και ενάντια στη λογική των ευρωαφεντικών και του καπιταλιστικού κέρδους.  Αν παρακαμφθεί αυτό το ερώτημα, δεν υπάρχει απάντηση, παρά μόνο αυταπάτη και δημαγωγία που πληρώνονται οδυνηρά.

Το δεύτερο ζητούμενο επομένως είναι ακριβώς ο προσανατολισμός στο να μεταφερθεί το κέντρο βάρους των εξελίξεων στον λαϊκό παράγοντα, σε ένα ευρύ πεδίο ταξικών κοινωνικών αγώνων και μετώπου, με κέντρο ένα αναγεννημένο και μαχητικό εργατικό κίνημα, με πρώτη έγνοια τη συσπείρωση της νέας εργατικής βάρδιας και της κάλυψης των ανέργων. Να γεμίσουν οι δρόμοι ξανά, να αδειάσουν οι υπηρεσίες και τα εργοστάσια σε νέες απεργίες, να φλογιστούν οι καρδιές…

3. Μπορούμε; Και σε ποια προοπτική;

«Πιστοποιητικά καλής εκτέλεσης και εγγυημένου αποτελέσματος» δόθηκαν πολλά από τους εκπροσώπους της αστικής πολιτικής, άκυρα, ψευδή και ακάλυπτα.

Μια αριστερή αντικαπιταλιστική διέξοδος, μιλάει μόνο τη γλώσσα της αλήθειας, βάζοντας επί τάπητος, αντί της «διαπραγμάτευσης» και της μυστικής διπλωματίας, την ανοιχτή συζήτηση για τις δυνατότητες και τις προϋποθέσεις ενός άλλου δρόμου για την ελληνική κοινωνία. Χωρίς μνημόνια, χρέος, ευρώ και ΕΕ, με πρωταγωνιστικό το ρόλο της εργατικής τάξης και κλονισμό και ανατροπής της εξουσίας του κεφαλαίου. Για την αντικαπιταλιστική ανατροπή και την κομμουνιστική διεθνιστική απάντηση σε σύνδεση με τους αγώνες των εργατικών τάξεων και των λαών της περιοχής. Η δυναμική της ρήξης και της νίκης σε μια χώρα μπορεί να αποδιχτεί θετικά απρόβλεπτη.

Η όσο γίνεται τεκμηριωμένη πρόταξη ενός άλλου δρόμου και προγράμματος, είναι προϋπόθεση για τη συσπείρωση και την αναγκαία «ταύτιση» ειδικά με τα ζωτικά συμφέροντα των εργατικών στρωμάτων που ζητούν – και δικαίως- συγκεκριμένες απαντήσεις για το αύριο.

4. Ποιες πολιτικές δυνάμεις;

Υπάρχουν οι δυνάμεις για αυτή την πορεία;

Ένα ευρύτατο κοινωνικό κα πολιτικό δυναμικό, είναι υπαρκτό. Ενοποιημένο σε άλλη βάση, θα μπορούσε να ορίσει τις εξελίξεις.

Πέρα από την  ΑΝΤΑΡΣΥΑ και την ευρύτερη αντικαπιταλιστική αριστερά,  το ΚΚΕ και τον αριστερό κόσμο που διαφοροποιείται από το ΣΥΡΙΖΑ, υπάρχουν χιλιάδες αγωνιστές των εργατικών, κοινωνικών, δημοκρατικών, αντιφασιστικών και αντιιμπεριαλιστικών αγώνων, που θα μπορούσαν να απαιτήσουν και να επιβάλλουν αλλαγή σελίδας.

Ακόμη και αν δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή η δυνατότητα ενός κοινού πολιτικού προγράμματος, η αγωνιστική και πολιτική σύμπλευση στον κοινό αγώνα, με τα κοινά όπλα, αλλά και με τον καθένα να χρησιμοποιεί τα όπλα του προς τους απέναντι, θα άλλαζε ταχύτατα την ψυχολογία στο λαϊκό κόσμο και τους συσχετισμούς.

Ατμομηχανή αυτού του στόχου, μπορεί και πρέπει να αποτελέσει η στερέωση, εμβάθυνση και διεύρυνση σε ανώτερο και μαζικότερο επίπεδο, της ανατρεπτικής πολιτικής συνεργασίας της αντικαπιταλιστικής αριστεράς που σηματοδότησε η συνάντηση ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ΜΑΡΣ, στη βάση ενός αναγκαίου προγράμματος και προσανατολισμού κοινωνικών και πολιτικών αγώνων ανατροπής.

*Συντομευμένη μορφή του άρθρου δημοσιεύτηκε στο ΠΡΙΝ 24/5/15

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Αντώνης Δραγανίγος*

Οι πολιτικές εξελίξεις επιταχύνονται, με καταλύτη την επερχόμενη συμφωνία (κλείσιμο της 5ης αξιολόγησης) της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛΛ. με τους δανειστές.

Πρόκειται για μια αντιλαϊκή συμφωνία.

Με τα όσα ξέρουμε μέχρι τώρα, στη συμφωνία προβλέπεται συνέχιση και κλιμάκωση της φορολεηλασίας για τα λαϊκά στρώματα, την εργατική τάξη και τα φτωχά μικρομεσαία στρώματα της πόλης και του χωριού:

Συνέχιση των ιδιωτικοποιήσεων και ενδυνάμωση αντί κατάργηση του μνημονιακού τερατουργήματος που λέγεται ΤΑΙΠΕΔ.

Αυξήσεις στους μισθούς (751 ευρώ) και επαναφορά των συμβάσεων πάνε  από Οκτώβρη και βλέπουμε (οι κλαδικές έχουν ενταφιαστεί από την κυβέρνηση μετά πολλών επαίνων).

Τι έμεινε ακόμα και από αυτό το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης», το οποίο υποτίθεται ότι θα ήταν πρόγραμμα άμεσης εφαρμογής, ανεξάρτητο από την πορεία των διαπραγματεύσεων;

Περίπου τίποτα!

Το βασικό συμπέρασμα αυτών των μηνών είναι ένα: Η χρεοκοπία της αντίληψης «ούτε ρήξη ούτε υποταγή», της «αμοιβαία επωφελούς συμφωνίας» μέσα από «σκληρή διαπραγμάτευση».

Η αντίληψη τελικά ότι υπάρχει «τρίτος δρόμος» ανάμεσα στα συμφέροντα της εργαζόμενης πλειοψηφίας από τη μια και τα συμφέροντα των τοκογλύφων και του κεφαλαίου από την άλλη.

Και όμως ένας άλλος δρόμος ήταν και είναι δυνατός μέσα τις συνθήκες που διαμορφώθηκαν από τις λαϊκές κινητοποιήσεις και προσδοκίες που συνέβαλαν και στην κυβερνητική αλλαγή του Γενάρη και τις ελπίδες που γέννησε. Ηταν και είναι απόλυτα ρεαλιστικό:

α) Να ικανοποιηθούν  άμεσα,  εδώ και τώρα, τα ώριμα αιτήματα του εργατικού και λαϊκού κινήματος (όπως  άμεση αύξηση των μισθών στα 751 ευρώ,  πλήρης επαναφορά των συμβάσεων,  κατάργηση της μαύρης και ελαστικής εργασίας, αφορολόγητο).

β) Να εθνικοποιηθούν οι χιλιοπληρωμένες τράπεζες και να ελεγχθεί η φυγή των κεφαλαίων ώστε να μην εντείνεται ο εκβιασμός της ρευστότητας από τις δυνάμεις του κεφαλαίου.

γ) Να γίνει άμεσα στάση πληρωμών στους δανειστές, ώστε να υπάρχουν τα χρήματα για μισθούς/συντάξεις/λειτουργία του κράτους, προετοιμάζοντας την καταγγελία των αποικιοκρατικών δανειακών συμβάσεων και τη διαγραφή του χρέους, αντί να αναγνωρίζεται από τη κυβέρνηση και να αποπληρώνεται με δισεκατομμύρια στους τοκογλύφους.

δ) Να υπάρξει απειθαρχία στους κανόνες της ΕΚΤ ώστε να αντλεί το ελληνικό Δημόσιο τη ρευστότητα που έχει ανάγκη, στον δρόμο για την αναπόφευκτη έξοδο από την ευρωζώνη, τη ρήξη και αποδέσμευση από την Ε.Ε.

ε) Να παρθούν μέτρα ενάντια στις δυνάμεις του κεφαλαίου, όπως αύξηση της φορολογίας του, επαναφορά των ιδιωτικοποιημένων εταιρειών κ.λπ.

Αυτή τη στιγμή, ο κίνδυνος για τον λαό και την Αριστερά είναι θανάσιμος.

Οι συμφωνίες αυτές θα οξύνουν τα προβλήματα της λαϊκής πλειοψηφίας και παράλληλα η ψήφιση τέτοιων μέτρων από ένα κόμμα που προέρχεται από την Αριστερά θα νομιμοποιήσει τον «ευρωπαϊκό μονόδρομο», θα δικαιώσει αναδρομικά τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο, θα ενισχύσει την αντίληψη «όλοι τα ίδια είναι», προετοιμάζοντας το έδαφος για την αντεπίθεση των πιο αντιδραστικών δυνάμεων.

Τώρα είναι ώρα ευθύνης για όλους.

Η πολιτική αυτή πρέπει να ηττηθεί «από αριστερά».

Από ένα κίνημα που θα διεκδικεί να επιβάλλει τους στόχους του, κόντρα στην πολιτική της κυβέρνησης.

Η συμφωνία αυτή δεν πρέπει να «περάσει» στη συνείδηση του λαού, ούτε να ψηφιστεί.

Όλες οι μαχόμενες δυνάμεις της Αριστεράς πρέπει να δώσουν αυτή τη μάχη.

Ιδιαίτερα οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ που διαφωνούν δεν πρέπει να βάλουν πλάτη στο πέρασμα της νέας μνημονιακής συμφωνίας.

Τώρα είναι η ώρα για τολμηρά βήματα ανεξαρτησίας από την κυβερνητική πορεία και πολιτικής συνεργασίας στην κατεύθυνση της ρήξης με τους δανειστές και τις δυνάμεις του κεφαλαίου.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αξιοποιώντας το προγραμματικό πλαίσιο, τη διαδικασία και την ενωτική κουλτούρα που κατέκτησε στην πορεία για την πολιτική συνεργασία ΑΝΤΑΡΣΥΑ- ΜΑΡΣ, θα συμβάλει με όλες της τις δυνάμεις σε ένα μέτωπο αντεπίθεσης, ρήξης και ανατροπής και στην κοινή δράση των μαχόμενων δυνάμεων για να αλλάξουν τα πράγματα, για να μείνει ζωντανή η ελπίδα.

*στέλεχος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

πηγή: Εφημερίδα Συντακτών

Ένας… Αυτόπτης Μάρτυρας

Ξεχείλισε από κόσμο η – εξαιρετικά μικρή για την περίσταση, όπως αποδείχθηκε – αίθουσα της ΕΣΗΕΑ που φιλοξένησε την ανοιχτή εκδήλωση την οποία οργάνωσε το «rproject» και τμήμα της αριστερής πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ. Εκατοντάδες κόσμου, στη συντριπτική τους πλειοψηφία μέλη, στελέχη και απλοί ψηφοφόροι του κυβερνώντος κόμματος, μαζί και 7-8 βουλευτές, αλλά και ο υπουργός Δημήτρης Στρατούλης ο οποίος έκανε ένα «πέρασμα».

Μεγάλο ήταν και το ενδιαφέρον των ελληνικών και ξένων ΜΜΕ και πολλές κάμερες επιχείρησαν να καταγράψουν τις τοποθετήσεις – όμως, οι διοργανωτές δεν το επέτρεψαν, φοβούμενοι (δικαίως) τις μονταζιέρες που θα ακολουθούσαν. Η αλήθεια είναι, ωστόσο, ότι πέρα από τις προγραμματισμένες παρεμβάσεις – Γιάννης Μηλιός, Σόφη Παπαδόγιαννη, Αντώνης Νταβανέλος και, στη συνέχεια, Γιώργος Σαπουνάς και Πάνος Λάμπρου – δεν δόθηκε η δυνατότητα να γίνει συζήτηση ή να τεθούν ερωτήσεις γύρω από τις «καυτές» πολιτικές εξελίξεις και τη στάση της κυβέρνησης, καθώς η εκδήλωση κόπηκε απότομα, με την επίκληση της λήξης του χρόνου για τον οποίο είχε κλειστεί η αίθουσα…

Σε κάθε περίπτωση, τα όσα ειπώθηκαν ήταν εξαιρετικά ενδιαφέροντα και δίνουν μια εικόνα των έντονων διεργασιών και αντιδράσεων που υπάρχουν στις τάξεις του ΣΥΡΙΖΑ, ενόψει των αποφάσεων που ετοιμάζεται να λάβει η κυβέρνηση. Ιδού, λοιπόν, κάποιες παρατηρήσεις από ένα «αυτόπτη μάρτυρα» της εκδήλωσης:

1.    Η δυσαρέσκεια ήταν εντονότατη και διάχυτη ανάμεσα στους παρευρισκόμενους, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις ήταν εμφανής και η οργή για τα όσα έχουν γίνει μέχρι σήμερα. Για τις υποσχέσεις που έχουν αθετηθεί, για τις αποφάσεις που έχουν ληφθεί και για πρόσωπα που έχουν επιλεγεί σε κομβικές θέσεις και δεν έχουν καμία σχέση με μια «κυβέρνηση της Αριστεράς».

2.    Τα πράγματα περιγράφηκαν, ειδικά από ορισμένους ομιλητές, έξω από τα δόντια, με ευθεία καταγγελία των πρακτικών αρκετών κυβερνητικών και κομματικών στελεχών, του πρωθυπουργού μη εξαιρουμένου. Έγινε λόγος για απαράδεκτες υποχωρήσεις, σε πολλά επίπεδα.

3.    Υπήρξε γενικά συμφωνία στο συμπέρασμα ότι αποδείχθηκε αυταπάτη η δυνατότητα μιας ισότιμης διαπραγμάτευσης και ενός «έντιμου συμβιβασμού» με τους δανειστές. Υποστηρίχθηκε, στον ένα ή τον άλλο βαθμό, ότι η διαγραφόμενη συμφωνία είναι απαράδεκτη και η (απευκταία, για κάποιους) ρήξη φαντάζει μονόδρομος.

4.    Οι προτάσεις συνέκλιναν στην παύση πληρωμής των δόσεων, υλοποίηση του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ. Οι περισσότεροι παραδέχθηκαν ότι αυτό οδηγεί πολιτικά στην έξοδο από την ευρωζώνη, με τους περισσότερους (αν και όχι όλους) τους ομιλητές να τάσσονται υπέρ αυτής της προοπτικής.

5.    Υπήρξε καταγγελία και για τον τρόπο λήψης των αποφάσεων. Υποστηρίχθηκε ότι τον αποφασιστικό λόγο πρέπει να έχουν τα όργανα και οι οργανώσεις του κόμματος και όχι η Πολιτική Γραμματεία, το υπουργικό συμβούλιο ή κάποιο άλλο κονκλάβιο.

6.    Παρ’ όλα αυτά, στο δια ταύτα, υπήρξε γενικώς αδυναμία (ή απροθυμία…) διατύπωσης συγκεκριμένης εναλλακτικής πρότασης. Πολύ δε περισσότερο ρήξης με τις επιλογές της ηγεσίας, καθώς οι πάντες ορκίστηκαν στην ενότητα του κόμματος και αποκήρυξαν όσους κάνουν λόγο για εσωκομματικό πόλεμο και τα καθεστωτικά ΜΜΕ που προσπαθούν να το εκμεταλλευτούν – κινούμενοι στο μοτίβο «ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εδώ, ενωμένος, δυνατός».

7.    Δεν φάνηκε να υπάρχει συναίνεση ούτε ως προς το εάν η κατάλληλη τακτική είναι ένα δημοψήφισμα (και με ποιο ερώτημα, φυσικά) ή οι εκλογές για την ανανέωση της εντολής προς την κυβέρνηση, αλλά πλέον με σαφή γραμμή ρήξης και απόκτησης απόλυτης πλειοψηφίας.

8.    Φάνηκε, τελικά, ότι η εκδήλωση είχε ένα και μοναδικό σκοπό: να αποτελέσει μια επίδειξη δύναμης της «αριστερής πτέρυγας» του ΣΥΡΙΖΑ προς την ηγεσία και την κυβέρνηση, με την (απέλπιδα) ελπίδα αυτή να πιεστεί στις εσωκομματικές διαδικασίες, να κάνει πίσω την τελευταία στιγμή και να μην φτάσει στο τέλος του προδιαγεγραμμένου δρόμου και την υπογραφή ενός τρίτου ταπεινωτικού Μνημονίου.

Υ.Γ. Σε άλλη αίθουσα της ΕΣΗΕΑ πραγματοποιούνγταν, την ίδια ώρα, συνέλευση των απολυμένων δημοσιογράφων της ΕΡΤ που κράτησαν ψηλά τη σημαία του αγώνα τα προηγούμενα δύο σχεδόν χρόνια, μετά το «μαύρο» της 11ης Ιουνίου 2013. Εκεί, η απογοήτευση για τις επιλογές της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με αποκορύφωμα την επιλογή Ταγματάρχη για τη θέση του διευθύνοντος συμβούλου, ήταν κάτι παραπάνω από εμφανής…

ΠΗΓΗ: pandiera.gr