Με θετικά λόγια για τις πρόσφατες οικονομικές εξελίξεις, αλλά και με σκεπτικισμό αναφορικά με τις διαπραγματεύσεις για το διάδοχο σχήμα του νόμου Κατσέλη για τα κόκκινα δάνεια εμφανίστηκαν οι τρεις ισχυροί άνδρες της ευρωζώνης, Μάριο Σεντένο, Πιέρ Μοσκοβισί και Βάλντις Ντομπρόβσκις, προσερχόμενη στη συνεδρίαση του Eurogroup που αναμένεται να ασχοληθεί με την αποδέσμευση της δόσης του 1 δισ. ευρώ, μέρος των κερδών της ΕΚΤ από τα ελληνικά ομόλογα. Στις «επόμενες ημέρες» σπρώχνει τις αποφάσεις ο Επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων της Κομισιόν, «περισσότερη δουλειά» από τον αντιπρόεδρο.

Η πιο σημαντική πολιτική εξέλιξη των τελευταίων χρόνων είναι η εξόρμηση του ελληνικού κράτους στη ΝΑ Μεσόγειο με λάφυρο τη γεωπολιτική του αναβάθμιση και τα διαβόητα κοιτάσματα πρώτων υλών.

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, στα πλαίσια αυτής της πολιτικής, οικοδόμησε τις συμμαχίες του ελληνικού κράτους με τις πιο αντιδραστικές δυνάμεις της περιοχής, την Αιγυπτιακή χούντα, το κράτος του Ισραήλ, τη Σαουδική Αραβία.

Στο εσωτερικό, η στρατηγική αυτή εκφράζεται με τον νέο χάρτη της Ελλάδας που κυκλοφορεί πλέον ευρύτατα και θέλει να ξεσυνηθίσει τη ματιά μας από τον χάρτη που μάθαμε στα παιδικά μας χρόνια: το Καστελλόριζο δεν είναι πλέον ένα ένθετο πινακάκι, αλλά κομμάτι των συνόρων που φτάνουν δυτικά της Κύπρου και – μέσω Κυπριακής Δημοκρατίας – στα ανοιχτά της Παλαιστίνης και του Λιβάνου. Και βέβαια, δεν περνάει μέρα που να μην ακούμε για τα αμύθητα κοιτάσματα αερίου, τις ΑΟΖ, τα πετρέλαια και τη μετατροπή του «Ελληνισμού» σε ενεργειακό κόμβο. Όλα αυτά με τις πλάτες της EXXON MOBIL και των υπόλοιπων πολυεθνικών, που επειδή, λέει, θα κάνουν εξορύξεις θα φέρουν μαζί τους και τους στρατούς των χωρών τους για να προστατέψουν τα εθνικά σύνορα από τυχόν στρατιωτική απάντηση της Τουρκίας.

Ειρωνία: είδα σήμερα στην Καθημερινή τα «ιστορικά πρωτοσέλιδα» της εφημερίδας, έτσι όπως η ίδια τα επιλέγει σε μια αξιόλογη ιστορική-διαδικτυακή παρουσίαση. Ξεχώριζε το «Οίκαδε», το άρθρο του Γ. Βλάχου λίγο πριν την κατάρρευση του μικρασιατικού μετώπου το 1922: το ελληνικό κράτος αποπειράθηκε και τότε μια επέκταση υπό τον μανδύα μιας διεθνούς συμμαχίας, με την αυταπάτη ότι αν τα πράγματα στραβώσουν, οι Μεγάλες Δυνάμεις θα διαθέσουν τη στρατιωτική τους ισχύ για να διασώσουν τον βυζαντινό τους σωματοφύλακα. Όταν η αυταπάτη συγκρούστηκε άτσαλα με την πραγματικότητα και οι ξένοι στρατοί ήταν άφαντοι, οι εκφραστές των αστικών συμφερόντων σήμαναν το «Οίκαδε»: πίσω στο σπίτι. Και εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι κάηκαν από τις φαντασιώσεις του βυζαντινού – γιατί όχι και αρχαιοελληνικού – μεγαλείου. Και αποφάσισαν επιστρέφοντας να ακολουθήσουν άλλες σημαίες.

Και αναρωτιέμαι: τι σημασία έχει να είσαι η σημαντικότερη ελληνική αστική εφημερίδα και να θυμάσαι τα ιστορικά σου πρωτοσέλιδα, αν δεν έχεις να διδαχθείς τίποτε από αυτά;

Φωτογραφίες ανάρτησης: 1) ο νέος χάρτης της νεότερης Ελλάδας. 2) τα φιλόδοξα σχέδια των αμύθητων κοιτασμάτων όπως αυτά έχουν αποτυπωθεί στον ελληνικό κινηματογράφο, 3) το Οίκαδε του Γεώργιου Βλάχου.

Πηγή: Θανάσης Καμπάνης – f/b  -  vathikokkino.gr

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Σήμερα συμπληρώνονται 72 χρόνια …αμερικανίλας. Ήταν 12  Μάρτη 1947 όταν ο Αμερικανός Πρόεδρος Χάρι Τρούμαν ανακοίνωνε το περιβόητο Δόγμα του. Σε ό,τι αφορά στην Ελλάδα και την Τουρκία προέβλεπε οικονομική «βοήθεια» 400 εκατ. δολαρίων ώστε να αντιμετωπιστεί ο «κομμουνιστικός κίνδυνος».

    Η «βοήθεια» έφτασε στον ελληνικό λαό …απλόχερα. Έτσι, αρχής γενομένης από το Δόγμα Τρούμαν και επί 7 και πλέον δεκαετίες:

• Οι Αμερικανοί τελειοποίησαν τις «έξυπνες» βόμβες της εποχής, τις βόμβες Ναπάλμ, πάνω στα ανταρτοβούνια και πάνω στο σώμα του ελληνικού λαού.
• Υπό την εποπτεία, τις εντολές και τα όπλα των Αμερικανών, ματοκυλίστηκε ο τόπος, νοθεύτηκε το φρόνημα του λαού, στήθηκαν τα εκτελεστικά αποσπάσματα, οι εξορίες, οι φυλακές και ο μετεμφυλιακός φασισμός.
• Μέσω του πρέσβη τους στην Αθήνα, του διαβόητου Πιουριφόι, καθόριζαν μέχρι και τον εκλογικό νόμο με τον οποίο γίνονταν οι εκλογές στην Ελλάδα.
• Η Ελλάδα μετατράπηκε σε μια «μπανανία» διάσπαρτη από στρατιωτικές αμερικανικές βάσεις, με τον αστικό πολιτικό κόσμο να στέκεται προσοχή ενώπιον των Αμερικανών και να τους προσφωνεί με τα γνωστά λόγια «Στρατηγέ μου, ιδού ο στρατός σας».
• Ο τόπος βούλιαξε στη φτώχεια, με τα καραβάνια των Ελλήνων να αναζητούν σωτηρία στην ξενιτιά, την ώρα που οι Γερμανοτσολιάδες του χτες είχαν μετατραπεί σε Αμερικανοτσολιάδες και άρμεγαν τη «βοήθεια».
• Η δημοκρατία μπήκε στο «γύψο» των συνταγματαρχών, η ελευθερία έγινε συνώνυμη της βίας, της νοθείας, του ελέγχου των κοινωνικών φρονημάτων, ο «πολιτισμός» του δολαρίου «μεγαλουργούσε» στην Τρούμπα.

    Το Δόγμα Τρούμαν το πλήρωσε πολύ ακριβά ο ελληνικός λαός. Και συνεχίζει να το πληρώνει:

• Στα Ιμια, στην Κύπρο, στη Σούδα και σε κάθε σημείο της επικράτειας που προσφέρεται στο ΝΑΤΟ, με την εμπλοκή της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς τυχοδιωκτισμούς στο Κόσσοβο, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ.
• Στην καταπάτηση των δημοκρατικών ελευθεριών, από τις «Κόκκινες προβιές» μέχρι τους «τρομονόμους», από τις χαφιεδοκάμερες του C4i μέχρι τις υποκλοπές, από τις απαγωγές και μεταγωγές κρατουμένων και βασανισμένων από τα αεροσκάφη της CIA μέσω του ελληνικού εδάφους μέχρι τις συμπεριφορές των Αμερικανών πρεσβευτών σε ρόλους «ανθύπατων».
• Στην οικονομική αφαίμαξη του τόπου, με την Ελλάδα, όχι μόνο της «ανάπτυξης» αλλά και τις κρίσης να είναι ως ποσοστό του ΑΕΠ ο δεύτερος στον κόσμο – μετά τις ΗΠΑ – χρηματοδότης του ΝΑΤΟικού ταμείου.

Από τους δεξιούς του Βαν Φλιτ, στους…
«αριστερούς» του «αγγελικού» Τραμπ!

    Στα 72 χρόνια από το Δόγμα του Τρούμαν , οι απόγονοι των υποτακτικών του Βαν Φλιτ και οι κληρονόμοι του «Ανήκομεν εις την Δύσιν» επιμένουν ότι

• «η Ελλάδα και οι ΗΠΑ συμμερίζονται κοινές αρχές όπως δημοκρατία, ανθρώπινα δικαιώματα, περιφερειακή σταθερότητα»(Γιώργος Παπανδρέου, 10/12/2000)

    και ότι

• «Κατ’ αρχήν, θέλω να πω ότι οι δύο λαοί μας και οι δύο χώρες μας είναιπερισσότερο από σύμμαχοι. Όχι μόνο πάλεψαν ο ένας δίπλα στον άλλο σε όλη την ιστορία, πάντα για μια ευγενή αιτία, αλλά λάτρεψαν και υποστήριξαν τις ίδιες αξίες, όπως την ελευθερία, τη δημοκρατία και την ανεξαρτησία» (Αντ.Σαμαράς, 8/8/2013 στον Λευκό Οίκο).

     Στους παραπάνω ήρθε πλέον να προστεθεί και ο «αριστερός» Τσίπρας. Αυτός είναι που πλέον φυλάει με ΜΑΤ στην Αθήνα το άγαλμα εκείνου που έριξε τις ατομικές βόμβες στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι, του Τρούμαν.

     Αυτός είναι  που πριν προσκυνήσει τον «αγγελικό» Τραμπ, στο προηγούμενο «προσκύνημά του» προς τον Ομπάμα, τον Νοέμβρη του 2016, δήλωνε ότι  

• «άλλαξε η εικόνα των Ηνωμένων Πολιτειών σε ολόκληρο τον κόσμο»(σσ: μάλλον η «αριστεροσύνη» του Τσίπρα δεν πολυνοιάζεται πως φαντάζει η εικόνα των ΗΠΑ στα μάτια των βομβαρδισμένων – επί Ομπάμα – παιδιών της Συρίας, της Λιβύης και όλης της Μέσης Ανατολής ή στα μάτια των λαών σε 130 χώρες του πλανήτη όπου οι ΗΠΑ διατηρούν στρατιωτικές επιχειρησιακές δυνάμεις),
• «η Ελλάδα υποδέχεται έναν Αμερικανό Πρόεδρο που καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας του υπερασπίστηκε με σθένος τις αξίες της δημοκρατίας και της ελευθερίας»(σσ: αυτός είναι ο λόγος, η χρηματοδότηση των αξιών… της ελευθερίας και της δημοκρατίας, που επί Ομπάμα οι ΗΠΑ δαπάνησαν 900 δισεκατομμύρια δολάρια περισσότερα από

    όσα δαπάνησαν επί Μπους σε πολέμους και για την δημιουργία Φρνακενστάιν τύπου ISIS),

• «στο πλαίσιο αυτό, υπογραμμίσαμε τη σημασία που έχει (…) η συνέχιση της επιχείρησης του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο»…

    Για την κυβέρνηση του… «αριστερού» Τσίπρα είναι που η έκθεση του Στέητ Ντηπάτμεντ, αυτό το σοκαριστικό κείμενο καταισχύνης και αμερικανοφροσύνης (https://www.imerodromos.gr/ekthesi-steit-dipartment-gia-tin-ellada-sok-aristeris-kataischynis-kai-amerikanofrosynis/), επιδαψιλεύει δάφνες ενόψει της συμφωνίας των Πρεσπών διότ ι, όπως αναφέρει, ο κ.Τσίπρας κατόρθωσε ώστε η

• «Ελλάδα (να) είναι ένας αφοσιωμένος εταίρος στην προώθηση των αμερικανικών συμφερόντων εντός και εκτός Ελλάδας…»  

Σχέδιο Μάρσαλ

     Το Δόγμα Τρούμαν τέθηκε σε εφαρμογή μέσω του σχεδίου Μάρσαλ, από το όνομα του τότε Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών.

     Λέγεται ότι «την Ιστορία τη γράφουν οι νικητές». Στην Ελλάδα, λόγω των συνθηκών που διαμόρφωσε η ταξική πάλη και οι αγώνες του επαναστατικού κινήματος, αυτό τους έχει πέσει κομματάκι δύσκολο.

    Εντούτοις οι «νικητές» ποτέ δεν παραιτούνται από την προσπάθεια παραχάραξης της Ιστορίας. Ειδικά σε εποχές όπως η σημερινή, που το σύστημά τους «μπάζει», επιδίδονται στη διαστροφή της αλήθειας με όρους ασύστολης προπαγάνδας.

    Αν, μάλιστα, στην προπαγάνδα τους προστεθεί και η αγραμματοσύνη των «παπαγάλων» που βάζουν μπροστά για να επιτευχθεί η αποκολοκύνθωση της Ιστορίας, τότε εκείνο που προκύπτει είναι εκτρωματικά γελοίο.

    Ενίοτε αυτήν την εκτρωματική γελοιότητα την επιδεικνύουν ακριβώς όταν αναφέρονται στο «δόγμα Τρούμαν» και στο συνακόλουθο «σχέδιο Μάρσαλ». Οπου, φυσικά, στις αφηγήσεις τους, το σχέδιο Μάρσαλ ήταν κάτι το… καλόν, «έσωσε» τότε την Ελλάδα, και τώρα που η Ελλάδα είναι πάλι σε δύσκολη θέση «ευχής έργον» θα ήταν να είχαμε ξανά ένα «νέο σχέδιο Μάρσαλ »…

    Για να μη μακρηγορούμε:

    Το σχέδιο Μάρσαλ πράγματι ήταν «καλό». Όχι, όμως για την Ελλάδα του ελληνικού λαού. Ήταν «καλό» για τους απόντες από τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα και τους συνεργάτες των Γερμανών, που καθόλου δεν είχαν στο μυαλό τους τη βελτίωση των συνθηκών ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων παρά μόνο την αποκατάστασή τους στην εξουσία.

    Το σχέδιο Μάρσαλ ήταν «καλό» ως αντεπαναστατικό σχέδιο του ιμπεριαλισμού για το στέριωμα του καπιταλισμού στη Δυτική Ευρώπη και στην Ελλάδα.

    Αυτός ήταν και ο λόγος, μιλώντας ειδικά για την Ελλάδα, που τα κεφάλαια του δόγματος Τρούμαν και του σχεδίου Μάρσαλ χρησιμοποιήθηκαν αποκλειστικά εναντίον του λαϊκού κινήματος, για τη διατήρηση – και με στρατιωτικά μέσα – των πλουτοκρατών στην εξουσία και προς όφελος του προσωπικού θησαυρισμού των κεφαλαιοκρατών.

Το «φαγοπότι» της  «κλίκας» των κατσαπλιάδων
και των  «αργυρώνητων ηλίθιων»!

    Το τι ήταν, όμως, αυτή η περίφημη «αμερικανική βοήθεια» το μαρτυρά το γεγονός ότι εκατοντάδες προσωπικές και οικογενειακές επιχειρήσεις έγιναν εν μια νυχτί βιομηχανίες στην καθημαγμένη Ελλάδα με τα κεφάλαια του σχεδίου Μάρσαλ .

• Σύμφωνα με δηλώσεις του υπουργού Συντονισμού Γ. Καρτάλη, τον Απρίλη του 1952, ήταν όες κι όλες μόλις δέκα βιομηχανίες που είχαν «απορροφήσει το 60% των πιστώσεων»που εκταμιεύτηκαν σε εφαρμογή του σχεδίου Μάρσαλ .
• Ήταν μόλις 50 βιομηχανικές και εμπορικές επιχειρήσεις που μοιράστηκαν περί τα 200 εκατομμύρια.
• Από τα χρήματα αυτά, που διασπαθίστηκαν απροκάλυπτα και που όσοι τα έλαβαν δεν πλήρωσαν ποτέ μια δραχμή, αναδύθηκαν, πολλές φορές μέσα από τους μαυραγορίτες και τους δοσίλογους, τα νέα τζάκια των αμερικανοθρεμμένων μεγαλοβιομηχάνων και μεγαλεμπόρων.

   Για το φαγοπότι της κλίκας των κατσαπλιάδων της άρχουσας τάξης αδιάψευστος μάρτυρας ήταν οι ίδιοι οι Αμερικανοί. Το ομολογούσε ο ίδιος ο Porter, ο απεσταλμένος του Τρούμαν στην Ελλάδα. Οι ΗΠΑ, όπως απροκάλυπτα ομολογούσε, έκαναν «μια τόσο μεγάλη επένδυση» στη χώρα και συνεργάστηκαν με μια ελληνική κυβέρνηση που

• «επικαλούμενη τον ίδιο της τον τεραστίων διαστάσεων αντικομμουνισμό ως επιχείρημα για την παροχή βοήθειας σε απεριόριστες ποσότητες στόχο της (είχε)… να χρησιμοποιήσει την ξένη βοήθεια ως μέσο για τη διαιώνιση μιας μικρής κλίκας από τραπεζίτες και εμπόρους, που αποτελούν την αόρατη εξουσία στην Ελλάδα».

    Περιγράφοντας δε την ελληνική άρχουσα τάξη, της οποίας τον κλάδο των εφοπλιστών αποκαλούσε «αργυρώνητους ηλίθιους», ο Porter δεν δίσταζε να προσθέτει ότι

• «είναι αποφασισμένη, πάνω απ’ όλα, να προστατεύσει τα οικονομικά της προνόμια, όποιο κι αν είναι το κόστος σε ό,τι αφορά την οικονομική υγεία της χώρας».¹

    Στο πλαίσιο αυτής της λεηλασίας, ακόμα και οι εκτιμήσεις της εποχής ότι μόλις 500 οικογένειες των Αθηνών ήλεγχαν την Ελλάδα αποδείχτηκαν… επιεικείς.

• «Λέγεται– ανέφερε ο Μαρκεζίνης – ότι 500 οικογένειες κυβερνούν την Ελλάδα, εγώ όμως πιστεύω ότι δεν φτάνουν καν τις πεντακόσιες, αλλά είναι μόνο 200».²

    Όσο για τη χρηματοδότηση του μεγάλου κεφαλαίου συνεχιζόταν με σκανδαλώδη τρόπο. Το βεβαιώνει και πάλι ο Porter, ο οποίος σημειώνει:

• «Οι βιομήχανοι δεν επένδυαν περιμένοντας “δανεικά κεφάλαια”, αν και κατά διάφορες εκτιμήσεις είχαν χρυσές λίρες. Οι εμπορικές τράπεζες όχι μόνο δεν διέθεταν πιστώσεις, αλλά δανείζονταν από την Τράπεζα της Ελλάδος προκειμένου να πληρώσουν τους υπαλλήλους τους».

    Το αποτέλεσμα όλων των παραπάνω ήταν νέα μεγαλύτερα ελλείμματα και δημόσια χρέη που, ως συνήθως, επιχειρήθηκε να καλυφθούν είτε με άγριες φοροεπιδρομές στα πενιχρά εισοδήματα του λαού είτε με καινούργιους δανεισμούς.

    Κάτω από αυτές τις συνθήκες,

– με τα μέλη της εγχώριας πλουτοκρατίας που αποτελούσαν «μέλη της κομψής διεθνούς κλίκας» από τον Οκτώβρη του ’44 μέχρι τον Ιούνη του 1953 να έχουν ξεκοκαλίσει τα πάνω από 3,2 δισ. δολάρια της λεγόμενης «βοήθειας» (σ.σ.: με το σχέδιο Μάρσαλ να ανέρχεται περίπου στα 2 δισ. δολάρια χωρίς εδώ να υπολογίζεται η άμεση στρατιωτική βοήθεια στο αστικό κράτος),

–  με τους υπέρογκους εξοπλισμούς που άγγιζαν το 50% του προϋπολογισμού

– και με τη διατήρηση του υπέρογκου κρατικού καταπιεστικού μηχανισμού,

    είναι φανερό γιατί η «βοήθεια» και η «σωτηρία» δεν είχαν σχέση με το λαό, αλλά με τη σωτηρία του καπιταλιστικού συστήματος.

Γουόρεν: Η ελληνική αστική τάξη μας κάλεσε
να επιβάλουμε «Δόγμα υποτέλειας»   

    Το τίμημα, αντίθετα, για το λαό ήταν βαρύ. Και πληρώθηκε σε πολλά επίπεδα.  Πληρώθηκε με

– τη φτώχεια,

– τη μετανάστευση εκατομμυρίων Ελλήνων,

– τις ναπάλμ του Εμφυλίου,

– τους «Νέους Παρθενώνες».

     Πληρώθηκε  με μια δημοκρατία, που ο ίδιος ο Αμερικανός υπεύθυνος του σχεδίου στην Ελλάδα, ο Τζέιμς Γουόρεν, την περιέγραφε σε συνέντευξή του ως εξής:

• «(Το σχέδιο Μάρσαλ ήταν) μια πολύ αυστηρή συμφωνία, πολλές πτυχές της οποίας αποτελούσαν σαφή παρέμβαση στα εσωτερικά της Ελλάδας. Μπορεί κάλλιστα να πει κανείς ότι επρόκειτο όχι για απλή παρέμβαση, αλλά για επέμβαση στην εθνική κυριαρχία της χώρας».

Και παρακάτω:

• «Η επιτυχία(σ.σ.: των «πατριωτών» κυβερνώντων – όπως τους αποκαλεί ο Αμερικανός) ήταν ότι έφεραν τους Αμερικανούς, όχι απλά ως συμβούλους, αλλά ως ελεγκτές και υπεύθυνους των αποφάσεων. Για τα επόμενα χρόνια η Ελλάδα έπρεπε να καταπιεί την περηφάνια της και να αποδεχτεί ευρείες παρεμβάσεις. Αυτό ήταν το πνεύμα της συμφωνίας μεταξύ των δύο χωρών».³

    Προφανώς, όταν τα παραπάνω τα δηλώνουν οι ίδιοι οι Αμερικανοί, εμείς δε χρειάζεται να προσθέσουμε τίποτα περισσότερο.

    Ούτε για το «δόγμα Τρούμαν» και το «σχέδιο Μάρσαλ », ούτε για τους κάθε λογής, απόχρωσης και εποχής εγχώριους συμμάχους και πολιτικούς υπηρέτες τους.

***

1. Paul A. Porter:«Ζητείται ένα θαύμα για την Ελλάδα – Ημερολόγιο ενός προεδρικού απεσταλμένου», έκδοση «Bήμα – Μαρτυρίες».
2. Η Ελλάδα στη δεκαετία 1940 – 1950,εκδόσεις «Θεμέλιο».
3. Εφημερίδα «Καθημερινή»,17 Ιουνίου 2007

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Παρά την αντίθετη εισαγγελική πρόταση, το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Πειραιά αποφάσισε την αθώωση και των εννέα κατηγορουμένων για την υπόθεση του «Andromeda».

Ο ύπνος, η ξεκούραση, η διατροφή και η κοινωνική μας ζωή είναι μερικοί παράγοντες που μπορούν να επηρεάσουν τη μνήμη σας.

Αν θέλετε να βελτιώσετε τις ικανότητές σας και να διατηρήσετε τις αναμνήσεις σας «ζωντανές» για περισσότερο καιρό, δοκιμάστε μερικές από τις παρακάτω προτάσεις.

Πηγή: theguardian.com - onmed.gr

Απόφαση για 24ωρη απεργία των τραπεζοϋπαλλήλων την Τετάρτη 20 Μαρτίου έλαβε η ΟΤΟΕ, μετά την άρνηση των εκπροσώπων των τραπεζών να δεχθούν βασικά αιτήματά της. Όπως αναφέρει στην ανακοίνωσή της η ΟΤΟΕ, οι τράπεζες δεν δέχονται να δεσμευθούν για σταδιακή αποκατάσταση των απωλειών που είχαν οι τραπεζοϋπάλληλοι.

«Αρνήθηκαν προκλητικά να δεσμευτούν για σταδιακή αποκατάσταση των απωλειών που υπέστησαν οι τραπεζοϋπάλληλοι και προχώρησαν σε μια προσβλητική πρόταση με «αύξηση» 2€ το μήνα στους εργαζόμενους που βρίσκονται από το 17ο κλιμάκιο και πάνω, τον Ιούλιο του 2020 και 2€ ακόμα… τον Ιούλιο του 2021!!! Φαίνεται ότι οι νέες Διοικήσεις των Τραπεζών και οι νέοι εντολοδόχοι μέτοχοι που έχουν την εξουσία στο τραπεζικό σύστημα σήμερα, δεν κατάλαβαν ότι είναι μεγάλο ολίσθημα να θεωρούν ότι η ιστορική Ομοσπονδία των τραπεζοϋπαλλήλων υποβάλλει αιτήματα επαιτείας και όχι αιτήματα που εκφράζουν τις πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων», αναφέρει στη σχετική της ανακοίνωση και προειδοποιεί: «Καλούμε τους εργαζόμενους σε εγρήγορση και ετοιμότητα για αγώνα μέχρι τη δικαίωση. Η 24ωρη απεργία που αποφάσισε ΟΜΟΦΩΝΑ το Γενικό Συμβούλιο της ΟΤΟΕ, είναι μόνο η αρχή. Σύσσωμος ο κλάδος παίρνει την υπόθεση στα χέρια του και θα απαιτήσει τη δικαίωσή του».

ΠΗΓΗ: ergasianet.gr

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Υπάρχει η ρυπαρότητα. Υπάρχει η χυδαιότητα. Υπάρχει η προστυχιά. Υπάρχει η αλητεία. Υπάρχει η σαπίλα. Υπάρχουν τα σκουλήκια. Υπάρχει ο βούρκος και τα σκατά.

    Μπορεί να υπάρχει κάτι που να σέρνεται πιο κάτω ακόμα κι από όλα αυτά;  Υπάρχει κάτι πιο κάτω ακόμα κι από τον απόπατο; Ναι. Υπάρχει. Είναι το «Μακελειό» του Χίου.

    Πιο κάτω κι από τα σκατά.

    Όσοι είχατε την ατυχία να δείτε το Σάββατο 9/3/2019 το απίθανου μισογυνισμού και υποκοσμιακού «πολιτικού» υβρεολογίου πρωτοσέλιδο αυτής της βοθροφυλλάδας (κοπροσέλιδο το οποίο φυσικά και δεν πρόκειται να αναπαράγουμε) αντιλαμβάνεστε σε πιο έσχατο σημείο της κόπρου αναφερόμαστε.

    Είναι ακριβώς εκείνο το σημείο όπου ο εμετός που ταΐζει το «ύφος» του κοινωνικού κατιμά και ταΐζεται με το «ήθος» της λέπρας του  λουμπεναριού, συναντιέται με τον ναζισμό του υπανθρώπου, με τον αντικομμουνισμό του ταγματαλήτη και με το λίπος του γουρουνιού που παριστάνει τον άνθρωπο, αλλά είναι φασίστας.

(φωτο: http://www.hereticalideas.gr/2019/01/kalosorisate-ston-vourko.html)

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Γεράσιμος Λιβιτσάνος

Μα πού να πάω, που σ’ αγαπώ τόσο πολύ

                Μα πού να πάω αφού είσαι όλη μου η ζωή

 Ο γνωστός λαϊκός τραγουδιστής Θέμης Αδαμαντίδης ήταν ένα από τα πρόσωπα-έκπληξη που παραβρέθηκαν προ λίγων ημερών στην εκδήλωση με ουσιαστικό αντικείμενο την προσέγγιση ΣΥΡΙΖΑ και κεντροαριστεράς, Με ομιλητές τον Αλέξη Τσίπρα αλλά και τον Ούντο Μπούλμαν, πρόεδρο της Προοδευτικής Συμμαχίας των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου.

Οι παραπάνω στίχοι μάλιστα μπορούν να εκφράσουν το πώς το κυβερνών κόμμα επιχειρεί να προσεγγίσει τον λεγόμενο «κεντρώο χώρο» με το προεκλογικό αφήγημα του «νέου διπολισμού». Τις προθέσεις του ΣΥΡΙΖΑ παρουσίασε με σαφήνεια, δύο μέρες αργότερα, ένας από τους βασικούς διαμορφωτές της προεκλογικής του τακτικής, ο Χριστόφορος Βερναρδάκης: «οι επόμενες εκλογές θα είναι εκλογές Τσίπρα-Μητσοτάκη, Δεξιάς-Αριστεράς, το εκλογικό δίλημμα θα προσωποποιηθεί». «Οι κοινωνικές διεργασίες είναι πέραν των προσώπων. Μιλάμε για τη συγκρότηση ενός προοδευτικού πόλου. Το ΚΙΝΑΛ είναι ευπρόσδεκτο. Η πρόσκλησή μας είναι ανοιχτή», πρόσθεσε. Μάλιστα ανέφερε ότι «η εκτίμησή μου είναι ότι το ΚΙΝΑΛ μπορεί να μην εκπροσωπηθεί στην επόμενη Βουλή. Όταν τα διλήμματα είναι έντονα και οι εκλογικές αντιπαραθέσεις πολωτικές, τότε ο ενδιάμεσος χώρος πιέζεται».

Ο ΣΥΡΙΖΑ βάζει από το κεντροαριστερό παράθυρο αυτούς που ο λαός έδιωξε από την πόρτα…

Στην εκδήλωση πάντως ο Αλέξης Τσίπρας, αναφέρθηκε πρωτίστως στα πρόσωπα και ιδίως στην απουσία των προέδρων του ΚΙΝΑΛ και του Ποταμιού. Όπως είπε «θα ήταν πολύ πιο πλούσια η σημερινή συνάντηση αν αποδεχόντουσαν την πρόταση διαλόγου όλες οι δυνάμεις του ευρύτερου προοδευτικού χώρου. Όχι να συμφωνήσω, να διαφωνήσω με τον φίλο μου τον Σταύρο Θεοδωράκη και τη Φώφη Γεννηματά». Μάλιστα επισήμανε πως «θα ήμουν ανόητος αν πίστευα ότι ένας ιστορικός πολιτικός χώρος μπορεί να αλωθεί ή να εξαϋλωθεί». Παράλληλα αναφέρθηκε στις περιπτώσεις συγκυβέρνησης κομμάτων από τον χώρο της αριστεράς και της σοσιαλδημοκρατίας. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο Αλ.Τσίπρας, «οι δυνάμεις του κατεστημένου στην Ευρώπη αιφνιδιάστηκαν από μια αλλόκοτη συμφωνία των Πορτογάλων Σοσιαλιστών με την Αριστερά, τους Κομμουνιστές και τους Πράσινους, πάνω σε ένα πρόγραμμα αντιλιτότητας, προσεκτικού και εντός των Συνθηκών της Ευρωζώνης, αλλά πάντως ενάντια στη λογική των συνεχών περικοπών και των απορρυθμίσεων».

Αν και από τη συγκεκριμένη εκδήλωση έλειψαν οι επικεφαλής του ΚΙΝΑΛ και του Ποταμιού, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν συγκεντρώθηκαν πρόσωπα που προσβλέπουν στον «προοδευτικό πόλο» και συζητούνται για το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ. Ανάμεσά τους ο Θανάσης Θεοχαρόπουλος της ΔΗΜΑΡ αλλά και ο ευρωβουλευτής του Ποταμιού Μιλτιάδης Κύρκος, ο οποίος διευκρίνισε ότι δεν εκπροσωπεί τον φορέα του. Δεν έλειψαν και πρόσωπα προερχόμενα από το χώρο της Νέας Δημοκρατίας, όπως ο Ευάγγελος Αντώναρος που συζητά τη δημιουργία «φορέα της κεντροδεξιάς» με τον Ιωάννη Μοίρα, πρώην οργανωτικό γραμματέα των ΑΝΕΛ, όπως και ο πρώην υπουργός της Νέας Δημοκρατίας Χρήστος Ζώης. Επίσης γνωστοί «γεφυροποιοί», όπως ο Γιάννης Ραγκούσης, ο Νίκος Μπίστης, ο Σπύρος Δανέλλης, η Μαρία Ρεπούση και αρκετοί άλλοι. Παρόντες και πολλά μέλη του υπουργικού συμβουλίου, δείγμα της σημασίας που δίνει το κυβερνών κόμμα στη συγκεκριμένη τακτική. Να σημειωθεί ότι θα ακολουθήσουν αρκετές ακόμη τέτοιου είδους εκδηλώσεις «ώσμωσης» και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας αφού είναι σε πλήρη ανάπτυξη το σχέδιο προσέγγισης με την «κεντροαριστερά».

Έτσι αυτό που γίνεται σαφές είναι πως η λεγόμενη «διεύρυνση» του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι …αδίστακτη. Το προεκλογικό αυτό παιχνίδι γίνεται ξεκάθαρα με όρους πολιτικού κυνισμού, προσωπικές συμφωνίες και έπαθλο την διαχείριση των προσυμφωνημένων αντιλαϊκών πολιτικών που από καμία πλευρά δεν αμφισβητούνται. Παράλληλος στόχος η «διεύρυνση» της πολιτικής επιρροής του ΣΥΡΙΖΑ σε ευρύτερα λαϊκά στρώματα με την καλλιέργεια «προοδευτικών» αυταπατών και οριοθέτησης απέναντι στη Νέα Δημοκρατία.

Το γενικό πολιτικό συμπέρασμα είναι πως τα «ανοίγματα» του ΣΥΡΙΖΑ πιστοποιούν την απουσία κάθε πολιτικού εμποδίου για συνύπαρξη ακόμη και με όσους υλοποίησαν στο παρελθόν ξεκάθαρα νεοφιλελεύθερες συνταγές, τις οποίες κάθε άλλο παρά έχουν απαρνηθεί. Δεν είναι παράξενο, αφού το κυβερνών κόμμα έχει πλήρως υποταχθεί στη λογική του «μονόδρομου» της ΕΕ.

ΠΗΓΗ: prin.gr