Οι Έλληνες δουλεύουμε περισσότερο από όλους τους υπόλοιπους στην Ευρωπαϊκή Ένωση, 1950 ώρες ετησίως. Η Ελλάδα είναι στην Τρίτη χειρότερη θέση από όλες τις χώρες του ΟΟΣΑ. Μόνο οι Κορεάτες (1967 ώρες ετησίως) και οι Μεξικανοί (2137 ώρες ετησίως) δουλεύουν περισσότερες ώρες από τους Έλληνες εργαζόμενους.

Αυτό φαίνεται στο παρακάτω διάγραμμα που παρουσιάζει τις ετήσιες ώρες εργασίας ανά χώρα μέλος του ΟΟΣΑ (στοιχεία του 2019).

Το χάσμα είναι τεράστιο ειδικά αν σκεφτούμε ότι στη Γερμανία υπολογίζεται ότι ένας εργαζόμενος δουλεύει 1386 ώρες ετησίως, 564 (70,5 μέρες με μέτρο το 8ωρο) ώρες λιγότερες από ότι ο αντίστοιχος εργαζόμενος στην Ελλάδα! Τι σημαίνει με άλλα λόγια αυτό;

Για κάθε 10ώρες δουλειάς ενός εργαζόμενου στην Ελλάδα, ένας εργαζόμενος στη Γερμανία εργάζεται 7. (πράγμα που δεν ακούγεται καθόλου εκτός πραγματικότητας ούτε υπερβολικό…)

Ακόμα και η τοποθέτηση του μέσου όρου του ΟΟΣΑ δείχνει πράγματα. 25 χώρες είναι κάτω από τον μέσο όρο των 1726 ωρών, ενώ μόλις 10 είναι πάνω από τον μέσο όρο. Αυτό σημαίνει ότι πολύ λίγες χώρες, συγκεκριμένα το Ισραήλ, η Χιλή, η Ελλάδα, η Ν.Κορέα και το Μεξικό, «εργάζονται» δυσανάλογα πολύ σε σχέση με όλες τις υπόλοιπες χώρες κράτη-μέλη του ΟΟΣΑ.

Ο χρόνος είναι χρήμα. Αν ισχύει αυτό τότε θα έπρεπε να είμαστε πολύ πλούσιοι. Τουλάχιστον η Τρίτη πλουσιότερη χώρα του ΟΟΣΑ. Αν ο χρόνος είναι χρήμα, με την έννοια ότι όσο περισσότερο δουλεύεις τόσο πιο πολλές υπηρεσίες ή προϊόντα παράγεις, τότε μπορούμε να πούμε ότι στην Ελλάδα προσφέρουμε πολύ χρόνο εργασίας, άρα παράγεται αντίστοιχα πολύ χρήμα; Αυτό δεν θα έπρεπε να σημαίνει αντίστοιχα υψηλούς μισθούς; Τουλάχιστον τον τρίτο καλύτερο μισθό ανάμεσα στις χώρες του ΟΟΣΑ;

Προφανώς αυτό δεν συμβαίνει. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι όσο περισσότερο κάποιος δουλεύει με σταθερό μισθό ή/και όσο λιγότερο αμείβεται για τον ίδιο χρόνο εργασίας, τόσο μεγαλύτερη η απλήρωτη μισθωτή εργασία, τόσο πιο μεγάλη η υπεραξία, τόσο πιο μεγάλη η εκμετάλλευση του από τον εργοδότη. Και σε αυτό το πεδίο έχουμε την περήφανη 3^η θέση στο παραπάνω πίνακα.

Τώρα ας δούμε και ένα πίνακα της Eurostat που αναφέρεται στην εργάσιμη εβδομάδα.

Αυτό που βλέπουμε στο παραπάνω διάγραμμα (το οποίο συνδυάζει στοιχεία από δουλειές πλήρους και μερικής απασχόλησης) είναι μια ακόμη θλιβερή πρωτιά για τη χώρα μας και με πανηγυρική διαφορά μάλιστα. Η πραγματική εργάσιμη εβδομάδα στην Ελλάδα αγγίζει τις 42,3 ώρες ενώ αμέσως επόμενη χώρα είναι η Βουλγαρία με 40,8 ώρες.

Στοιχεία του 2016 δείχνουν τον Ευρωπαϊκό Μ.Ο. στις 40,3 ώρες/εβδομάδα για τις δουλειές πλήρους απασχόλησης με την αντίστοιχη ελληνική συμμετοχή να είναι στις 41,2 ώρες/εβδομάδα.

Σε απλά ελληνικά: Το 5μερο, 8ωρο, 40ωρο δεν υφίσταται…

Τώρα ας δούμε και το νομοσχέδιο Χατζηδάκη. Ανάμεσα σε αρκετά πράγματα που τροποποιούνται ξεχωρίζουν τα εξής:

1. Αύξηση του ημερήσιου ορίου υπερωριών από 2 σε 3 στις υπηρεσίες/εμπόριο
2. Αύξηση του ανώτατου ορίου υπερωριών σε 150 ώρες/έτος
3. Διευθέτηση του χρόνου εργασίας με ατομική διαπραγμάτευση εργαζόμενου – εργοδότη. Καταργείται η προηγούμενη ρύθμιση που η συμφωνία έπρεπε να γίνει μια κάποια ένωση εργαζομένων, είναι πλέον πολύ εύκολο για τον εργοδότη να επιβάλει τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας.

Τι αποτέλεσμα θα έχει ο νόμος Χατζηδάκη; Εργάσιμη μέρα των 12 ωρών, εργάσιμη εβδομάδα των 50 ή 55 ωρών, πολλές φθηνές υπερωρίες. Και το κερασάκι στην τούρτα θα είναι μια καθόλου ανεξάρτητη επιθεώρηση εργασίας πράγμα που θα σημαίνει κανένας έλεγχος για παρατυπίες, για αδήλωτες υπερωρίες κοκ.

Η κεντρική ιδέα των αλλαγών αυτών είναι «Δουλέψτε περισσότερο. Περισσότερο και πιο φθηνά».

Ο Χατζηδάκης γνωρίζει ότι δουλεύουμε ήδη πάρα πολύ. Γνωρίζει τα παραπάνω στοιχεία. Με το νομοσχέδιο του, τα γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του.

Το 8ωρο αμφισβητείται στην ουσία του. Λίγοι δουλεύουν 5μερο, 8ωρο (το δείχνουν και τα στοιχεία άλλωστε), αυτό το γνωρίζουν όλοι.

Αντί όμως να υπάρξει νομοθετική ρύθμιση για μείωση του χρόνου εργασίας, για μεγαλύτερη προσαύξηση στις υπερωρίες, για Επιθεώρηση Εργασίας και ελεγκτικούς μηχανισμούς που να μην αφήνουν καμία αδήλωτη υπερωρία, γίνεται ακριβώς το αντίθετο!

Αντί να προστατευτεί το 8ωρο, καταργείται στην ουσία του. Αντί να βάλουμε σαν στόχο να προσεγγίσουμε έστω τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, θα απομακρυνθούμε ακόμα περισσότερο. Αντί να βάλουμε σαν στόχο να μην είμαστε αυτοί που δουλεύουν περισσότερο από όλους και αμείβονται πενιχρά, το αποτέλεσμα θα είναι περισσότερη απλήρωτη εργασία…

Τι έρχεται να διορθώσει το νομοσχέδιο Χατζηδάκη;

Τρέμε Μεξικό. Ερχόμαστε.

Λάμπης Παπαθανασίου

Ο Λάμπης Παπαθανασίου αρθρογραφεί για το antapocrisis.

ΠΗΓΗ: antapocrisis.gr

Οι καθυστερήσεις στις τακτικές γραμμές μειώνουν τη χωρητικότητα και τα αποθέματα, περιπλέκοντας τις προσπάθειες οικονομικής ανάκαμψης. Φέτος, τα φορτηγά πλοία παρέδωσαν το φορτίο τους αργότερα από ποτέ, προσθέτοντας επιπλέον προβλήματα στην εφοδιαστική αλυσίδα και υπονομεύοντας τις λιανικές πωλήσεις και τις προσπάθειες των κατασκευαστών να εκμεταλλευτούν την οικονομική ζήτηση.

Σύμφωνα με ανάλυση της Sea-Intelligence ApS, που δημοσιεύει το mundomaritimo.com, μόνο το 40% των πλοίων μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων στον κόσμο έφτασαν στα λιμάνια εγκαίρως τον Μάρτιο, με μέσες καθυστερήσεις άνω των έξι ημερών. Οι καθυστερήσεις βελτιώθηκαν από τον Φεβρουάριο, αλλά απέχουν ακόμη από τα επίπεδα αξιοπιστίας των δύο προηγούμενων ετών, όταν πάνω από το 70% των πλοίων έφταναν εγκαίρως.

Οι καθυστερήσεις σε όλο τον κόσμο έρχονται ως αποτέλεσμα μιας αλυσίδας καταστάσεων, που ξεκινούν από τη μεγάλης κλίμακας ανανέωση των αποθεμάτων από τις εμπορικές εταιρείες, την αύξηση της ζήτησης των καταναλωτών, την έλλειψη εμπορευματοκιβωτίων που απαιτούνται για τη μεταφορά εμπορευμάτων και την άνοδο του κόστους μεταφοράς, ενόσω οι τιμές μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων αυξάνονται σε υψηλό όλων των εποχών.

Οι καθυστερήσεις αποτελούν μέρος μιας σειράς προβλημάτων που διαταράσσουν τις αλυσίδες εφοδιασμού, καθώς οι οικονομίες των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ευρώπης και της Ασίας ανακάμπτουν από την απότομη πτώση του περασμένου έτους, που προκλήθηκε από την πανδημία του Covid-19.

Οι καθυστερήσεις στη ναυτιλία άρχισαν να συσσωρεύονται στα τέλη του 2020. Σε ορισμένες περιπτώσεις, εμπορεύματα είναι ακινητοποιημένα για εβδομάδες, καθώς τα πλοία παραμένουν αγκυροβολημένα και τα φορτωμένα εμπορευματοκιβώτια μένουν για μεγάλα χρονικά διαστήματα στους τερματικούς σταθμούς.

Στελέχη της ναυτιλίας αναφέρουν ότι οι μεγαλύτερες καθυστερήσεις σημειώθηκαν στα λιμάνια της Νότιας Καλιφόρνιας, στο Λος Άντζελες και στο Λονγκ Μπιτς. Η ισχυρή ζήτηση από τους εισαγωγείς των ΗΠΑ προκειμένου να αναπληρώσουν τα εξαντλημένα αποθέματα κατά τη διάρκεια των περιορισμών Covid-19 του περασμένου έτους οδήγησε σε «ασφυξία» τη μεγαλύτερη πύλη για το εμπόριο των ΗΠΑ και σε πολύ μεγάλη καθυστέρηση πλοίων στα ανοικτά. «Η πλεύση από τη Σαγκάη στο Λος Άντζελες χρειάζεται συνήθως 14 ημέρες. Σήμερα διαρκεί έως και 33 ημέρες» δήλωσε ο Vincent Clerc, διευθύνων σύμβουλος της Maersk, Oceans and Logistics. «Ο χρόνος πλοήγησης είναι ο ίδιος, αλλά δύο φορές ο χρόνος ξοδεύεται περιμένοντας την εκφόρτωση στον κόλπο του San Pedro», εξήγησε. «Έχουμε επενδύσει εκατομμύρια δολάρια σε επιπλέον χωρητικότητα, αλλά μεγάλο μέρος αυτής της ικανότητας είναι ακινητοποιημένο λόγω της συμφόρησης στη Δυτική Ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών», κατέληξε.

Φωτό: Mariah Dalusong/ Unsplash

ΠΗΓΗ: naftikachronika.gr

Αν και η αυτοάνοση πάθηση ελέγχεται κυρίως με την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή, παρεμβάσεις στις καθημερινές συνήθειες δρουν συμπληρωματικά ώστε να εξασφαλίσουν στους ασθενείς ανακούφιση από τις ενοχλήσεις.

Κάθε ασθενής παρουσιάζει διαφορετικά επίπεδα ανοχής σε ομάδες τροφών, ωστόσο αυτές που θα δείτε παρακάτω, συνδέονται με συχνότερα και εντονότερα επεισόδια:

Γαλακτοκομικά: Το γάλα, το γιαούρτι και το τυρί επιδεινώνουν τα συμπτώματα της ΡΑ σε αρκετούς ασθενείς, λόγω των πρωτεϊνών που περιέχουν. Καλές εναλλακτικές αποτελούν το γάλα ρυζιού ή αμυγδάλου.

×

Κόκκινο κρέας: Η στροφή από μια διατροφή πλούσια σε κόκκινο κρέας (φρέσκο και επεξεργασμένο) σε μια διατροφή χορτοφαγικού ή μεσογειακού τύπου συχνά οδηγεί σε βελτίωση των συμπτωμάτων της ΡΑ. Τα λιπαρά του κόκκινου κρέατος μεταβολίζονται παράγοντας προ-φλεγμονώδεις χημικές ουσίες που προκαλούν ή επιδεινώνουν τη φλεγμονή στις αρθρώσεις.

×

Γλουτένη: Η ρευματοειδής αρθρίτιδα σε αρκετές περιπτώσεις συνυπάρχει με την κοιλιοκάκη, πάθηση που πυροδοτείται από την κατανάλωση τροφίμων με γλουτένη. Η φλεγμονή της κοιλιοκάκης μπορεί στην περίπτωση αυτή να επεκταθεί από το έντερο στις αρθρώσεις, εντείνοντας τις ενοχλήσεις.

×

Γλυκά: Οι καλοί υδατάνθρακες, όπως αυτοί που λαμβάνουμε από τα προϊόντα ολικής άλεσης, είναι ευεργετικοί και απαραίτητοι, ωστόσο οι υδατάνθρακες από την επεξεργασμένη ζάχαρη, όπως αυτή που βρίσκεται στα επιδόρπια και στα ζαχαρωτά, προκαλούν χρόνια φλεγμονή στο σώμα.

Καφεϊνούχα προϊόντα: Ο καφές, η σοκολάτα και τα ενεργειακά ποτά είναι μερικά από τα προϊόντα στα οποία βρίσκεται η καφεΐνη σε σημαντική ποσότητα. Αν και τα διαθέσιμα στοιχεία σχετικά με τη σχέση ΡΑ και καφεΐνης είναι ασαφή, ορισμένοι ασθενείς παρατηρούν βελτίωση όταν περιορίζουν την πρόσληψη της διεγερτικής ουσίας.

ΠΗΓΗ: onmed.gr

Εργατική διαδήλωση ενάντια στο αντεργατικό νομοσχέδιο πραγματοποιούν κλαδικά και επιχειρησιακά σωματεία την Παρασκευή 28 Μάη, με συγκέντρωση στις 7 μ.μ. στα Χαυτεία και θα ακολουθήσει πορεία. Ο αγώνας ενάντια στο σφαγιαστικό για τα εργατικά δικαιώματα νομοσχέδιο της κυβέρνησης της ΝΔ κλιμακώνεται με απεργιακή κινητοποίηση στις 3 Ιούνη.

Σε ανακοίνωσή τους τα σωματεία αναφέρουν:

Δεν ζούμε για να δουλεύουμε. Να μην περάσει το νομοσχέδιο Χατζηδάκη

ΕΝΑΝΤΙΩΝΟΜΑΣΤΕ:

• στις απλήρωτες υπερωρίες

• στην κατάργηση του 8ωρου

• στην επίθεση στο δικαίωμα της απεργίας

• στην ποινικοποίηση των συνδικαλιστικών μας ελευθεριών

Από τις πρώτες κιόλας μέρες της πανδημίας μέχρι και σήμερα η κατάσταση πάει από το κακό στο χειρότερο. Η επιδοματική πολιτική όχι μόνο δεν λαμβάνει υπόψη της τις συνθήκες ζωής του κάθε ατόμου, π.χ. αν έχουμε παιδιά, υπέρογκο νοίκι ή προβλήματα υγείας, αλλά εξευτελίζει γενικά τις συνθήκες διαβίωσής μας με το ποσό-χαρτζιλίκι των 534 ευρώ. Ταυτόχρονα, για τους ήδη ανέργους, πρακτικά δεν υπήρξε καμία μέριμνα, με αποτέλεσμα να πρέπει να επιβιώνουμε με μηδενικά έσοδα για περισσότερο από έναν χρόνο. Με λίγα λόγια, το μήνυμα του κράτους είναι: όποιος ζήσει έζησε!

Από την άλλη, τα αφεντικά, που ξανά «δεν βγαίνουν», απαιτούν να αντιμετωπίσουμε την πανδημία υποστηρίζοντας τα παράνομα και αντεργατικά συμφέροντά τους. Το κράτος, νομιμοποιεί την κατάσταση αυτή, με τα κλιμάκια ελέγχου αδήλωτης εργασίας (ΙΚΑ, Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας -ΣΕΠΕ) να είναι άφαντα. Ταυτόχρονα, οι ρυθμοί είναι ακόμα πιο εξοντωτικοί για όσα άτομα δουλεύουν υπό καθεστώς τηλεργασίας, ενώ το κατά πόσον οι συνθήκες του κάθε ατόμου του επιτρέπουν να εργάζεται στο σπίτι του, δεν γίνεται καμιά συζήτηση. Το ΣΕΠΕ και το ΙΚΑ με αραιά έως ανύπαρκτα ραντεβού για την εξυπηρέτηση των εργαζόμενων, σε συνδυασμό με τα μηδενικά κλιμάκια ελέγχου, έπειτα από εντολή του κράτους, μας αφήνουν εντελώς εκτεθειμένους στον εργασιακό μεσαίωνα εν καιρώ πανδημίας.

Την ίδια στιγμή, προσπαθούν να μας φιμώσουν χαρακτηρίζοντας τις διαδηλώσεις παράνομες και καταχρηστικές, τρομοκρατώντας συνδικαλιστές και επιβάλλοντας δυσβάσταχτα πρόστιμα, σε περίπτωση μη συμμόρφωσης με την αστυνομοκρατία και τη γραφειοκρατία τους.

Το σίριαλ όμως συνεχίζεται, καθώς το τερατούργημα του πρώην υπουργού Εργασίας «κυρίου» Βρούτση έρχεται να το ολοκληρώσει ο νυν και επαγγελματίας υπουργός «κύριος» Χατζηδάκης με το νομοσχέδιο για τα εργασιακά, που αναμένεται να ψηφιστεί σε λίγες μέρες. Σύμφωνα με το νομοσχέδιο αυτό, το κάθε αφεντικό θα μπορεί πλέον να επιβάλει και νόμιμα το 10ωρο (έναν αιώνα μετά την κατάργησή του) μέσα από ατομική σύμβαση με τον εργαζόμενο, μετατρέποντας τη συζήτηση για συλλογικές συμβάσεις μια ακόμη πιο μακρινή προοπτική. Το όριο των υπερωριών αυξάνεται στις 150 ετησίως, με ταυτόχρονη κατάργηση του θεσμού της υπερεργασίας και του πενθήμερου. Θεσμοθετείται, έτσι, και με τη βούλα του νόμου ένα ωράριο-λάστιχο ανάλογα με τα κέφια του κάθε εργοδότη. Για όλο αυτό το αίσχος ίσως δοθεί κάποιο ψωρο-ρεπό, γιατί χρήματα για προσαυξήσεις –ως γνωστόν– δεν υπάρχουν (!). Και εδώ το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: σε θέλουν μόνο σου απέναντι στο αφεντικό, να δουλεύεις μέχρι τελικής πτώσης, με το αφήγημα μιας ακόμη έκτακτης συνθήκης, του covid. Το κράτος βρίσκει την ευκαιρία να περάσει χωρίς καμιά αντίσταση νομοσχέδια που ανατρέπουν όσες εργατικές κατακτήσεις έχουν απομείνει.

Επιπλέον, σύμφωνα με το νομοσχέδιο, η ηλεκτρονική ψηφοφορία εξ αποστάσεως για κήρυξη απεργίας εισάγεται στη λειτουργία και στις συνελεύσεις των σωματείων, υπονομεύοντας το πιο ισχυρό μας όπλο, την απεργία. Αυτή η μεθόδευση χτυπά κυρίως τα μαχητικά σωματεία και το, από τα κάτω οργανωμένο, συνδικαλιστικό κίνημα. Για τα σωματεία μας, που στηρίζουν τη λειτουργία τους στις γενικές συνελεύσεις, η λογική αυτή της διάσπασης και των ψηφιοποιημένων σχέσεων έχει στόχο να αποτρέψει τους εργαζομένους από το να διεκδικήσουν και να διασφαλίσουν τα εργασιακά τους δικαιώματα.

Επίσης, το νομοσχέδιο ποινικοποιεί την περιφρούρηση της απεργίας με συγκέντρωση στο χώρο εργασίας, βαπτίζοντάς τη «βιαιοπραγία». Τη μετατρέπει σε ποινικά κολάσιμη πράξη, για την οποία μάλιστα ενδέχεται να πρέπει να καταβληθεί και πρόστιμο στο αφεντικό (!), ενώ η απεργία θα χαρακτηρίζεται αυτομάτως παράνομη.

Έχουμε φτάσει πλέον σε ένα σημείο στο οποίο διακυβεύεται όχι απλώς η υποτίμηση της εργασίας μας, αλλά η ίδια μας η επιβίωση. Όμως θα μας βρουν απέναντί τους! Η οικονομική και ψυχολογική πίεση που αντιμετωπίζουμε καθημερινά, δεν είναι λόγος για να δεχτούμε τα ελάχιστα που θέλουν να μας πλασάρουν, αλλά η αιτία για να αγωνιστούμε για όσα μας ανήκουν. Δεν μας «ταιριάζουν» οι ατομικές συμβάσεις, γιατί σε αυτή την κοινωνία δεν είμαστε μεμονωμένα άτομα αλλά η τάξη που παράγει τον πλούτο αυτής της κοινωνίας, η εργατική τάξη. Δεν είμαστε μόνοι/ες μας, αλλά βρισκόμαστε με τους συναδέλφους και συνειδητοποιούμε τη δύναμή μας. Γνωρίζουμε πως η πολιτική κράτους, κυβερνήσεων και αφεντικών επιβεβαιώνει πως η διασφάλιση των συμφερόντων τους πέφτει πάντα στις δικές μας πλάτες, αφού είναι διαμετρικά αντίθετη από τα δικά μας συμφέροντα.

Γι’ αυτόν τον λόγο, οργανωνόμαστε από τα κάτω στα σωματεία μας, όπου παίρνουμε ισότιμα και από κοινού τις αποφάσεις μας. Δεν θέλουμε μια ζωή που σπαταλιέται μέσα σε ατελείωτη κούραση και καταναγκασμό, αλλά παλεύουμε για μια ζωή με αξιοπρέπεια και όνειρα, μια ζωή απαλλαγμένη από τον φόβο αν θα «τη βγάλουμε» και αυτόν τον μήνα ή πώς θα «την παλέψουμε» και σήμερα στη δουλειά. Γνωρίζουμε άλλωστε πως η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο είναι ενάντια σε μια ζωή αξιοβίωτη, για την οποία θα αγωνιστούμε.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:
• αξιοπρεπείς Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας (ΣΣΕ)
• μισθούς σύμφωνα με τις ανάγκες μας
• ανθρώπινο ωράριο εργασίας

Εργατική Διαδήλωση Παρασκευή 28 Μάη στις 7.00μ.μ. στα Χαυτεία

Κλαδικά & Επιχειρησιακά Εργατικά Σωματεία

ΠΗΓΗ: prin.gr

Ματίνα Παπαχριστούδη

Μαύρα μαντάτα στα επιτελεία ελέγχου της τηλεοπτικής χειραγώγησης. Τα δελτία ειδήσεων, στα οποία με τόσο κόπο και έγνοια δημοσιογράφοι αναλαμβάνουν την ανακατασκευή της πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας κατ’ εντολή των επιχειρηματικών-πολιτικών υποβολέων τους, προσφέρουν πενιχρά «κέρδη». Μιλώντας στη γλώσσα τους, η επένδυση στο ενημερωτικό περιεχόμενο είναι μια αποτυχία. Τα νούμερα πέφτουν διαρκώς. Στην ηλικιακή κατηγορία 18-54 ετών, τη λεγόμενη «εμπορική», η πτώση είναι μεγαλύτερη. Τα ποσοστά που χρησιμοποιούν τα κανάλια για να διαλαλήσουν την «πρωτιά» σε επίπεδο θεαματικότητας –που εξυπηρετούν τον ανταγωνισμό τους για το ποιο είναι αποδοτικότερο στη χειραγώγηση της κοινωνίας– δεν αποτελούν κριτήριο. Μια ματιά στους αριθμούς της εταιρείας Nielsen δείχνει τα εξής: Όσοι παρακολουθούν κεντρικά δελτία ειδήσεων στην «εμπορική κατηγορία» μέσα από τα έξι μεγάλα ιδιωτικά δίκτυα και την ΕΡΤ1 μετά βίας ξεπερνούν τους 780.000, σε ένα κοινό 3,5 εκατ. τηλεθεατών.

Οι αριθμοί πιστοποιούν τη μετακίνηση στην ενημέρωση. Το κοινό εγκαταλείπει την τηλεόραση, κατευθύνεται στο Διαδίκτυο, σε ιστοσελίδες και κοινωνικά δίκτυα, εκεί όπου η κατανάλωση της πληροφορίας δεν έχει ανάγκη το άλλοθι της αντικειμενικής δημοσιογραφίας και οι επισκέπτες επιλέγουν ανάλογα με την ιδεολογική και πολιτική ταυτότητά τους. Έτσι, η πιθανότητα να οδηγηθούν σε αχρηστία οι δημοσιογράφοι και η ενημέρωση μέσω τηλεόρασης, όπως οδηγήθηκαν σε κατάπτωση οι εφημερίδες με ευθύνη των εκδοτών, είναι πλέον ορατή. Οι κινήσεις των ολιγαρχών της τηλεόρασης ενισχύουν αυτή την εκτίμηση: περισσότερα ριάλιτι
σόου, σκληρά ριάλιτι, μουσικά ριάλιτι, ριάλιτι μόδας και μαγειρικής, διασκεδαστικές εκπομπές. Ήδη ο ΑΝΤ1 επέλεξε να μην έχει στο πρόγραμμά του ελληνικές σειρές, πιθανώς θα μειωθεί και ο αριθμός των δελτίων ειδήσεων. Στον Σκάι, το Survivor μετατράπηκε σε σκληρή καθημερινή σαπουνόπερα. Στο Mega σχεδιάζουν τα δελτία ανάλογα με τις ανάγκες του νέου πρωινάδικου. Ο Alpha παραπαίει με επιλογή της νέας ιδιοκτησίας του.

Η ενημέρωση παρέχεται πια ως δόση επικαιρότητας σε πρωινάδικα ή μεσημεριανές εκπομπές και οι καναλάρχες σχεδιάζουν την επόμενη μέρα, ορεγόμενοι επιπλέον κέρδη από το διασκεδαστικό θέαμα.

Ειδήσεις πίσω από τις κάμερες

Η απάντηση του προεδρείου της ΕΣΗΕΑ, η οποία «διοικείται» από δυνάμεις που πρόσκεινται σε ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, στις ηχηρές καταγγελίες για φίμωση-παρεμπόδιση-
λογοκρισία από την πλευρά της κυβέρνησης και απόπειρες καταστολής δημοσιογράφων και ελευθερίας της ενημέρωσης, ήταν η πραγματοποίηση μιας… Ημερίδας για τη Δεοντολογία στις 26 Μαΐου. Αντί για υιοθέτηση μορφών μαχητικής διεκδίκησης έναντι κράτους και εργοδοτών.

Το πρόγραμμα της ημερίδας, με θέμα «Δημοκρατία, Δεοντολογία, ΜΜΕ και Δημοσιογράφοι», αποτελεί την πλήρη επιβεβαίωση της επικυριαρχίας του ελέγχου από το πολιτικό σύστημα και τους εργοδότες της ενημέρωσης. Καλεσμένοι –πλην ελαχίστων εξαιρέσεων– είναι
ορισμένοι από τους κύριους υπεύθυνους της κατευθυνόμενης ενημέρωσης και προπαγάνδας, με τη σφραγίδα της συνδικαλιστικής σύμπραξης του δικομματισμού στην ΕΣΗΕΑ. 

Υπουργοί της κυβέρνησης, εκπρόσωποι των πολιτικών κομμάτων της Βουλής, ευρωβουλευτές, εκπρόσωποι της εργοδοσίας καλούνται να μιλήσουν για τις εργασιακές σχέσεις. Το ίδιο πρώην πρόεδροι της ΕΣΗΕΑ και γνωστοί τηλε-σχολιαστές. Απουσιάζουν (εκτός εξαιρέσεων)οι άνθρωποι της ενημέρωσης που υφίστανται τον διπλό έλεγχο, στο περιεχόμενο και τον τρόπο εργασίας τους. Και βεβαίως, οι εκπρόσωποι της κοινωνίας που υφίστανται λογοκρισία από τα ΜΜΕ.

ΠΗΓΗ: prin.gr

Ενίσχυση της εξουσίας των Βρυξελλών και αλλαγή του θεσμικού πλαισίου με τη συμμετοχών «της βιομηχανίας μας» ο βασικός σχεδιασμός.

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΛΙΒΙΤΣΑΝΟΣ

Την βούληση των κυρίαρχων κύκλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης να αξιοποιήσουν την πανδημία ως εφαλτήριο για εμβάθυνση της λεγόμενης «ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης» με την ακόμη μεγαλύτερη συγκέντρωση εξουσίας στις Βρυξέλλες εξέφρασε μιλώντας σήμερα στην Βουλή ο πρόεδρος του Ευρω-κοινοβουλίου Νταβίντ Σασόλι. Από την τοποθέτησή του κατέστη σαφές ότι σχεδιάζεται άμεσα η επαναδιατύπωση των συνθηκών της λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωση με βασικό στόχο την κατάργηση του δικαιώματος της αρνησικυρίας πιο γνωστό ως «βέτο».

Η παρέμβαση του προέδρου της ευρωβουλής έγινε στην κοινή συνεδρίαση των επιτροπών Εξωτερικών και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων.Μιλώντας ενώπιον τον εκπροσώπων των κομμάτων ο Νταβίντ Σασόλι ήταν φανερό ότι θέλησε να αξιοποιήσει την πανδημία του Covid 19, ως μοχλό πίεσης για αλλαγές στην συγκεκριμένη κατεύθυνση. Αναφέρθηκε στην αναγκαιότητα ενός διαλόγου  με σαφές ταξικό περιεχόμενο αφού σε κοινωνικό επίπεδο πρωταρχικά θα μετάσχουν οι βασικοί εκπρόσωποι του ευρωπαϊκού κεφαλαίου. Εμφάνισε παράλληλα την Ευρωπαϊκή Ένωση ως υπερασπιστή σε παγκόσμιο επίπεδο των δημοκρατικών και προοδευτικών αξιών τονίζοντας πως πρέπει να ενισχυθεί η κεντρική της εξουσία για την λήψη γρήγορων και σαφών αποφάσεων.

Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, στην ομιλία του αναφέρθηκε εκτενώς στο πόσο η ενιαία πολιτική της Ευρώπης απέναντι στην πανδημία υπήρξε καθοριστική για την αντιμετώπισή της. Αναρωτήθηκε ρητορικά αν «μπορούμε να βγούμε από τον covid χωρίς μια ευρωπαϊκή πολιτική υγείας;» σημειώνοντας πως «αυτό θα ήταν μια ήττα γιατί όλοι οι πολίτες από την Ελλάδα μέχρι τη Φιλανδία, το ζητούν και το ξέρουν και το έχουν καταλάβει ότι μόνο με μια κοινή απάντηση, απόκριση,  μπορούμε να προστατευθούμε από προκλήσεις τόσο σημαντικές, από πανδημίες παγκόσμιες».

«Προσπερνώντας» το γεγονός ότι η Ε.Ε έχει ουσιαστικά απαγορεύσει τις μόνιμες δαπάνες των τακτικών προϋπολογισμών για την ενίσχυση των δημόσιων συστημάτων υγείας, ο Νταβίντ Σασόλι υποστήριξε πως στην Ευρώπη σε αντίθεση με ότι συμβαίνει πέρα από τον Ατλαντικό διατηρήθηκε το κράτος πρόνοιας. Χαρακτηριστικά ανέφερε ότι «στην Ευρώπη παρά τα όσα συμβαίνουν κανένας πολίτης, γυναίκα ή άνδρας, δεν έμεινε έξω από τα νοσοκομεία. Για να μπεις στα νοσοκομεία της Ευρώπης δεν χρειαζόταν πιστωτική κάρτα, γιατί ο ευρωπαϊκός πυλώνας παρά τα πλήγματα που έχει δεχθεί, εγγυήθηκε σε όλους την πρόσβαση και την φροντίδα στο νοσοκομείο. Αυτό δεν έγινε σε όλα τα άλλα μέρη του κόσμου».

Με βάση αυτό ο πρόεδρος του Ευρω-κοινοβουλίου διατύπωσε ευθέως την πολιτική του πρόταση για «μετά» την πανδημία. Όπως είπε «πιστεύω ότι τα Κοινοβούλια, ως θεσμός, για να προσπαθήσουν να βοηθήσουν τη λειτουργία της Ε.Ε. θα πρέπει να δώσουν νέα ισχύ, νέες εξουσίες στην Ευρώπη σε όλους τους τομείς, την άμυνα, την υγεία, τη μετανάστευση. Αυτή είναι η απάντηση που μπορούμε να δώσουμε στην επιθυμία των πολιτών να εξακολουθήσουν να στοιχηματίζουν υπέρ της Δημοκρατίας της Ε.Ε».

Πιο συγκεκριμένα ο Νταβίντ Σασόλι σε θεσμικό επίπεδο τάχθηκε κατά του δικαίωμα στο βέτο που διαθέτουν (τυπικά τουλάχιστον) οι χώρες μέλη της Ε.Ε. Όπως είπε «η ομοφωνία μπλοκάρει τις αποφάσεις, γιατί είναι σαν να λέμε στους πολίτες μας ότι η Δημοκρατία δεν μπορεί να δώσει απαντήσεις». Επέμεινε μάλιστα αναφέροντας: «Μπορεί να λειτουργήσει μια Δημοκρατία με ομοφωνία; Μπορεί να λειτουργήσει μια Δημοκρατία με δικαίωμα βέτο; Όχι, δε γίνεται. Διότι, σημαίνει ότι αυτή η Δημοκρατία δεν είναι σε θέση να δώσει απαντήσεις. Η ομοφωνία παρεμποδίζει οποιαδήποτε απόφαση και οποιαδήποτε ευθύνη».

Στην κατεύθυνση αυτή πρότεινε αλλαγή των υφιστάμενων συνθηκών προκειμένου να ενσωματωθούν αυτές οι αλλαγές κάτι που όπως υποστήριξε πρέπει να γίνει στην επικείμενη διάσκεψη για το μέλλον της Ευρώπης. Ανέφερε χαρακτηριστικά πως «ίσως πρέπει να ασχοληθούμε με τις συνθήκες. Κάποιοι λένε ότι πρέπει να αγγίξουμε τις συνθήκες. Πόσες φορές το κάναμε; Μοιάζει να είναι ταμπού. Οι συνθήκες μας πρέπει να προσαρμοστούν στις σύγχρονες προκλήσεις.Θα χαρούν οι ιδρυτές και οι εμπνευστές αυτών των συνθηκών, αν συνειδητοποιήσουν, αν ξέρουν ότι προσπαθούμε να βελτιώσουμε αυτές τις συνθήκες για να δώσουμε μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα στη Δημοκρατία και τα συστήματά μας. Αυτή είναι μια πρόκληση και δεν πρέπει να υπάρχουν ταμπού. Είναι μια πρόκληση τεράστια».

Μάλιστα ήταν σαφής για το εύρος του διαλόγου που πρέπει να υπάρξει και κυρίως ποιοι πρέπει να μετέχουν. Όπως είπε τις αλλαγές αυτές πρέπει «να τις κάνουν τα Εθνικά Κοινοβούλια, πρέπει να το κάνει η κοινωνία των πολιτών, οι εργαζόμενοι, οι βιομηχανίες, οι νέοι μας». Μια πρόταση που είναι εμφανές το πόσο κομβικό ρόλο επιφυλάσσει για τον θεσμικό αυτό διάλογο στις «βιομηχανίες μας» δηλαδή το σκληρό πυρήνα του ευρωπαϊκού κεφαλαίου.

Ενδιαφέρον πάντως είχαν μετά από αυτή την παρέμβαση σχετικά με την ολοκλήρωση της δημοκρατικής λειτουργίας της Ε.Ε είχαν τα στοιχεία που παράθεσε ο βουλευτής του ΚΚΕ Νίκος Καραθανασόπουλος. Μεταξύ άλλων ανέφερε πως στην Ε.Ε «το 50% των εργαζομένων είναι χωρίς συλλογικές συμβάσεις. Στις 10 χώρες, απαγορεύεται ο συνδικαλισμός. Σε 15 χώρες, υπάρχει η απαγόρευση των απεργιών, ή μέτρα που περιορίζουν το απεργιακό δικαίωμα». Επίσης τόνισε πως «στην Ε.Ε., το 25% των παιδιών κάτω των 18 ετών βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας και αποκλεισμού. Το φτωχότερο 20% των πολιτών της Ε.Ε., έχει καθαρό χρέος και όχι καθαρά έσοδα,4.500 ευρώ κατά κεφαλήν».

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Ο εκπρόσωπος του Ρώσου προέδρου Ντμίτρι Πεσκόφ