Πως τα κέρδη των εταιρειών κρατάνε ψηλά τις τιμές

Κάπου μέσα στο καλοκαίρι ο πρωθυπουργός αναγνώρισε ότι υπάρχει θέμα «πληθωρισμού απληστίας» – πληθωρισμού κερδών. Τα πρόστιμα σε μεγάλες πολυεθνικές για αθέμιτη κερδοφορία ήρθαν ως επόμενο και πέφτουν βροχή! Παρόλα αυτά η ευρωπαϊκή επιτροπή μας λέει πως τα εταιρικά κέρδη θα είναι οδηγός του πληθωρισμού και για τα επόμενα χρόνια, και χτυπάει το καμπανάκι για την «μετάλλαξη της ασθένειας» που ονομάζεται πληθωρισμός.

Στο ειδικό κεφάλαιο των φθινοπωρινών προβλέψεων της Κομισιόν γίνεται ξεκάθαρο πως πλέον οι ανατιμήσεις των προϊόντων οφείλονται και θα οφείλονται για τα επόμενα δύο χρόνια κατά το μεγαλύτερο ποσοστό τους στα εταιρικά κέρδη και λιγότερο στο κόστος εργασίας δηλαδή στις αυξήσεις των μισθών και πολύ λιγότερο στο ενεργειακό κόστος. Σύμφωνα με τη Κομισιόν «oι τιμές της ενέργειας οδήγησαν την έκρηξη του πληθωρισμού στη ζώνη του ευρώ το 2022, αλλά οι μισθοί και τα κέρδη θα διατηρήσουν τον πληθωρισμό σε υψηλά επίπεδα φέτος και το επόμενο έτος.»

Μάλιστα σύμφωνα με την Κομισιόν , oι υψηλότερες συνεισφορές των εταιρικών κερδών αναμένονται στην Ουγγαρία, στην Πολωνία, στην Ρουμανία, στην Σλοβακία, στην Ελλάδα και στην Σλοβενία. Μικρότερη συνεισφορά των εταιρικών κερδών εντοπίζεται σε χώρες όπως η Γερμανία, η Δανία, το Βέλγιο ,η Γαλλία .Άρα η χώρα μας κατατάσσεται για τα επόμενα δύο περίπου χρόνια στο γκρουπ των χωρών όπου τα εταιρικά κέρδη «κάνουν πάρτι». Αν και το 2021-2022, μιλούσαμε στην Ελλάδα για εισαγόμενο πληθωρισμό πλέον θα πρέπει μάλλον να μιλάμε για homemade πληθωρισμό φτιαγμένο με «τα χεράκια» των επιχειρήσεων.

Μάλιστα, η Κομισιόν υπολογίζει και τη συμβολή των εταιρικών κερδών στην πορεία των τιμών και όπως φαίνεται από το παρακάτω διάγραμμα πάνω από το 50% της ανόδου των τιμών στην Ελλάδα ,οφείλεται και θα συνεχίσει να οφείλεται για τα επόμενα δύο χρόνια στα εταιρικά κέρδη ενώ η υπόλοιπη επίπτωση της περιόδου 2023- 2025 εντοπίζεται σε άλλους παράγοντες όπως είναι το κόστος εργασίας που αποτελεί το νούμερο δύο παράγοντα. Μάλιστα στη περίπτωση της Ελλάδας η συνεισφορά του κόστους εργασίας ,στον πληθωρισμό είναι και από τις μικρότερες στην Ευρώπη.

Το θέμα είναι πως πλέον αυτόν το homemade πληθωρισμό τον βλέπουμε να αποτυπώνεται παντού και με το παραπάνω βέβαια στα τρόφιμα που συνεχίζουν να καλπάζουν με ρυθμούς άνω του 9%.
Οι εκτιμήσεις του πληθωρισμού

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την Ελλάδα αναμένει ότι φέτος ο πληθωρισμός λίγο πιο τσιμπημένος στο 4,3% από το 4,2% που είχε εκτιμήσει στις προηγούμενες προβλέψεις της. Αναθεωρημένη προς τα πάνω και η πρόβλεψη για το 2024,καθώς αναμένει πληθωρισμό 2,8% από 2,4% που προέβλεπε κάποιους μήνες νωρίτερα.

Για το 2025,η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκτιμά ότι ο πληθωρισμός θα αυξηθεί κατά 2,1%.

Πηγή: ot.gr

"Με βάση τα στοιχεία της πρόσφατης απογραφής (2021) το 50% του πληθυσμού της χώρας μας είναι συγκεντρωμένο στο 4,3% της επικράτειας και το 80% στο 25,2% (τo 1951 τα αντίστοιχα ποσοστά ήταν 13,4% και 55,5%). Ταυτόχρονα το 2021 σε επίπεδο των Δημοτικών Ενοτήτων, 277 από τις 6.138 (δηλ. το μόλις το 4,5% του συνόλου τους) συγκεντρώνουν 80% του πληθυσμού, ενώ 23 από αυτές παρουσιάζουν πυκνότητες άνω των 10.000 ατόμων/τ.χλμ. και 4 που υπερβαίνουν τις 20.000 άτομα/τ.χ. (το 1951, στο αντίστοιχο επίπεδο, 2.179 από τους 5.795 ΟΤΑ -το 37% του συνόλου- συγκέντρωναν το 80% του πληθυσμού και μόλις 8 είχαν πυκνότητες άνω των 10.000 ατόμων/τ.χλμ". Πρόκειται για κάποια από τα στοιχεία και συμπεράσματα που αναφέρονται στο 46ο τεύχος της σειράς "Δημογραφικά Νέα" με θέμα "Δημογραφικές ανισότητες και Εθνικό Σχέδιο Δράσης", ένα ψηφιακό δελτίο του Εργαστηρίου Δημογραφικών και Κοινωνικών Αναλύσεων του Παν. Θεσσαλίας. Η εξαιρετικά άνιση κατανομή στον χώρο και η έντονη αστικοποίηση είναι μια μόνον όψη των υφιστάμενων ανισοτήτων. Οι συγγραφείς του άρθρου (οι καθηγητές Βύρων Κοτζαμάνης και ο Βασίλης Παππάς που συνεργάζονται στο πλαίσιο του χρηματοδοτούμενου από το ΕΛΙΔΕΚ ερευνητικού Προγράμματος "Δημογραφικά Προτάγματα στην Έρευνα και Πρακτική στην Ελλάδα", δίνουν ακόμη τρία παραδείγματα των δημογραφικών ανισοτήτων: την έντονα διαφοροποιημένη ανάμεσα στις δυο τελευταίες απογραφές μεταβολή του πληθυσμού, τα εξαιρετικά διαφοροποιημένα φυσικά ισοζυγία (λόγος γεννήσεων προς θανάτους) στην προ της επιδημίας περίοδο, καθώς και τις σημαντικές αποκλίσεις των νομών από τον εθνικό μέσο όρο ως προς τη δημογραφική γήρανση.

Ειδικότερα, οι δυο συγγραφείς αναλύοντας τα στοιχεία των τελευταίων απογραφών επικεντρώνονται στις μεταβολές του ανάμεσα στο 2001 και το 2021 τόσο σε εθνικό όσο και σε περιφερειακό επίπεδο. Αναφέρουν στη μελέτη τους ότι ενώ πληθυσμός μειώθηκε κατά 3,1% σε εθνικό επίπεδο οι αποκλίσεις από τον μέσο αυτό όρο είναι συνταρακτικές καθώς σε επίπεδο Δημοτικών Ενοτήτων (Δ.Ε) το εύρος των μεταβολών κυμαίνεται από -33% έως +19%. Παραθέτουν δε για να αναδείξουν τις σημαντικές χωρικές διαφοροποιήσεις και κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία καθώς στο 62,5% των Δ.Ε η μείωση ήταν μεγαλύτερη του 5%, σε μια στις δυο (493/1034) μεγαλύτερη του 10% και στο ένα πέμπτο (1/5) μεγαλύτερη ακόμη και του 20%! Εξετάζοντας οι ίδιοι στη συνέχεια το φυσικό ισοζύγιο στην προ της COVID-19 εξαετία (2014-2019) αναφέρουν ότι, ενώ σε εθνικό επίπεδο αντιστοιχούσαν 1,3 θάνατοι ανά γέννηση, στις Δημοτικές Ενότητες είχαμε από 0,5 έως και περισσότερους από 16: στο 38% των Δ.Ε είχαμε περισσότερους από 3 θανάτους/γέννηση, στο ένα τέταρτο (1/4) περισσότερους από 4 και στο 18% περισσότερους και από 5 θανάτους ανά γέννηση! Σημαντικές ανισότητες καταγράφονται όμως, και στη γήρανση του πληθυσμού. Οι ερευνητές στηριζόμενοι στις εκτιμήσεις της ΕΛΣΤΑΤ σε επίπεδο νομού για το 2020, διαπιστώνουν ότι, ενώ σε εθνικό επίπεδο το ποσοστό των 65 ετών και άνω ανέρχεται 22,5% και αυτό των 85 ετών και άνω στο 3,6 %, εντούτοις, κάτω από τους εθνικούς αυτούς μέσους όρους υποκρύπτονται και εδώ σημαντικές διαφοροποιήσεις: ενώ σε εθνικό επίπεδο οι 65 και άνω αποτελούν το 22,5%, 10 νομοί "προπορεύονται" έχοντας το 28% ενώ σε δύο από αυτούς η αναλογία υπερβαίνει ακόμη και το 30% (το ποσοστό δηλ. των 65 και άνω στους δυο αυτούς νομούς είναι ήδη το 2020 υψηλότερο και από το αναμενόμενο σε εθνικό επίπεδο το 2050, δηλαδή μετά από τριάντα χρόνια). Η εξέταση τέλος του ειδικού βάρους των 85 ετών και άνω στους 65 ετών και άνω αναδεικνύει κατ’ αυτούς μια άλλη διάσταση, αυτήν της "γήρανσης μέσα στη γήρανση" καθώς αν το 2020, σε εθνικό επίπεδο αντιστοιχούν λίγο λιγότερα από 16 άτομα ηλικίας 85+ σε 100 άτομα ηλικίας 65+, σε 15 νομούς με πληθυσμό που εγγίζει συνολικά το ένα εκατομμύριο το 2020 (το 9% του συνολικού στο 25,5% της επιφάνειας) αντιστοιχούν περισσότερα από 18, σε τέσσερεις δε από αυτούς (Λακωνία, Αρκαδία, Φωκίδα και Ευρυτανία) περισσότερα από 20. Οι τέσσερεις αυτοί νομοί αναφέρουν οι δυο συγγραφείς, έχουν ήδη υπερβεί 30 χρόνια νωρίτερα την αναμενομένη αναλογία σε εθνικό επίπεδο για το 2050, ενώ άλλοι 11 αναμένεται να την ξεπεράσουν πολύ σύντομα. Οδεύουμε, επομένως, προς έναν εκρηκτικό συνδυασμό "γήρανσης" και "υπεργηρίας" σε περισσοτέρους από 1 στους 4 νομούς της χώρας μας, με αποτέλεσμα σύντομα (πολύ πριν από το 2050) να έχουμε μια ομάδα νομών όπου το 1/3 του πληθυσμού τους θα είναι 65 ετών και άνω, ενώ ταυτόχρονα το 1/4 εξ αυτών θα είναι "υπέργηροι".

Μιλώντας στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο κ. Κοτζαμάνης, τονίζει:

"Η συζήτηση γύρω από το "δημογραφικό” επικεντρώνεται συνήθως στις εξελίξεις σε εθνικό επίπεδο και ελάχιστα μας προβληματίζουν οι σημαντικές, σε χαμηλότερα επίπεδα, αποκλίσεις από τους εθνικούς μέσους όρους. Ένα "Εθνικό Σχέδιο για το Δημογραφικό” όμως, δεν θα πρέπει να λάβει υπόψη μόνον το σύνολο των συνιστωσών του, αλλά και τις σημαντικές χωρικές διαφοροποιήσεις.

Ανεξάρτητα από το πόσο θα μειωθεί έως το 2050 ο πληθυσμός μας (από 5% έως 10%, αναλόγως κυρίως του μεταναστευτικού ισοζυγίου, με σχεδόν το 1/3 να είναι 65 ετών και άνω), τα ποσοστά μείωσης θα είναι πολύ υψηλότερα σε ένα μεγάλο τμήμα της ηπειρωτικής Ελλάδας από αυτά των μητροπολιτικών περιοχών της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, καθώς και των άλλων μεγάλων αστικών κέντρων (και, προφανώς, και από αυτά του βορείου τμήματος της Κρήτης και των νησιών του Νοτίου Αιγαίου). Αυτό θα οδηγήσει, αν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα, στην περαιτέρω πληθυσμιακή συρρίκνωση ενός μεγάλου τμήματος της επικράτειας και στην επιτάχυνση της γήρανσής του (σε ποσοστά δηλ. ηλικιωμένων πολύ υψηλότερα του μέσου εθνικού όρου). Η οποιαδήποτε δε ανόρθωση της γονιμότητας (η αύξηση δηλαδή του μέσου αριθμού παιδιών στις νεότερες γενεές), ακόμη και αν επιτευχθεί, δεν θα αποτρέψει τη ταχύτατη μείωση του πληθυσμού πληθώρας δήμων, καθώς η απουσία νέων δεν θα επιτρέψει να ανακοπεί η μείωση των γεννήσεων και η αυξανόμενη γήρανση την αύξηση των θανάτων. Θα έχουμε έτσι όλο και περισσότερους θανάτους ανά γέννηση, και κανένα μεταναστευτικό ισοζύγιο, όσο θετικό και αν είναι, δεν πρόκειται να ανακόψει την φθίνουσα πορεία πολλών δήμων της χώρας μας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την οικοδομική, κοινωνική και εδαφική μας συνοχή".

Πηγή: capital.gr

Είναι πενήντα χρόνια. Μια στρογγυλή επέτειος κατά την οποία γίνονται πολλοί απολογισμοί.

Έχω γράψει αρκετές φορές για το Πολυτεχνείο – κι αυτό είναι κείμενο που έχει δημοσιοποιηθεί πριν δυο-τρία χρόνια. Αναρωτήθηκα τότε και αναρωτιέμαι και τώρα, τι μπορεί να προσθέσει μια ακόμη αναφορά; Μπορεί να πει κάτι νέο ή έστω κάτι παλιό με κάποια αξία; Τι νόημα έχει να γράφεις και να ξαναγράφεις ιστορίες; Ή μόνο να διεκδικείς, μέσω του κειμένου, έναν ρόλο εμπνευσμένου δάσκαλου, ηγέτη και τα παρόμοια, ο οποίος, αφού έχει φάει το παρελθόν με το κουτάλι, αφού έχει ζήσει τόσα γεγονότα, δικαιούται να διδάσκει την πείρα του προς γνώση και συμμόρφωση των νεώτερων γενεών; Ειρωνεία! Αν ο ίδιος γυρίσεις προς τα πίσω και καθαρίσεις τη μνήμη σου, θα θυμηθείς με πόση επιφύλαξη αντιμετώπιζες τα παρόμοια μαθήματα των προηγούμενων έμπειρων, την εποχή που διεκδικούσες να βγεις στο προσκήνιο των γεγονότων με όλο το νεανικό ενθουσιασμό, την πεποίθηση και ασφαλώς την αφέλεια εκείνου που πιστεύει πως όλα γίνονται πρώτη φορά και πάντως με την πίστη ότι εσύ και οι συνομήλικοί σου θα τα κάνουν καλύτερα, “διορθώνοντας τα λάθη, σβήνοντας τα ψέματα”. Και στο κάτω-κάτω εκείνοι οι παλιοί είχαν να μιλήσουν για μια πραγματική εποποιία.

Κατέληξα να γράψω αυτό που ακολουθεί. Να μιλήσω για την πίσω αυλή μας. Αποφεύγοντας συμπεράσματα και ηθικό δίδαγμα, αν και όχι ιστορικές αναλογίες. Αν είναι να βγουν συμπεράσματα από την αφήγηση θα βγουν. Αν κάποιοι θέλουν να πάρουν μαθήματα θα πάρουν. Αν κάποιοι θέλουν να μηρυκάσουν μια ήττα κι άλλοι να καταλάβουν μόνο μια δόξα, θα το κάνουν, καθείς με την προτίμησή του. Ο καιρός δείχνει, οι άνθρωποι παλεύουν στο παρόν τους και με τον τρόπο που επιλέγουν και μπορούν. Όλα αλλάζουν…

Τόσα χρόνια τώρα, ακόμα κι εκείνοι που έζησαν την εποχή της εφτάχρονης δικτατορίας, εμείς όλοι, την σκέφτονται όπως τις αναμνήσεις από το στρατό που έχουν ξεχάσει τα μαρτύριά του, γεμάτη με πράξεις αντίστασης, ηρωισμούς ή κάτι τέτοιο, βασανιστήρια και διώξεις, μια έρπουσα παθητική και μια καλπάζουσα ενεργητική αντίσταση, πλημμυρισμένη από πνευματικές, υπόγειες αλλά και εμφανείς, αναζητήσεις και λοιπά παρόμοια.

Έχουμε ξεχάσει, ή απλώς αφήσαμε πίσω μας, τη μακρά διάρκεια της απογοήτευσης και της μαρτυρικής σιωπής. Η οποία ξεκίνησε ακριβώς από την Παρασκευή, 21η Απριλίου 1967. Όσοι βγήκαν στους δρόμους την ημέρα εκείνη ψάχνοντας τις διαδηλώσεις αντίστασης στο πραξικόπημα γύρισαν-γύρισαν δεν βρήκαν, επέστρεψαν σπίτι βουλιάζοντας στις τύψεις αλλά και στο θυμό. Μας έπιασαν στον ύπνο. Και εν τω μεταξύ οι νύχτες (σε περιπτώσεις και οι μέρες) ήταν δραστήριες, κινήσεις οχημάτων, μυστικών προσώπων, εισβολές σε σπίτια, προσαγωγές, συλλήψεις, εγκλεισμοί, μεταφορές, ξανά δρομολόγια γεμάτων οχηματαγωγών προς τα νησιά του Αιγαίου. Η Αριστερά στη φάκα. Η αντίσταση αναβάλλεται. Οι άνθρωποι που θέλουν να μιλήσουν δεν ξέρουν πως και που. Μένουν στη σιωπή και στο περιθώριο. Και στην βαθειά απογοήτευση.

Κι έτσι αρχίζει η επoποιία του Παττακού με το μυστρί που εγκαινιάζει έργα, του Παπαδόπουλου που μιλάει ασυνάρτητα από τα δίκτυα ενημέρωσης και κυρίως την άρτι λειτουργείσασα τηλεόραση, ενώ ο παλιός πολιτικός κόσμος περιμένει την παρέμβαση της Ευρώπης ή της Αμερικής που θα τον απαλλάξει από το άγος της χούντας, αλλά κυρίως θα επαναφέρει τα προνόμιά του.

Και οι ανήσυχοι άνθρωποι βουλιάζουν στη σιωπή. Οι άλλοι βολεύονται στο “μη μιλάς, αυτοί ήρθαν για να μείνουν εκατό χρόνια, δε βλέπεις;, κανείς δεν αντιστέκεται”!

Οι τολμηροί, εκείνοι που δεν έχουν συλληφθεί, σπεύδουν να συγκροτήσουν οργανώσεις, με βασικό, σχεδόν αποκλειστικό, στόχο, να δείξουν σε Ελλάδα (σε όλους εκείνους που βούλιαζαν στη σιωπή και την απογοήτευση) και στο εξωτερικό πως υπάρχει αντίσταση. Ανυπόμονοι και αγχωμένοι να αποδείξουν, να καλύψουν το εκκωφαντικό σιωπηρό κενό.

Οι οργανώσεις είχαν πράγματι ηρωικές εκδηλώσεις, μιας κάποιας απήχησης, αλλά μικρή διάρκεια ζωής. Η Ασφάλεια αποδεικνυόταν πιο δραστήρια και πιο έτοιμη. Σύντομα τα δίκτυα εξαρθρώνονταν. Και επέστρεφε η απογοήτευση.

Μια μεγάλη ευκαιρία έδωσε ο θάνατος του Γεωργίου Παπανδρέου στις 3 Νοεμβρίου 1968 (δραματική σύμπτωση, στις 3 Νοεμβρίου του 1963, ο Παπανδρέου, ύστερα από μια καταθλιπτική περίοδο απόλυτης κυριαρχίας της δεξιάς, αναδεικνυόταν πρωθυπουργός της χώρας και ο λαός στους δρόμους γιόρταζε το “θρίαμβο” της δημοκρατίας). Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι πήραν μέρος στην πιο μαζική αντιδικτατορική διαδήλωση. Φώναξαν συνθήματα, συγκρούστηκαν με την αστυνομία, έφυγαν. Μετά τι; Κανείς δεν ήταν έτοιμος να υποδεχτεί την οργή. Και κυρίως να την οργανώσει, με βάθος, διάρκεια και προοπτική. Η ευκαιρία δεν έγινε δυνατότητα. Κι έτσι η οργή ξαναγύρισε στις οικιακές, ποδοσφαιρικές και εργασιακές ενασχολήσεις. Και στην απογοήτευση.

Η δική μας γενιά δεν είχε προλάβει να πατήσει το πόδι της στην ενηλικίωση, μόλις που είχε αντιληφθεί τα όσα συνέβαιναν επί “δημοκρατίας”, και βρέθηκε να πατά και με τα δυό πόδια στο ακίνητο τοπίο. Δύσκολος τρόπος να ενηλικιώνεται κάποιος. (Η χαμένη γενιά του 50 μας αποκαλούσαν οι προηγούμενοι, που πρόλαβαν να ζήσουν εκείνη τη σύντομη άνοιξη του 60).

Μέσα στο νεκρό τοπίο η σιωπή ήταν όρος επιβίωσης και τρόπος ζωής. Τα νοήματα ήσαν πυκνά γιατί ήταν σπάνια. Ίσως αυτό να προσέδιδε μια μεγαλύτερη αξία στις λέξεις και στις χειρονομίες, περισσότερη κι απ’ όση είχαν, αλλά απαιτούσε και μεγάλο κόπο. Αλήθειες, ή έστω ιδέες, έπρεπε να κατακτηθούν από την αρχή, φιλίες, επικοινωνίες ανθρώπων, συνεννοήσεις γίνονταν κοπιαστικά. Τα πρόσωπα ήσαν αυτό που έδειχναν αλλά περισσότερο εκείνο που δεν έδειχναν. Δεν έφταιγε μόνο που είχαν τοποθετηθεί χαφιέδες παντού. Ήταν που είχαν τοποθετηθεί επιτηρητές του φόβου εντός των εαυτών μας. Σε μεγάλη κλίμακα.

“Εδώ δεν ήρθες για να ασχοληθείς με περίεργα πράγματα, εδώ ήρθες για κάποιο σκοπό, να σπουδάσεις, να δεις προκοπή. Σώπασε και δούλεψε, λοιπόν”, έλεγε ο Πάνος στον μικρό του αδελφό που είχε κατέβει από το χωριό κι έδειχνε ανήσυχος με την κατάσταση.

Χρόνια σαν ένας θολός τόπος, τον οποίο έπρεπε να μαντέψουμε. Ποιος ήταν τι. Τι ήθελε να πει εκείνος που μίλαγε με γρίφους, που έγραφε περίεργα, γιατί κάποιος χανόταν από το προσκήνιο, ένας ηθοποιός, ένας τραγουδιστής, ένας γείτονας… Οι αφηγήσεις ήταν πάντα ελλειμματικές και τα γραφόμενα επίσης. Αν ήταν κάποιος αριστερός, αν είχε κάνει εξορία, ακόμα κι αν ήταν σε γερμανικό στρατόπεδο συγκέντρωσης, κι είχαν περάσει μόλις λίγα χρόνια από το τέλος εκείνων των στρατοπέδων, σχεδόν εικοσιπέντε, σχεδόν τα μισά απ’ όσα έχουν περάσει σήμερα από το Πολυτεχνείο, δεν γραφόταν στη βιογραφία του αλλά και δεν λεγόταν από τους φρόνιμους γονείς, να μην εκτεθούν τα παιδιά σε επικίνδυνες πληροφορίες. Η σπανιότητα πληροφοριών έκανε τις γνώσεις πολύτιμες και εξ αυτού επικίνδυνες. Δεν είχε εφευρεθεί το κόλπο με την πλημμυρίδα των προσφερόμενων ειδήσεων, όπου μέσα τους χάνεται, δημοκρατικά, το πολύτιμο.

Είναι μερικές περίοδοι όπου η Ιστορία κάνει στάση για να σκεφτεί. Δε λογαριάζει πόσα θύματα θα παρασύρει στην απόγνωση, δεν κάνει τους λογαριασμούς της με μικρούς υπολογισμούς. Καλή ώρα. Οπότε κι εμείς πέσαμε στην εποχή όπου η συνομιλία γινόταν με τη σιωπή, με χειρονομίες, υπαινιγμούς, σύντομες φράσεις, με ερωτήματα παρά με απαντήσεις. Η επικοινωνία αποχτούσε μεγάλο βάθος και ένταση και η σιωπή ιδιαίτερη αξία.

Θα επικαλεστώ μια περιγραφή του ζωγράφου Κυριάκου Κατζουράκη, όπως την κατέγραψα:

“Το 1968 ο Αντώνης Σαμαράκης θα έδινε διάλεξη στο γαλλικό ινστιτούτο. Συγκεντρωθήκαμε γεμίζοντας ασφυκτικά το αμφιθέατρο, νοιώθοντας πως μας δίνεται ευκαιρία να επικοινωνήσουμε και θεωρώντας πως αυτό είναι μια πράξη αντίστασης. Ο συγγραφέας μπήκε στην αίθουσα, κάθισε στο τραπέζι απέναντί μας και σώπαινε. Επί πολύ ώρα σιωπή. Σιωπή και στην αίθουσα, κανένας ήχος, μοναχά ανάσες.

Η σιωπή συνεχιζόταν και κανένας δεν ένοιωθε αμηχανία ή την ανάγκη να την θραύσει, ούτε καν βήχοντας.

Ύστερα από αρκετή ώρα ο Αντ. Σαμαράκης έκανε μια ερώτηση: “ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;” και ξανά περιέπεσε στην παρατεταμένη σιωπή. Δεύτερη φορά με τον ίδιο τόνο: “ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ”; και πάλι σιωπή. Το επανέλαβε και τρίτη. Και μετά τη σιωπή της τρίτης φοράς έδωσε την απάντηση: “κανένας δεν φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ”. Και το ακροατήριο ξέσπασε σε ακράτητα χειροκροτήματα, ανακούφισης, νοήματος. Σαν χίλια συνθήματα που δεν ακούγονταν”.

Έτσι λοιπόν, όσο ο Αντ. Σαμαράκης σιωπούσε οι μέσα φωνές μιλούσαν σε χαμηλό τόνο και υψηλή ένταση. Κι ενώ ήχος δεν έβγαινε, ο ένας με τον άλλο οι συνευρισκόμενοι είχαν συντονιστεί σε μια εύγλωττη επικοινωνία και όλοι μαζί είχαν εμπλακεί σε ένα παιχνίδι που υπερέβαινε τις αισθήσεις τους. Αυτός είναι ένας τρόπος να πας ως την ουσία.

Φυσικά η σιωπή είναι ένα περίεργο ποτάμι. Ποτέ δεν ξέρεις τι υλικά κατεβάζει. Όπως γράφει ο Γ. Ρίτσος, στο ποίημα του “Κάτω από τον ίσκιο του βουνού” (Τέταρτη διάσταση): “Δεν μπορείς να καταλάβεις αν η σιωπή της είναι κούραση, σοφία, άγνοια, ανοχή, κατανόηση, γενική καταδίκη, γενική παραδοχή, στοργή, κατάφαση, άρνηση, εχθρότητα, ηλιθιότητα ή ένα δικό της ξεχωριστό όνειρο”.

Μέσα στα ποτάμια της δικής μας σιωπής, εγκαθίσταντο υπόγειες ροές, αφανείς, αθόρυβες, απρόσιτες στους διωκτικούς μηχανισμούς. Ποιήματα ή απλώς στίχοι, παλιά τραγούδια που έπαιρναν νέο νόημα (καθώς τα παλιά με το γνωστό νόημα είχαν επικηρυχθεί), νέα τραγούδια που έδιναν νόημα (ερχόταν ένα λαϊκό: “αναστενάζει η Κοκκινιά το Πέραμα υποφέρει, δακρύζει το Αιγάλεω, πονάει το Περιστέρι. Μεσ’ της Αθήνας την ψυχή και του Περαία την καρδιά της φτώχειας το παράπονο ριζώθηκε βαθειά…”, που δεν ξέραμε προέλευση, σκοπό, έπαιρνε το νόημα που του έδιναν οι ημέρες). Οι κινηματογραφικές αίθουσες ανταπέδιδαν τη φιλοφρόνηση μας και μετέδιδαν την εικόνα πολύ μακρύτερα από εκεί που ήθελε να την πάει ο σκηνοθέτης.

Τα υπόγεια στο Μοναστηράκι που πουλούσαν μεταχειρισμένα βιβλία γνώρισαν τα πρόσωπά μας κι ο Κώστας που είχε τον καρότσι με τα βιβλία στη Χέυδεν αν σε εμπιστευόταν σε πήγαινε στη δίπλα πολυκατοικία, άνοιγε μια πόρτα βαριά και μέσα από ένα σκοτεινό και εξ ίσου βαρύ διάδρομο σε οδηγούσε στην αποθήκη και σου τύλιγε στο χαρτί το “Κεφάλαιο”, το “Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ”, το “Κράτος και επανάσταση”.

Κατά ριπές ονόματα εισβάλλουν σε θεατρικές αίθουσες. Ιονέσκο, Πίντερ, Αραμπάλ, Μπέκετ… Το υπόγειο του Κουν!

Αναζητήσεις, όχι ως υποκατάστατα πολιτικής ή πραγματικότητας αλλά ως υπαρξιακή ανάγκη.

Ήσαν, κυρίως, αυτογνωσία, γλώσσα αισθημάτων, άρα βαθύτατα πολιτικά.

Με κάποιον τρόπο, ίσως και με όλους τους τρόπους, ήταν ένας δρόμος συγκρότησης πολύ βαθύτερος και αποτελεσματικός (ως βάθος) από την πολιτική φιλολογία και ρητορική, που σου επιτρέπει να μπεις στην ουσία, όσο μπορούσαν να μπουν παιδιά 18, 20 χρονών. Ήταν να σε οδηγεί στη μέσα εξόρυξη του υλικού σου. Μετά πια δεν είσαι ο προηγούμενος εαυτός σου, είσαι ό,τι επέλεξες να εξορύξεις.

Ήταν μια διαφορετικότητα ούτως ή άλλως. Ο τρόπος που ενηλικιώθηκε η γενιά. Δεν μπορεί να περιγραφεί από τα προηγούμενα υλικά κι ούτε να εισπραχθεί σε βάθος ακόμα και από τους ανθρώπους της αμέσως προηγούμενης, καθώς το μεταξύ τους κενό έγινε χάσμα λόγω του τεκτονικού σεισμού της δικτατορίας. Δεν πρόκειται για το λεγόμενο χάσμα των γενεών. Πρόκειται για την μετά το σεισμικό κλονισμό ζωή. Είναι αλλιώτικη. ΄Οπως αλλιώτικη είναι και η πρόσληψή της. Και μιλάω για τις στιγμές εκείνες, για την περίοδο εκείνη. Τα όσα έγιναν μετά την κατάρρευση της χούντας είναι μια άλλη μεγάλη υπόθεση.

Έτσι διασχίσαμε τον τόπο και το χρόνο της σιωπής, μέχρι να αρθρωθούν νέες λέξεις.

Δεν είναι μια ρομαντική εικόνα όπου ο χρόνος έχει απαλύνει όλες τις δύσκολες και σκοτεινές πλευρές της. Ο φόβος, η άγνοια, η καχυποψία, οι αντιθέσεις και συγκρούσεις, η αγωνία είναι παρόντα. Κυρίως παρούσα είναι η απογοήτευση και η παραίτηση. Προς τι όλα αυτά σε έναν σκοτεινό τόπο; Που χαράζει; Και πως;

Εκεί αρχίζει να ξαναβρίσκει τη δική της φωνή η Ιστορία - φυσικά εμείς δεν είχαμε ιδέα πως όσα κάνουμε έχουν σχέση με την Ιστορία, εμείς απλώς ακολουθούσαμε την ορμή και τη σκέψη μας, απαντούσαμε καταφατικά στην πρόσκληση των ημερών. Φούντωσαν οι οργανώσεις, έγιναν πολλοί οι “δικοί μας”, άλλαζε βαθύτερα ο συσχετισμός. Να το που, να το πως.

Στιγμιότυπο με πολλαπλές επισημάνσεις:

Νοέμβρης μήνας, πρέπει να ήταν, ένα χρόνο πριν τον ομώνυμο του 1973, στο Πολυτεχνείο πάλι γινόταν συγκέντρωση την οποία η αστυνομία χτύπησε με αγριότητα. Σχεδόν αμέσως μετά, το βράδυ της ημέρας εκείνης, οι Τοπικοί Φοιτητικοί Σύλλογοι είχαν οργανώσει εκδήλωση στη μπουάτ της Χέυδεν όπου εμφανιζόταν ο Διονύσης Σαββόπουλος. Οι πιο πολλοί συμμετέχοντες είχαν έρθει κατ’ ευθείαν από την Πατησίων όπου για πολλή ώρα συνεχιζόταν ο κλεφτοπόλεμος, σε έξαψη και έξαρση. Άκουγαν με ιερή προσήλωση τα τραγούδια και τους έδιναν τα νέα νοήματα. Κάποια στιγμή παρασυρμένοι από αυτήν την μουσική επικοινωνία ζήτησαν στο Σαββόπουλο να πει το “Δέντρο”. Το φώναξε κάποιος μια φορά, το επανέλαβε κάποιος δεύτερη, μια τρίτη. Θύμωσε ο καλλιτέχνης και πέταξε μια περιφρόνηση που κοβόταν φέτες: σταματήστε ή πάψτε (δεν θυμάμαι ακριβώς, αλλά σαν σκάστε ακουγόταν), το ξέρω ότι το ξέρετε.

Κάθε φορά, κάθε εκδήλωση ήταν μια μυσταγωγία και μια μύηση, ένα ακόμα βήμα στην κοινωνία των αχράντων μυστηρίων του κόσμου, στην αλληλεγγύη και τη συντροφικότητα. Ιδιαίτερα εκείνη τη βραδιά. Κι οι λέξεις του Σαββόπουλου ακούστηκαν σαν πυροβολισμοί με σημάδι την ψυχή μας. Δεν είχαμε πια να πούμε τίποτα μαζί του. Σιωπήσανε όλοι, όπως διέταξε. Συνέχισε να τραγουδάει, αλλά κανείς δεν αισθανόταν πια τι τραγουδούσε, απλώς ακούγαμε.

Όμως, ήδη είχε αλλάξει ο καιρός. Οι λέξεις που εγκαταβιούσαν μέσα μας, άρχισαν να συγκροτούν προτάσεις που αναγγέλλονταν. Ξαναγεννιόμαστε σε νέο κόσμο. Ήταν επόμενο το αίσθημα να πυρακτωθεί κι ο κόσμος να πάρει χρώματα, το γκρίζο εγκατέλειπε το τοπίο, όχι μόνο τον εσωτερικό μας τόπο, αλλά την πόλη, τη χώρα… Δεν μπορούσε να μας σπάσει το βασανιστήριο περιφρόνησης του μουσικού.

Είχαμε ήδη μπει στην εποχή της ύπαρξης. Τέλειωνε το 1972. Τα όσα ακολούθησαν είναι πλέον γνωστά.

Το 1973 έσπασε οριστικά το φόβο, μετέτρεψε τη συμπάθεια και την αδράνεια σε ευμένεια.

Έμαθε τη συμπαράσταση και ακολούθως τη συμμετοχή.

“Να προσέχεις…”, είπε αυτή τη φορά ο Πάνος στον αδελφό του το βράδυ της 16ης Νοεμβρίου του 1973, όταν τον είδε για λίγο, ξάγρυπνο, αναστατωμένο, αγριωπό. Πάει η εποχή του “κάτσε φρόνιμα, εδώ έχεις έρθει για ένα σκοπό”.

Πηγή: kommon.gr

Η εξέλιξη της κατάστασης στη Γάζα και γύρω από αυτήν είναι τόσο γρήγορη, που αλλάζει από τη στιγμή που γράφεται ένα άρθρο μέχρι τη στιγμή που θα δημοσιευτεί. Το κείμενο αυτό γράφεται το πρωί της Τετάρτης καθώς οι ισραηλινές δυνάμεις έχουν εξαπολύσει επίθεση στο νοσοκομείο αλ-Σίφα της Γάζας. Διαβάζω τι είπε στο δίκτυο Al Jazeera ο ιατρικός διευθυντής του νοσοκομείου Δρ. Μουνίρ αλ Μπαρς, λίγο πριν διακοπεί κάθε επικοινωνία: «Αν επιζήσω θα ζήσω με αξιοπρέπεια και θα κρατήσω επαφή, αλλά αν σκοτωθώ θα συναντηθούμε στον παράδεισο».

Προηγουμένως, ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου είχε δώσει το πράσινο φως στο νέο αυτό έγκλημα, απολύτως αντάξιο των όσων έκαναν στο παρελθόν οι Ναζί, δηλώνοντας ότι ξέρει ότι το νοσοκομείο είναι βάση της Χαμάς. Προφανώς ο ισραηλινός στρατός θα ανακαλύψει τις αποδείξεις μετά την επιχείρηση, όπως ακριβώς οι Ναζί ανακάλυψαν, μετά τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ που προκάλεσαν οι ίδιοι, τις αποδείξεις ότι το έκαναν οι Κομμουνιστές. Το μόνο ερώτημα βέβαια είναι γιατί το Ισραήλ δεν επιτρέπει ακόμα και στους εκπροσώπους μεγάλων αμερικανικών (!) δικτύων να μπουν στη Λωρίδα της Γάζας, να δουν ιδίοις όμμασι τι ακριβώς γίνεται.

Ολόκληρη η ανθρωπότητα έχει ξεσηκωθεί τώρα εναντίον της εθνοκάθαρσης-γενοκτονίας του παλαιστινιακού λαού από το κράτος του Ισραήλ, περιλαμβανομένων πολλών Εβραίων και μεταξύ τους, των κορυφαίων παγκοσμίως ακαδημαϊκών ειδικών στα θέματα γενοκτονιών και Ολοκαυτώματος. Σε αυτή τη χρονική συγκυρία, οι Πρωθυπουργοί της Ελλάδας και της Γερμανίας θεώρησαν σκόπιμο, ακόμα μια φορά, συναντώμενοι, να εκφράσουν την αμέριστη συμπαράστασή τους στην επιχείρηση των Ισραηλινών κάνοντας εκ νέου λόγο για δικαίωμα στην αυτοάμυνα του Ισραήλ και αρνούμενοι να ζητήσουν κατάπαυση του πυρός, όπως έχουν κάνει η Γαλλία και η μεγάλη πλειοψηφία των χωρών του πλανήτη.

Ο Γερμανός καγκελάριος Σολτς, επί των ημερών του οποίου η Γερμανία γνωρίζει την πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση τα τελευταία εβδομήντα χρόνια, εν πολλοίς εξαιτίας της πολιτικής του Βερολίνου στην Ουκρανία, δεν είναι μόνος του βέβαια. Μπορεί οι Γερμανοί να διαδηλώνουν μαζικά εναντίον του Ισραήλ, εντούτοις όλο το πολιτικό κατεστημένο της Γερμανίας, από την αριστερά (DieLinke) και τους Σοσιαλδημοκράτες μέχρι τους ακροδεξιούς φασίστες του AfD (Εναλλακτική για τη Γερμανία) τάσσονται ομόφωνα υπέρ της στήριξης του Ισραήλ, είτε γιατί το πιστεύουν, είτε γιατί υπακούουν στο παντοδύναμο – και στη Γερμανία, όπως και παρ’ ημίν – Λόμπι. Μάλιστα οι ακροδεξιοί είναι οι πιο μαχητικοί. Μόνη εξαίρεση το νέο κόμμα που φτιάχνουν στελέχη της ριζοσπαστικής αριστεράς γύρω από τη Ζάρα Βάγκενκνεχτ, που έκανε λόγο για τη Γάζα, ως την «πιο μεγάλη ανοιχτή φυλακή του κόσμου» (έχει καταγγείλει και την πολιτική του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία).

Οι Γερμανοί πολιτικοί κατατρύχονται πάντα από τη φοβερή ενοχή του Ολοκαυτώματος των Εβραίων (ή τον φόβο ότι θα τους την προσάψουν). Ίσως νομίζουν λοιπόν ότι ο τρόπος να εκδηλώσουν έμπρακτα τη μετάνοιά τους είναι να επιτρέψουν στους Εβραίους να σφάζουν Παλαιστίνιους!

Σε δύο προηγούμενα άρθρα μας, εξετάσαμε, με αφορμή δηλώσεις των κυρίων Μητσοτάκη και Χριστοδουλίδη, το ζήτημα του δικαιώματος του Ισραήλ στην αυτοάμυνα. Στο τελευταίο σας υποσχεθήκαμε να εξετάσουμε τις υπόλοιπες βαριές κατηγορίες που τώρα διατυπώνονται κατά και του Ισραήλ και των Ηνωμένων Πολιτειών.

Να σημειώσουμε ότι οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές στο θέμα αυτό. Οι συνεχιζόμενες αγριότητες στη Γάζα προκαλούν πλέον τεράστιο και βαθύτατο ρήγμα στην οποιαδήποτε παγκόσμια υποστήριξη προς ή ανοχή του Ισραήλ. Στις 24 ώρες που μεσολάβησαν από τη στιγμή που γράψαμε το τελευταίο άρθρο μας υπάρχουν δεκάδες νέες καταγγελίες που διατυπώνονται. Θα παρουσιάσουμε για ενημέρωσή σας τις πιο σημαντικές γιατί είναι αδύνατο να τις αναφέρουμε όλες.

«Δικαιοσύνη για τη Γάζα»

Ήδη προχθές Τρίτη περισσότεροι από 60 γνωστοί πολιτικοί της Αριστεράς, περιλαμβανομένων υπουργών, βουλευτών και ευρωβουλευτών, από την Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική εξέδωσαν μια έκκληση προς το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο ζητώντας του να ερευνήσει τις ευθύνες των ηγετών του Ισραήλ για το έγκλημα της γενοκτονίας. «Δεν πρόκειται να επιτρέψουμε μια γενοκτονία με τη σιωπή και τη συνενοχή μας» δήλωσε η Ιόνε Μπελάρα, υπουργός Κοινωνικών Δικαιωμάτων της Ισπανίας και ηγέτης των Podemos. «Αν δεν σταματήσεις τη βία εγκαίρως, σε τραβάει μαζί της».

Η έκκληση κατονομάζει αρκετούς Ισραηλινούς ηγέτες, περιλαμβανομένου του πρωθυπουργού Μπέντζαμιν Νετανιάχου, του υπουργού Άμυνας Γιοάβ Γκάλαντ και του υπουργού Οικονομικών Μπεζαλέλ Σμότριτς, ως πιθανών ενόχων των εγκλημάτων της γενοκτονίας, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας και εγκλημάτων πολέμου. Υποστηρίζει επιπλέον ότι το Δικαστήριο έχει αρκετά στοιχεία για να εκδώσει ένταλμα σύλληψης του Πρωθυπουργού και του Υπουργού Άμυνας του Ισραήλ.

Η έκκληση ζητά, εκτός από τη δίωξη της ισραηλινής ηγεσίας, τον τερματισμό της «κατοχής, του απαρτχάιντ και της επέκτασης του αποικιακού σχεδίου του κράτους του Ισραήλ». Μεταξύ άλλων το κείμενο της έκκλησης, που φέρει τον τίτλο «Δικαιοσύνη για τη Γάζα» υπογράφεται από τον πρώην αρχηγό του Βρετανικού Εργατικού Κόμματος Τζέρεμι Κόρμπιν, την Μανόν Ομπρί της «Ανυπότακτης Γαλλίας» (το κόμμα του Μελανσόν), την Ζοάνα Μορτάγκουα του «Αριστερού Μπλοκ» της Πορτογαλίας, τον Πίτερ Μάρτενς του Εργατικού Κόμματος του Βελγίου και εκατοντάδες ακόμα προσωπικότητες. Η πρωτοβουλία δηλώνει ότι επιδιώκει να φέρει κοντά «διαφορετικές φωνές από τη διεθνή κοινωνία πολιτών, πολιτικούς ηγέτες και εκπροσώπους της όπως και πολίτες από όλο τον κόσμο» για να ζητήσουν από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο να δράσει τώρα.

Αλήθεια τι λένε επ’ αυτών ο κ. Γιώργος Παπανδρέου και ο κ. Αλέξης Τσίπρας στενότατοι «φίλοι» και συνεργάτες (όπως και ο Κυριάκος Μητσοτάκης) του Μπέντζαμιν Νετανιάχου; Όπως έγραψε προ ημερών και η Εφημερίδα Συντακτών, η σιωπή δεν είναι χρυσός, τουλάχιστο σε τέτοιες περιπτώσεις. (*)

Μηνύσεις κατά Μπάιντεν και Νετανιάχου

Το Κέντρο Συνταγματικών Δικαιωμάτων των ΗΠΑ, μια ομάδα επιφανών Αμερικανών νομικών, που υποστηρίζονται και από κορυφαίους ακαδημαϊκούς, ειδικούς στις γενοκτονίες και το Ολοκαύτωμα, κατέθεσε τη Δευτέρα (14/11) μήνυση εναντίον του προέδρου Μπάιντεν και των υπουργών Εξωτερικών και Άμυνας Μπλίνκεν και Όστιν κατηγορώντας τους για «αποτυχία σε αποτροπή γενοκτονίας» και ζητώντας ταυτόχρονα την έκδοση επείγουσας δικαστικής εντολής για διακοπή της αμερικανικής διπλωματικής και στρατιωτικής υποστήριξης προς το Ισραήλ. Στη μήνυση υπενθυμίζεται η νομική υποχρέωση των ηγετών των ΗΠΑ να «εμποδίζουν» γενοκτονίες και ζητείται η διακοπή τής «περαιτέρω αποστολής όπλων, χρημάτων και διπλωματικής υποστήριξης προς το Ισραήλ», ενώ κάνει πόλεμο στη Γάζα, εξαιτίας του οποίου, όπως αναφέρουν οι μηνυτές, περισσότεροι από 40.000 Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί, τραυματισθεί ή αγνοούνται, το 70% των 2.3 εκατομμυρίων κατοίκων της περικυκλωμένης περιοχής έχουν εκτοπισθεί δια της βίας και τα μισά σπίτια έχουν γκρεμιστεί.

Σύμφωνα με τους μηνυτές, τα εγκλήματα που διέπραξε η στρατιωτική πτέρυγα της Χαμάς δεν μπορούν νόμιμα να δικαιολογήσουν τις μεθόδους συλλογικής τιμωρίας και πολύ περισσότερο τη γενοκτονία. Στη μήνυση επισυνάπτεται η γνωμοδότηση του κορυφαίου (Εβραιοκαναδού) ειδικού για τις γενοκτονίες και το διεθνές δίκαιο Ουίλιαμ Σάμπας, που αναφέρει «σοβαρό κίνδυνο γενοκτονίας του παλαιστινιακού πληθυσμού στη Γάζα» και θεωρεί ότι οι ΗΠΑ παραβιάζουν την υποχρέωσή τους να λάβουν όλα τα δυνατά μέτρα για την αποτροπή του διαπραττόμενου εγκλήματος». Μια ξεχωριστή δήλωση των ειδικών στα θέματα γενοκτονιών και ολοκαυτώματος Τζον Κοξ, Βικτόρια Σάνφορντ και Μπάρι Τράντσεμπεργκ που επισυνάπτεται στη μήνυση τονίζει ότι οι «οι γενοκτονικές προθέσεις και πράξεις της ισραηλινής ηγεσίας είναι ανάλογες με άλλες πρόσφατες γενοκτονίες», μια έμμεση πλην σαφή αναφορά στο Ολοκαύτωμα των Εβραίων. Εκτός των παραπάνω, ο Μπάιντεν κατηγορείται και για τις δηλώσεις του που υποστηρίζεται ότι συνιστούν «άρνηση γενοκτονίας» που είναι ποινικό αδίκημα στις ΗΠΑ. Ανάλογη μήνυση κατά του Μπάιντεν κατετέθη και σε δικαστήριο του Σαν Φρανσίσκο.

Αλγερία, Κολομβία και Βέλγιο

Στο μεταξύ η Αλγερία και η Κολομβία έχουν ήδη ανακοινώσει την πρόθεσή τους να παραπέμψουν τον κ. Νετανιάχου στο Διεθνές Δικαστήριο για εγκλήματα πολέμου. Ήδη πάντως και στην Ευρώπη, παρά τον ασφυκτικό έλεγχο κυβερνήσεων, πολιτικών δυνάμεων και ΜΜΕ, από το Λόμπι και τις ΗΠΑ, έχουμε ξεσηκωμό των λαών κατά της γενοκτονίας και αυτό αρχίζει να αντανακλάται και στις κυβερνήσεις. Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του Βελγίου ζήτησε την επιβολή κυρώσεων στο Ισραήλ και ο Πρωθυπουργός το επέκρινε για την πολιτική του. Την περασμένη εβδομάδα τρεις παλαιστινιακές οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων υπέβαλαν αίτημα έρευνας από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ICC), για τα εγκλήματα της γενοκτονίας και την έκδοση ενταλμάτων σύλληψης των Νετανιάχου, Γκάλαντ και του προέδρου του Ισραήλ, Ισαάκ Χέρτσογκ.

Οι ειδικοί του ΟΗΕ

Ήδη από τις 2 Νοεμβρίου ειδικοί του ΟΗΕ με κοινή δήλωσή τους σημείωναν ότι «παραμένουμε πεπεισμένοι ότι ο Παλαιστινιακός λαός διατρέχει μεγάλο κίνδυνο γενοκτονίας… Η ώρα για δράση είναι τώρα. Οι σύμμαχοι του Ισραήλ φέρουν επίσης ευθύνη και πρέπει να δράσουν τώρα για να εμποδίσουν αυτή την καταστροφική πορεία». Ήδη από τις 28 Οκτωβρίου ο επικεφαλής του Γραφείου του Ανώτερου Επίτροπου του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα παραιτήθηκε, διαμαρτυρόμενος γιατί «βλέπουμε μια γενοκτονία να εξελίσσεται μπροστά μας και ο Οργανισμός που υπηρετούμε μοιάζει αδύναμος να τη σταματήσει». Όπως έγραψε στην επιστολή παραίτησης: «Πρόκειται για textbook case γενοκτονίας. Το ευρωπαϊκό, εθνο-εθνικιστικό (ethno-nationalist), αποικιακό σχέδιο εποικισμού στην Παλαιστίνη μπήκε στην τελική φάση του, προς την τελική καταστροφή των τελευταίων υπολειμμάτων αυτόχθονης παλαιστινιακής ζωής στην Παλαιστίνη».

NEW: @UNHumanRights NY Office Director @CraigMokhiber resigns in protest over timidity of key parts of #UN system on issues pertaining to Palestinian Human Rights. In letter to @volker_turk he says: "This is a text-book case of genocide. The European, ethno-nationalist, settler… pic.twitter.com/lss1EvdLb3

— Rami Ayari (@Raminho) October 31, 2023

Περισσότεροι από 800 ακαδημαϊκοί υπέγραψαν επίσης πρόσφατα μια επιστολή επισημαίνοντας την πιθανότητα του εγκλήματος της γενοκτονίας. Η παλαιστινιακής καταγωγής Αμερικανίδα Δημοκρατική βουλεύτρια, Ρασίντα Τλάιμπ, κατηγόρησε τον πρόεδρο Μπάιντεν ως υποστηρικτή της γενοκτονίας του παλαιστινιακού λαού, γεγονός που της στοίχισε τη μομφή των συναδέλφων της.

.@POTUS, the majority of the American people are not with you on this one. #CeasefireNow pic.twitter.com/rV97zrMkad

— Rashida Tlaib (@RashidaTlaib) November 3, 2023

Ένας από τους διαπρεπέστερους εξάλλου εν ζωή ειδικούς στο διεθνές δίκαιο, ο Ελβετός καθηγητής Alfred de Zayas, πρώην ειδικός εισηγητής του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, γνωστός και για την υπεράσπιση, με τις τεκμηριωμένες νομικές γνωματεύσεις του, των δικαιωμάτων των Ελληνοκυπρίων και των Αρμενίων σημείωνε σε δύο πρόσφατες αναρτήσεις του: «Άμαχοι εκκενώνονται από τη Γάζα, αλλά πρέπει να γίνει κατανοητό ότι το διεθνές δίκαιο προβλέπει το δικαίωμα επιστροφής στην πατρίδα και όλες οι χώρες οφείλουν να συμμορφωθούν με αυτό και να διευκολύνουν την εφαρμογή του δικαιώματος επιστροφής όλων των Παλαιστινίων» και «αν η Ευθύνη Προστασίας σημαίνει κάτι θα δικαιολογούσε διεθνή επέμβαση στη Γάζα για να σταματήσει η εν εξελίξει γενοκτονία».

If Responsibility to Protect means anything, it would justify international intervention in #Gaza to stop the on-going #genocide.

— Alfred de Zayas (@Alfreddezayas) November 4, 2023

Η τέταρτη σύμβαση της Γενεύης

Ανεξάρτητα από το δηλώνει το κράτος του Ισραήλ, η Γάζα (παρά και την αποχώρηση το 2005 των ισραηλινών στρατιωτικών δυνάμεων από τη ζώνη) παραμένει πάντα κατεχόμενο έδαφος και επομένως ισχύουν για το Ισραήλ οι υποχρεώσεις και η ευθύνη των κατοχικών δυνάμεων για την ασφάλεια του πληθυσμού της κατεχόμενης περιοχής, υπογραμμίζει σε μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυσή του ο Ράμζουντ Μπαρούντ στη βρετανική Morning Star.

——-

Σημείωση

(*) Για την ιστορία να θυμίσουμε ότι ο κ. Νετανιάχου είχε τεράστια εμπλοκή στα ελληνικά και κυπριακά πράγματα στη μακρά περίοδο που ήταν Πρωθυπουργός, περίοδο που ταυτίζεται με την κολοσσιαία εκτόξευση της ισραηλινής επιρροής στα ΜΜΕ, στις ένοπλες δυνάμεις, στις υπηρεσίες ασφαλείας, στην οικονομία και στο πολιτικό σύστημα Ελλάδας και Κύπρου. Εκτός πολλών άλλων η ισραηλινή κυβέρνηση υποστήριξε το σχέδιο Ανάν για τη διάλυση του κυπριακού κράτους και ο κ. Νετανιάχου προσωπικά έδωσε συμβουλές στον Γιώργο Παπανδρέου, στον Αλέξη Τσίπρα και τους Υπουργούς και συνεργάτες τους για τα θέματα Μνημονίων και Δανειακών.

Πηγή: kosmodromio.gr

Μόνο η επαναφορά της κουκούλας έμεινε για να χαρακτηριστεί και επίσημα η ”κυβέρνηση των αρίστων”, κυβέρνηση δοσιλόγων και χαφιέδων!!!

Σε πρωτοφανείς ατραπούς οδηγεί την ελληνική κοινωνία η κυβέρνηση Μητσοτάκη η οποία νομιμοποιεί και επιβραβεύει με χρήματα το «κάρφωμα» και μάλιστα στην περίπτωση που αυτό είναι… επώνυμο.

Βέβαια τίθεται αμέσως το ερώτημα: Ποιος θα προστατεύει αυτούς τους επώνυμους; Η αστυνομία; Γιατί αν για παράδειγμα γείτονας καταγγείλει γείτονα, με σύνηθες κίνητρο την αντιπάθεια, πιστεύουν στο ΥΠΟΙΚ ότι η ιστορία θα τελειώσει εκεί;

Πώς όλοι θα αποδέχονται ως κύριοι, την τιμωρία τους και δεν θα στραφούν κατά του επώνυμου πληροφοριοδότη;

Είναι έτοιμοι στην κυβέρνηση για τέτοιου είδους προβλήματα ή δεν τους ενδιαφέρει;

Αυτό είναι το πρακτικό μέρος. Υπάρχει και το ηθικό μέρος που είναι ότι θα μετατραπεί μία ολόκληρη κοινωνία σε «κυνηγούς επικηρυγμένων».

Ούτε αυτό τους ενδιαφέρει;

Γιατί αν οι πολίτες που θα καταγγείλουν το κάνουν λόγω νομιμοφροσύνης, θα το έκαναν και πριν. Και πριν η Εφορία δέχονταν καταγγελίες.

Τώρα όμως θα το κάνουν για τα χρήματα. Θα είναι επάγγελμα. Αν κάποιος κάνει ας πούμε τέσσερις «στιβαρές καταγγελίες» θα βγάλει 12.000 ευρώ!

Καθόλου άσχημα, καθώς η «αμοιβή» θα είναι αφορολόγητη (δηλαδή θα πάει όλη στην τσέπη) και επίσης θα είναι μη κατασχέσιμη για χρέη προς το Δημόσιο κ.λ.π.!

Εδώ είναι και το ωραίο! Κάποιος που έχει χρέη προς το Δημόσιο, ακόμα και λόγω φοροδιαφυγής, θα μπορεί να καταγγείλει κάποιον άλλον για… φοροδιαφυγή!

Η κυβέρνηση ανοίγει τον «ασκό του Αιόλου». Τα προβλήματα που θα δημιουργήσει με πρόσχημα το κυνήγι της φοροδιαφυγής θα είναι πρωτοφανή.

Χρηματικό μπόνους ίσο με το δεκαπλάσιο της αξίας της συναλλαγής (με ελάχιστο 100 ευρώ και μέγιστο 3.000 ευρώ) για τους πολίτες που κάνουν καταγγελίες για παραποιημένες ταμειακές μηχανές μέσω της εφαρμογής «Appodixi», οι οποίες καταλήγουν σε έλεγχο και επιβολή προστίμου, προβλέπει το φορολογικό νομοσχέδιο που τέθηκε σε δημόσια διαβούλευση.

Αναλυτικά:

«Άρθρο 54ΣΤ
Πρόστιμα για παραβάσεις παραβίασης ή παραποίησης ή επέμβασης στη λειτουργία των Φορολογικών Ηλεκτρονικών Μηχανισμών (Φ.Η.Μ.), καθώς και έκδοσης στοιχείων λιανικής πώλησης από Φ.Η.Μ., ο οποίος δεν λειτουργεί με εγκεκριμένες προδιαγραφές – Χρηματική επιβράβευση προσώπων κατόπιν επιβολής προστίμου μετά από επώνυμη καταγγελία στην εφαρμογή σάρωσης «QR code appodixi» της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων

1. α) Για παραβάσεις παραβίασης ή παραποίησης ή επέμβασης στη λειτουργία των Φ.Η.Μ., κατά οποιονδήποτε τρόπο, επιβάλλονται πρόστιμα ανά ελεγχόμενο έτος ως εξής:

αα) όταν ο υπαίτιος της παράβασης είναι ο κάτοχος-χρήστης του Φ.Η.Μ., επιβάλλεται αναλόγως το ποσό του προστίμου που προβλέπεται στα εδάφια πρώτο, δεύτερο και τρίτο της περ. α) της παρ. 1 του άρθρου 54Ε, χωρίς να εφαρμόζονται τα ανώτατα όρια της ίδιας ως άνω περίπτωσης, αβ) όταν ο υπαίτιος της παράβασης είναι η επιχείρηση που έχει λάβει έγκριση λογισμικού (software) και υλισμικού (hardware) από τα αρμόδια όργανα ή οποιοδήποτε πρόσωπο έχει μεταπωλήσει λογισμικό ή παρέχει τεχνική υποστήριξη για την παραβίαση ή παραποίηση ή επέμβαση με οποιονδήποτε τρόπο στη λειτουργία φορολογικών ηλεκτρονικών μηχανισμών, επιβάλλεται πρόστιμο εκατό χιλιάδων (100.000) ευρώ.

β) Για παραβάσεις έκδοσης στοιχείων λιανικής πώλησης από Φ.Η.Μ. ο οποίος δεν λειτουργεί με εγκεκριμένες προδιαγραφές, επιβάλλεται αναλόγως το ποσό του προστίμου που προβλέπεται στα εδάφια πρώτο, δεύτερο και τρίτο της περ. α) της παρ. 1 του άρθρου 54Ε.

Το πρόστιμο της παρούσας περίπτωσης δεν επιβάλλεται, εφόσον δεν επηρεάζονται η αυθεντικότητα της προέλευσης και η ακεραιότητα του περιεχομένου των στοιχείων, σύμφωνα με το άρθρο 15 του ν. 4308/2014 (Α΄ 251). Στην περίπτωση αυτή επιβάλλεται το πρόστιμο της περ. στ) της παρ. 2 του άρθρου 54 και σε περίπτωση διαπίστωσης, στο πλαίσιο ελέγχου, εκ νέου διάπραξης της ίδιας παράβασης, εντός πενταετίας από την έκδοση της αρχικής πράξης, εφαρμόζεται η παρ. 3 του άρθρου 54.

2. Για την έκδοση της πράξης επιβολής των προστίμων του παρόντος άρθρου εφαρμόζονται αναλόγως τα οριζόμενα στην παρ. 2 του άρθρου 54Ε.

3. Αν, κατόπιν επώνυμης καταγγελίας σε βάρος οντότητας του ν. 4308/2014, μέσω της εφαρμογής σάρωσης «QR code appodixi» της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων (Α.Α.Δ.Ε.) που αφορά σε στοιχεία λιανικής πώλησης, διενεργηθεί φορολογικός έλεγχος και επιβληθεί πρόστιμο, για παραβίαση ή παραποίηση ή επέμβαση στη λειτουργία των Φ.Η.Μ., σύμφωνα με το παρόν, ο καταγγέλλων λαμβάνει χρηματική επιβράβευση μετά από απόφαση του Διοικητή της Α.Α.Δ.Ε.

Δεν δικαιούνται τη χρηματική επιβράβευση υπάλληλοι της Α.Α.Δ.Ε., του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, καθώς και οι υπάλληλοι της Διεύθυνσης Οικονομικής Αστυνομίας του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, που ασκούν ελεγκτικά καθήκοντα.

4. Η χρηματική επιβράβευση ανέρχεται στο δεκαπλάσιο της αξίας της συναλλαγής του εκδοθέντος στοιχείου λιανικής, για το οποίο έγινε η καταγγελία, συμπεριλαμβανομένου του αναλογούντος Φόρου Προστιθέμενης Αξίας και σε καμία περίπτωση δεν υπολείπεται των εκατό ευρώ (100 €), ούτε υπερβαίνει τις τρεις χιλιάδες ευρώ (3.000 €).

Αν η καταγγελία αφορά περισσότερα φορολογικά στοιχεία που εξέδωσε η ίδια οντότητα, η χρηματική επιβράβευση υπολογίζεται επί του εκδοθέντος φορολογικού στοιχείου με τη μεγαλύτερη αξία.

5. Η χρηματική επιβράβευση του παρόντος δεν εμπίπτει σε καμία κατηγορία εισοδήματος και απαλλάσσεται από κάθε φόρο, κράτηση, τέλος ή εισφορά υπέρ του Δημοσίου, Φορέων Κοινωνικής Ασφάλισης, Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου ή τρίτων και είναι ανεκχώρητη και ακατάσχετη στα χέρια του Δημοσίου ή τρίτων, κατά παρέκκλιση κάθε άλλης διάταξης, δεν δεσμεύεται και δεν συμψηφίζεται με βεβαιωμένα χρέη προς το Δημόσιο, τα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, τους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης και τα νομικά τους πρόσωπα, τα ασφαλιστικά ταμεία και τα πιστωτικά ιδρύματα και δεν υπολογίζεται στα εισοδηματικά όρια για την καταβολή οποιασδήποτε παροχής κοινωνικού ή προνοιακού χαρακτήρα.

6. Κατά παρέκκλιση του άρθρου 77 του ν. 4727/2020 (Α΄ 184), η απόφαση για την καταβολή της χρηματικής επιβράβευσης δεν αναρτάται στο Διαδίκτυο στο Πρόγραμμα «Διαύγεια» .

7. Η καταβολή του ποσού της χρηματικής επιβράβευσης διενεργείται, ως δαπάνη, με έκδοση από τη Γενική Διεύθυνση Οικονομικών Υπηρεσιών της Α.Α.Δ.Ε. Χρηματικού Εντάλματος Προπληρωμής (Χ.Ε.Π.). Για την έκδοση και απόδοση του Χ.Ε.Π. εφαρμόζονται το π.δ. 136/1998 (Α΄ 107), το π.δ. 97/2011 (Α΄ 232) και ο ν. 4270/2014 (Α΄ 143). Για την τακτοποίηση του Χ.Ε.Π. αποστέλλεται στη Γενική Διεύθυνση Οικονομικών Υπηρεσιών της Α.Α.Δ.Ε. η απόφαση του Διοικητή της Α.Α.Δ.Ε. για τη χορήγηση της αμοιβής, η οποία αποτελεί το μόνο δικαιολογητικό της δαπάνης.

8. Με απόφαση του Υπουργού Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, μετά από εισήγηση του Διοικητή, δύνανται να ορίζονται και άλλες παραβάσεις που συνεπάγονται την καταβολή χρηματικής επιβράβευσης σύμφωνα με τους όρους του παρόντος.

9. Με απόφαση του Διοικητή καθορίζονται η διαδικασία, ο τρόπος καταβολής της χρηματικής επιβράβευσης, καθώς και κάθε αναγκαίο θέμα για την εφαρμογή του παρόντος.».

Πηγή: iskra.gr

Ανάπτυξη βαρέων οχημάτων, τα οποία έχουν προκαλέσει ζημιές στην κτιριακή υποδομή του νοσοκομείου Αλ-Σίφα, καταγγέλλει το υπουργείο Υγείας στη Λωρίδα της Γάζας, μία μέρα μετά την επιδρομή των ισραηλινών δυνάμεων στους χώρους τους, σε αναζήτηση μαχητών της Χαμάς, η οποία πάντως δεν απέδωσε.

Παρά το γεγονός ότι από την έρευνα των ισραηλινών δυνάμεων, το μόνο που φέρεται να έχουν εντοπίσει είναι κάποια όπλα, οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις επιμένουν ότι τα νοσοκομεία στη Γάζα κρύβουν μαχητές της Χαμάς, ενδεχομένως και τους Ισραηλινούς ομήρους, που απήχθησαν στις 7 Οκτωβρίου. Να σημειωθεί ότι ώρες πριν από την επιδρομή στο νοσοκομείο, οι ΗΠΑ δήλωσαν ότι οι δικές τους πληροφορίες υποδεικνύουν ότι μαχητές της Χαμάς έχουν χρησιμοποιήσει το Αλ-Σίφα και άλλα νοσοκομεία για να υποστηρίξουν στρατιωτικές επιχειρήσεις και να κρατήσουν ομήρους.

Στην ανακοίνωσή του, το υπουργείο Υγείας στη Γάζα αναφέρει ότι «ισραηλινές μπουλντόζες κατέστρεψαν τμήματα της νότιας εισόδου» του κτιριακού συγκροτήματος, ενώ εκπρόσωπος του ισραηλινού στρατού δήλωσε ότι η επιχείρηση στο Αλ-Σίφα είναι σε εξέλιξη, παρά τις διεθνείς αντιδράσεις και την ανησυχία για την τύχη ασθενών και των αμάχων που είχαν βρει εκεί καταφύγιο. Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, τουλάχιστον 2.300 άνθρωποι, ασθενείς, νοσηλευτικό προσωπικό και εκτοπισμένοι, βρίσκονται στο κτιριακό συγκρότημα.

Το βράδυ της Τετάρτης, πρώτη φορά από την έναρξη του πολέμου, και έπειτα από την επιχείρηση στο Αλ-Σίφα, που με βάση το διεθνές δίκαιο είναι παράνομη και παραβιάζει το δίκαιο του πολέμου, πέρασε ψήφισμα με το οποίο ζητά «παύσεις» και «ανθρωπιστικούς διαδρόμους» στη Λωρίδα της Γάζας.
Επιδρομή-μήνυμα στη Χαμάς

Σύμφωνα με την εφημερίδα Haaretz, παρά το φιάσκο στο Αλ-Σίφα, η επιδρομή στο μεγαλύτερο νοσοκομείο της Γάζας είναι «μήνυμα προς τη Χαμάς». Η εφημερίδα υποστηρίζει ότι το Ισραήλ διακινδύνευσε έναν πολύπλοκο ελιγμό, καθώς φέρνει τις ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις σε «αυξημένη επαφή» με τις βασικές στρατιωτικές υποδομές της Χαμάς. Αλλά, ο Ισραηλινός Στρατός θέλει να δείξει ότι, παρόλο που η τρέχουσα επιχείρηση είχε περιορισμένους στόχους, δεν υπάρχει μέρος που δεν μπορούν να πάνε οι δυνάμεις του και ότι δεν υπάρχει μέρος όπου η Χαμάς μπορεί να αισθάνεται ασφαλής.

Από την πλευρά τους, οι υγειονομικές υπηρεσίες στη Γάζα αρνούνται ότι μαχητές της Χαμάς βρίσκονται και επιχειρούν με έδρα το νοσοκομείο, στο οποίο εργάζονται 1.500 υγειονομικοί και υπάρχουν περισσότερες από 500 κλίνες. Παλαιστίνιοι και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων λένε επίσης ότι το Ισραήλ έχει θέσει σε κίνδυνο αλόγιστα αμάχους καθώς προσπαθεί να εξαλείψει τη Χαμάς.
Μπάιντεν: Αισιοδοξία για τους ομήρους

Μέσα σε όλο αυτό τον ορυμαγδό, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν, στη συνέντευξη μετά τη συνάντησή του με τον Κινέζο ομόλογό του, δήλωσε «συγκρατημένα αισιόδοξος» για το ενδεχόμενο απελευθέρωσης των περίπου 240 ομήρων που κρατά η Χαμάς.

Είπε επίσης ότι ζήτησε από το Ισραήλ να είναι «εξαιρετικά προσεκτικό» στις επιχειρήσεις στο μεγαλύτερο νοσοκομείο της Γάζας.

Όσον αφορά τους ομήρους, ο Αμερικανός πρόεδρος είπε ότι «δεν θέλει να επεκταθεί διότι δεν γνωρίζει τι έγινε τις τελευταίες ώρες, όμως έχουμε εκτενή συνεργασία από πλευράς Κατάρ».

Πηγή: efsyn.gr

Ένα έργο πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων, που θα μειώσει σημαντικά τους χρόνους μεταφοράς εμπορευμάτων μεταξύ του Ινδικού και του Ειρηνικού ωκεανού, παρακάμπτοντας το στενό της Μαλάκκα -έναν από τους πιο πολυσύχναστους θαλάσσιους δρόμους στον κόσμο- προωθεί η Ταϊλάνδη.

Συνομιλώντας με επενδυτές στο Σαν Φρανσίσκο, ο πρωθυπουργός Srettha Thavisin σημείωσε ότι το εν λόγω project ενδέχεται να μειώσει τους χρόνους μεταφοράς κατά μέσο όρο τέσσερις ημέρες και τις εκπομπές των πλοίων κατά 15%. Με τον διακινούμενο όγκο μεταφοράς εμπορευμάτων από το Στενό της Μαλάκκα να εκτιμάται ότι θα ξεπεράσει τη δυναμικότητα της εν λόγω θαλάσσιας αρτηρίας έως το 2030, το νέο project θα διασφαλίσει συνεχείς ροές αγαθών.

Το λεγόμενο έργο «Landbridge» θα κοστίσει περίπου $28 δισ., με λιμάνια να κατασκευάζονται εκατέρωθεν της νότιας χερσονήσου της χώρας, τα οποία θα συνδεθούν με το οδικό και το σιδηροδρομικό δίκτυο, σύμφωνα με την κυβέρνηση. Η σύνδεση μήκους 100 χλμ. (62 μιλίων) έρχεται να αντικαταστήσει μια πρόταση της Ταϊλάνδης εδώ και δεκαετίες για την εκβάθυνση μιας διώρυγας μέσω του ισθμού Kra.

«Το Landbridge θα αποτελέσει μια πρόσθετη σημαντική διαδρομή για την υποστήριξη των μεταφορών και μια σημαντική επιλογή για την επίλυση των προβλημάτων του Στενού της Μαλάκκα», δήλωσε ο Srettha. «Πρόκειται για μια φθηνότερη, ταχύτερη και ασφαλέστερη διαδρομή».

Ο Ταϊλανδός πρωθυπουργός, ο οποίος επισήμανε ότι στόχος είναι να προσελκυστούν επενδύσεις από την Κίνα και τη Σαουδική Αραβία, υπογράμμισε ότι θα δημιουργήσει 280.000 θέσεις εργασίας και θα τονώσει την ετήσια οικονομική ανάπτυξη της χώρας κατά 5,5%, όταν το έργο ολοκληρωθεί.

Πηγή: naftikachronika.gr

Οι ζωή των ανθρώπων είναι τόσο καθιστική, που ακόμα και η αντικατάσταση λίγων στιγμών με οποιοδήποτε είδος δραστηριότητας ακόμα και ο ύπνος, μπορεί να βελτιώσει την καρδιαγγειακή υγεία.

Αυτά είναι τα αποτελέσματα σύμφωνα με νέα έρευνα που διεξήχθη από το University of College London και το University of Sydney και δημοσιεύτηκε στο European Heart Journal και αφορούσαν τις ευεργετικές ιδιότητες που έχει ο ύπνος.

Οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι οι ενήλικες κάνουν καθιστική ζωή, κατά μέσο όρο 9 ½ ώρες την ημέρα.

Εξέτασαν έξι μελέτες στις οποίες συμμετείχαν 15.000 άτομα από πέντε χώρες. Οι συμμετέχοντες χρησιμοποίησαν ειδικές μεθόδους για να μετρήσουν τις δραστηριότητες και την υγεία της καρδιάς κατά τη διάρκεια μιας τυπικής ημέρας.

Μετά τις αυξήσεις στα τρόφιμα αρνητική πρωτιά σημειώνει η Ελλάδα και σε ακόμη ένα «είδος» ανάγκης, όπως είναι η στέγαση. Σύμφωνα με την Εκθεση Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας της Τράπεζας της Ελλάδος, το ποσοστό του εισοδήματος που δαπανούν οι Ελληνες για στέγαση είναι το υψηλότερο στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

Οι μετρήσεις για το 2022 έδειξαν ότι οι Ελληνες ενοικιαστές ξόδεψαν το 34,2% του μισθού τους (ακολουθούν η Ολλανδία, η Δανία και η Γερμανία), όταν κατά μέσο όρο οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι έδωσαν για στέγαση το 19,9% του μισθού τους. Μάλιστα σε κάποιες περιοχές της Ελλάδας, όπως για παράδειγμα στην Αθήνα, το ποσοστό ξεπερνά το προαναφερθέν 34,2%.

Οι βασικοί λόγοι που οδηγούν στην εξουθενωτική αυτή κατάσταση για τους Ελληνες είναι η απουσία πλαφόν στην αύξηση των ενοικίων στα νοικοκυριά και η αντιστοιχία του μέσου εισοδήματος με τις τιμές των ενοικίων.
Στην Ευρώπη βάζουν πλαφόν στις αυξήσεις

Το κόστος στέγασης συνιστά ούτως ή άλλως πρόβλημα για όλη την Ευρώπη. Ωστόσο οι άλλες χώρες διαμορφώνουν πολιτικές στέγασης με στόχο τη δημιουργία κοινωνικών κατοικιών, ενώ έχουν ορίσει πλαφόν στην αύξηση των ενοικίων με στόχο την αντιμετώπιση του πληθωρισμού. Ειδικότερα, η Δανία όρισε πλαφόν αύξησης 4%, η Γαλλία έθεσε ανώτατο όριο το 3,5% στις αυξήσεις ενοικίων, η Ισπανία το 2%, όπως και η Πορτογαλία.

Τη στιγμή λοιπόν που ευρωπαϊκές χώρες συγκροτούν πολιτικές στέγασης με κοινωνικό χαρακτήρα, η Ελλάδα αδυνατεί να θέσει ένα συγκεκριμένο πλαίσιο πολιτικής. Σύμφωνα με τον πρόεδρο του Πανελλαδικού Δικτύου E-Real Estates Θεμιστοκλή Μπάκα, στην Ελλάδα καταγράφεται συνεχής αύξηση των ενοικίων, η οποία ξεκινά από το 2018 και συνεχίζεται έως σήμερα. Τη μεγαλύτερη αύξηση σημειώνουν τα μικρότερα ακί

«Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στην Ευρώπη η οποία δεν διαθέτει καμία κοινωνική κατοικία, ενώ εντάχθηκε με το μικρότερο ποσό στο Ταμείο Ανάκαμψης όσον αφορά τη στεγαστική πολιτική»

Θεμιστοκλής Μπάκας Πρόεδρος του Πανελλαδικού Δικτύου E-Real Estates

ακίνητα, τα οποία προορίζονται κατά βάση για φοιτητές. Είναι χαρακτηριστικό ότι η αύξηση των μισθωμάτων που ζητούσαν οι ιδιοκτήτες κυμάνθηκε κατά μέσο όρο στο 10% από 3-7% που καταγράφηκε το 2021 με βάση τα στοιχεία του προέδρου του Πανελλαδικού Δικτύου E-Real Estates.

Οπως επισημαίνει ο Θεμ. Μπάκας στο Documento: «Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στην Ευρώπη η οποία δεν διαθέτει καμία κοινωνική κατοικία. Πρώτον, λοιπόν, μηδενική δυναμική στην κοινωνική κατοικία. Δεύτερον, είναι η χώρα η οποία εντάχθηκε με το μικρότερο ποσό στο Ταμείο Ανάκαμψης όσον αφορά τη στεγαστική πολιτική, δηλαδή 1,3 εκατ. ευρώ για να ανακαινίσει 70 διαμερίσματα στην Αθήνα και 30 στη Θεσσαλονίκη, όταν η Ισπανία και η Πορτογαλία μπήκαν με 1 και 2 δισ. ευρώ αντίστοιχα».

Κατά τις εκτιμήσεις του Θεμ. Μπάκα: «Η πολιτική της κυβέρνησης ουσιαστικά θα αυξήσει τις ζητούμενες τιμές πώλησης στις περιοχές του νομού Αττικής, όπου έχει αφήσει το όριο της βίζας στις 250.000 ευρώ. Οσον αφορά το πρόγραμμα “Σπίτι μου”, μπήκε στη διαδικασία να αυξήσει τεχνηέντως τις ζητούμενες τιμές πώλησης στις περιοχές που διέθεταν ακίνητα που πληρούσαν τα κριτήρια ένταξης στο εν λόγω πρόγραμμα. Είδατε στο κέντρο της Αθήνας τι γίνεται;».

Στην Ελλάδα υπάρχει η δυνατότητα αναπροσαρμογής του μισθώματος με ανώτατο όριο το 3%, αποκλειστικά όμως για τις εμπορικές και επαγγελματικές μισθώσεις ακινήτων, με κάποιες βέβαια εξαιρέσεις. Σχολιάζοντας επ’ αυτού ο πρόεδρος του Πανελλαδικού Δικτύου E-Real Estates επισημαίνει: «Τα μέτρα σχετικά με τη βραχυχρόνια μίσθωση θα ισχυροποιήσουν κυρίως τα νομικά πρόσωπα. Δηλαδή όποιο νομικό πρόσωπο είχε τρία τέσσερα σπίτια θα πάρει και πέμπτο. Είναι μέτρα θετικά για τα νομικά πρόσωπα».

Ενας μισθός στο ενοίκιο

Η αναντιστοιχία μεταξύ εισοδήματος (ο μέσος μηνιαίος μισθός προσεγγίζει τα 1.025 ευρώ) και κόστους στέγασης έχει οδηγήσει σύμφωνα με τον Θεμ. Μπάκα το 76,9% των ενοικιαστών, εφόσον πληρώσουν τα έξοδα του σπιτιού, να κάνει σημαντικές περικοπές σε βασικά αγαθά. Μάλιστα μεγάλο ποσοστό ενοικιαστών αναγκάζεται να ζητά οικονομική βοήθεια από τρίτους.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, η Ελλάδα είναι πρώτη ως προς το κόστος στέγασης στο σύνολο των χωρών της ευρωζώνης, τόσο για τα αστικά κέντρα όσο και για τις αγροτικές περιοχές. Τις δυσκολίες που βιώνει το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού στην Ελλάδα επιβεβαιώνει το γεγονός ότι το 36,9% των Ελλήνων καθυστερεί να αποπληρώσει στεγαστικά δάνεια, ενοίκια ή λογαριασμούς.

Η… αποτελεσματικότητα της ελληνικής κυβέρνησης επιβεβαιώνεται αν ανατρέξουμε στις τιμές ενοικίων σε χώρες της Ευρώπης συγκριτικά με τον μέσο μισθό. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τη Eurostat, για το 2022 οι Ελληνες είχαν το πέμπτο χαμηλότερο διαθέσιμο εισόδημα, το οποίο ήταν υψηλότερο μόνο σε σχέση με εκείνο ορισμένων χωρών της ανατολικής Ευρώπης. Την ίδια στιγμή το 26,3% των Ελλήνων βρέθηκε αντιμέτωπο με τον κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού με βάση τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ.

Σύμφωνα με τον πρόεδρο του Πανελλαδικού Δικτύου E-Real Estates, το διάμεσο διαθέσιμο εισόδημα των Ελλήνων ανερχόταν σε 10.841 μονάδες αγοραστικής δύναμης (PPS), υψηλότερο μόνο από το αντίστοιχο των Βουλγάρων (9.671 PPS), των Σλοβάκων (9.826), των Ρουμάνων (10.033) και των Ούγγρων (10.217). Σε κάθε περίπτωση, η Ελλάδα απέχει πολύ από τον μέσο όρο της ΕΕ, που ανήλθε πέρυσι στις 19.083 ευρώ ή 18.706 PPS.

Οπως επισημαίνει και η ΤτΕ, η θέση της Ελλάδας στην κατάταξη του κόστους στέγασης επηρεάζεται και προσδιορίζεται από το χαμηλό κατά κεφαλήν εισόδημα συγκριτικά με τις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ. Ακόμη και το 2009, όταν η χώρα βίωνε οικονομική κρίση, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ άγγιζε το 95% του κοινοτικού μέσου όρου, ενώ σήμερα το ποσοστό αυτό βρίσκεται στο 68%.

Οπως προκύπτει και από τα στοιχεία που επεξεργάστηκε το Documento και αποτυπώνονται στους πίνακες αναφορικά με τις οικογενειακές κατοικίες, είναι ιδιαίτερα δύσκολο να βρουν σπίτι με ενοίκιο που να διαμορφώνεται κάτω από 700 ευρώ.
Οι στεγαστικές πολιτικές σε χώρες της γηραιάς ηπείρου

Για να αντιμετωπίσουν τη στεγαστική κρίση οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες έχουν υιοθετήσει συγκεκριμένα μέτρα και πολιτικές.

Η Δανία έθεσε ανώτατο όριο έως 4% αύξηση για τα επόμενα δύο χρόνια με στόχο την ενίσχυση των οικογενειών που αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα. Συγκεκριμένα, οι ιδιοκτήτες των σπιτιών σύμφωνα με τον νόμο θα πρέπει να ορίσουν την αύξηση του ενοικίου σύμφωνα με τον πληθωρισμό. «Ηταν ζωτικής σημασίας για την κυβέρνηση να φροντίσει τους Δανούς ενοικιαστές. Δεν πρέπει να εξωθούνται από σπίτι σε σπίτι λόγω του ανεξέλεγκτου πληθωρισμού που βιώνουμε στην παρούσα φάση» επισήμανε ο υπουργός Εσωτερικών και Στέγασης Κρίστιαν Ράμπγεργκ Μάντσεν.

Τον Αύγουστο του 2022 η Γαλλία όρισε στο 3,5% το ανώτατο όριο αύξησης των ενοικίων. Στην προσπάθειά της να αντιμετωπίσει τον πληθωρισμό η γαλλική κυβέρνηση πρότεινε επίσης τη μείωση της τιμής των καυσίμων και την οικονομική στήριξη σε οικογένειες με χαμηλό εισόδημα. Μάλιστα είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι στη Γαλλία οι αυξήσεις των ενοικίων υπόκεινται σε αυστηρό έλεγχο χωρίς ο ιδιοκτήτης να έχει τη δυνατότητα να προσδιορίσει ο ίδιος το ποσοστό αύξησης. Η πρωτοβουλία αυτή είναι μέρος του σχεδίου που θέσπισε ο εθνικός φορέας στέγασης Conseil National de l’habitat. Χαρακτηριστικό της στεγαστικής πολιτικής που ακολουθεί η Γαλλία είναι πως διαθέτει 5.329.720 κοινωνικές κατοικίες.

Η Ισπανία αποφάσισε την παράταση του ορίου αύξησης των ενοικίων στο 2% έως τις 31 Δεκεμβρίου 2023. Πριν από την απόφαση αυτή οι ιδιοκτήτες μπορούσαν να αναπροσαρμόσουν την τιμή του ενοικίου ανά έτος σύμφωνα με τον δείκτη τιμών καταναλωτή (CPI), ενώ την ίδια στιγμή οι κοινωνικές κατοικίες έχουν φτάσει τις 290.000.

Η Πορτογαλία όρισε την αύξηση των ενοικίων κατά 2% για το 2023. Οπως είχε επισημάνει το υπουργικό συμβούλιο της κυβέρνησης Κόστα, οι ιδιοκτήτες που δέχτηκαν το ανώτατο όριο αύξησης την περίοδο της πανδημίας έλαβαν το 2022 αποζημίωση μέσω της παροχής φοροελαφρύνσεων με τη μείωση του φόρου εισοδήματος στα φυσικά πρόσωπα ή του εταιρικού φόρου. Η απόφαση αυτή εφαρμόστηκε αυτόματα. Συνεπώς οι αποζημιώσεις τόσο για το 2022 όσο και για το 2023 πραγματοποιούνται στο πλαίσιο της ετήσιας φορολογικής δήλωσης. Και η Πορτογαλία διαθέτει κοινωνικές κατοικίες, 130.000 τον αριθμό.

Πηγή: documentonews.gr