Γιάννης Ελαφρός

Περνά μνημόνια και συμφωνίες, αλλά το πιάτο παραμένει άδειο

Ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται ως πόλος λογικής, υπευθυνότητας και δημοκρατίας απέναντι στη ΝΔ των μακεδονομάχων, συγκροτεί τη νέα δικομματική-διπολική τανάλια

Με την ψήφιση των προαπαιτουμένων και του μεσοπρόθεσμου, την ανακοίνωση της συμφωνίας για το μακεδονικό και την καταψήφιση της πρότασης δυσπιστίας (που κατέθεσε η ΝΔ), ο Αλ. Τσίπρας αναμένει το γιούρογκρουπ της 21^ης Ιουνίου για να διαμορφωθούν οι όροι της «μεταμνημονιακής» (σκληρά μνημονιακής) περιόδου. Ολοκληρώνεται έτσι η διαμόρφωση του πλαισίου της επόμενης περιόδου, με τον Τσίπρα να αυτοδιαφημίζεται ως ο πολιτικός που μπορεί να εξασφαλίσει σταθερότητα και προώθηση της αστικής πολιτικής με αποτελεσματικότητα, αποσπώντας τα εύσημα από τους ηγέτες της ΕΕ, των ΗΠΑ και την ελληνική ολιγαρχία. Ο Τσίπρας μπορεί να περηφανεύεται πως πέρασε το μεσοπρόθεσμο με ελάχιστες αντιδράσεις (είναι ο πρώτος πρωθυπουργός που πέρασε δύο μνημόνια), υλοποιεί αποτελεσματικά τους μνημονιακούς στόχους, ολοκλήρωσε τη συμφωνία για το μακεδονικό, προωθεί τα συμφέροντα ΝΑΤΟ και ΕΕ στην ανατολική Μεσόγειο.

Στη βάση αυτή πραγματοποιεί άνοιγμα προς την παραδοσιακή σοσιαλδημοκρατία, επιχειρώντας να διεμβολίσει το χώρο του Κινήματος Αλλαγής (ήδη έχει επιτυχίες με το Ποτάμι και όχι μόνο) και να διαμορφώσει όρους μιας επόμενης συνεργασίας (καίγοντας τον Καμμένο). Είναι χαρακτηριστικό πως ο Τσίπρας προβάλλει τη συμφωνία με τον Ζάεφ, ως αποτέλεσμα «δύο προοδευτικών πρωθυπουργών».

«Έξω πάμε καλά, μέσα όμως όχι» έλεγε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στα τέλη της δεκαετίας του 70, όταν έβαζε την Ελλάδα στην ΕΕ για να χάσει μετά τις εκλογές. Ανάλογες καταστάσεις θα αντιμετωπίσει και ο Αλ. Τσίπρας, καθώς οι επιδοκιμασίες των Μέρκελ και Γιούνκερ, Τουσκ και Πάιατ δεν γέμισαν κανένα τραπέζι νοικοκυριού, ούτε έσωσαν κάποια υπερχρεωμένη οικογένεια. Οι μισθοί παραμένουν επίδομα ημιδιατροφής, η εργασία στον τουρισμό αυξάνεται αλλά μοιάζει με δουλεία, οι συντάξεις που στηρίζουν τις λαϊκές οικογένειες είναι έτοιμες να περικοπούν περισσότερο. Σε κάθε περίπτωση το «μεταμνημονιακό» πλαίσιο εποπτείας από την ΕΕ θα είναι τόσο αυστηρό που δεν θα επιτρέπει παρεκκλίσεις από τη μνημονιακή ορθοδοξία, ενώ και το «έξω πάμε καλά» μπορεί να γίνει κομμάτια και θρύψαλα σε μια νέα φάση όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών και ελληνοτουρκικών ανταγωνισμών.

Με βάση όλα αυτά τα δεδομένα ο ΣΥΡΙΖΑ θα καθορίσει και το χρόνο των εκλογών, με σκοπό να παραμείνει στο παιχνίδι. Ως εκφραστής της «σταθερότητας» μιλά για εκλογές το 2019, αλλά δεν αποκλείεται να επιδιώξει άμεση εκλογική «εκταμίευση» της όποιας ευφορίας διαμορφωθεί μετά τον Αύγουστο, χωρίς αυτό να σημαίνει πως θα αποφύγει εύκολα την λαϊκή καταδίκη.

Ο Κ. Μητσοτάκης ζει το δικό του «δράμα», καθώς βλέπει τον Τσίπρα να υλοποιεί –και μάλιστα με ζηλευτή επιδεξιότητα- τη δική του πολιτική, όλα αυτά που θα έπρεπε να κάνει ο ίδιος! Στην τρέχουσα φάση αποφασίζει (δειλά είναι αλήθεια ακόμα) να καβαλήσει άλλο άλογο, όχι αυτό των αστικών μεταρρυθμίσεων, αλλά το ανερχόμενο ρεύμα του εθνικισμού και της πατριδοκαπηλίας, που εμφανίζεται με αιχμή το μακεδονικό. Δεν αποτελεί εξαίρεση: σε όλη την Ευρώπη (και όχι μόνο) οι περισσότερες δυνάμεις της δεξιάς περνούν σε θέσεις βαθιά αντιδραστικές, ανοικτά εθνικιστικές και ρατσιστικές, ανταγωνιζόμενες τα ακροδεξιά και νεοφασιστικά μορφώματα, που ενισχύονται και εισβάλλουν στο κέντρο της πολιτικής ζωής. Πρόκειται για αντιδραστική ανασυγκρότηση όλου του αστικού πολιτικού συστήματος, έτσι ώστε να εκφράσει τη νέα φάση υπερεκμετάλλευσης, κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού και όξυνσης των ανταγωνισμών (στο οικονομικό αλλά και στο στρατιωτικό επίπεδο), για να ξεπεράσει ο καπιταλισμός την κρίση του.

Στο έδαφος αυτό εκδηλώνεται ένα διαγκωνισμός εθνικιστικής ρητορικής και πρακτικής από διάφορους ακροδεξιούς, φασίστες ή τυχοδιώκτες, με αποκορύφωμα το κάλεσμα σε στρατιωτικό πραξικόπημα από τον χρυσαυγίτη Μπαρμπαρούση από το βήμα της βουλής!

Ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να αξιοποιήσει αυτή την εξέλιξη, εμφανιζόμενος ως πόλος λογικής, υπευθυνότητας και δημοκρατίας απέναντι στη ΝΔ των μακεδονομάχων και όλο τον εθνικιστικό συρφετό. Επιχειρεί να συγκροτήσει τη νέα δικομματική-διπολική τανάλια και να συνθλίψει εκεί τις τάσεις αριστερής και εργατικής λαϊκής αντιπολίτευσης, ενώ αξιοποιώντας και την κυβερνητική διαχείριση προσπαθεί να ξανακερδίσει τμήματα που έχασε προς τ’ αριστερά. Απ’ αυτή την άποψη είναι πολύ προβληματικό το γεγονός πως ορισμένες αριστερές τάσεις, προερχόμενες από τον ΣΥΡΙΖΑ, αντιμετώπισαν θετικά τη συμφωνία Τσίπρα-Ζάεφ, ως αντίβαρο στην εθνικιστική εκστρατεία, παρότι αυτή εκφράζει τα σχέδια ΝΑΤΟ και ΕΕ, αλλά και τα συμφέροντα του ελληνικού κεφαλαίου, ενός εθνικισμού με επιχειρηματική γραβάτα (Η Ελλάδα είναι ηγετική δύναμη στα Βαλκάνια, είπε ο Αλ. Τσίπρας).

Στις νέες συνθήκες ανεβαίνει ο πήχης για την μαχόμενη Αριστερά, καθώς  πρέπει να αντιπαλέψει αποφασιστικά την ενιαία στρατηγική του ελληνικού κεφαλαίου που προωθεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και που «συνδυάζει την περιβόητη ‘’έξοδο’’-παραμονή στο ευρωμνημόνιο διαρκείας σε βάρος εργαζομένων και λαού με την έξοδο του ελληνικού κεφαλαίου (ως συνεταίρος από υποδεέστερες θέσεις με ΗΠΑ, ΕΕ) στην ευρύτερη περιοχή» (όπως αναφέρει το ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, βλέπε www.narnet.gr). Πρόκειται για μια «ενιαία στρατηγική, διπλά επιθετική και επικίνδυνη σε εσωτερικό και εξωτερικό», που απαιτεί μια ενιαία ανατρεπτική απάντηση. Βασικά στοιχεία μιας τέτοιας παρέμβασης είναι η προτεραιότητα των ταξικών εργατικών δικαιωμάτων και διεκδικήσεων σε σύγκρουση με το κεφάλαιο, η πάλη για κατάργηση των μνημονίων, διαγραφή του χρέους, έξοδο από ΕΕ και ΝΑΤΟ, για αποτροπή του πολέμου με αντιιμπεριαλιστικό και διεθνιστικό περιεχόμενο.

Κύριο πεδίο υλοποίησης είναι ο ενωτικός και μαχητικός αγώνας ενάντια στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και τις δεξιές εθνικιστικές τάσεις. Αλλά δυστυχώς είναι και το πεδίο που φανερώνεται το έλλειμμα συνεκτικής αριστερής παρέμβασης, όπως έδειξαν τόσο η μη απεργία την Πέμπτη (βλέπε σελίδα 17), όσο και η μη συμβολή σε ένα αντικυβερνητικό αντιπολεμικό κίνημα. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα επιμείνει με νέα ορμή στις πρωτοβουλίες που μπορεί να ανοίξουν δρόμους νικηφόρους.

πηγή: prin.gr

Χρησιμοποιήθηκαν στο Βιετνάμ και την Ιρλανδία. Τι επιπτώσεις έχει το δακρυγόνο CS στην υγεία

Τα δακρυγόνα που έπεσαν στο Πισοδέρι κατά την διάρκεια της διαμαρτυρίας της Κυριακής είναι τα δακρυγόνα που χρησιμοποιούνται ακατάπαυστα εναντίον διαδηλωτών, ιδιαίτερα στο κίνημα και τους αγωνιστές κατά των πλειστηριασμών.

Πρόκειται για το γνωστό δακρυγόνο CS, που έχει πέσει αρκετές φορές στους δρόμους της Αθήνας και άλλων πόλεων. Το CS είναι η ονομασία κάλυψης της χημικής ένωσης ορθο-χλωρο-βενζαλμηλονικό νιτρίλιο, με τον τύπο C10Η5. Πρόκειται για στερεά λευκή κρυσταλλική σκόνη με οξεία πιπεράτη μυρωδιά.

Έχουν κατασκευαστεί στα ομοσπονδιακά εργαστήρια στην Πενσυλβάνια των ΗΠΑ και υπάρχουν πάνω από 20 τύποι συσκευασίας. Υπάρχουν και διαφορετικής ισχύος τύποι δακρυγόνων, αφού άλλα έχουν σχεδιαστεί για να επηρεάζουν το αναπνευστικό, ενώ άλλα δρουν κυρίως στα μάτια.

Στην επιστημονική βιβλιογραφία αναφέρονται πάνω από 150 έρευνες που αφορούν στη δραστηριότητα, τη σύγκριση με άλλα δακρυγόνα, τους τρόπους και τις συσκευές εκτόξευσης, καθώς και τους βιολογικούς μηχανισμούς δράσης και διάσπασης του CS μέσα στον οργανισμό του ανθρώπου και των πειραματόζωων.

Πώς επιδρά στον οργανισμό

Το CS προκαλεί ερύθημα στα μάτια και βαριάς μορφής επιπεφυκίτιδα, καθώς και βήχα, κάψιμο στον λαιμό και στένωση στο στήθος. Όταν επιδράσει μεγαλύτερη ποσότητα στο δέρμα, δημιουργεί ερύθημα και φουσκάλες που μοιάζουν με έγκαυμα δευτέρου βαθμού. Η οπτική οξύτητα δεν εξασθενίζει αισθητά, αλλά τα άτομα έχουν δυσκολία να κρατήσουν τα μάτια τους ανοιχτά από την αρχική έκθεση στο CS. Σύμφωνα με ιατρική έρευνα Ισραηλινών γιατρών, σε μεγάλες δόσεις ή σε κλειστούς χώρους το CS είναι εξαιρετικά επιβλαβές για τον ανθρώπινο οργανισμό.

Η ιστορία

Το συγκεκριμένο δακρυγόνο παρασκευάστηκε από αμερικανούς χημικούς το 1929 και χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1964 στο Βιετνάμ. Έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως και στην Β. Ιρλανδία κατά την διάρκεια του πολέμου, ενώ απαγορεύεται από τη Συνθήκη της Γενεύης, κατά την οποία ορίζεται πως όλα τα χημικά όπλα αποτελούν μέσα μαζικής καταστροφής.

Ωστόσο οι αστυνομικές δυνάμεις σε διάφορες χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, χρησιμοποιούν τα δακρυγόνα ως μέσο καταστολής.

Αίσχος! Ειδικά στην Ελλάδα, η ρίψη δακρυγόνων έχει φτάσει στα όρια χημικού πολέμου κατά του πληθυσμού.

Η χώρα κυβερνάται με χημικό πόλεμο κατά των πολιτών της που διαμαρτύρονται.

πηγή: iskra.gr

Του Σταμάτη Κυριάκη.

Η συμφωνία για το όνομα της ΠΓΔΜ έγινε κατ’ απαίτηση των ΗΠΑ και της ΕΕ προκειμένου να οχυρωθεί η Δύση έναντι της δυναμικά ανερχόμενης Ανατολής υπό την ηγεμονία της Ρωσίας.

Τα περί «θριάμβου του Τσίπρα και του Κοτζιά» καθώς και η ιερή αγανάκτηση περί της «Ελληνικότητας της Μακεδονίας» είναι φούμαρα για αφελείς.

Η Αμερικάνικη πλευρά έκανε υποδειγματικά της δουλειά της συμβάλλοντας τα μέγιστα στην διευκόλυνση Τσίπρα.

Οι Αδώνηδες των Μακεδονικών συλλαλητηρίων λούφαξαν μετά το σκάνδαλο Νoβάρτις του FBI. Η Νέα Δημοκρατία έκανε το κομμάτι της ευπρεπώς στην βουλή προκειμένου να κρατήσει ο Κούλης ενωμένο το κόμμα αλλά δεν έκαναν τίποτα περισσότερο που θα μπορούσε να δημιουργήσει πρόβλημα.

Η Εκκλησία άφαντη μετά το δώρο της «Αχρίδας».

Ο Σώρρας συνελήφθη την σωστή στιγμή.

Η Χρυσή Αυγή μετά την γκάφα(;) Μπαρμπαρούση καταδιώκεται υπό καταρρακτώδη βροχή στην γέφυρα του Ρίου Αντιρρίου.

Φαίνεται ότι δικαίως ο κύριος Τζέφρι Πάιατ απέκτησε την φήμη του ικανότερου διπλωμάτη που πέρασε από τα Βαλκάνια και μάλιστα αφού χειρίστηκε επιτυχώς για τα αμερικάνικα συμφέροντα την υπόθεση της Ουκρανίας.

Οι ΗΠΑ χτίζουν το «τείχος» της βορειοατλαντικής συμμαχίας και κάνουν σαφές ότι η Ευρώπη θα είναι υπό την κυριαρχία τους οικονομικά και πολιτικά.

Οι μάχες μαίνονται σε όλα τα μέτωπα και καθώς φαίνεται ο χώρος της πρώην Γιουγκοσλαβίας μπαίνει αργά αλλά σταθερά υπό τον πλήρη έλεγχο των ΗΠΑ.

Η Κυβέρνηση Τσίπρα μπορεί πλέον να απευθύνεται στο εναπομείναν αφελές ακροατήριο του ΣΥΡΙΖΑ μιλώντας για την «φιλία των λαών» και ο Κοτζιάς να απευθύνεται στους Αμερικάνους ως ο καταλληλότερος υπάλληλος.

Φαρμάκι έσταζε το στόμα της Ντόρας στην Βουλή εναντίον του. Η ζήλια μιας πρόθυμης που της έφαγε την θέση κάποιος …προθυμότερος.

Όσον αφορά τους λαούς των δυο χωρών, η πραγματική φιλία δεν οικοδομείται ούτε στα καζίνο του καπιταλισμού ούτε στις συνόδους του ΝΑΤΟ.

Πηγή: kommon.gr

Υψηλή συγκέντρωση ολικού και εξασθενούς χρωμίου, μία ένωση ιδιαίτερα επιβλαβής για την ανθρώπινη υγεία, τοξική και καρκινογόνα ακόμη και σε ελάχιστες ποσότητες, εντοπίστηκε στην ευρύτερη περιοχή Ασπροπύργου, από το Εθνικό Κέντρο Έρευνας Φυσικών Επιστημών «Δημόκριτος» και άλλους φορείς, που διεξάγουν, με εντολή του Ειδικού Διαβαθμικού Συνδέσμου Νομού Αττικής (ΕΔΣΝΑ) επιδημιολογική έρευνα στις εγκαταστάσεις της Ολοκληρωμένης Εγκατάστασης Διάθεσης Απορριμμάτων (ΟΕΔΑ) Φυλής και της γύρω περιοχής.

Δείτε το βίντεο του ANT1:

πηγή: enikos.gr

Το καλοκαίρι έφτασε και είναι η πιο ξέγνοιαστη και χαλαρή εποχή του χρόνου. Όμως οι υψηλές θερμοκρασίες επιβαρύνουν τον μεγαλύτερο μυ του ανθρώπινου σώματος, την καρδιά.

Ερώτηση: Ποια είναι η επίδραση που έχει το καλοκαίρι στην καρδιά;

Απάντηση: Τους καλοκαιρινούς μήνες, η κακή χοληστερίνη LDL πέφτει κατά 8%, ενώ η καλή χοληστερίνη HDL ανεβαίνει κατά 5%. Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές σε όσους κάνουν διακοπές στα ελληνικά νησιά και φυσικά απολαμβάνουν την πασίγνωστη μεσογειακή κουζίνα.

Ερώτηση: Τι πρέπει να τρώμε τους καλοκαιρινούς μήνες;

Απάντηση: Η καθημερινή δίαιτα πλούσια σε φρούτα και λαχανικά είναι συνήθως χαμηλότερη σε θερμίδες και υψηλότερη σε θρεπτικά για την καρδιά μας συστατικά. Ακόμα κι αν ψήσουμε κάτι σε ένα καλοκαιρινό barbeque δεν χρησιμοποιούμε όλα αυτά τα χειμωνιάτικα λιπαρά και παίρνουμε πολύ λιγότερα τοξικά προιόντα γλυκοζυλίωσης (AGEs).

Ερώτηση: Πώς μπορούμε να προστατεύσουμε την καρδιά μας;

Απάντηση: Έχουμε πολλά οφέλη από τη ζωή έξω τους καλοκαιρινούς μήνες. Εννοείται ότι δεν κλεινόμαστε μέσα στο σπίτι, έχουμε να κάνουμε κολύμπι, ποδήλατο, περπάτημα, θαλάσσια σπορ, ακόμα και κυνηγητό των παιδιών μας στην παραλία –που έχουν τόσο μεγάλες αντοχές το καλοκαίρι– και όλα αυτά κάνουν την καρδιά μας πάρα πολύ ευτυχισμένη. Η βιταμίνη D  που παίρνουμε από τον ήλιο μόνο καλό μας κάνει. Ακόμα και η παραμονή μας έξω από το σπίτι σταματάει την καθημερινή μας επίσκεψη στην κουζίνα και τη στάση μας υποχρεωτικά «μπροστά στο ψυγείο». Επίσης, έχουμε την ευκαιρία να διδάξουμε στα παιδιά μας να μάθουν να τρέφονται σωστά με φρούτα και λαχανικά, έτσι ώστε να βοηθήσουμε και την επόμενη γενιά να αποκτήσει υγιεινές διατροφικές συνήθειες.

Ερώτηση: Τι συμβουλές θα δίνατε για τους καλοκαιρινούς μήνες;

Απάντηση: Έχουμε πολλά οφέλη από τις καλοκαιρινές διακοπές μας. Πρώτα απ’ όλα, αφήνοντας τη δουλειά σου πίσω, έχεις λιγότερο stress. Αυτό έχει πάντα μια θετική επίδραση πάνω στην καρδιαγγειακή υγεία. Επίσης, οι διακοπές δίνουν ένα ερέθισμα για να έχουμε μια πολύ καλύτερη φυσική κατάσταση. Έχουμε  ανθρώπους που μιλάμε μαζί τους και θέλουν να χάσουν βάρος εν όψει των διακοπών τους και αυτό είναι πολύ καλό για την καλοκαιρινή υγεία της καρδιάς όλο τον χρόνο.

Dr Γκαρδιακός Θεόδωρος

πηγή: onmed.gr

του Γεράσιμου Χολέβα

Ο Μπαρμπαρούσης, από το βήμα της Βουλής (15-6-2018), προέτρεψε σε στρατιωτική δικτατορία:

«Καλώ τη στρατιωτική ηγεσία της χώρας να σεβαστεί τον όρκο της. Να συλλάβει τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, να συλλάβει τον Πάνο Καμμένο και τον Προκόπη Παυλόπουλο για να αποτραπεί αυτή η προδοσία! Τα κεφάλια σας στις Πρέσπες!»

του Θανάση Σκαμνάκη

Δεν είναι πια ένα πρόγραμμα πολιτικών απαντήσεων και διεξόδων όσο ένα υπαρξιακό ερώτημα, το τι να κάνουμε.

Και μέχρι να το απαντήσουμε σοβαρά και πειστικά, μέχρι να ξαναβρούμε το βηματισμό των προοπτικών του ανθρώπινου είδους, εμείς, οι όλοι εμείς, εδώ ή παντού στον κόσμο, θα είμαστε περισσότερο αναλυτές, μην πω παρατηρητές, και λιγότερο δράστες του παρόντος και ακόμα λιγότερο σχεδιαστές του μέλλοντος.

Είναι ό,τι δεν συνειδητοποιούν σπουδαίοι άνθρωποι που παλεύουν με αυταπάρνηση, αλλά θυσιάζουν χάριν του μικρού πεδίου τις μεγάλες εκτάσεις. Που βλέπουν τη μικρή ομάδα ως όρο ύπαρξης και σωτηρία, για να μην εξασκηθούν στην αγωνιώδη περιπέτεια της μακράς αναζήτησης και έκθεσης.

Είναι δύσκολο να ανοίγεσαι, σαν καραβάνι που μπαίνει στην έρημο και δεν ξέρει πως και πότε θα βγει απ’ αυτήν και προτιμά να μείνει στην όαση θεωρώντας, ή κάνοντας πως θεωρεί, ότι αυτή είναι ο προορισμός. Κι όχι άδικα, καθώς το να βγαίνεις στο κενό χωρίς ορίζοντα και εκπονημένο σχέδιο, χωρίς γνώση και σαφή προσανατολισμό είναι αποκοτιά, άγονη σπατάλη. Άρα…

Άρα μας χρειάζονται εργαλεία, εφόδια, σχέδια, ορίζοντας, πυξίδα, εξερεύνηση, ανιχνευτές, τολμηροί πρωτοπόροι κοκ.

Στη μικρή αυταπάτη της όασης που αναπαυόμαστε τα χάσαμε. Κι εκεί μας βρίσκουν μόνους, λίγους, ανασφαλείς και μας αλέθουν και μας καταπίνουν. Κι εμάς και τις μικρές ομάδες μας, το σύμπαν μας!          

Αυτές είναι σκέψεις ως εισαγωγή - ή απ’ αφορμή - σε μια κινηματογραφική ταινία. Παίζεται στους κινηματογράφους αυτό το διάστημα με τον ελληνικό τίτλο “Η ληστεία”. Γαλλική παραγωγή σε σκηνοθεσία του Γεωργιανού Γκέλα Μπαμπλουανί. Μια ωραία ταινία, από εκείνες που κάνουν τον κινηματογράφο όχι μόνο αιτία σκέψεων και προβληματισμού αλλά και αιτία χαράς και απόλαυσης.

Ο ελληνικός τίτλος είναι άστοχος, προφανώς επιλογή των διανομέων της ταινίας. Γιατί ο πραγματικός τίτλος και η ουσία της είναι “Money”. Ο σύγχρονος κόσμος και η θρησκευτική αξία του χρήματος.

Προλετάριοι χωρίς συλλογική συνείδηση που αναζητούν λύση στο πρόβλημα σε μια ληστεία και σε άπληστη επιδίωξη.

Οι ήρωες είναι εργάτες στο λιμάνι της Χάβρης. Τεράστιοι γερανοί μεταφέρουν τεράστια κοντέινερ πάνω από τα κεφάλια τους. Αυτοί σαν ένα μικρό μπουλόνι, όπως εκείνα που εφαρμόζουν στο εξάρτημα του τεράστιου γερανού. Έρμαια μιας σκληρής τύχης. Φίλοι και γείτονες, η κοπέλλα από του τρεις με ένα κρυφό έρωτα για το Σέρβο, ζουν στην υποβαθμισμένη περιοχή της πόλης, στα εργατικά σπίτια. Εκεί δεν τρέφεται μια συνείδηση υπερηφάνειας και εργατικής αντίστασης. Εκεί κυριαρχεί η αγωνία και η αναζήτηση λύσεων. Ατομικών.

Δεν είναι οι καιροί του ιταλικού νεορεαλισμού και της γαλλικής νουβέλ βάγκ, όταν ο κινηματογραφος αναζητούσε μέσα στις υποβαθμισμένες περιοχές επαναστατικά υποκείμενα. Τώρα η κυρίαρχη συνείδηση, ατομική και συλλογική, έχει αναφορά στο χρήμα. Απευθείας αντανάκλαση της ευκολίας της ζωής που προβάλλει το σύστημα και η ιδεολογία του.

Η κοπέλλα γίνεται μάρτυρας μιας συναλλαγής, κατά την οποία ο πολιτικός παίρνει μια βαλίτσα που περιέχει ένα εκατομμύριο ευρώ, προκειμένου να αποτρέψει έρευνα σε κοντέινερ με δύο τόνους ναρκωτικά. Τόσο εύκολα κι απλά. Αυτοί στο συνοικισμό χρωστάνε και δεν μπορούν να βρουν 200 ευρώ να πληρώσουν τη δόση στον τοκογλύφο του υπόκοσμου. Άρα, γιατί να μην ακολουθήσουν την υποδεικνυόμενη παντοιοτρόπως ευκολία;

Κι έτσι η κοπέλλα μη γνωρίζοντας που μπλέκει, παρακολουθεί τον αποδέκτη της βαλίτσας με το εκατομμύριο, και πείθει τον αδελφό της και το Σέρβο να τον κλέψουν. Εύκολο. Προφανές. Έτσι γίνονται σήμερα οι δουλειές. Όμως δεν γίνονται για όλους. Αυτό δεν το ξέρουν οι ήρωες μας. Κλέβουν εύκολα το εκατομμύριο. Αλλά οι δυό γυρίζουν, αφού είναι απλό όπως διαπίστωσαν, να κλέψουν και το χρηματοκιβώτιο.

Δεν είναι η απληστία η δική τους. Είναι η απληστία του κεφαλαίου, η κυρίαρχη ιδέα που έχουν αφομοιώσει, που τη διδάσκουν οι τηλεοράσεις, οι ιθύνοντες, τα σχολεία, η καθημερινότητα. Κερδίζει όποιος τολμά και κερδίζει ακόμα περισσότερα όποιος τολμά περισσότερο και χωρίς ηθικές εξαρτήσεις. Και το κερδίζω είναι χρήμα. Ακόμη και οι πρωταθλητές που νικάνε στους αγώνες χρήμα κερδίζουν.   

Από ’κεί και πέρα η ταινία εκτυλίσσεται ως ένα θρίλερ με εξαιρετική ειρωνία και διάθεση υπονόμευσης των κυρίαρχων σχέσεων.

Τόση διάβρωση, ώστε ο ένας εκ των τριών, ο Σέρβος, βλέπει τον κρατικό υπάλληλο που βρίσκεται στην υπηρεσία του πολιτικού να κρατάει το μωρό του έξω από το παράθυρο του τρένου, απειλώντας να το πετάξει στο θάνατο, και δεν λέει που έχει κρύψει τα λεφτά. Έχει επενδύσει τη ζωή του και των δικών του σ’ αυτά τα χρήματα. Δεν είναι που δεν τους αγαπάει, είναι που μ’ αυτά θ’ αλλάξει τα πάντα για όλους.

Η μάνα του, η γιαγιά του μωρού, είναι εκείνη που δείχνει τα λεφτά - δείγμα μιας γενιάς η οποία  έχει κρατήσει την στοργή στη ζωή, φευγάτη από τη Σερβία σε αναζήτηση μιας τύχης που δεν βρήκε, αλλά και που δεν θέλει να χάσει για κέρδος χρημάτων ύποπτης προέλευσης και ακόμα πιο αβέβαιης προοπτικής.

Αν ήταν μια ταινία προηγούμενης περιόδου, θα απαιτούσαμε από το σκηνοθέτη να μας δώσει μια προοπτική. Αφιερώθηκαν ώρες συζητήσεων και πολύ μελάνι για τον μικρό Αλέξανδρο που πηγαίνει στην πόλη, στην ταινία του Αγγελόπουλου “Ο Μεγαλέξανδρος”, αν συμβολίζει την εξέλιξη του αγροτικου κινήματος σε εργατικό και τα σχετικά, δηλ. τι προοπτική δίνει ο σκηνοθέτης.

Σήμερα μας αρκεί να δείχνει την πραγματική εικόνα. Σαν την εποχή της χούντας. Αν το έργο, κινηματογραφικό, λογοτεχνικό ή άλλο, αποκάλυπτε την πραγματικότητα, αρκούσε για να μεταδώσει ένα μήνυμα αντίστασης. Έμενε σε μας να το μετατρέψουμε σε κάποια δράση.

Όσο για το παρόν, πως μπορεί να μετατρέψουμε την αποκάλυψη σε κάποια δράση; 

Μπροστά μας έχουμε το σημερινό καπιταλισμό. Προπαγανδίζει ευκολία, μετατρέπει την εργατική τάξη σε αυτοαναφλεγόμενο μετέωρο, χειραγωγεί τη συνείδηση, μετασχηματίζει την ταξική αλληλεγγύη από κοινή προσπάθεια και αγώνα σε συγκρότηση ομάδων που ληστεύουν.

Επισημαίνει δηλαδή, μας υπενθυμίζει θα ήταν καλύτερο, το ρόλο των υποκειμένων. Και ιδιαίτερα το ρόλο ενός κομμουνιστικού κόμματος και κινήματος στην εποχής μας. Να ενώσει και να ξαναδώσει συνείδηση των σκοπών της τάξης. Να χαράξει το σχέδιο, το επίμονο και επίπονο, για να διασχίσουμε την έρημο του ολοκληρωτικού καπιταλισμού χωρίς να μας καταβροχθίσει.

Δεν είναι για άμυνα. Χωρίς σχέδιο για ανατροπή, χωρίς συνείδηση, ούτε οι άμυνες αντέχουν!

πηγή: kommon.gr

Από το Γιάννη Κουζή, καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου

Η εγκύκλιος του Υπουργείου Εργασίας, αν και δημιουργεί ένα θετικό επικοινωνιακά κλίμα για την άρση της αναστολής της αρχής της επεκτασιμότητας των συλλογικών συμβάσεων, δημιουργεί εύλογα ερωτήματα. Και τούτο διότι, εκτός από το γεγονός ότι το σύστημα των συλλογικών συμβάσεων υπέστη τεκτονικές αλλαγές με μια καταιγίδα ειδικών παρεμβάσεων που, σε συνδυασμό με την αποδιάρθρωση σε όλο το φάσμα των εργασιακών σχέσεων κατά τις μνημονιακές περιόδους, έχει συμβάλει στη δημιουργία ενός νέου εργασιακού τοπίου με έμφαση στην επισφαλή και φθηνή εργασία.

Τα ερωτήματα αυτά εστιάζονται στα ακόλουθα:

Αρκεί μια υπουργική εγκύκλιος, αντί μιας νέας νομοθετικής διάταξης, για να επαναφέρει την αρχή της επέκτασης των συλλογικών συμβάσεων; Πόσω μάλλον όταν η μνημονιακή αναστολή της εφαρμογής της εν λόγω αρχής δεν περιορίζεται στις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις, στις οποίες αποκλειστικά η εγκύκλιος αναφέρεται, αλλά περιλαμβάνει και τις ομοιεπαγγελματικές συλλογικές συμβάσεις για τις οποίες δεν γίνεται κανένας λόγος.

Ποια θα είναι η πρακτική εφαρμογή της αρχής της επέκτασης στις κλαδικές συμβάσεις υπό τους όρους που θέτει η υπουργική εγκύκλιος για την τεκμηρίωση του 51% της απασχόλησης από τις επιχειρήσεις που εκπροσωπούνται από την εργοδοτική οργάνωση που υπογράφει την κλαδική ΣΣΕ; Πόσες κλαδικές εργοδοτικές οργανώσεις πληρούν σήμερα αυτή την προϋπόθεση; Πόσο μάλλον που ενδέχεται να υπάρχει και αποχώρηση επιχειρήσεων από τις εργοδοτικές οργανώσεις προκειμένου να μην ισχύει για αυτές η άμεση δέσμευση από την κλαδική ΣΣΕ περιορίζοντας ακόμη περισσότερο το ενδεχόμενο της κάλυψης του 51% της απασχόλησης στον κλάδο; Πόσο μάλλον επίσης όταν επιχειρήσεις, που δεν ανήκουν στην κλαδική εργοδοτική οργάνωση, θα αμφισβητούν την ύπαρξη του εν λόγω ποσοστού της εκπροσώπησής της προκειμένου να αποφεύγεται η δυνατότητα της επέκτασης των ΣΣΕ; Και όταν, τέλος, δημιουργούνται ερωτήματα ως προς τον βαθμό ανταπόκρισης των κλαδικών εργοδοτικών οργανώσεων στα στοιχεία της ΣΤΑΚΟΔ, όπως προβλέπει η υπουργική εγκύκλιος; Και τούτο όταν είναι γνωστό σήμερα ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα αντιστοίχησης κλαδικών εργοδοτικών και συνδικαλιστικών οργανώσεων, ζήτημα για το οποίο ασκείται και πίεση από τους δανειστές και οικονομικούς κύκλους στην Ελλάδα για την οριοθέτηση νέων κανόνων ως προς την αντιπροσωπευτικότητα των οργανώσεων που συμμετέχουν στη συλλογική διαπραγμάτευση.

Αυτό που, επομένως, προκύπτει είναι ότι εύλογα η επέκταση των ΣΣΕ δεν θα λειτουργεί στο εξής με τους όρους του παρελθόντος στη βάση της κατά προσέγγιση κάλυψης του 51% κυρίως μέσα από πολιτικές και κοινωνικές συναινέσεις που όντως στερούνταν αξιοπιστίας. Έτσι λοιπόν, εάν ισχύσουν οι όροι της υπουργικής εγκυκλίου, η επέκταση των ΣΣΕ θα έχει περιορισμένη εφαρμογή όταν μάλιστα αυτή θα στηρίζεται αποκλειστικά στην αντιπροσωπευτικότητα των εργοδοτικών οργανώσεων.

Τέλος, η αρχή της επεκτασιμότητας θα συνοδεύεται και από την άρση της αναστολής της αρχής της ευνοϊκότερης ρύθμισης ώστε να αποφεύγεται το ενδεχόμενο αρνητικής απόκλισης επιχειρήσεων από τις κλαδικές συμβάσεις ακόμα και αν δεσμεύονται από αυτές; Και επιπλέον η αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης θα λειτουργεί χωρίς αστερίσκους που θα ανοίγουν δρόμους για δυσμενέστερες επιχειρησιακές ΣΣΕ και μάλιστα με τη διατήρηση της καρικατούρας συλλογικότητας που εκφράζει ο διατηρούμενος θεσμός των ενώσεων προσώπων;

Τα ερωτήματα αυτά απαιτούν απαντήσεις για την ουσιαστική εφαρμογή της αρχής της επεκτασιμότητας των ΣΣΕ που, επισημαίνεται ότι αποτελεί μία σημαντική μεν, από τις πολλές , όμως, άλλες παραμέτρους που χρειάζεται να επιλυθούν για την ουσιαστική επαναλειτουργία των συλλογικών διαπραγματεύσεων και των συλλογικών συμβάσεων(υποβάθμιση της εθνικής γενικής ΣΣΕ, νομοθετική συμπίεση κατώτατου μισθού, υποκατώτατος μισθός, πάγωμα τριετιών, αρχή της εύνοιας, ενώσεις προσώπων, σύντμηση μετενέργειας, υποβάθμιση του ΟΜΕΔ και μονομερής προσανατολισμός του σε στενά οικονομικά κριτήρια κ.λπ.).

πηγή: ergasianet.gr