Του Cristian Fuchs.

Ένας αιώνας πέρασε τώρα από τον Ιμπεριαλισμό, το Ανώτατο Στάδιο του Καπιταλισμού (1916) του Λένιν και το Ιμπεριαλισμός και την Παγκόσμια Οικονομία του Μπουχάριν (1915), καθώς επίσης και από το Η Συσσώρευση του Κεφαλαίου της Ρόζας Λούξεμπουργκ του 1913, τα οποία μιλούν για τον ιμπεριαλισμό ως δύναμη και εργαλείο του καπιταλισμού. Ήταν μια εποχή παγκοσμίου πολέμου, μονοπωλίων, αντιμονοπωλιακών νόμων, απεργιών για αυξήσεις στους μισθούς, ανάπτυξης της γραμμής παραγωγής του Ford, της Οκτωβριανής Επανάστασης, της Μεξικανικής επανάστασης , της αποτυχημένης Γερμανικής επανάστασης και πολλών άλλων. Μια εποχή που είδε την εξάπλωση και εμβάθυνση των παγκόσμιων προκλήσεων στον καπιταλισμό.

Αυτό το άρθρο ανασκοπεί τον ρόλο του διεθνούς καταμερισμού της εργασίας στις κλασσικές μαρξιστικές έννοιες του ιμπεριαλισμού και επεκτείνει αυτές τις ιδέες στον διεθνή καταμερισμό της εργασίας στην παραγωγή της πληροφορίας και την τεχνολογία της πληροφορικής στο σήμερα. Θα υποστηρίξω ότι η ψηφιακή εργασία, ως το νεότερο σύνορο της καπιταλιστικής καινοτομίας και εκμετάλλευσης, παίζει κεντρικό ρόλο στις δομές του σύγχρονου ιμπεριαλισμού. Πατώντας πάνω σε αυτές τις κλασικές έννοιες, η ανάλυσή μου δείχνει ότι στον νέο ιμπεριαλισμό οι βιομηχανίες της πληροφορικής αποτελούν έναν από τους πιο συγκεντροποιημένους οικονομικούς τομείς, ότι η υπερ-βιομηχανοποίηση, η χρηματιστικοποίηση και η ανάπτυξη της κοινωνίας της πληροφορίας πάνε μαζί, ότι οι πολυεθνικές εταιρείες πληροφορικής βασίζονται σε εθνικά κράτη, αλλά λειτουργούν σε παγκόσμιο επίπεδο και ότι η τεχνολογία της πληροφορικής έχει μετατραπεί σε μέσο πολέμου.[1]

Ορίζοντας τον Ιμπεριαλισμό

Στο "εκλαϊκευμένο σκιαγράφημά" του, όπως υποτιτλίζει το έργο του ο Λένιν, ορίζει τον ιμπεριαλισμό ως καπιταλισμό στο στάδιο εκείνο της ανάπτυξης, στο οποίο έχει καθιερωθεί η κυριαρχία των μονοπωλίων και του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, η εξαγωγή κεφαλαίου έχει αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία, έχει αρχίσει η διάσπαση του κόσμου μεταξύ των διεθνών τραστ, έχει ολοκληρωθεί η διαίρεση του συνόλου των εδαφών της υφηλίου μεταξύ των μεγαλύτερων καπιταλιστικών δυνάμεων[2].

Ο Μπουχάριν και ο Πρεομπραζένσκι αντιλαμβάνονταν τον ιμπεριαλισμό ως «την πολιτική των κατακτήσεων που επιδιώκει το χρηματοοικονομικό κεφάλαιο στον αγώνα του για την εξεύρεση αγορών πηγών πρώτων υλών και τόπους όπου μπορεί να επενδυθεί κεφάλαιο»[3]. Ο Μπουχάριν, σύγχρονος του Λένιν και εκδότης της Πράβντα από το 1917 έως το 1929, κατέληξε σε συμπεράσματα όμοια με τον Λένιν όσων αφορά τα βασικά χαρακτηριστικά του ιμπεριαλισμού, ορίζοντας τον ιμπεριαλισμό ως ένα «προϊόν του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού» και υποστηρίζοντας ότι «το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο δεν μπορεί να ακολουθήσει άλλη πολιτική από τον ιμπεριαλισμό»[4].

Για τον Μπουχάριν, ο ιμπεριαλισμός είναι αναγκαστικά μια μορφή κρατικού καπιταλισμού, δύσκολη έννοια να εφαρμοστεί στο πλαίσιο του νεοφιλελευθερισμού, ο οποίος βασίζεται περισσότερο στην παγκόσμια κυριαρχία των εταιρειών παρά από των εθνών-κρατών. Έβλεπε τα έθνη ως «κρατικο-καπιταλιστικά τραστ», κλειδωμένα σε έναν «παγκόσμιο αγώνα» που οδηγεί σε παγκόσμιους πολέμους[5]. Για τον Μπουχάριν, ο ιμπεριαλισμός είναι απλώς «η έκφραση του ανταγωνισμού» μεταξύ αυτών των τραστ, που στοχεύουν στο «να συγκεντρώσουν και να συγκεντροποιήσουν κεφαλαίο στα χέρια τους»[6]. Ο Λένιν, αντιθέτως, έγραψε ότι «ένα βασικό χαρακτηριστικό του ιμπεριαλισμού είναι η αντιπαλότητα μεταξύ διαφόρων μεγάλων δυνάμεων στην προσπάθεια τους να επιτύχουν την ηγεμονία, δηλαδή την κατάκτηση επικράτειας, όχι απαραίτητα άμεσα για τον εαυτό τους, όσο για να αποδυναμώσουν τον αντίπαλο και να υπονομεύσουν την δική του ηγεμονία του»[7]. Η διατύπωση του Λένιν για έναν ανταγωνισμό μεταξύ των «μεγάλων δυνάμεων» είναι πιο προσεκτική από την αντίληψη του Μπουχάριν σχετικά με τα τραστ των καπιταλιστών εντός του κράτους, διότι περιλαμβάνει τόσο επιχειρήσεις όσο και κράτη.

Εν τω μεταξύ, για τη Ρόζα Λούξεμπουργκ ο ιμπεριαλισμός είναι η βίαιη γεωγραφική και πολιτική επέκταση της συσσώρευσης κεφαλαίου, η

ανταγωνιστική πάλη για αυτό που παραμένει ανοιχτό από το μη καπιταλιστικό περιβάλλον .... Με την υψηλή ανάπτυξη των καπιταλιστικών χωρών και τον όλο και πιο έντονο ανταγωνισμό τους στην απόκτηση μη καπιταλιστικών περιοχών, ο ιμπεριαλισμός μεγαλώνει σε ανομία και βία, τόσο στην επιθετικότητα έναντι του μη καπιταλιστικού κόσμου όσο και στις όλο και πιο σοβαρές συγκρούσεις μεταξύ των ανταγωνιζόμενων καπιταλιστικών χωρών. Όμως, όσο πιο βίαια, αδίστακτα και συντεταγμένα επιφέρει ο ιμπεριαλισμός την παρακμή των μη καπιταλιστικών πολιτισμών, τόσο ταχύτερα τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια της καπιταλιστικής συσσώρευσης[8].

Η Λούξεμπουργκ επιχειρηματολογεί για το στόχο του κεφαλαίου να επεκτείνει την εκμετάλλευση παγκόσμια, να «κινητοποιήσει την παγκόσμια εργατική δύναμη χωρίς περιορισμούς, με στόχο να χρησιμοποιήσει όλες τις παραγωγικές δυνάμεις της υφηλίου»[9].

Ανεξάρτητα από τις διαφορές τους, και οι τρείς, ο Λένιν, ο Μπουχάριν και η Λούξεμπουργκ, συμμερίζονται την πεποίθηση ότι ο ιμπεριαλισμός είναι «η τελική φάση του καπιταλισμού»[10] ή μια μορφή «καπιταλισμού σε παρακμή»[11] και ότι κατά συνέπεια η «καταστροφή της αστικής τάξης είναι αναπόφευκτη»[12]. Τέτοιες δηλώσεις δεν αντικατοπτρίζουν μόνο την πολιτική αισιοδοξία των επαναστατών της εποχής, αλλά και μια στρουκτουραλιστική και λειτουργική αντίληψη του καπιταλισμού που θεωρούσε αναπόφευκτη την παρακμή του συστήματος. Πράγματι, γράφουν την ίδια περίοδο με το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου, το οποίο έμελλε να ακολουθηθεί μετά από μια μικρή περίοδο ευημερίας από τη Μεγάλη Ύφεση και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο- μια πραγματικότητα που πρόσφερε αρκετή στήριξη στα επιχειρήματά τους για την παγκόσμια αστάθεια του συστήματος. Εκατό χρόνια μετά όμως, ο καπιταλισμός συνεχίζει. Αλλά ενώ μπορεί να έχει πάρει νέες μορφές, ο καπιταλισμός μπορεί ακόμα να χαρακτηριστεί ως ιμπεριαλισμός και συνεχίζει να αντιμετωπίζει μεγάλα ξεσπάσματα εξ’ αιτίας των εγγενών τάσεων του να προκαλεί κρίσεις.[13]

Εργασία και ιμπεριαλισμός

Και οι τρεις, ο Λένιν, ο Μπουχάριν και η Λούξεμπουργκ, αντιλαμβάνονταν τον διεθνή καταμερισμό της εργασίας ως κεντρικό στοιχείο του ιμπεριαλισμού. Ο Λένιν χρησιμοποιεί την έννοια του καταμερισμού της εργασίας αναφερόμενος στη διαίρεση μεταξύ των βιομηχανιών στις οποίες συγκεκριμένες τράπεζες επικεντρώνουν τις επενδυτικές τους δραστηριότητες[14]. Βλέπει την εξαγωγή κεφαλαίου, σε αντίθεση με την εξαγωγή αγαθών, ως ένα κρίσιμο χαρακτηριστικό του ιμπεριαλισμού:

Όσο ο καπιταλισμός παραμένει αυτό που είναι, το πλεόνασμα κεφαλαίου θα χρησιμοποιηθεί όχι για να αυξηθεί το βιοτικό επίπεδο των μαζών μίας χώρας, μια και αυτό θα σήμαινε μείωση των κερδών για τους καπιταλιστές, αλλά με σκοπό την αύξηση των κερδών από την εξαγωγή κεφαλαίου στο εξωτερικό προς τις αναπτυσσόμενες χώρες. Σε αυτές τα κέρδη είναι συνήθως υψηλά, επειδή το κεφάλαιο είναι σπάνιο, η τιμή της γης σχετικά χαμηλή, οι μισθοί χαμηλοί, [και] οι πρώτες ύλες φθηνές[15].

Ομοίως, ο Μπουχάριν, βασιζόμενος στον Μαρξ, ισχυρίστηκε ότι ένας κοινωνικός καταμερισμός της εργασίας μεταξύ πόλης και υπαίθρου καθώς και μεταξύ επιχειρήσεων, κλάδων, οικονομικών υποδιαιρέσεων και εθνών - ο διεθνής καταμερισμός της εργασίας - αποτελεί καθοριστικό στοιχείο του καπιταλισμού[16]. Αυτή η διαίρεση βασίζεται εν μέρει σε φυσικά (για παράδειγμα, το «κακάο μπορεί να παραχθεί μόνο σε τροπικές χώρες»[17]) και εν μέρει σε κοινωνικά αίτια, στην «άνιση ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων», η οποία «δημιουργεί διαφορετικά οικονομικά μοντέλα και διαφορετικές σφαίρες παραγωγής, επεκτείνοντας έτσι το πεδίο το διεθνούς κοινωνικού καταμερισμού της εργασίας[18]… Η εργατική δύναμη κάθε μεμονωμένης χώρας γίνεται μέρος αυτής της παγκόσμιας κοινωνικής εργασίας μέσω της ανταλλαγής που λαμβάνει χώρα σε διεθνή κλίμακα» [19]. Λαμβάνοντας υπόψη την παγκόσμια αγορά και την άνιση παραγωγικότητα, οι λιγότερο παραγωγικές χώρες αναγκάζονται να πουλούν εμπορεύματα τιμές χαμηλότερες από την αξία τους για να μπορέσουν να ανταγωνιστούν, πράγμα που οδηγεί σε ένα σύστημα άνισων συναλλαγών.

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ στην έννοια που έδωσε η ίδια στον ιμπεριαλισμό, επικέντρωσε την προσοχή της στις «σχέσεις μεταξύ καπιταλιστικού και μη καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής», στις οποίες

κυριαρχικές μέθοδοι είναι η αποικιοκρατική πολιτική, ένα διεθνές σύστημα δανεισμού- η πολιτική των σφαιρών επιρροής- και ο πόλεμος. Η επιβολή, η απάτη, η καταπίεση, η λεηλάτηση χρησιμοποιούνται ανοιχτά χωρίς καμία απόπειρα απόκρυψης και χρειάζεται προσπάθεια για να ανακαλύψει κανείς, μέσα σε αυτή την αλληλεπίδραση πολιτικής βίας και ανταγωνισμών ισχύος, τους βλοσυρούς νόμους της οικονομικής διαδικασίας[20].

Για τη Λούξεμπουργκ, οι διεθνείς σχέσεις του ιμπεριαλισμού απαιτούν καταλήστευση και εκμετάλλευση της εργασίας: «Το κεφάλαιο χρειάζεται τα μέσα παραγωγής και την εργατική δύναμη ολόκληρης της υφηλίου για την αδιάκοπη συσσώρευση του». Συνεπώς, «δεν μπορεί να τα καταφέρει χωρίς τους φυσικούς πόρους και την εργατική δύναμη όλων των χωρών ... “ιδρώτας, αίμα και βρωμιά σε κάθε πόρο από το κεφάλι μέχρι τα δάχτυλα” χαρακτηρίζει όχι μόνο τη γέννηση του κεφαλαίου αλλά και την πρόοδό του στον κόσμο σε κάθε του βήμα»[21].

Αν και ο Λένιν, ο Μπουχάριν και η Λούξεμπουργκ διέφεραν πολιτικά από πολλές απόψεις πάνω στο ζήτημα του ιμπεριαλισμού, ειδικά σε θέματα σχετικά με τον ρόλο του εθνικισμού στους ταξικούς αγώνες και την απελευθέρωση, την εθνική αυτοδιάθεση και τη χρήση ξένων αγορών στον καπιταλισμό, είναι σαφές ότι και για τους τρεις θεωρητικούς η περιφέρεια δεν είναι απλώς πηγή πρώτων υλών και αγορά για την πώληση εμπορευμάτων αλλά κομμάτι ενός διεθνούς καταμερισμού εργασίας[22].Ως κομμάτι αυτού του καταμερισμού, η εκμετάλλευση των εργατών στην περιφέρεια επιτρέπει την εξαγωγή και οικειοποίηση πλεονάσματος από τις μεγάλες επιχειρήσεις.

Ο διεθνής καταμερισμός της ψηφιακής εργασίας

Οι παγκόσμιες επικοινωνίες, με τη μορφή του τηλέγραφου και των διεθνών πρακτορείων ειδήσεων, έπαιξαν ήδη ρόλο στον ιμπεριαλισμό από την εποχή του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου, συμβάλλοντας στην οργάνωση και τον συντονισμό του εμπορίου, των επενδύσεων, της συσσώρευσης, της εκμετάλλευσης και του πολέμου[23]. Εκατό χρόνια αργότερα, ποιοτικά διαφορετικά μέσα πληροφόρησης και επικοινωνίας όπως οι υπερυπολογιστές, το διαδίκτυο, οι φορητοί υπολογιστές, τα tablet, τα κινητά τηλέφωνα και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν κάνει την εμφάνισή τους. Αλλά όπως ακριβώς και η εργασία των εργατών στην περιφέρεια κατά τα πρώιμα στάδια του ιμπεριαλισμού, η παραγωγή της πληροφορίας και της τεχνολογίας της πληροφορικής αποτελεί μέρος ενός διεθνούς καταμερισμού εργασίας, που συνεχίζει να διαμορφώνει τρόπους παραγωγής, διανομής και κατανάλωσης[24].

Οι θεωρητικοί της κριτικής θεωρίας εισήγαγαν την δεκαετία του ’80 την έννοια του νέου διεθνούς καταμερισμού της εργασίας για να τονίσουν ότι οι αναπτυσσόμενες χώρες είχαν γίνει φτηνές πηγές μεταποιητικής εργασίας και να παρακολουθήσουν την άνοδο των πολυεθνικών εταιρειών[25]. Στο βιβλίο τους «Κρίση χωρίς τέλος», ο Τζον Μπέλαμι Φόστερ και ο Ρόμπερτ Μακ Τσίσνεϊ αναλύουν την αύξηση των πολυεθνικών ως την προσπάθεια του κεφαλαίου να ξεπεράσει τη μακροπρόθεσμη οικονομική στασιμότητα και να επιτύχει παγκόσμια μονοπωλιακά κέρδη[26]. Οι πολυεθνικές στοχεύουν να μειώσουν το μερίδιο των μισθών σε παγκόσμιο επίπεδο και να αυξήσουν τα κέρδη τους, εγκαθιστώντας ένα σύστημα παγκόσμιου ανταγωνισμού μεταξύ των εργαζομένων. Η συνέπεια είναι μια παγκόσμια αύξηση της εκμετάλλευσης που ο οι δυο τους, βασιζόμενοι στο έργο του Stephen Hymer, αποκαλούν «στρατηγική διαίρεσης και διακυβέρνησης»[27].

Ο Πίνακας 1 παρουσιάζει συγκριτικά στοιχεία για τις 2.000 μεγαλύτερες πολυεθνικές εταιρείες παγκοσμίως, για τα έτη 2004 και 2014. Τα έσοδα αυτών των εταιρειών αντιπροσώπευαν πάνω από το 50% του παγκόσμιου ΑΕΠ, πράγμα που δείχνει ότι οι πολυεθνικές ανταγωνίζονται για το μονοπώλιο σε παγκόσμιο επίπεδο. Και στα δύο αυτά χρόνια, σχεδόν τα τρία τέταρτα του ενεργητικού τους σε πάγιο κεφάλαιο εξαγόταν από χρηματοπιστωτικές δραστηριότητες - χρηματοδοτήσεις, ασφάλιση, ακίνητα - γεγονός που επιβεβαιώνει τον ισχυρισμό των Φόστερ και Μακ Τσίσνεϊ, ότι μπορούμε να μιλάμε με ακρίβεια για ένα σύστημα παγκόσμιου μονοπωλιακού χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού[28]. Παρ’ όλα αυτά, το εν λόγω ενεργητικό περιλαμβάνει επίσης σημαντικά μερίδια στις βιομηχανίες μεταφορών (υποδομές μεταφορών, πετρέλαιο και φυσικό αέριο, οχήματα), στην παραγωγή και στην πληροφορική (από τα τηλεπικοινωνιακά εξαρτήματα, λογισμικά και ημιαγωγούς έως τη διαφήμιση, το διαδίκτυο, τις εκδόσεις και τις εκπομπές). Όλα αυτά δείχνουν ότι σε διαφορετικές κλίμακες, ο παγκόσμιος καπιταλισμός δεν στοχεύει μόνο στον μονοπωλιακό χρηματοπιστωτικό καπιταλισμό, αλλά και στον μονοπωλιακό καπιταλισμό στον τομέα των μεταφορών, τον μονοπωλιακό υπερ-βιομηχανικό καπιταλισμό και τον μονοπωλιακό πληροφοριακό καπιταλισμό[29].

Πίνακας 1. Συγκριτικός πίνακας των 2000 μεγαλύτερων πολυεθνικών εταιρειών, 2004-2014

Μια σημαντική αλλαγή μεταξύ του 2004 και του 2014 ήταν η αύξηση των κινεζικών πολυεθνικών, των οποίων τα μερίδια των περιουσιακών στοιχείων, των εσόδων και των κερδών αυξήθηκαν δραματικά. Οι ευρωπαϊκές και βορειοαμερικανικές πολυεθνικές εταιρείες δεν ελέγχουν πλέον τα τρία τέταρτα, αλλά τα δύο τρίτα του παγκόσμιου κεφαλαίου, πράγμα που σημαίνει ότι εξακολουθούν παρ’ όλα αυτά να κυριαρχούν. Το ότι οι κινεζικές πολυεθνικές παίζουν σημαντικότερο ρόλο δεν σηματοδοτεί θεμελιώδη τομή, αλλά μάλλον δείχνει ότι η Κίνα μιμείται τον καπιταλισμό του δυτικού τύπου, προς την εμφάνιση ενός «καπιταλισμού με κινεζικά χαρακτηριστικά».

Ο νέος διεθνής καταμερισμός της εργασίας βρίσκεται στην καρδιά της πληροφορικής και της ψηφιακής οικονομίας που παράγει τεχνολογίες πληροφοριών και επικοινωνίας (ΤΠΕ) καθώς και πληροφορία καθ’ εαυτή. Οι διάφορες μορφές φυσικής εργασίας παράγουν τεχνολογίες πληροφοριών οι οποίες στη συνέχεια χρησιμοποιούνται από τους εργαζόμενους των μέσων ενημέρωσης και της βιομηχανίας του πολιτισμού για να δημιουργήσουν ψηφιακό υλικό, όπως μουσική, ταινίες, δεδομένα, στατιστικά στοιχεία, πολυμέσα, εικόνες, βίντεο, κινούμενα σχέδια, κείμενα και άρθρα. Συνεπώς, η τεχνολογία και το παραγόμενο υλικό αλληλοσυνδέονται διαλεκτικά, έτσι ώστε η οικονομία της πληροφορίας να είναι ταυτόχρονα φυσική και μη φυσική. Η οικονομία της πληροφορίας δεν αποτελεί εποικοδόμημα ούτε είναι και άυλη, αλλά μάλλον μια συγκεκριμένη μορφή της οργάνωσης των παραγωγικών δυνάμεων που διασχίζει το χάσμα μεταξύ βάσης και εποικοδομήματος.

Το σχήμα 1 δείχνει ένα μοντέλο των κυριότερων διαδικασιών παραγωγής που εμπλέκονται στον διεθνή καταμερισμό της ψηφιακής εργασίας. Κάθε στάδιο παραγωγής περιλαμβάνει ανθρώπινα υποκείμενα (S) που χρησιμοποιούν τεχνολογίες εργασίας (Τ) σε αντικείμενα εργασίας (Ο), παράγοντας ένα νέο προϊόν. Το ίδιο το θεμέλιο της παγκόσμιας ψηφιακής εργασίας είναι ο γεωργικός κύκλος εργασίας με βάση τον οποίο οι ανθρακωρύχοι εξορύσσουν μεταλλεύματα. Αυτά τα ορυκτά μετατρέπονται σε αντικείμενα στο επόμενο στάδιο παραγωγής, καθώς μετατρέπονται σε στοιχεία ΤΠΕ, τα οποία με τη σειρά τους εισέρχονται στον επόμενο εργασιακό κύκλο ως αντικείμενα: οι εργαζόμενοι στη συναρμολόγηση κατασκευάζουν τεχνολογίες ψηφιακών μέσων χρησιμοποιώντας στοιχεία ΤΠΕ ως εισροές. Το αποτέλεσμα όλων αυτών των εργασιών είναι οι τεχνολογίες ψηφιακών μέσων, οι οποίες διαχειρίζονται την παραγωγή, τη διανομή, την κυκλοφορία και την κατανάλωση διαφόρων τύπων πληροφοριών.

Σχήμα 1: Ο διεθνής καταμερισμός της ψηφιακής εργασίας

Με τον όρο «ψηφιακή εργασία», επομένως, δεν εννοούμε μόνο την παραγωγή ψηφιακού περιεχομένου. Πρόκειται για μια κατηγορία που καλύπτει μάλλον το σύνολο του τρόπου της ψηφιακής παραγωγής, ένα δίκτυο γεωργικών, βιομηχανικών και πληροφοριακών εργασιών που επιτρέπει την ύπαρξη και χρήση ψηφιακών μέσων. Τα υποκείμενα (S) που εμπλέκονται στον ψηφιακό τρόπο παραγωγής -ανθρακωρύχοι, μεταποιητές, συναρμολογητές και εργαζόμενοι στον τομέα των πληροφοριών- βρίσκονται σε συγκεκριμένες παραγωγικές σχέσεις. Επομένως, αυτό που ορίζεται ως S στο σχήμα 1 είναι στην πραγματικότητα μια σχέση S1–S2 μεταξύ των διαφορετικών αυτών υποκειμένων ή ομάδων υποκειμένων.

Σήμερα, οι περισσότερες από αυτές τις ψηφιακές σχέσεις παραγωγής διαμορφώνονται από τη μισθωτή εργασία, τη δουλεία, την απλήρωτη εργασία, την επισφαλή εργασία και την αυτοαπασχόληση, καθιστώντας το διεθνή καταμερισμό της ψηφιακής εργασίας ένα τεράστιο και σύνθετο δίκτυο αλληλοσυνδεόμενων, παγκόσμιων διεργασιών εκμετάλλευσης. Αυτά κυμαίνονται από τους σκλάβους ανθρακωρύχους του Κονγκό που εξορύσσουν μεταλλεύματα για την κατασκευή των συστατικών μερών των ΤΠΕ, τους υπερ-εκμεταλλεύσιμους μισθωτούς στα εργοστάσια της Foxconn και τους χαμηλόμισθους μηχανικούς λογισμικού στην Ινδία, στους υπεραμειβόμενους μηχανικούς λογισμικού της Google και άλλων δυτικών εταιρειών, τους επισφαλώς αυτοαπασχολούμενους που δημιουργούν και διαδίδουν κουλτούρα και τους εργάτες στα ηλεκτρονικά απόβλητα που αποσυναρμολογούν τις ΤΠΕ, εκθέτοντας τον εαυτό τους σε τοξικά υλικά.

Ας δούμε ένα παράδειγμα ψηφιακής εργασίας. Το 2015, σύμφωνα με τον κατάλογο Fortune των μεγαλύτερων πολυεθνικών εταιρειών, η Apple ήταν η δωδέκατη μεγαλύτερη εταιρεία παγκοσμίως[30].Τα κέρδη της αυξήθηκαν από 37 δισεκατομμύρια δολάρια το 2013 σε 39,5 δισεκατομμύρια δολάρια το 2014 και 44,5 δισεκατομμύρια δολάρια το 2015[31]. Αυτή τη χρονιά, το iPhone ανερχόταν στο 56% των πωλήσεων της εταιρείας, τα iPad σε 17%, τα Mac σε 13% και τα iTune, το λογισμικό και άλλες υπηρεσίες σε 10%[32]. Η εργασία των κινέζων εργατών που ασχολούνται στην κατασκευή ενός iPhone αποτελούσαν μόνο το 1,8% της τιμής του iPhone, ενώ τα κέρδη της Apple από τις πωλήσεις του iPhone ήταν 58,5% και οι προμηθευτές της Apple, όπως η ταϊβανέζικη εταιρεία Foxconn, κέρδισαν από αυτό 14,3%[33]. Έτσι, το iPhone 6 Plus δεν κοστίζει 299 δολάρια λόγω του κόστους εργασίας, αλλά μάλλον επειδή για κάθε τηλέφωνο, η Apple κερδίζει κατά μέσο όρο 175 δολάρια και η Foxconn 43 δολάρια, ενώ οι εργαζόμενοι που συναρμολογούν τα τηλέφωνα σε ένα εργοστάσιο της Foxconn λαμβάνουν μόλις 5 δολάρια. Το υψηλό κόστος των iPhone και άλλων προϊόντων είναι συνέπεια ενός υψηλού ποσοστού κέρδους και ενός υψηλού ποσοστού εκμετάλλευσης-άμεσα αποτελέσματα του διεθνούς καταμερισμού της ψηφιακής εργασίας. Η Κίνα είναι, όπως γράφουν οι Φόστερ και ΜακΤσίσνεϊ, «ο παγκόσμιος κόμβος συναρμολόγησης» σε ένα σύστημα «παγκόσμιου αρμπιτράζ της εργασίας και ... υπερεκμετάλλευσης»[34].

Σύμφωνα με τη λίστα Fortune των 500 μεγαλύτερων εταιρειών παγκοσμίως, η Foxconn είναι ο τρίτος μεγαλύτερος εταιρικός εργοδότης στον κόσμο, με περισσότερους από ένα εκατομμύριο εργαζόμενους, κυρίως από νέοι μετανάστες από την ύπαιθρο[35]. Η Foxconn συναρμολογεί τα iPad, iMac, iPhone και το Amazon Kindle, καθώς και κονσόλες βιντεοπαιχνιδιών των Sony, Nintendo και Microsoft. Όταν δεκαεφτά εργαζόμενοι της Foxconn προσπάθησαν να αυτοκτονήσουν μεταξύ Ιανουαρίου και Αυγούστου του 2010, οι περισσότεροι με επιτυχία, το ζήτημα των απάνθρωπων συνθηκών εργασίας στην κινεζική βιομηχανία της πληροφορικής άρχισε να προσελκύει ευρύτερη προσοχή. Ένας αριθμός ακαδημαϊκών μελετών έχουν καταγράψει από τότε την καθημερινή πραγματικότητα στα εργοστάσια της Foxconn, όπου οι εργαζόμενοι πρέπει να υπομένουν τις χαμηλές αμοιβές, τις πολλές ώρες και τις συχνές μεταβολές στα προγράμματα εργασίας τους, τα ανεπαρκή μέτρα προστασίας, τα υπερπλήρη καταλύματα που μοιάζουν με φυλακές, τα ξεπουλημένα συνδικάτα που ελέγχονται από τους αξιωματούχους της εταιρείας και που οι εργαζόμενοι θεωρούν αναξιόπιστα, τις απαγορεύσεις της επικοινωνίας και της ομιλίας κατά τη διάρκεια της εργασίας, τους ξυλοδαρμούς και την παρενόχληση από τους φύλακες και το αηδιαστικό φαγητό[36].

Την ίδια στιγμή, η Apple διατυμπανίζει στην Έκθεση Προόδου για την Υπευθυνότητα Προμηθευτών της του 2014 ότι η εταιρεία απαιτεί από τους "προμηθευτές της να επιτυγχάνουν κατά μέσο όρο 95% συμμόρφωση με το ανώτατο 60 ώρες εργασίας τη βδομάδα"[37]. Η Σύμβαση C030 της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας σχετικά με το ωράριο εργασίας συνιστά ένα ανώτατο όριο σαράντα οκτώ ώρες ανά εργάσιμη εβδομάδα και όχι περισσότερες από οκτώ ώρες την ημέρα. Το γεγονός ότι η Apple υπερηφανεύεται για την επιβολή μιας εξηντάωρης εβδομαδιαίας εργασίας για στην αλυσίδα εφοδιασμού της δείχνει ότι ο σύγχρονος ιμπεριαλιστικός διεθνής καταμερισμός της ψηφιακής εργασίας δεν είναι απλώς εκμεταλλευτικός αλλά και αποτελεσματικά ρατσιστικός: η Apple θεωρεί ότι για τους ανθρώπους στην Κίνα, οι εξήντα ώρες εργασίας είναι ένα κατάλληλο στάνταρ.

Η έκθεση της Apple για το 2014 υποστηρίζει επίσης ότι η εταιρεία έχει ελέγξει τις συνθήκες εργασίας των περισσότερων από ένα εκατομμύριο εργαζομένων. Ωστόσο, αυτοί οι έλεγχοι δεν διεξάγονται ανεξάρτητα και ούτε τα αποτελέσματά τους αναφέρονται ανεξάρτητα. Από τη στιγμή που η Apple δεν βασίζεται σε ανεξάρτητες εταιρικές οργανώσεις όπως οι Φοιτητές και Πανεπιστημιακοί ενάντια στην Εταιρική Εκμετάλλευση (Students And Sholars against Corporate Misbehavior - SACOM), οι εκθέσεις της πρέπει να θεωρούνται εγγενώς προκατειλημμένες: οι εργαζόμενοι που γίνονται αντικείμενα έρευνας από τους ίδιους τους εργοδότες τους σίγουρα δεν θα αναφέρουν τις καταγγελίες τους, αν δεν θέλουν να χάσουν τις δουλειές τους.

Όσο για τις πολυάριθμες παραβιάσεις των εργασιακών δικαιωμάτων που αναφέρονται παραπάνω, το ύφος και η γλώσσα της έκθεσης αφήνουν να εννοηθεί ότι το πρόβλημα βρίσκεται στους προμηθευτές και στις τοπικές αρχές: «Οι προμηθευτές μας πρέπει να τηρούν τα αυστηρά πρότυπα του Κώδικα Συμπεριφοράς του Προμηθευτή της Apple και κάθε χρόνο ανεβάζουμε τον πήχη των απαιτήσεών μας ... Ελέγχουμε όλους τους προμηθευτές τελικής συναρμολόγησης κάθε χρόνο». Η έκθεση δεν θα μπορούσε ποτέ να αναγνωρίσει ότι η συμπεριφορά αυτή εκπορεύεται από την ανάγκη των ίδιων των πολυεθνικών να παράγουν φτηνά και γρήγορα. Η ιδεολογική στρατηγική της Apple αποσπά την προσοχή από δική της ευθύνη για την εκμετάλλευση των Κινέζων εργατών.

Συμπέρασμα: Ιδεολογία και Αντίσταση

Η Apple έχει προωθήσει το iPhone 5 ως υπέρ της «πολυχρωμίας» και το iPhone 6 ως «μεγαλύτερο από το μεγάλο». Τέτοιου είδους συνθήματα υποδηλώνουν ότι η επανάσταση της ψηφιακής τεχνολογίας έχει δημιουργήσει μια νέα και καλύτερη κοινωνία που ωφελεί όλους. Παρόμοιες ιδεολογικές υποσχέσεις και αξιώσεις προωθούνται για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το cloud computing, τα bigdata, το crowd sourcing και τα υπόλοιπα παρόμοια φαινόμενα. Τέτοιοι ισχυρισμοί αποτελούν μορφές τεχνολογικού φετιχισμού που υποθέτουν ότι η τεχνολογία από τη φύση της προωθεί μια καλή κοινωνία χωρίς να αναλύει τις κοινωνικές σχέσεις των οποίων είναι μέρος. Στον τεχνολογικό φετιχισμό, όπως ακριβώς έγραψε ο Μαρξ για τον κλασικό φετιχισμό των αγαθών, η «σαφής κοινωνική σχέση μεταξύ των ίδιων των ανθρώπων» παίρνει «τη φαντασιακή μορφή μιας σχέσης μεταξύ πραγμάτων»[38].

Αντιμετωπίζοντας τον διεθνή καταμερισμό της ψηφιακής εργασίας με τις κλασσικές έννοιες του ιμπεριαλισμού του Λένιν, της Λούξεμπουργκ και του Μπουχάριν, μας βοηθά να αποκαλύψουμε αυτόν τον τεχνολογικό φετιχισμό. Το παράδειγμα της Apple δείχνει ότι η ψηφιακή τεχνολογία και οι ιδεολογίες που την πλαισιώνουν στη διαφήμιση και την πολιτική συγκαλύπτονται από τη γοητεία του νέου που αγνοεί αναγκαστικά τη συνέχιση της παγκόσμιας εκμετάλλευσης.

Η Apple επιτυγχάνει υψηλά κέρδη στον διεθνή καταμερισμό της ψηφιακής εργασίας με την εξωτερική ανάθεση της μεταποιητικής εργασίας στην Κίνα, όπου η δυτική στρατηγική της «εξαγωγής κεφαλαίου» επιτυγχάνει υψηλά κέρδη, επειδή οι μισθοί είναι χαμηλοί και ο ρυθμός εκμετάλλευσης υψηλός[39]. Η εκμετάλλευση των εργαζομένων στη Foxconn, την Pegatron και άλλες εταιρίες δείχνει ότι «ο ιδρώτας το αίμα και η βρωμιά σε κάθε πόρο από το κεφάλι μέχρι το δάκτυλο χαρακτηρίζει όχι μόνο τη γέννηση του κεφαλαίου, αλλά και την πρόοδό του στον κόσμο σε κάθε του βήμα»[40]. Μέσα από όλα αυτά, οι αναλύσεις του Λένιν και της Λούξεμπουργκ παραμένουν τόσο αληθινές στον εικοστό πρώτο αιώνα όσο και πριν εκατό χρόνια.

Οι Φόστερ και Μακ Τσίσνεϊ υποστηρίζουν ότι οι «αντιθέσεις του καπιταλισμού με κινεζικά χαρακτηριστικά» περιλαμβάνουν την υπερεπένδυση στον τομέα των κατασκευών και την αστική ακίνητη περιουσία, χαμηλή κατανάλωση, ακραία εκμετάλλευση, αυξανόμενη ανισότητα, αχρησιμοποίητες υποδομές, διακρίσεις ενάντια των εργατών-μεταναστών προερχόμενων από τις αγροτικές περιοχές, ρύπανση και περιβαλλοντική υποβάθμιση[41]. Ωστόσο, οι αναφορές των μέσων ενημέρωσης στη Δύση για την Κίνα τείνει να αγνοεί την ενεργή πολιτική κουλτούρα της χώρας των εργατικών και κοινωνικών αγώνων που απορρέουν από αυτές ακριβώς τις αντιφάσεις. Σύμφωνα με στοιχεία του Εργατικού Δελτίου της Κίνας, 1.276 απεργίες έλαβαν χώρα στην Κίνα το 2014[42]. Η Κίνα δεν είναι μονολιθική, είναι μία κοινωνία με δραστήριους και έντονους αγώνες της εργατικής τάξης κατά της εκμετάλλευσης. Τον Οκτώβριο του 2014 και μετά από τις εργατικές αναταραχές του Ιουνίου του ίδιου χρόνου, χίλιοι εργαζόμενοι προχώρησαν σε απεργία για αυξήσεις μισθών στο εργοστάσιο της Foxconn στο Chongqing[43].

Ο βραχυπρόθεσμος και μεσοπρόθεσμος στόχος των αγώνων της «ψηφιακής» εργατικής τάξης θα πρέπει να είναι ο σχηματισμός εταιρειών που ελέγχονται από τους εργαζόμενους στην ψηφιακή βιομηχανία και τη βιομηχανία του πολιτισμού σε όλα τα επίπεδα της παραγωγής και σε ολόκληρο τον πλανήτη ανεξάρτητα από το αν διαταράσσει τη λειτουργία των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, την ανεξάρτητη οικονομία, την εξόρυξη ορυκτών ή τη συναρμολόγηση. Μακροπρόθεσμα, ο στόχος θα πρέπει να είναι η υπέρβαση της καπιταλιστικής οργάνωσης σε αυτές τις σφαίρες, μαζί με την ίδια την καπιταλιστική κοινωνία. Το ζήτημα του ρόλου που πρέπει να διαδραματίσει η εθνική ή διεθνής διάσταση των κοινωνικών αγώνων ενάντια στον ψηφιακό καπιταλισμό είναι θέμα στρατηγικών πολιτικών συζητήσεων. Σε μια επιστολή του 1867 προς τη Διεθνή Ένωση των Εργατών, ο Μαρξ υποστήριξε ότι «για να αντιταχθούν στους εργάτες τους, οι εργοδότες είτε φέρνουν εργάτες από το εξωτερικό είτε μεταφέρουν την παραγωγή σε χώρες που υπάρχει φθηνό εργατικό δυναμικό»[44]. Είναι τόσο αλήθεια στο σήμερα όσο ήταν και τότε, το ότι εάν η «εργατική τάξη επιθυμεί να συνεχίσει τον αγώνα της έχοντας κάποιες πιθανότητες επιτυχίας», τότε η μόνη απάντηση στην παγκόσμια καπιταλιστική κυριαρχία είναι ότι «οι εθνικές οργανώσεις θα πρέπει να γίνουν διεθνείς»[45].

Πηγή: Monthly Review

Μετάφραση: Νάσια Πλιακογιάννη

Αρχική δημοσίευση: antapocrisis.gr

[1]Γιαμιαπιολεπτομερήανάλυση: Christian Fuchs, “Media, War and Information Technology,” in Des Freedman and Daya Kishan Thussu, eds., Media and Terrorism: Global Perspectives (London: Sage, 2012), 47–62; Christian Fuchs, “Critical Globalization Studies: An Empirical and Theoretical Analysis of the New Imperialism,” Science & Society 74, no. 2 (2010): 215–47; Christian Fuchs, “Critical Globalization Studies and the New Imperialism,” Critical Sociology 36, no. 6 (2010): 839–67; and Christian Fuchs, “New Imperialism: Information and Media Imperialism?” Global Media and Communication 6, no. 1 (2010): 33–60.

[2] Vladimir I. Lenin, “Imperialism, the Highest Stage of Capitalism,” in Collected Works, vol. 22 (London: Lawrence and Wishart, 1927), 266–67.

[3] Nikolai Bukharin and Evgenii Preobrazhensky, The ABC of Communism (Monmouth, UK: Merlin Press, 2007 [1920]), 119.

[4] Nikolai Bukharin, Imperialism and World Economy (New York: Monthly Review Press, 1973), 140.

[5]Στο ίδιο, σελ. 158.

[6]Στο ίδιο, σελ. 120-121.

[7] Λένιν, Ιμπεριαλισμός, σελ. 269 (έκδοση αναφέρεται παραπάνω)

[8] Rosa Luxemburg, The Accumulation of Capital (New York: Routledge, 2003 [1913]), 426–27.

[9]Στο ίδιο, σελ. 343.

[10]Στο ίδιο, σελ. 427.

[11]Λένιν, Ιμπεριαλισμός, σελ.300.

[12] Bukharin and Preobrazhensky, ABC of Communism, 143.

[13]Περισσότεραγιαπαράδειγμα: John Bellamy Foster and Robert W. McChesney, The Endless Crisis: How Monopoly-Finance Capitalism Produces Stagnation and Upheaval from the USA to China (New York: Monthly Review Press, 2012); David Harvey, The New Imperialism (Oxford: Oxford University Press, 2003); and Ellen Meiksins Wood, Empire of Capital (London: Verso, 2003).

[14]Λένιν, Ιμπεριαλισμός, σελ. 221-222.

[15]Στο ίδιο, σελ. 241.

[16] Bukharin, Imperialism and World Economy, σελ. 18, 21.

[17]Στο ίδιο, σελ. 19.

[18]Στο ίδιο, σελ. 20.

[19]Στοίδιο, σελ. 22.

[20] Luxemburg, The Accumulation of Capital, σελ. 432.

[21]Στοίδιο, σελ. 345-46, 433.

[22]Βλέπετηνέκθεσητου Paul Mattick του 1935 «ΛούξεμπουργκεναντίoνΛένιν» στο Anti-Bolshevik Communism (Monmouth, UK: Merlin Press, 1978).

[23] Christian Fuchs, Digital Labor and Karl Marx (New York: Routledge, 2014).

[24]Στοίδιο.

[25] Folker Fröbel, Jürgen Heinrichs and Otto Kreye, The New International Division of Labor (Cambridge: Cambridge University Press, 1981).

[26]Foster and McChesney, The Endless Crisis.

[27]Στο ίδιο, σελ. 114-15, 119.

[28]Στοίδιο.

[29]Στοίδιο.

[30]Fortune Global 500 list 2015, available at http://fortune.com.

[31] Apple Inc., 10-K Report 2014. Available at http://sec.gov.

[32]Στοίδιο.

[33] Jenny Chan, Ngai Pun and Mark Selden, “The Politics of Global Production: Apple, Foxconn and China’s New Working Class,” New Technology, Work and Employment 28, no. 2 (2013): 100–15.

[34] Foster and McChesney, The Endless Crisis, σελ. 172.

[35] Christian Fuchs, Culture and Economy in the Age of Social Media (New York: Routledge, 2015).

[36]Βλέπε Jenny Chan, “A Suicide Survivor: The Life of a Chinese Worker,” New Technology, Work and Employment 2, no. 2 (2013): 84–99; Chan, Pun, and Selden, “The Politics of Global Production”; Foster and McChesney, The Endless Crisis, 119–20, 139–40, 173; Ngai Pun and Jenny Chan, “Global Capital, the State, and Chinese Workers: The Foxconn Experience,” Modern China 38, no. 4 (2012): 383–410; Jack L. Qiu, “Network Labor: Beyond the Shadow of Foxconn,” in Larissa Hjorth, Jean Burgess and Ingrid Richardson, eds., Studying Mobile Media: Cultural Technologies, Mobile Communication, and the iPhone (New York: Routledge, 2012), 173–89; Jack L. Qiu, Goodbye iSlave: Rethinking Labor, Capitalism, and Digital Media (Champaign, IL: University of Illinois Press, 2016); and Marisol Sandoval, “Foxconned: Labor as the Dark Side of the Information Age,” tripleC 11, no. 2 (2013): 318–47.

[37] Apple Inc., Supplier Responsibility 2014 Progress Report, http://apple.com.

[38] Karl Marx, Capital, vol. 1 (London: Penguin, 1976), 165.

[39]Λένιν, Ιμπεριαλισμός, σελ. 241.

[40] Λούξεμπουργκ, Η συσσώρευση του κεφαλαίου, σελ. 433.

[41] Foster and McChesney, The Endless Crisis, 157.

[42] Απεργιακός Χάρτης του Εργατικού Δελτίου της Κίνας, http://strikemap.clb.org.hk.

[43] “Thousands of Foxconn Workers Strike Again in Chongqing for Better Wages, Benefits, Κινεζικό Παρατηρητήριο Εργατών, http://chinalaborwatch.org.

[44] Karl Marx, “On the Lausanne Congress,” in MECW, vol. 20 (London: Lawrence and Wishart 1984), σελ. 421–423.

[45]Στο ίδιο, σελ. 422

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Ο κύριος που σφίγγει το χέρι του πρωθυπουργού του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετανιάχου είναι ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, Κυριάκος Μητσοτάκης. 

   Ο ίδιος κύριος αυτός πραγματοποιεί επίσκεψη στο Ισραήλ και στη συνάντηση με τον Νετανιάχου μίλησε για …όλα εκτός από ένα: Τη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού από το κράτος του Ισραήλ. 

   Παραθέτουμε το ενημερωτικό σημείωμα της Νέας Δημοκρατίας για να ψάξετε κι εσείς μήπως εμείς κάναμε λάθος. 

http://www.imerodromos.gr/wp-content/uploads/2018/06/netaniaxou-mitsotakhs-2.png 557w" data-lazy-sizes="(max-width: 300px) 100vw, 300px" width="300" height="270">«Κατά τη διάρκεια της συνάντησης τους, συζήτησαν θέματα διμερούς ενδιαφέροντος εστιάζοντας στους τρόπους με τους οποίους οι δύο χώρες μπορούν να ενισχύσουν τη στρατηγική συνεργασία τους στο εμπόριο, τις επενδύσεις στον τουρισμό και την ενέργεια αλλά και σε άλλους τομείς. Ακόμη, οι δύο ηγέτες υπογράμμισαν το αμοιβαίο ενδιαφέρον που υπάρχει για την κατασκευή του αγωγού EastMed. Ξεχωριστή αναφορά έγινε και στη σημαντική συμβολή του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη στην εμβάθυνση των σχέσεων Ελλάδος και Ισραήλ

Επιπλέον, συζήτησαν για περιφερειακά ζητήματα και συγκεκριμένα για τις εξελίξεις που αφορούν το Ιράν και την πορεία της συμφωνίας για το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης ύστερα και από την απόφαση των ΗΠΑ να αποσυρθούν από αυτήν. Επισημάνθηκε ο αποσταθεροποιητικός ρόλος της Τουρκίας στην περιοχή ενώ υπήρξε αναφορά και στους κινδύνους που απορρέουν από την άνοδο του ισλαμικού εξτρεμισμού.

Τέλος, ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας ενημέρωσε τον Πρωθυπουργό του Ισραήλ για τις εξελίξεις στο σκοπιανό αλλά και για την αδικαιολόγητη κράτηση των δύο Ελλήνων στρατιωτικών στις τουρκικές φυλακές για πάνω από 100 ημέρες».

    Μπορεί, βέβαια να είπε κάτι ο κύριος Μητσοτάκης για την Παλαιστίνη και να μην θεώρησε το κόμμα του αναγκαίο να το δημοσιοποιήσει. Πάντως, εμείς θυμόμαστε ότι στο πρόσφατο μακελειό στη Γάζα, που συνεχίζεται, η Νέα Δημοκρατία δεν είχε να πει τίποτα. Ο μόνος που είχε τοποθετηθεί ήταν ο αντιπρόεδρος του κόμματος, Άδ. Γεωργιάδης (διαβάστε εδώ κι εδώ) για να ταχθεί στην ουσία υπέρ του Ισραήλ, θέλοντας να ξεπλύνει τον αντισημιτικό του παρελθόν.

    Πάντως, σε τέτοιες περιπτώσεις, εμείς θυμόμαστε εκείνη τη φράση του Χάρολντ Πίντερ:  «Αν  σφίγγεις το χέρι των δολοφόνων, δεν έχεις ηθική»…

ΠΗΓΉ: imerodromos.gr

Για δεκαετίες, οι Αμερικανοί πολίτες έχουν ακούσει επανειλημμένα από την κυβέρνησή τους και τα ιδιωτικά ΜΜΕ ότι το κίνητρο για τις πολεμικές επιθέσεις που εξαπολύει ο πρόεδρός τους είναι γενικά η ανάγκη αντίδρασης απέναντι σε επιθετικές ή καταπιεστικές πράξεις διαφόρων «σατανικών δικτατόρων». Μας είπαν ότι έπρεπε να εισβάλουμε στο Ιράκ επειδή ο Σαντάμ Χουσεϊν ήταν ένας σατανικός δικτάτορας. Έπρεπε να βομβαρδίσουμε την Λιβύη, επειδή ο Μουαμάρ Καντάφι ήταν ένας σατανικός δικτάτορας, αποφασισμένος να αιματοκυλήσει το λαό του. Σήμερα, φυσικά, μας λένε ότι θα πρέπει να στηρίξουμε τους αντάρτες στη Συρία, επειδή ο Μπασάρ Αλ-Άσσαντ είναι ένας σατανικός δικτάτορας και ότι θα πρέπει να ακονίσουμε τα σπαθιά μας ενάντια στον Κιμ Γιονγκ-Ουν της Βόρειας Κορέας και τον Βλαντιμίρ Πούτιν της Ρωσίας, επειδή είναι και αυτοί σατανικοί δικτάτορες.

Τα παραπάνω αποτελούν μέρος της γενικότερης ρητορικής των κυρίαρχων, ιδιωτικών ΜΜΕ – η οποία συνήθως δεν αμφισβητείται από κανέναν – που υποστηρίζουν ότι οι ΗΠΑ ηγούνται του συνασπισμού των «Δυτικών δημοκρατιών» σε έναν παγκόσμιο αγώνα ενάντια στην τρομοκρατία και τον ολοκληρωτισμό, με στόχο την προαγωγή της δημοκρατίας.

Θέτω ένα απλό ερώτημα: Είναι αληθή τα παραπάνω; Η κυβέρνηση των ΗΠΑ αντιτίθεται όντως στα δικτατορικά καθεστώτα και προασπίζεται την δημοκρατία ανά τον πλανήτη, όπως μας έχουν πει επανειλημμένως;

Η εξεύρεση της αλήθειας δεν είναι εύκολη υπόθεση, όμως ομοσπανδιακές πηγές μας δίνουν μιαν απάντηση: Όχι. Σύμφωνα με το σύστημα της οργάνωσης Freedom House για την αξιολόγηση των πολιτικών δικαιωμάτων ανά τον κόσμο, υπάρχουν 49 κράτη στον πλανήτη, τα καθεστώτα των οποίων, με βάση τα στοιχεία του 2015, μπορούν σε γενικές γραμμές να χαρακτηριστούν «δικτατορικά». Σύμφωνα με τα δημοσιονομικά στοιχεία του 2015, του τελευταίου έτους για το οποίο έχουμε μέχρι στιγμής δημοσιευμένα στοιχεία, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ παρείχε στρατιωτική στήριξη σε 36 από τα καθεστώτα αυτά, με την ευγενική χορηγία των φόρων που πληρώνετε. Οι ΗΠΑ στηρίζουν αυτή τη στιγμή πάνω από το 73% των δικτατορικών καθεστώτων που υπάρχουν στον κόσμο!

Οι περισσότεροι πολιτικοποιημένοι άνθρωποι γνωρίζουν μερικές από τις πιο δημοσιοποιημένες περιπτώσεις, όπως την στρατιωτική ενίσχυση δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων που παρέχεται στην παγκόσμια πρωτεύουσα των αποκεφαλισμών, τη μισογύνικη μοναρχία της Σαουδικής Αραβίας και την καταπιεστική στρατιωτική δικτατορία που έχει πλέον την εξουσία στην Αίγυπτο. Παρόλα αυτά, οι απολογητές της ιμπεριαλιστικής εξωτερικής πολιτικής της χώρας μας πιθανώς να προσπαθήσουν να δικαιολογήσουν μια τέτοια είδους στήριξη, υποστηρίζοντας πως η Σαουδική Αραβία και η Αίγυπτος αποτελούν τις εξαιρέσεις στον κανόνα. Θα υποστηρίξουν, πιθανώς, ότι τα γενικότερα εθνικά μας συμφέροντα στη Μέση Ανατολή απαιτούν να παραβλέψουμε προς το παρόν την καταπιεστική φύση των συγκεκριμένων κρατών, προκειμένου να εξυπηρετήσουμε ένα ευρύτερο, δημοκρατικό σχέδιο σε ένα μεταγενέστερο, τελικό στάδιο.

Μια τέτοια ανοησία θα μπορούσε να δεχτεί κριτική από πολλές οπτικές, ξεκινώντας πρώτα από όλα από τον ταξικά μεροληπτικό τρόπο με τον οποίο εκλαμβάνεται το τι συνιστά «εθνικό συμφέρον» των ΗΠΑ. Η έρευνά μου, όμως, για την στήριξη των ΗΠΑ στα δικτατορικά καθεστώτα ανά τον κόσμο αποδεικνύει ότι οι ενισχύσεις που παρέχει η κυβέρνησή μας στη Σαουδική Αραβία και την Αίγυπτο δεν αποτελούν επ’ουδενί εξαίρεση στον κανόνα. Είναι ο κανόνας.

Πηγές και Μεθοδολογία της έρευνας

Δεν ήταν καθόλου εύκολο να βρω πόσα από τα δικτατορικά καθεστώτα στον πλανήτη υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ. Από ότι φαίνεται κανείς δεν συγκεντρώνει ή διατηρεί μια λίστα, οπότε έπρεπε να το κάνω μόνος μου. Να λοιπόν πώς κατέληξα στο συμπέρασμά μου:

Βήμα 1ο: Καθόρισα πόσες από τις κυβερνήσεις ανά τον κόσμο μπορούν σε γενικές γραμμές να χαρακτηριστούν δικτατορικές.

Ένας κοινώς αποδεκτός ορισμός της «δικτατορίας» είναι ότι πρόκειται για ένα σύστημα διακυβέρνησης στο οποίο ένα πρόσωπο ή μια μικρή ομάδα διαθέτει απόλυτη κρατική εξουσία, καθοδηγώντας, κατά συνέπεια, όλες τις κρατικές πολιτικές επιλογές και τις σημαντικές κυβερνητικές πράξεις – στερώντας από το λαό τη δυνατότητα να αλλάξει αυτές τις πολιτικές ή να αντικαταστήσει τους κυβερνώντες με άλλα μέσα πέρα από την επανάσταση ή το πραξικόπημα. Εξέτασα, αρχικά, πολλές ιστοσελίδες και οργανώσεις που ισχυρίζονταν ότι διαθέτουν λίστες των δικτατοριών που υπάρχουν ανά τον κόσμο, όμως οι περισσότερες είτε ήταν παρωχημένες είτε περιλάμβαναν μόνο τους «χειρότερους δικτάτορες» του κόσμου είτε είχαν παρόμοιες αδυναμίες, ή/και γενικότερα δεν περιέγραφαν με κάποιο τρόπο τη μεθοδολογία που ακολούθησαν προκειμένου να φτάσουν στη συγκεκριμένη κατηγοριοποίηση. Ξέμεινα,εντέλει, με βασική πηγή τις ετήσιες εκθέσεις «Για την Ελευθερία στον Κόσμο» που δημοσιεύει η οργάνωση Freedom House, καθώς διέθετε την πιο εμπεριστατωμένη λίστα.

Αυτό δεν ήταν απολύτως ικανοποιητικό, καθώς η Freedom House μεροληπτεί ξεκάθαρα υπέρ των συμφερόντων της κυρίαρχης τάξης των ΗΠΑ[1]. Για παράδειγμα, κατατάσσει την Ρωσία στην κατηγορία των δικτατοριών. Στην εισαγωγή της έκθεσης «Για την Ελευθερία στον κόσμο» το 2017, εκφράζει την άποψη ότι «η Ρωσία, μέσω σοκαριστικών επιδείξεων ύβρεως και επιθετικότητας, παρενέβη στις εσωτερικές πολιτικές διαδικασίες των ΗΠΑ και άλλων δημοκρατιών, κλιμάκωσε την στρατιωτική της στήριξη προς το δικτατορικό καθεστώς του Άσσαντ στη Συρία και εδραίωσε την παράνομη κατοχή της σε περιοχές της Ουκρανίας». Μια πιο αντικειμενική οπτική θα παρατηρούσε ότι οι ισχυρισμοί περί ανάμειξης της ρωσικής κυβέρνησης στις αμερικανικές εκλογές δεν έχουν αποδειχθεί (εκτός κι αν έχει κανείς την τάση να δέχεται ανεπιφύλακτα ότι υποστηρίζουν ορισμένες μυστικές υποηρεσίες των ΗΠΑ)· ότι η αναγνωρισμένη από τον ΟΗΕ κυβέρνηση της Συρίας ζήτησε επισήμως την βοήθεια της Ρωσίας, κατά τρόπο σύμφωνο προς το διεθνές δίκαιο (σε αντίθεση με ότι ισχύει για τις επιθετικές πράξεις των ΗΠΑ και την στήριξή τους στην εκεί συντελούμενη εξέγερση)· θα αναγνώριζε τουλάχιστον ότι η ρωσική επέμβαση στην Ουκρανία έλαβε χώρα εντός του γενικότερου πλαισίου της ξεδιάντροπης στήριξης που παρείχαν οι ΗΠΑ στο συντελούμενο στη χώρα πραξικόπημα.

Μολαταύτα, οι εκθέσεις της Freedom House φαίνεται πως είναι οι καλύτερες (αν όχι οι μόνες) εμπεριστατωμένες «μετρήσεις» της κατάστασης των πολιτικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, που καλύπτουν κάθε κράτος στον κόσμο. Η οργάνωση χρησιμοποιεί μία ομάδα 130 περίπου αναλυτών από το εσωτερικό και το εξωτερικό, ειδικούς συμβούλους από τον ακαδημαϊκό χώρο, επιστημονικά επιτελεία και κοινότητες προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι οποίοι φέρονται να αξιοποιούν μια ευρεία γκάμα πηγών, που περιλαμβάνει ειδησεογραφικά άρθρα, ακαδημαϊκές μελέτες, εκθέσεις μη κυβερνητικών οργανισμών και προσωπικές συνεντεύξεις. Οι «μετρήσεις» των αναλυτών συζητιούνται και υποστηρίζονται στις ετήσιες απολογιστικές συναντήσεις, που οργανώνονται για κάθε περιοχή του πλανήτη και παρακολουθούνται από το προσωπικό της FreedomHouse και από ένα πάνελ ειδικών. Οι τελικές «μετρήσεις» αποτυπώνουν την κοινή άποψη των αναλυτών, των ειδικών συμβούλων και του προσωπικού, ενώ σκοπός τους είναι η δυνατότητα σύγκρισης των στοιχείων από έτος σε έτος, αναφορικά με κράτη και ευρύτερες περιοχές. Η Freedom House αναγνωρίζει ότι «παρά το γεγονός ότι το στοιχείο της υποκειμενικότητας υπάρχει αναπόφευκτα σε ένα τέτοιου είδους εγχείρημα, κατά τη διαδικασία των αξιολογήσεων δίνεται έμφαση στη μεθοδολογική συνέπεια, τη διανοητική αυστηρότητα και τις δίκαιες, αμερόληπτες κρίσεις».

Καθένας μπορεί να διατηρεί τις αμφιβολίες του, όμως θα πρέπει να λάβει υπόψη ότι η προφανής μεροληψία της Freedom House απέναντι στις ΗΠΑ στην πραγματικότητα εξυπηρετεί ακόμη περισσότερο τους σκοπούς της δικής μου έρευνας. Αν η ομάδα των ειδικών της ΜΚΟ κλίνει προς μια πιο ευνοϊκή για την κυβέρνηση των ΗΠΑ οπτική των πραγμάτων, αυτό σημαίνει ότι πιθανότατα θα ενέδιδε στον πειρασμό να μην εντάξει κράτη που στηρίζονται από τις ΗΠΑ στην κατηγορία των δικτατοριών. Κοντολογίς, εάν μέχρι και η Freedom House κατατάσσει μια κυβέρνηση που στηρίζεται από τις ΗΠΑ στις δικτατορίες, τότε μπορεί να είναι κανείς αρκετά σίγουρος ότι, εν προκειμένω, ο χαρακτηρισμός αυτός ευσταθεί.

Στην παρούσα έρευνα, έχω χρησιμοποιήσει την έκθεση της Freedom House «για την Ελευθερία στον κόσμο» του έτους 2016, παρά το γεγονός ότι έχει δημοσιευθεί και η έκθεσή της για το 2017. Το έκανα αυτό επειδή η έκθεση του 2016 αποτυπώνει την αξιολόγησή της για την κατάσταση των πολιτικών δικαιωμάτων και ελευθεριών όπως αυτή είχε το 2015, πράγμα που αντιστοιχεί χονδρικά με τα στοιχεία για την στρατιωτική ενίσχυση και τις πωλήσεις όπλων των ΗΠΑ, που είναι διαθέσιμα για το δημοσιονομικό έτος 2015 (1 Οκτώβρη 2014 – 30 Σεπτέμβρη 2015) και το ημερολογιακό έτος 2015. (Θα συντάξω μία ανανεωμένη έκθεση μόλις δημοσιευθούν τέτοιου είδους στοιχεία για το δημοσιονομικό έτος 2016).

Για την εκτίμηση της κατάστασης των «πολιτικών δικαιωμάτων» και «ατομικών ελευθεριών» σε ένα κράτος, η Freedom House χρησιμοποιεί ένα βαθμολογικό σύστημα, προκειμένου να αξιολογήσει κάθε χώρα ως «ελεύθερη», «μερικώς ελεύθερη», και «ανελεύθερη», με κάθε κατηγορία να γνωρίζει και εσωτερική διαβάθμιση ανάλογα με τη βαθμολογία κάθε κράτους. Η οργάνωση περιγράφει το βαθμολογικό της σύστημα ως εξής: «Μία χώρα ή μια περιοχή λαμβάνει δύο βαθμολογίες (από το 7 έως το 1) – μία για τα πολιτικά δικαιώματα και μία για τα ατομικά -, που βασίζονται στις συνολικές βαθμολογίες που κατέγραψε η χώρα στα συγκεκριμένα ερευνητικά ερωτήματα, που αφορούσαν την κατηγορία των πολιτικών ή των ατομικών δικαιωμάτων αντίστοιχα. Κάθε συνολική βαθμολογία κυμαίνεται από το 1 έως το 7, με το 1 να αντιπροσωπεύει τον ύψιστο βαθμό ελευθερίας και το 7 τον χαμηλότερο, και αντιστοιχεί σε μια συγκεκριμένη γκάμα βαθμολογήσεων στα επιμέρους ερωτήματα».

Προκειμένου να καθορίσω στην έρευνά μου ποιες χώρες μπορούν να χαρακτηριστούν δικτατορικές, επικεντρώθηκα μόνο στις βαθμολογίες τους αναφορικά με την κατάσταση των «πολιτικών δικαιωμάτων» και κατέταξα τα κράτη που έχουν αξιολογηθεί με 6 ή 7 στην κατηγορία των δικτατοριών. Αυτό δεν σημαίνει, φυσικά, ότι τα ατομικά δικαιώματα δεν έχουν σημασία, όμως το ζητούμενο στην παρούσα έρευνα είναι η αξιολόγηση του βαθμού της απολυταρχίας της πολιτικής ηγεσίας μιας χώρας, όχι η αξιολόγηση στοιχείων όπως η ελευθερία της έκφρασης, του τύπου κλπ. Στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, όπως είναι φυσικό, τα κράτη με χαμηλές βαθμολογίες στον τομέα των πολιτικών δικαιωμάτων έχουν χαμηλές βαθμολογίες και στον τομέα των ατομικών δικαιωμάτων. Μια αξιολόγηση, όμως, της κατάστασης των πολιτικών δικαιωμάτων σε μία χώρα με βαθμό 6 ή 7 αντιστοιχεί πολύ περισσότερο στον ορισμό που δώσαμε για τα δικτατορικά καθεστώτα, σύμφωνα με το χαρακτηρισμό που δίνει η Freedom House για κάθε βαθμολογία:

6 – «Τα κράτη και οι περιοχές με βαθμολογία 6 αναγνωρίζουν πολύ περιορισμένα πολιτικά δικαιώματα. Η διακυβέρνηση ασκείται από ένα μοναδικό κόμμα ή από στρατιωτικές δικτατορίες, από θρησκευτικές ιεραρχίες ή απόλυτους μονάρχες. Πιθανώς να αναγνωρίζουν ορισμένα πολιτικά δικαιώματα, όπως κάποιας μορφής αντιπροσώπευση ή αυτονομία για τις μειονότητες, ενώ μερικά από αυτά τα καθεστώτα είναι παραδοσιακές μοναρχίες, που ανέχονται την ύπαρξη πολιτικού διαλόγου και αποδέχονται επίσημα αιτήματα εκ μέρους του λαού».

7 – «Στις χώρες και τις περιοχές με βαθμολογία 7 αναγνωρίζονται ελάχιστα ή και καθόλου πολιτικά δικαιώματα, εξαιτίας της σοβαρής κυβερνητικής καταπίεσης που υπάρχει, σε συνδυασμό κάποιες φορές και με τη διεξαγωγή εμφυλίου πολέμου. Στα κράτη αυτά μπορεί επίσης να εκλείπει μία επίσημη και λειτουργική κεντρική κυβέρνηση και να μαστίζονται από την ακραία βία ή να κυβερνώνται από τοπικούς πολέμαρχους.»

Αν και είναι συζητήσιμο το κατά πόσο ταιριάζει σε ένα κράτος χωρίς καθόλου «λειτουργική κεντρική διακυβέρνηση» ο χαρακτηρισμός της δικτατορίας, πιστεύω ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην περίπτωση που σε ένα κράτος η διακυβέρνηση ασκείται defactoαπό πολέμαρχους ή αντίπαλους στρατούς ή παραστρατιωτικές ομάδες. Μια τέτοια κατάσταση σημαίνει απλώς ότι το κράτος αυτό κυβερνάται από δύο ή και περισσότερους δικτάτορες αντί για έναν.

Με βάση το σύστημα αξιολόγησης της Freedom House, το 2015 υπήρχαν λοιπόν 49 κράτη που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν σε γενικές γραμμές ως δικτατορίες, και είναι τα εξής:

Το Αφγανιστάν, η Αλγερία, η Ανγκόλα, το Αζερμπαϊτζάν, το Μπαχρέιν, η Λευκορωσία, το Μπρουνέι, το Μπουρούντι, η Καμπότζη, το Καμερούν, η Κεντρική Αφρικανική Δημοκρατία, το Τσαντ, η Κίνα, η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (Congo-Kinshasa), η Δημοκρατία του Κονγκό (Congo – Brazzaville), η Κούβα, το Τζιμπουτί, η Αίγυπτος, η Ισημερινή Γουϊνέα, η Ερυθραία, η Αιθιοπία, η Γκαμπόν, η Γκάμπια, το Ιράν, η Ιορδανία, το Καζακστάν, το Λάος, η Λιβύη, η Μαυριτανία, η Μιανμάρ, η Βόρεια Κορέα, το Ομάν, το Κατάρ, η Ρωσία, η Ρουάντα, η Σαουδική Αραβία, η Σομαλία, το Νότιο Σουδάν, το [Βόρειο] Σουδάν, η Σουαζιλάνδη, η Συρία, το Τατζικιστάν, η Ταϊλάνδη, το Τουρκμενιστάν, η Ουγκάντα, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Ουζμπεκιστάν, το Βιετνάμ και η Υεμένη.

Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι η Freedom House συμπεριέλαβε στις αξιολογήσεις της για το έτος 2015 και αρκετές ακόμη «οντότητες», που βαθμολογήθηκαν με 6 ή 7 στον τομέα των πολιτικών δικαιωμάτων, ο χαρακτήρας των οποίων ως ανεξάρτητων κρατών ήταν ιδιαίτερα αμφισβητούμενος: Κριμέα, Λωρίδα της Γάζας, Αζάντ Τζαμού και Κασμίρ, Νότια Οσετία, Θιβέτ, Υπερδνειστερία, Δυτική Όχθη και Δυτική Σαχάρα. Στην καταμέτρησή μου για τις 49 δικτατορίες που υφίσταντο στον πλανήτη το 2015 απέκλεισα αυτές τις περιοχές, που είτε είναι ήσσονος σημασίας είτε είναι αμφισβητούμενες.

Βήμα 2ο: Προσδιόρισα ποιες από όλες τις δικτατορίες στον κόσμο έλαβαν το 2015 χρηματοδότηση για στρατιωτική εκπαίδευση, για ανάπτυξη των εξοπλισμών τους ή εγκεκριμένες πωλήσεις όπλων από τις ΗΠΑ:

Σε αυτό το ερευνητικό στάδιο, βασίστηκα σε 4 πηγές, για τις δύο από τις οποίες χρειάστηκε αρκετό ψάξιμο μέχρι να τις εντοπίσω:

Α. Κοινή Έκθεση του Υπουργείου Άμυνας και του State Department των ΗΠΑ προς το Κογκρέσο, με τίτλο: «Εκπαίδευση Ξένων Στρατευμάτων κατά τα δημοσιονομικά έτη 2015-16 – Τόμος I και Τόμος II (Country Training Activities)»:

Αυτή είναι η πιο πρόσφατη ετήσια έκθεση που συντάχθηκε βάσει της διάταξης 656 του Νόμου για την Ενίσχυση Ξένων Κρατών (Foreign Assistance Act) του 1961 (όπως έχει ως σήμερα τροποποιηθεί), και της διάταξης 652 του Νόμου για το Γενικό Προϋπολογισμό (Consolidated Appropriations Act), του 2008, που απαιτούν «να συντάσσεται, με ευθύνη του Υπουργείου Άμυνας και του State Department, μία έκθεση για τους συνολικούς πόρους που δαπανήθηκαν κατά το προηγούμενο δημοσιονομικό έτος για την στρατιωτική εκπαίδευση ξένου στρατιωτικού προσωπικού, καθώς και για τις δαπάνες που προτείνονται για το τρέχον δημοσιονομικό έτος»· από τους προαναφερόμενους πόρους εξαιρούνται όσοι αφορούν κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ, την Αυστραλία, την Νέα Ζηλανδία και την Ιαπωνία.

Η έκθεση αυτή παρέχει στοιχεία για τις δαπάνες των ΗΠΑ για προγράμματα στρατιωτικής εκπαίδευσης, όπως το πρόγραμμα Πωλήσεων Στρατιωτικού Εξοπλισμού σε Ξένα Κράτη, τις Επιχορηγήσεις για Ξένα Στρατεύματα, το πρόγραμμα Διεθνούς Στρατιωτικής Εκπαίδευσης, το πρόγραμμα “Global Train and Equip” και το πρόγραμμα “Aviation Leadership” για την εκπαίδευση των πιλότων· ακόμη, για το πρόγραμμα Έκτακτων Αναλήψεων που προβλέπει ο Νόμος για την Ενίσχυση Ξένων Κρατών, το οποίο εξουσιοδοτεί τον Πρόεδρο των ΗΠΑ να διατάξει την έκτακτη άντληση πόρων για στρατιωτικό υλικό, υπηρεσίες και εκπαίδευση, εάν προκύψει μία «αναπάντεχη κατάσταση ανάγκης, για την αντιμετώπιση της οποίας απαιτείται άμεση παροχή στρατιωτικής βοήθειας σε μια ξένη χώρα» και η οποία δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με άλλα μέσα. Στο πλαίσιο της έρευνάς μου, κατατάσσω τις παραπάνω δαπάνες στην κατηγορία της χρηματοδοτούμενης από τις ΗΠΑ στρατιωτικής εκπαίδευσης (Received US Military Training – βλ. Διαγράμματα στο τέλος).

Η έκθεση περιλαμβάνει στοιχεία και για τις δαπάνες των ΗΠΑ για την καταπολέμηση των ναρκωτικών και του εγκλήματος, για επιχειρήσεις για την παγκόσμια ειρήνη, για κέντρα μελετών για την ασφάλεια, για την απαγόρευση των ναρκωτικών και δραστηριότητες εναντίον τους, για την ενίσχυση επιχειρήσεων αποναρκοθέτησης, για την αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών, για προγράμματα εκπαίδευσης στην αντιμετώπιση της τρομοκρατίας με μη θανατηφόρα μέσα κ.ά.· τις δαπάνες αυτές, στο πλαίσιο της έρευνας μου, δεν τις συμπεριέλαβα στις συνολικές δαπάνες για παροχή στρατιωτικής βοήθειας ή εκπαίδευσης. Είναι αρκετά βέβαιο ότι η ενίσχυση που παρέχουν οι ΗΠΑ μέσω τέτοιων προγραμμάτων θα μπορούσε να λειτουργήσει στην πράξη ως παροχή στρατιωτικής ενίσχυσης στα κράτη – λήπτες, αλλά προτιμώ να είμαι ιδιαίτερα επιφυλακτικός.

Από την έκθεση, προκύπτει ακόμη ότι στο πρόγραμμα για την Διεθνή Στρατιωτική Εκπαίδευση και Κατάρτιση (International Military Education and Training – IMET) συμμετείχαν και απλοί πολίτες, ενώ περιελάμβανε την παροχή εκπαίδευσης γύρω από «στοιχεία του δημοκρατικού πολιτεύματος των ΗΠΑ, όπως είναι το δικαστικό σύστημα, η εποπτεία της νομοθετικής εξουσίας, η ελεύθερη έκφραση, τα ζητήματα ισότητας και ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Θα μπορούσε, λοιπόν κανείς να ασκήσει κριτική στην επιλογή μου να εντάξω τις δαπάνες για το πρόγραμμα IMET στις δαπάνες για παροχή στρατιωτικής βοήθειας, με το επιχείρημα ότι στην πραγματικότητα εκπαιδεύει ξένους πολίτες και στρατιώτες στις δημοκρατικές, αντι-δικτατορικές αξίες. Όμως, μπορούμε να υποθέσουμε πως η κατάρτιση και εκπαίδευση στο πλαίσιο του παραπάνω προγράμματος καλείται «στρατιωτική» για κάποιο λόγο. Το πρόγραμμα βοηθάει τους μαθητευόμενους «στην βαθύτερη κατανόηση των ζητημάτων ασφάλειας και των μέσων για την αντιμετώπισή τους», και παρέχει «εκπαίδευση που ενισχύει τις ικανότητες των ενόπλων δυνάμεων των συμμετεχόντων κρατών, ώστε να μπορούν να υποστηρίξουν κοινές στρατιωτικές επιχειρήσεις και να λειτουργήσουν από κοινού με τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις». Με βάση τα παραπάνω, πιστεύω πως είναι δικαιολογημένη η προσμέτρηση του IMET στις δαπάνες για παροχή στρατιωτικής ενίσχυσης, ενώ θα μπορούσε κανείς να αναγνωρίσει ότι το πρόγραμμα αυτό θα μπορούσε πιθανώς, κατά καιρούς, να παίζει κάποιο ρόλο στην υπεράσπιση των δημοκρατικών αρχών.

B. State Department, «Συνοπτικοί πίνακες εγκεκριμένων από το Κογκρέσο δαπανών για την παροχή ενισχύσεων σε τρίτα κράτη, Δημοσιονομικό έτος 2017».

Ο Πίνακας 3a αυτού του εντύπου παρέχει στοιχεία για το πως πραγματικά κατανέμονται οι ετήσιες δαπάνες για προγράμματα ενίσχυσης ξένων κρατών, ανά κράτος και ανά λογαριασμό, συμπεριλαμβανομένων και των δύο προγραμμάτων που μας ενδιαφέρουν, του προγράμματος Επιχορηγήσεων για Ξένα Στρατεύματα και του IMET. Από την άποψη αυτή, το παραπάνω έγγραφο αποτελεί κατά κάποιο τρόπο αντίγραφο της προηγούμενης πηγής, όμως το μελέτησα προκειμένου να διασταυρώσω τα στοιχεία μου.

Γ. Υπηρεσία για τη Συνεργασία σε θέματα Ασφάλειας, του Υπουργείου Άμυνας (DSCA), τμήμα Οικονομικής Πολιτικής και Ανάλυσης Επιχειρηματικών Δραστηριοτήτων, «Έκθεση ιστορικών στοιχείων αναφορικά με τις Διεθνείς Πωλήσεις Εξοπλισμών και Υλικών για Στρατιωτικές Υποδομές και άλλες μορφές Συνεργασίας στον τομέα της Ασφάλειας, 30 Σεπτεμβρίου 2015».

Η πηγή αυτή παρέχει στοιχεία για τη συνολική αξία σε δολάρια του στρατιωτικού υλικού και των υπηρεσιών που πωλήθηκαν σε ξένες κυβερνήσεις κατά το δημοσιονομικό έτος 2015, συμπεριλαμβανομένης τόσο της αξίας των συμφωνιών για μελλοντικές παραγγελίες όσο και αυτής για παραγγελίες που εκτελέστηκαν· τα στοιχεία αυτά παραθέτω στον παρακάτω πίνακα. Περιλαμβάνει, ακόμη, και άλλα στοιχεία σχετικά με την χρηματοδότηση στρατευμάτων που έφτασε σε ξένες κυβερνήσεις (είτε με τη μορφή πιστώσεων είτε με τη μορφή επιχορηγήσεων), ενώ αποτελεί μία επιπλέον πηγή για την εκπαίδευση που παρέχεται στο πλαίσιο του προγράμματος ΙΜΕΤ.

Δ. Διεθνές Ινστιτούτο Έρευνας για ζητήματα Ειρήνης με έδρα τη Στοκχόλμη (Stockholm International Peace ResearchInstitute – SIPRI), «Στοιχεία για τη μεταφορά σημαντικών συμβατικών όπλων: ταξινομημένα ανάλογα με το κράτος – λήπτη. Συμφωνίες παράδοσης ή παραγγελίας κατά τα έτη 2015-2016».

Το Ινστιτούτο της Στοκχόλμης παρέχει ένα διαδραστικό εργαλείο με το οποίο ο χρήστης μπορεί να «παράξει» μία λίστα με τις πιο σημαντικές μεταφορές όπλων που πραγματοποιούνται από κάθε προμηθευτή, προς όλα ή προς συγκεκριμένα κράτη – λήπτες, για κάθε έτος. Παρά το γεγονός ότι το εργαλείο αυτό υπολογίζει μόνο τις «σημαντικές» μεταφορές συμβατικών όπλων, το μελέτησα προκειμένου να διασταυρώσω για άλλη μία φορά την ακρίβεια του πίνακα που κατασκεύασα. Στην ουσία επιβεβαίωσε την ακρίβεια της έκθεσης της DSCA, υπήρχαν όμως και ορισμένες πιθανές αποκλίσεις. Παραδείγματος χάριν, η DSCA καταγράφει πωλήσεις στρατιωτικού υλικού αξίας 8.000$ στην Ουγκάντα για το δημοσιονομικό έτος 2015, αλλά το Ινστιτούτο αναφέρει τη μεταφορά 10 τεθωρακισμένων οχημάτων τύπου RG-33, δύο μεταγωγικών αεροσκαφών τύπου Cessna – 208 και 15 τεθωρακισμένων οχημάτων τύπου Cougar για το ίδιο έτος. Η απόκλιση οφείλεται πιθανώς στην διαφορά τριών μηνών ανάμεσα στο δημοσιονομικό έτος 2015 και το ημερολογιακό έτος 2015, στις διαφορετικές μεθόδους χρονολόγησης των μεταφορών που έλαβαν χώρα, στις διαφορετικές μεθόδους εκτίμησης της αξίας του υλικού ή σε κάποιον άλλο, άγνωστο παράγοντα.

Βήμα 3ο: Η κατασκευή του Πίνακα

Η πρώτη στήλη του παρακάτω πίνακα περιλαμβάνει τα 49 κράτη που, σύμφωνα με τη Freedom House, κατατάσσονται στα δικτατορικά καθεστώτα. Η δεύτερη στήλη απεικονίζει τα κράτη εκείνα που έλαβαν στρατιωτική υποστήριξη από τις ΗΠΑ κατά το δημοσιονομικό έτος 2015, σύμφωνα με τις πληροφορίες που παρέχει η πηγή Β, αλλά και η πηγή Γ. Η τρίτη στήλη απεικονίζει τα κράτη που συνήψαν συμφωνίες με τις ΗΠΑ για μελλοντικές πωλήσεις ή μεταφορές εξοπλισμών κατά το δημοσιονομικό έτος 2015, ενώ καταγράφεται και η αξία του στρατιωτικού υλικού σε δολάρια, με τα σχετικά στοιχεία να προέρχονται από την πηγή Γ αλλά και την πηγή Δ. Η τέταρτη στήλη απεικονίζει τα κράτη που όντως παρέλαβαν στρατιωτικό υλικό από τις ΗΠΑ κατά το δημοσιονομικό έτος 2015, ενώ παρατίθεται και η αξία σε δολάρια του σχετικού εξοπλισμού, με τα στοιχεία να προέρχονται από τις πηγές Γ και Δ.

US Support for the World’s Dictatorships, Fiscal Year 2015. (Chart:Rich Whitney)

Σκοπεύω να συντάξω αντίστοιχες αναφορές για την στήριξη που παρέχουν οι ΗΠΑ σε δικτατορικά καθεστώτα ανά τον κόσμο σε ετήσια βάση. Θα ξεκινήσω να επεξεργάζομαι μία έκθεση για το δημοσιονομικό έτος 2016 μόλις τα σχετικά στοιχεία καταστούν διαθέσιμα.

Πηγή: Global Research – Centre for Research on Globalization

Μετάφραση: Ειρήνη Τσαλουχίδη

O Rich Whitney είναι δικηγόρος, ηθοποιός, ραδιοφωνικός παραγωγός και DJ. Ακτιβιστής και πρώην υποψήφιος Κυβερνήτης του Κόμματος των Πρασίνων στο Illinois.

[1]Σ.τ.Μ: HFreedomHouseείναι μη κυβερνητική οργάνωση με έδρα τις ΗΠΑ που κατά δήλωσή της πραγματοποιεί έρευνες και υποστηρίζει τις πολιτικές ελευθερίες, τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Λαμβάνει το 86% της χρηματοδότησής της από την κυβέρνηση των ΗΠΑ. Περισσότερα: https://en.wikipedia.org/wiki/Freedom_House#Criticism

*Πηγή: antapocrisis.gr

Πηγή: iskra.gr

– του Παναγιώτη Θεοδωρόπουλου

Πλειάδα σκληρών μέτρων που θα σπρώξουν ακόμα βαθύτερα στη φτώχεια μεγάλα τμήματα του ελληνικού πληθυσμού περιέχει ο νέος εφαρμοστικός νόμος που κατατέθηκε την Παρασκευή στη Βουλή.

Το πολυνομοσχέδιο «Διατάξεις για την ολοκλήρωση της Συμφωνίας Δημοσιονομικών Στόχων και Διαρθρωτικών Μεταρρυθμίσεων – Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2019-2022» θα μπει για συζήτηση στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής τη Δευτέρα, με τη διαδικασία του κατεπείγοντος και θα ψηφιστεί από την Ολομέλεια την Πέμπτη 14 Ιούνη.

Το αντιλαϊκό νομοθέτημα περιέχει τα προαπαιτούμενα της τέταρτης «αξιολόγησης» και συνοδεύεται από το «Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2019-2022».

Το νέο Μεσοπρόθεσμο μειώνει συντάξεις και αφορολόγητο, με στόχο πρωτογενή πλεονάσματα 42 δισ. ευρώ ως το 2022! Με τον τρόπο αυτό ανεβάζει σε δυσθεώρητα ύψη τα πρωτογενή πλεονάσματα άνω του 5% του ΑΕΠ το 2022, παρότι η κυβερνητική πλειοψηφία υποσχόταν ότι αυτά θα ανέρχονταν στο 3,5% του ΑΕΠ. Συγκεκριμένα τα «πρωτογενή πλεονάσματα» από 6,87 δισ. ευρώ το 2018 (3,56% του ΑΕΠ), φτάνουν στα 11,04 δισ. ευρώ το 2022 (5,19% του ΑΕΠ)!

Ουσιαστικά πρόκειται για ένα μνημόνιο διαρκείας που «καταρρίπτει» το κυβερνητικό αφήγημα περί «καθαρής εξόδου από τα μνημόνια» και έρχεται για κατακρεουργήσει συντάξεις, μισθούς και εισοδήματα. Ταυτόχρονα ανοίγει το δρόμο για μαζικούς πλειστηριασμούς κατοικιών υπερχρεωμένων νοικοκυριών και υποθηκεύει το σύνολο της δημόσιας περιουσίας.

Ειδικότερα:

— Το αφορολόγητο από 1.1.2020, μειώνεταιστα 5686 ευρώ, από τα 8636 που είναι σήμερα και η συγκεκριμένη πρόβλεψη θα αφαιρέσει από τις τσέπες των μισθωτών και συνταξιούχων 1,920 δισ. ευρώ!

— Οι περικοπές των συντάξεων, από 1η Ιανουαρίου 2019, αγγίξουν τα 2,882 δισ. ευρώ εκ των οποίων 1,434 δισ. ευρώ από την αναπροσαρμογή στις κύριες συντάξεις πλην δημοσίου και 1,121 δισ. ευρώ από την αναπροσαρμογή των κύριων συντάξεων δημοσίου! Επιπλέον οι περικοπές των «προσωπικών διαφορών» στις επικουρικές συντάξεις ύψους 232 εκατ. ευρώ σε ετήσια βάση, ανεβάζουν τα «μαχαίρι» στα 3,02 δισ. ευρώ!

— Μπαίνει «ενέχυρο» στους δανειστές, η «Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας ΑΕ» (ΕΕΣΥΠ) γνωστή και ως υπερταμείο που διαχειρίζεται όλες τις συμμετοχές και τα περιουσιακά στοιχεία του Δημοσίου (ΔΕΚΟ, τράπεζες, ακίνητα κλπ) να πληρώσει έως και 25 δισ. από το δάνειο των 86 που πήρε το 2015 η Ελλάδα από τον ESM, αν φανεί ασυνεπής στις πληρωμές του το δημόσιο.

Τα εισπρακτικά μέτρα με αριθμούς:

http://www.imerodromos.gr/wp-content/uploads/2018/06/PPS_1-300x265.jpg 300w, http://www.imerodromos.gr/wp-content/uploads/2018/06/PPS_1-362x320.jpg 362w" data-lazy-sizes="(max-width: 742px) 100vw, 742px" width="742" height="655">

Ανοίγει το δρόμο για μαζικούς πλειστηριασμούς κατοικιών

Το 2019 αναμένεται να μετατραπεί στο πρώτο έτος της «μεγάλης αρπαγής» μέσω των πλειστηριασμών υποθηκευμένων κατοικιών που υπάγονται στην κατηγορία των «κόκκινων δανείων».

Είναι ενδεικτικό ότι στις διατάξεις του πολυνομοσχέδιου δεν συμπεριλαμβάνεται η παράταση του υφιστάμενου νομοθετικού πλαισίου (νόμος Κατσέλη, όπως αυτός «τροποποιήθηκε» στη συνέχεια), ο οποίος λήγει στις 31 Δεκέμβρη 2018. Με άλλα λόγια τα υπεχρεωμένα νοικοκυριά χάνουν και την τελευταία ασπίδα προστασίας την ίδια στιγμή θα νομοθετηθούν ως πρόσθετες προϋποθέσεις για την αίτηση δικαστικής προστασίας στην πρώτη κατοικία:

— Η αυτόματη άρση (με απόφαση των ίδιων των τραπεζών) της παρεχόμενης προστασίας, σε περιπτώσεις καθυστερήσεων στις αποπληρωμές των δόσεων. Μάλιστα, η αποβολή από το καθεστώς «προστασίας» επέρχεται σε περίπτωση που το συνολικό ποσό της καθυστέρησης ξεπερνά την αξία τριών μηνιαίων δόσεων, είτε αυτές είναι διαδοχικές, είτε όχι.

— Απόρριψη της αίτησης, πριν από τη δικαστική προσφυγή, σε περιπτώσεις όπως μεταβίβαση περιουσιακών στοιχείων σε συγγενικά πρόσωπα ή πώληση ακίνητης περιουσίας σε τρίτα πρόσωπα.

— Αυτόματη έξοδος από τις διαδικασίες δικαστικής προστασίας, σε περιπτώσεις οφειλετών που αιτούνται και πετυχαίνουν την αναβολή των δικαστικών αποφάσεων.

— Κατάργηση της υποχρέωση των τραπεζών να ενημερώνουν ακόμη και τους δανειολήπτες 12 μήνες πριν από τη μεταβίβαση του δανείου τους σε Fund.

«Ενέχυρο» το υπερταμείο

Προκειμένου να διασφαλιστεί η είσπραξη του δανείου των 25 δισ. από τα 86 δισ. ευρώ που έλαβε η Ελλάδα από τον ESM, το πολυνομοσχέδιο με τα προαπαιτούμενα που κατέθεσε στη Βουλή το υπουργείο Οικονομικών προβλέπει την υπογραφή του Υπερταμείου Αποκατρικοποιήσεων. Με την διάταξη αυτή δρομολογείται η επέκταση της Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης του 2015 προκειμένου να περιληφθεί στα συμβαλλόμενα μέρη και το Υπερταμείο.

Συγκεκριμένα, το άρθρο 109 του πολυνομοσχεδίου προβλέπει την τροποποίηση της δανειακής σύμβασης της 14ης Αυγούστου του 2015 με τον ESM και, όπως αναφέρει στην αιτιολογική έκθεση το υπουργείο Οικονομικών, έχοντας υπόψη το γεγονός ότι το Φεβρουάριο 2017 συγκροτήθηκε σε σώμα το Διοικητικό Συμβούλιο της Ελληνικής Εταιρείας Συμμετοχών και Περιουσίας του Δημοσίου (ΕΕΣΥΠ ), ο ESM ζήτησε να εφαρμοστεί η δέσμευση μιας ειδικής ρήτρας της χρηματοδοτικής σύμβασης και να προσχωρήσει το Υπερ-Ταμείο στη Σύμβαση, ώστε «να αναλάβει τις δεσμεύσεις που ήδη προβλέπονται στην αρχική συμφωνία των μερών».

«Αντίμετρα» κοροϊδία για το λαό

Στο Μεσοπρόθεσμο αποτυπώνονται επίσης και τα ψηφισμένα αντίμετρα, τα οποία αφορούν μεταξύ άλλων σε μείωση του ΕΝΦΙΑ κατά 209 εκατ. ευρώ από το 2020, τον οποίο θα καταργούσε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Του φορολογικού συντελεστή φυσικών προσώπων ( από το 22% στο 20%), αφού πρώτα θα έχει λεηλατηθεί το εισόδημα από τη μείωση του αφορολόγητου.

Την ίδια στιγμή βέβαια για το επιχειρηματικό κεφάλαιο, το μεσοπρόθεσμο προβλέπει μείωση του φορολογικού συντελεστή 29% σε 26% για τις επιχειρήσεις, που θα εξασφαλίσει στις επιχειρήσεις μειώσεις φόρων ύψους 461 εκατ. ευρώ τον πρώτο χρόνο εφαρμογής.

Πηγή: imerodromos.gr

Γιώργος Παυλόπουλος

Η σύνοδος κορυφής του Καναδά επιβεβαίωσε την επικίνδυνη όξυνση των ενδοκαπιταλιστικών ανταγωνισμών

Σε ΗΠΑ και Ευρώπη κυριαρχεί το σύνθημα «Πρώτα η χώρα μου», ενώ οι δασμοί πολλαπλασιάζονται και ο προστατευτισμός ενισχύεται

Το 1997, στον απόηχο της κατάρρευσης της ΕΣΣΔ, οι θριαμβευτές του Ψυχρού Πολέμου αποφάσισαν να εντάξουν την Ρωσία του Γέλτσιν στο κλαμπ στο οποίος συμμετείχε η ελίτ των παραδοσιακών καπιταλιστικών κέντρων του πλανήτη – ΗΠΑ, Γερμανία, Βρετανία, Γαλλία, Ιταλία Καναδάς και Ιαπωνία. Επρόκειτο, φυσικά, για μια κατεξοχήν πολιτική κλινηση, μιας και τότε η οικονομία της Ρωσίας ήταν υπό κατάρρευση, ενώ ο πλούτος της είχε παραδοθεί στους ολιγάρχες και το πολύ πιο ισχυρό δυτικό κεφάλαιο ετοιμαζόταν να την κατασπαράξει.

Έτσι, η G7 μετονομάστηκε σε G8, καθεστώς που διατηρήθηκε ως το 2014. Ως τη στιγμή, δηλαδή, που με αφορμή την προσάρτηση της Κριμαίας στη Ρωσική Ομοσπονδία, οι «παλιοί» αποφάσισαν να αποβάλλουν το νεότερο μέλος της ομάδας τους. Ήταν, όπως εύκολα καταλαβαίνουν οι πάντες, μια ακόμη πολιτική απόφαση. Διότι ενώ η Ρωσία είχε μετατραπεί πλέον σε μια υπολογίσιμη οικονομική δύναμη και λειτουργούσε κατά βάση με τους κανόνες του καπιταλισμού, κάτι που σημαίνει ότι θεωρητικά δικαιούνταν τη συμμετοχή της σε αυτήν, η πολιτική της ενίσχυση και οι γεωπολιτικές της φιλοδοξίες δεν μπορούσαν να γίνουν αποδεκτές – και γι’ αυτό, έπρεπε να τιμωρηθεί.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την Κίνα. Οι «7», μαζί με την ΕΕ που συμμετέχει και αυτόνομα, αρνούνται να την καταστήσουν ισότιμο εταίρο τους στο συγκεκριμένο κλαμπ, παρά το γεγονός ότι τυπικά πληρεί όλα τα κριτήρια και μάλιστα στον ίδιο ή και σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό σε σύγκριση με όλα τα υπόλοιπα μέλη: Καταρχήν, είναι εδώ και χρόνια η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη, πίσω μόνο από τις ΗΠΑ, ενώ είναι πολύ πιθανό στην επόμενη δεκαετία να καταλάβει την πρώτη θέση. Επίσης, παρά το ότι η αγορά της παραμένει σε μεγάλο βαθμό κλειστή και ελεγχόμενη, είναι φανερό ότι κινείται με ταχύτητα προς το μοντέλο των υπόλοιπων επτά και μια ένταξη στην ομάδα τους θα επιτάχυνε ακόμη περισσότερο αυτή τη διαδικασία. Τέλος, τη στιγμή που οι ΗΠΑ στρέφονται προς τον προστατευτισμό, η ηγεσία της εμφανίζεται ως διαπρύσιος υποστηρικτής του ελεύθερου εμπορίου και του «laissez-faire».

Η ουσία είναι ότι οι «7» δεν αρκούνται στο γεγονός ότι απέκλεισαν Ρωσία και Κίνα, με τις οποίες έχουν ανοίξει και άλλα μέτωπα. Αντί αυτό να τους κάνει να μονιάσουν και να αντιμετωπίσουν ενωμένοι τις δήθεν απειλές από τα «αυταρχικά καθεστώτα», απαιτώντας παράλληλα αυτά να ανοίξουν πλήρως τις αγορές τους στις επιχειρήσεις τους, πλέον είναι φανερό ότι έχουν αρχίσει να τρώνε τις σάρκες τους. σε βαθμό που το κλίμα το οποίο επικρατεί στη σύνοδο κορυφής η οποία διεξήχθη την Πέμπτη και την Παρασκευή στον Καναδά να θυμίζει περισσότερο πολεμικό μέτωπο παρά συνεύρεση εταίρων και συμμάχων.

Υπενθυμίζεται, για του λόγου το αληθές, ότι από την 1η Ιουνίου η Ουάσινγκτον έχει θέσει σε ισχύ τους δασμούς στον χάλυβα (25%) και το αλουμίνιο (10%) που εισάγονται στην αμερικανική αγορά από την ΕΕ, τον Καναδά και το Μεξικό – κάτι που εκτός των άλλων, αποτελεί ένα ακόμη σοβαρό πλήγμα ειδικά για τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία μετά το σκάνδαλο με τις εκπομπές ρύπων στα πετρελαιοκίνητα οχήματα, το οποίο έχει ήδη κοστίσει στην Φολκσβάγκεν πολλά δις. Όπως ήταν δε αναμενόμενο, η ΕΕ απάντησε (όπως έκανε και το Μεξικό), ανακοιονώνοντας με τη σειρά της δασμούς ύψους πολλών δις. από τον Ιούλιο σε βάρος των ΗΠΑ.

Είναι δε αποκαλυπτικό το κλίμα που επικράτησε όταν ο Μακρόν αποφάσισε να πάρει τηλέφωνο τον Τραμπ προκειμένου να του διαμαρτυρηθεί και να του πει ότι για τον ίδιο και την Ευρώπη, οι δασμοί αυτοί είναι τόσο «παράνομοι» όσο και «λανθασμένοι».  Σύμφωνα με ρεπορτάζ που πρώτο μετέδωσε το δίκτυο CNN, η αντίδραση του Αμερικανού προέδρου ήταν τόσο βίαιη ώστε η συνομιλία ανάμεσα στους δύο όχι απλώς ξέφυγε από το πλαίσιο του πολιτικού και διπλωματικού σαβουάρ-βιβρ, αλλά αποδείχθηκε «φριχτή». Ο δε Μακρόν, μάλιστα, αντί να προχωρήσει σε διάψευση, ουσιαστικά επιβεβαίωσε τις σχετικές πληροφορίες και μάλιστα με έναν ιδιαιτέρως γλαφυρό τρόπο, επικαλούμενος μια φράση του παλιού καγκελάριου της Γερμανίας, Μπίσμαρκ: Παρομοίασε τη συνομιλία του με τον πρόεδρο των ΗΠΑ με τα… λουκάνικα τα οποία, όπως είπε, εάν αποκαλύπταμε σε αυτούς που τα τρώνε πώς παρασκευάζονται δεν θα τα έβαζαν ποτέ πια στο στόμα τους!

Φυσικά, υπήρξαν και ορισμένοι οι οποίοι δεν αισθάνθηκαν την ανάγκη να κάνουν χιούμορ και τα είπαν ξερά. Όπως, για παράδειγμα, ο πρώην γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, ο Δανός Ράσμουσεν, ο οποίος αφού πέρασε τον Τραμπ γενεές δεκατέσσερις για τον προστατευτισμό του, στη συνέχεια είπε: «Ο πλανήτης είναι στις φλόγες. Όπου κι αν κοιτάξει κανείς θα δει συγκρούσεις». Κάτι ανάλογο έκανε και η Παγκόσμια Τράπεζα, που σε έκθεσή της η οποία δημοσιεύτηκε αυτή την εβδομάδα, προειδοποίησε ότι το κύμα των δασμών απειλεί να επαναφέρει την παγκόσμια οικονομία και το εμπόριο στην περίοδο της μεγάλης κρίσης του 2008.

Η αλήθεια δε είναι ότι με βάση τα όσα προηγήθηκαν, θα συνιστούσε έκπληξη εάν συνέβαινε κάτι ριζικά διαφορετικό. Ας σκεφτούμε, απλώς, το βασικό πολιτικό σύνθημα που έχουν προβάλει οι περισσότεροι από τους συμμετέχοντες σε αυτή τη σύνοδο: «Πρώτα η Αμερική», κραύγασε ο Τραμπ προεκλογικά και μετά την ορκωμοσία του. «Πρώτα η Γερμανία», ήταν η ουσιαστική γραμμή της Μέρκελ στην Ευρώπη τα προηγούμενα χρόνια. «Πρώτα η Ιταλία», διεμήνυσε το πραγματικό αφεντικό της νέας ιταλικής κυβέρνησης, Σαλβίνι, που έχει τη δική του κόντρα με την ΕΕ. «Πρώτα η Γαλλία», φωνάζει και ο Μακρόν προς τους συμπατριώτες του, συναγωνιζόμενος την Λεπέν. «Πρώτα η Βρετανία», λέει και μεγάλο τμήμα της αστικής τάξης της Βρετανίας, που εκτιμά ότι δεν την συμφέρει να μείνει στην ΕΕ.

Ας μην έχουμε αυταπάτες. Ο παγκόσμιος εμπορικός-οικονομικός πόλεμος είναι ήδη γεγονός. Και ο άλλος, με τις βόμβες, είναι πλέον λιγότερο δύσκολο να εκδηλωθεί.

Πηγή: prin.gr

Η Μεσόγειος Θάλασσα μετατρέπεται με γοργούς ρυθμούς τα τελευταία χρόνια σε μια επικίνδυνη «πλαστική παγίδα», με ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα ρύπανσης, εξαιτίας των πλαστικών απορριμμάτων που θέτουν σε άμεσο κίνδυνο τα θαλάσσια είδη, αλλά και την ανθρώπινη υγεία.  

Αυτό είναι το βασικό συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει η νέα μελέτη του WWF με τίτλο «Σώζοντας τη Μεσόγειο από την πλαστική παγίδα», η οποία δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ωκεανών.

Στο επίκεντρο της μελέτης τοποθετείται ο ιδιαίτερα καταστροφικός συνδυασμός που ασκεί τεράστια πίεση στο Μεσογειακό οικοσύστημα και αποτελείται από τις συνέπειες που έχουν η υπερβολική χρήση πλαστικών στην τοπική βιοποικιλότητα και στους ανθρώπους, η ελλιπής διαχείριση απορριμμάτων και ο μαζικός τουρισμός.



Επιπλέον, συγκεντρώνοντας για πρώτη φορά τα πλέον πρόσφατα επιστημονικά δεδομένα αναφορικά με τη χρήση του πλαστικού στην Ευρώπη, η μελέτη παρουσιάζει έναν αναλυτικό «οδικό χάρτη» με όλες τις δράσεις που πρέπει να λάβουν φορείς, επιχειρήσεις και πολίτες, προκειμένου να επιτευχθεί η μείωση χρήσης πλαστικού και κατ’ επέκταση η προστασία των θαλασσών μας.

Σύμφωνα με τη μελέτη του WWF, στη Μεσόγειο, τα πλαστικά αποτελούν το 95% των σκουπιδιών που εντοπίζονται στις θάλασσες, τόσο στον βυθό όσο και στις ακτές. Η ρύπανση αυτή προέρχεται κυρίως από την Τουρκία και την Ισπανία, και σε δεύτερη φάση από την Ιταλία, την Αίγυπτο, τη Γαλλία και την Ελλάδα, με τους τουρίστες που επισκέπτονται την περιοχή να ευθύνονται για την ετήσια αύξηση κατά 40% των απορριμμάτων που καταλήγουν στη Μεσόγειο Θάλασσα.



​Τα μεγάλα πλαστικά κομμάτια τραυματίζουν, προκαλούν ασφυξία και συχνά θάνατο στα ζώα της θάλασσας, συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων ειδών που είτε προστατεύονται από τον νόμο είτε κινδυνεύουν με εξαφάνισηΤα μεγάλα πλαστικά κομμάτια τραυματίζουν, προκαλούν ασφυξία και συχνά θάνατο στα ζώα της θάλασσας, συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων ειδών που είτε προστατεύονται από τον νόμο είτε κινδυνεύουν με εξαφάνιση, όπως είναι οι θαλάσσιες χελώνες ή τα θαλάσσια θηλαστικά. Ωστόσο, τα μικροπλαστικά, τα μικρά δηλαδή εκείνα θραύσματα πλαστικού, είναι αυτά που βρίσκονται σε πραγματική αφθονία στη Μεσόγειο.

Έχει, μάλιστα, υπολογιστεί πως εντοπίζονται 1,25 εκατ. κομματάκια πλαστικού ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο στη Μεσόγειο Θάλασσα, συγκέντρωση σχεδόν τέσσερις φορές υψηλότερη από αυτήν που καταγράφεται στο λεγόμενο «πλαστικό νησί», στον Βόρειο Ειρηνικό Ωκεανό. Όταν, δε, εισέρχονται στην τροφική αλυσίδα, αποτελούν απειλή όχι μόνο για έναν μεγάλο αριθμό ειδών, αλλά και για την ανθρώπινη υγεία.



«Οι επιπτώσεις της ρύπανσης από πλαστικά στη Μεσόγειο γίνονται αισθητές σε παγκόσμια κλίμακα, προκαλώντας σοβαρά προβλήματα τόσο στο περιβάλλον όσο και στην υγεία των ανθρώπων. Αν η αύξηση των πλαστικών απορριμμάτων συνεχιστεί, αυτό θα πλήξει την παγκόσμια φήμη της Μεσογείου ως τουριστικού προορισμού και ως περιοχής με πλούσια αλιευτική παράδοση, με συντριπτικές συνέπειες για τις τοπικές κοινότητες που στηρίζουν την επιβίωσή τους σε αυτούς τους τομείς. Όλα αυτά θα πρέπει να οδηγήσουν στην άμεση λήψη δράσεων που θα συμβάλλουν στην προστασία της Μεσογείου» δήλωσε ο John Tanzer, επικεφαλής του θαλάσσιου τομέα από το WWF International.

​«Αν θέλουμε να συνεχίσουμε να λέμε ότι είμαστε μια χώρα με μοναδικό θαλάσσιο πλούτο και παράδοση, πρέπει να ενεργήσουμε άμεσα»Ο Αχιλλέας Πληθάρας, υπεύθυνος προγραμμάτων ευαισθητοποίησης του WWF Ελλάς, τονίζει: «Εκατομμύρια τόνοι πλαστικών εισέρχονται κάθε χρόνο στη Μεσόγειο Θάλασσα, επιβαρύνοντας τη θαλάσσια ζωή και απειλώντας άμεσα την ανθρώπινη υγεία. Οι ελληνικές θάλασσες, δυστυχώς, δεν εξαιρούνται από το πρόβλημα. Η ρύπανση από πλαστικά μόλις τώρα άρχισε να μπαίνει στον εγχώριο δημόσιο διάλογο, αλλά με τρόπο αποσπασματικό, και κυρίως μέσα από κατακερματισμένες δράσεις ενημέρωσης. Αν θέλουμε να συνεχίσουμε να λέμε ότι είμαστε μια χώρα με μοναδικό θαλάσσιο πλούτο και παράδοση, πρέπει να ενεργήσουμε άμεσα, ο καθένας από τη δική του μεριά. Δεν πρέπει να αφήσουμε τη Μεσόγειο και τις θάλασσές μας να ''πνιγούν'' στα πλαστικά».




Πώς η Μεσόγειος θα βγει από αυτήν την «πλαστική παγίδα»;

Βάσει της μελέτης, οι καθυστερήσεις και τα κενά που εντοπίζονται στη διαχείριση των απορριμμάτων στις περισσότερες μεσογειακές χώρες αποτελούν την πηγή του προβλήματος. Από τους 27 εκατομμύρια τόνους πλαστικά απορρίμματα που παράγονται κάθε χρόνο στην Ευρώπη (28 κράτη-μέλη, Νορβηγία και Ελβετία), μόνο το ένα τρίτο ανακυκλώνεται. Στο πλαίσιο αυτό, και σε συνέχεια των πρόσφατων προτάσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για μείωση των πλαστικών μιας χρήσης, το WWF έρχεται να επιβεβαιώσει την απογοητευτική κατάσταση που επικρατεί στη Μεσόγειο, τονίζοντας την επιτακτική ανάγκη για άμεση εφαρμογή μέτρων από κυβερνήσεις, επιχειρήσεις και πολίτες, με στόχο τη μείωση των πλαστικών απορριμμάτων στο αστικό, παράκτιο και θαλάσσιο περιβάλλον της Μεσογείου.

Ενδεικτικά, το WWF προτείνει:

Για τις κυβερνήσεις: Υιοθέτηση μιας δεσμευτικής διεθνούς συμφωνίας για την εξάλειψη των πλαστικών απορρίψεων στους ωκεανούς, με δεσμευτικούς στόχους για τα κράτη, προκειμένου να επιτευχθεί 100% ανακύκλωση των πλαστικών απορριμμάτων έως το 2030 και να απαγορευθούν ολοκληρωτικά τα πλαστικά μιας χρήσης (π.χ. σακούλες, καλαμάκια).

Για τις επιχειρήσεις: Να επενδύσουν στον σχεδιασμό νέων, καινοτόμων και βιώσιμων υλικών που θα αντικαταστήσουν τα πλαστικά.

Για τους πολίτες: Να μην επιλέγουν προϊόντα σε πλαστική συσκευασία, να μειώσουν τα πλαστικά μιας χρήσης, να εντάξουν την ανακύκλωση στην καθημερινότητά τους και να μεταδίδουν το μήνυμα στους συμπολίτες τους.

Η περίπτωση της Ελλάδας

​Η χώρα μας καταναλώνει περίπου 0,6 εκατομμύρια τόνους πλαστικών το χρόνο και ανακυκλώνει μόλις το 20%Η Ελλάδα, η χώρα με τα 16.000 χιλιόμετρα ακτογραμμής, που ο μεγάλος της πλούτος είναι η θάλασσα, βρίσκεται κι αυτή αντιμέτωπη με το τεράστιο πρόβλημα της θαλάσσιας ρύπανσης από πλαστικά. Σύμφωνα με τη μελέτη του WWF, η χώρα μας καταναλώνει περίπου 0,6 εκατομμύρια τόνους πλαστικά τον χρόνο και ανακυκλώνει μόλις το 20%. Μία έρευνα που προέκυψε από τα στοιχεία 80 καθαρισμών στην Ελλάδα καταδεικνύει ότι το πιο κοινό υλικό ρύπανσης είναι τα πλαστικά (43-51%), ενώ ακολουθούν το χαρτί (13-18%) και το αλουμίνιο (7-12%).

Σύμφωνα με αυτήν την έρευνα, τα βασικά σκουπίδια που βρίσκει κάποιος στις ελληνικές παραλίες είναι φίλτρα τσιγάρων, καπάκια από μπουκάλια, καλαμάκια και αναδευτήρες, πλαστικά μπουκάλια, συσκευασίες φαγητών και πλαστικές σακούλες. Η διαχείριση των πλαστικών απορριμμάτων και η ανακύκλωση συμπεριλαμβάνονται στην Εθνική Στρατηγική για τα Στερεά Απόβλητα και την Εθνική Στρατηγική για το Πρόγραμμα για την Πρόληψη Αποβλήτων, με την Ελλάδα να πρέπει μέχρι το 2020 να ανακυκλώνει το 65% των πλαστικών συσκευασιών.

Δυστυχώς, όμως, η χώρα μας έχει ακόμη δρόμο να διανύσει, καθώς, όπως τονίζεται στην έρευνα, η ισχύουσα διαχείριση στερεών αποβλήτων είναι ανεπαρκής. Την ίδια στιγμή, η ευαισθητοποίηση των πολιτών παραμένει σε χαμηλά επίπεδα. Ενδεικτικό είναι ότι μόλις το 34% των Ευρωπαίων δηλώνει ότι αποφεύγει την αγορά πλαστικών προϊόντων μιας χρήσης.

Το ποσοστό για τους Έλληνες είναι ακόμα μικρότερο και φτάνει μόλις το 24%, δείγμα του ότι απαιτείται περισσότερη προσπάθεια για την ευαισθητοποίηση και την ανάληψη δράσης εκ μέρους των πολιτών.

Η φάλαινα της Μυκόνου που πέθανε από το πλαστικό

Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που νεκρός φυσητήρας βρέθηκε στη Μύκονο. Κατά την αυτοψία, οι ερευνητές νόμισαν ότι στο στομάχι της βρισκόταν ένα μικρό φαλαινάκι ή ένα τεράστιο καλαμάρι. Στην πραγματικότητα εκεί εντοπίστηκε μια μάζα από 100 πλαστικές σακούλες που ευθύνονταν για τον θάνατο του φυσητήρα.

Έρευνα που διεξήχθη για την πυκνότητα και σύσταση των απορριμμάτων στον βυθό τριών κόλπων της Ελλάδας (Σαρωνικός, Πατραϊκός, Εχινάδων), ενός της Ρουμανίας (Κοστάντζα) κι ενός της Κύπρου (Λεμεσού) έδειξε πως οι περιοχές της Ελλάδας είχαν μεγαλύτερη πυκνότητα απορριμμάτων στον βυθό σε σχέση με τις άλλες περιοχές. Ο βυθός του Σαρωνικού ήταν αυτός με τη μεγαλύτερη πυκνότητα.

Αξίζει να σημειωθεί πως το 95% σχεδόν των απορριμμάτων που βρέθηκαν στον Σαρωνικό ήταν πλαστικά. Σε άλλη παρόμοια έρευνα σε Κυκλάδες και Ευβοϊκό, επίσης εντοπίστηκε πως τα πλαστικά ήταν τα συνηθέστερα απορρίμματα που «αλιεύτηκαν» από τον βυθό των συγκεκριμένων περιοχών.

​Σύμφωνα με έρευνα καταγραφής απορριμμάτων σε 80 παραλίες της Ελλάδας, τα πλαστικά είναι η πλέον κοινή κατηγορία απορριμμάτων που εντοπίστηκεΣύμφωνα με έρευνα καταγραφής απορριμμάτων σε 80 παραλίες της Ελλάδας, τα πλαστικά είναι η πλέον κοινή κατηγορία απορριμμάτων που εντοπίστηκε. Το 43-51% των απορριμμάτων που καταγράφηκαν στην έρευνα ήταν πλαστικά, το 13-18% χαρτί και το 7-12% αλουμίνιο.

Βάσει πρόσφατης έρευνας στο πλαίσιο του προγράμματος Life Debag, στο Top 10 των απορριμμάτων που εντοπίστηκαν στις παραλίες της Σύρου περιλαμβάνονται αποτσίγαρα, μικρά και μεγάλα κομμάτια πλαστικών, καλαμάκια και αναδευτήρες, πλαστικές συσκευασίες τροφίμων, πλαστικά καπάκια, πλαστικές σακούλες και πλαστικά ποτήρια.

Επιπρόσθετα, η οργάνωση Seas at Risk εκτίμησε την κατανάλωση πλαστικών μιας χρήσης στις χώρες της Ε.Ε., μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα. Σύμφωνα λοιπόν με τις πιο μετριοπαθείς εκτιμήσεις, στη χώρα μας καταναλώνονται κάθε χρόνο περίπου 1 δις πλαστικά μπουκάλια και 300 εκατομμύρια πλαστικά ποτήρια και καπάκια, ενώ μόνο στα ταχυφαγεία εκτιμάται ότι ετησίως καταναλώνονται σχεδόν 1 δις πλαστικά καλαμάκια.

Διαβάστε την πλήρη μελέτη εδώ.

Επιμέλεια: Σωτήρης Σκουλούδης

Πηγή: zougla.gr

Συνάδελφοι, Συναδέλφισσες,

Μέσα στις λίγες επόμενες ημέρες η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ μαζί με τους δανειστές επιδιώκει να αλυσοδέσει την εργατική τάξη και τον λαό σε μια βάρβαρη πορεία διαρκών μνημονίων, δημοσιονομικού σφαγείου, υποταγής στην χρεομηχανή, υπερεκμετάλλευσης και μόνιμης επιτροπείας. Η "έξοδος από το μνημόνιο" και η "δίκαιη ανάπτυξη" που διαφημίζουν με την "4η αξιολόγηση" και το νέο Μεσοπρόθεσμο έως το 2022,  δεν είναι παρά ένα ευρωμνημόνιο διαρκείας. 

Η κυβέρνηση, μαζί με την ΕΕ και το ΔΝΤ και την αμέριστη υποστήριξη των δυνάμεων του κεφαλαίου, προωθούν ένα  δυσβάσταχτο πακέτο αντεργατικών νόμων, που περιλαμβάνει μείωση του αφορολόγητου κατά 50% για τα λαϊκά εισοδήματα, νέα μείωση των συντάξεων από 1/1/2019 και πλήρης κατάργηση του ΕΚΑΣ, νέες αυξήσεις στον ΕΝΦΙΑ, πάγωμα των μισθών στο δημόσιο και ταβάνι στις προσλήψεις μέχρι το 2022, σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις, αιματηρά πρωτογενή πλεονάσματα 3,5%, νέο χτύπημα των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων εργασίας, αυξήσεις στον ΕΝΦΙΑ, ειδικά στις λαϊκές κατοικίες, μαζικούς πλειστηριασμούς!

Τώρα είναι ώρα μάχης! Με τα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα μπροστά  η πολιτική κυβέρνησης-κεφαλαίου-ΕΕ πρέπει να ανατραπεί. "Έξοδος από μνημόνιο" για εμάς σημαίνει εδώ και τώρα ριζικές αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις, αύξηση της φορολογίας για το κεφάλαιο / μείωση για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα, σταμάτημα των ιδιωτικοποιήσεων και επανεθνικοποίηση των υποδομών και των  επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας, μαζικές προσλήψεις και μείωση των ωρών εργασίας για να βρουν οι νέοι δουλειά, νομοθετική κατοχύρωση της Κυριακάτικης αργίας, σεισάχθεια στα χρέη των φτωχών νοικοκυριών, σταμάτημα των πλειστηριασμών και προστασία της λαϊκής κατοικίας. 

 Ξέρουμε ότι η ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, ο κυβερνητικός εργοδοτικός συνδικαλισμός, αντί να ενώσει τους εργάτες μεταξύ τους και με τα λαϊκά στρώματα,  τους διασπά και ενώνεται με τις εργοδοτικές οργανώσεις στην "κοινωνική συμμαχία". Αντί να οργανώσει τον εργατικό αγώνα, οργανώνει πανεθνικές μέρες δράσης. Ότι όπως και στις 12 του Γενάρη έτσι και τώρα δεν θέλει να κάνει τίποτα στον αγώνα ενάντια σε αυτή την πολιτική.

  Για αυτό εμείς που υπογράφουμε το κείμενο ΚΑΛΟΥΜΕ:

Όλες τις ταξικές δυνάμεις να συντονίσουν τη δράση τους καινα προτείνουν σε όλα τα μαχόμενα πρωτοβάθμια σωματεία, τις συνελεύσεις, τις ταξικές ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα και Νομαρχιακά Τμήματα της ΑΔΕΔΥ,  να οργανώσουν από τα κάτω απεργιακή κινητοποίηση σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα στις 13/6, καθώς και πολύμορφες αγωνιστικές δράσεις και συλλαλητήρια  στις 14/6, μέρα που θα επιχειρήσει η κυβέρνηση να ψηφίσει τα μέτρα στη Βουλή.

Αυτός ο αγώνας, όσο δύσκολος και να είναι, είναι ο μόνος δρόμος για να μπουν οι βάσεις και για την υπεράσπιση τω δικαιωμάτων μας αλλά  και για την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος. Για να  έχουμε τους αγώνες στα δικά μας χέρια. Για να αλλάξουμε την ζωή μας. 

1.              Αγαπητός Θανάσης μέλος ΔΣ Β' Συλλόγου Εκπαιδευτικών Π.Ε., μέλος ΓΣ Ν/ Τ. ΑΔΕΔΥ - ΕΔΟΘ Θεσσαλονίκης

2.              Αθανασάκη Βάσω μέλος ΔΣ Σωματείο Εργαζομένων ΠαΓΝΗ, ΓΣ ΑΔΕΔΥ

3.              Αθανασίου Μανώλης Πρόεδρος συνδέσμου εργαζομένων ΑΣΠΡΟΦΩΣ

4.              Αλεμίδου Θώμη μέλος ΔΣ Β’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης

5.              Αλεξάκος Φώτης μέλος ΕΛΜΕ Καρδίτσας

6.              Αλεξόπουλος Παναγιώτης μέλος ΔΣ ΣΕΛΜΑ (Μετρό)

7.              Αλεξοπούλου Ελένη, Σύλλογος Π.Ε του Ληνού

8.              Αντωνόπουλος Παύλος Πρόεδρος ΔΣ Ε΄ ΕΛΜΕ Αθήνας

9.              Αποστολίδης Ανδρέας ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΔΗΜΩΝ ΝΟΜΟΥ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ

10.           Αυθίνος Παντελής Πρόεδρος Δ.Σ. Σωματείου Προσωπικού Η.ΔΙ.Κ.Α.

11.           Βαϊνάς Παντελής αντιπρόεδρος συλλόγου εκπαιδευτικών Π Ε Αιγάλεω

12.           Βασιλάτου Βίκη μέλος Δ.Σ Δ΄ΕΛΜΕ Αν. Αττικής

13.           Βάσσης Διονύσης ΔΣ Γ΄ ΕΛΜΕ Δ. Αττικής

14.           Βαφειάδου Ελένη Μέλος Δ.Σ ΣΑΔΑΣ Αττικής, μέλος Αντιπροσωπείας ΤΕΕ

15.           Βέζου Αθανασία ΣΕΠΕ "Αριστοτέλης"

16.           Βουρτσάκη Ευαγγελία πρόεδρος Γ΄ Συλλόγου Π.Ε. Θεσ/νίκης

17.           Γαϊτανίδου Άννα μέλος ΔΣ ΣΕΜΙΣΕΑ

18.           Γαλατάς Ζώης Γραμματέας ΔΣ Εργαζομένων Δήμου Ιωαννιτών

19.           Γανιάρη Ιφιγένεια πρόεδρος Β΄ΕΛΜΕ Αθήνας

20.           Γεροντίδης Μάκης μέλος Δ.Σ. εφοριακών ΠΕΛΛΛΑΣ -ΗΜΑΘΙΑΣ -ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ & Ν.Τ. ΑΔΕΔΥ ΠΕΛΛΑΣ

21.           Γεωργάκης Δημήτρης μέλος ΔΣ σωματείου εργαζομένων ΟΑΚΑ

22.           Γεωργάτου Χριστίνα, Μηχανικός Περιβάλλοντος, μέλος ΣΜΤ Χανίων

23.           Γκαραγκάνης Τάσος ΔΣ ΣΕΠΕ Ν. Καρδίτσας

24.           Γκόβας Δημήτρης Συνδικαλιστής στο χώρο του βιβλίου

25.           Γκολόη Γερακίνα, εκπ/κος Π.Ε., μέλος του Ν.Τ. ΑΔΕΔΥ Χαλκιδικής

26.           Γκότσης Στάθης μέλος της ΕΕ της ΑΔΕΔΥ

27.           Δέση Λούκα Χριστίνη, μέλος της πανελλαδικής αντιπροσωπείας του ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ, μέλος ΣΜΤ

28.           Διαβολάκης Θανάσης μέλος του ΔΣ της ΟΙΕΛΕ

29.           Δινοπούλου Ευαγγελία, πρόεδρος ΣΕΠΕ Άνω Λιοσίων-Ζεφυρίου Φυλής

30.           Δούκα Ευαγγελία, μέλος ΣΕΠΕ Άνω Λιοσίων-Ζεφυρίου Φυλής

31.           Δραγανίγος Αντώνης Εκλεγμένος αντιπρόσωπος στο Συνέδριο του ΕΚΑ από το Σύλλογο Εργαζομένων ΜΟΔ

32.           Ευσταθίου Ταξιάρχης Αντιπρόεδρος Σωματείου Εργαζομένων Δήμου Λυκόβρυσης – Πεύκης Γ.Σ. ΑΔΕΔΥ

33.           Ζαγανίδης Χρήστος μέλος ΔΣ Ε' ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης και ΓΣ ΑΔΕΔΥ

34.           Ζαμπουλάκης Νίκος μέλος ΔΣ συλλόγου ΠΕ ν. Ηρακλείου

35.           Ζάμπρας Χρήστος Αλέξανδρος Πρόεδρος της Ένωσης Ιατρών ΕΣΥ Λέσβου

36.           Ζαφειρόπουλος Χάρης, μέλος Συλλόγου Ερευνητών/τριών και Εργαζομένων στην Έρευνα Ηρακλείου (ΣΕΕΕΗ)

37.           Ζαχαριάς Χρήστος, μέλος ΔΣ Συλλόγου Εργαζομένων ΕΤΕ πρώην Προσωπικού Εθνοκάρτας

38.           Ζηλάκου Άννα μέλος ΔΣ σωματείου εργαζομένων ξενοδοχείου ΧΙΛΤΟΝ 

39.           Ζησιμόπουλος Γιάννης, μέλος ΔΣ του ΣΙΕΛ Αχαΐας

40.           Ζουμπουρλής Γιώργος μέλος ΔΣ Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών Μακεδονίας

41.           Ζουρτσάνος Σπύρος μέλος σωματείου ΕΝΑΣ

42.           Ηλίας Νίκος Γραμματέας Σωματείου Μετάλλου Νομού Ιωαννίνων

43.           Ηλιόπουλος Ηλίας, μέλος ΔΣ του ΣΙΕΛ Αχαΐας

44.           Θεοδοσάκης Νίκος, Δρ. Γεωγράφος- Οικονομολόγος

45.           Θεοτοκόπουλος Δημήτρης Αντιπρόεδρος ΝΤ ΑΔΕΔΥ Ηράκλειο

46.           Ιακωβάτος Γεράσιμος, πρόεδρος παραρτήματος ΣΜΤ Ηρακλείου

47.           Ιωαννίδης Τάσος μέλος ΕΛΜΕ Α΄ Δυτικής Αττικής

48.           Ιωαννίδου Γιώτα μέλος ΔΣ Ε ΕΛΜΕ Αν Αττικής

49.           Καββαδάς Γιώργος, αντιπρόσωπος στο συνέδριο ΕΚΑ από Σύλλογο ΥΠαλλήλων Εθνικής Τράπεζας

50.           Κακαές Βαγγέλης, μέλος ΣΕΠΕ Άνω Λιοσίων-Ζεφυρίου Φυλής

51.           Καλαμπαλίκης Κώστας, μέλος ΔΣ του σωματείου εργαζομένων στον επισιτισμό Η Ανάσταση

52.           Καλημερίδης Γιώργος Πρόεδρος ΣΕΠΕ Σύρου- Τήνου- Μυκόνου

53.           Καλιαμπάκος Σωτήρης ΔΣ Ιατρικού Συλλόγου Αθήνας

54.           Καλογρηάς Μένιος, μέλος ΓΣ ΕΔΟΘ/ΝΤ ΑΔΕΔΥ Θεσσαλονίκης

55.           Καλουδιώτης Βαγγέλης, μέλος του ΔΣ του παραρτήματος Πάτρας ΣΜΤ

56.           Καλούσης Ακρίτας Γ.Γ. ΣΕΠΕ ΝΙΚΑΙΑΣ_ΠΕΙΡΑΙΑ

57.           Καμηλάκης Μανόλης μέλος ΔΣ Συνδικάτου Επισιτισμού Τουρισμού Ξενοδοχείων Αττικής &μέλος ΔΣ σωματείου εργαζομένων Ξενοδοχείου ΧΙΛΤΟΝ

58.           Καμινιώτης Παναγιώτης Μέλος ΔΣ συλλόγου ΟΤΑ Καρδίτσας

59.           Καντζιού Μαρία, ΔΣ Σωματείου Εργαζομένων ΟΠΑΠ

60.           Καπακτσής Αλέκος Μέλος Δ.Σ. του συλλόγου εκπαιδευτικών Υπαίθρου Θεσ/νικης

61.           Καραδάκης Γιώργος, μέλος ΔΣ Συλλόγου ΜΔΥ Σιβιτανιδείου - μέλος ΔΣ Παν. Ομοσπ. Συλλ. Υπ. Παιδείας

62.           Καράμαλης Δημήτρης, μέλος ΔΣ Εργατικού Κέντρου Λέσβου

63.           Καραμήτρου Χρύσα, μέλος ΣΕΠΕ "Ο ΠΕΡΙΚΛΗΣ"

64.           Καραναστάση Κατερίνα, μέλος ΔΣ του ΣΜΤ παράρτημα Θεσσαλίας

65.           Καρεγκλά Ισαβέλλα νηπιαγωγός μέλος Δ.Σ. Σ.Ε.Π.Ε. νομού Μαγνησίας

66.           Κατσανεβάκη Ζαμπία, μέλος Δ.Ε. ΠΟΣΕΕΔΙΠ ΑΕ

67.           Κατσαρού Ιωάννα πρόεδρος Δ.Σ. Σ.Ε.Π.Ε. Λαγκαδά

68.           Κατσίμπα Δάφνη, πρόεδρος ΕΝΙΘ

69.           Κεφαληνός Παναγιώτης Πρόεδρος ένωσης τεχνιτών -Δ. ΑΘΗΝΑΙΩΝ 

70.           Κλάδης Διονύσης μέλος ΔΣ ΣΜΤ

71.           Κλωνιζάκης Μάρκος Πρόεδρος Συλλόγου Εργαζομένων Ιατρών Ιδιωτικών Νοσηλευτηρίων Αθήνας Πειραιάς 

72.           Κοζανιτάς Γιώργος, μέλος ΔΣ ΣΕΦΚ

73.           Κοιλάκου Σύλβια Αντιπρόσωπος στο Συνέδριο του ΕΚΑ από το ΣΜΤ

74.           Κοκκινάκη Αναστασία, μέλος Γενικού Συμβουλίου ΟΤΟΕ

75.           Κόκκινου Μαρία, μέλος ΣΕΠΕ Αργολίδας

76.           Κολωνιώτου Αναστασία, μέλος ΣΕΠΕ Αργολίδας

77.           Κονδύλη Νατάσα, ταμίας ΣΕΠΕ Άνω Λιοσίων-Ζεφυρίου Φυλής

78.           Κοντελές Δημήτρης αιρετό μέλος ΠΥΣΔΕ Λάρισας

79.           Κοντογιάννη Μαριλένα, ΕΛΜΕ Θεσπρωτίας

80.           Κοντοδήμας Κώστας, μέλος ΔΣ συλλόγου υποψηφίων διδακτόρων ΕΜΠ

81.           Κοντομάρης Σπύρος Εκλεγμένος αντιπρόσωπος στο Συνέδριο του ΕΚΑ από την Ένωση Εργαζομένων Φυσικού Αερίου Αττικής

82.           Κοπακάκης Δημήτρης μέλος ΔΣ σωματείου εργαζομένων ξενοδοχείου ΧΙΛΤΟΝ

83.           Κορδίλας Ξενοφών, μέλος Δ.Σ.Γ΄ Συλλόγου Π.Ε. Θεσσαλονίκης "Πλάτων"

84.           Κοσμοπούλου Όλγα μέλος ΓΣ ΟΕΝΓΕ, Μέλος ΔΣ Συλλόγου Εργαζομένων ΓΝ Νικαίας

85.           Κοσμοπούλου Φωτεινή ΣΕΠΕ Λάρισας

86.           Κοτίνης Χρήστος πρόεδρος Β΄ Συλλόγου Π.Ε. Θεσ/νίκης

87.           Κοτρωνάκης Μανώλης, Μηχανικός Περιβάλλοντος, μέλος ΣΜΤ Χανίων

88.           Κοτρώτσιος Νίκος ΣΕΠΕ Αιγάλεω

89.           Κούκουνος Άρης, αντιπρόσωπος συνέδριο ΟΤΟΕ

90.           Κουρνιώτης Χρήστος ΔΣ ΕΛΜΕ Άνω Λιοσίων - Ζεφυρίου - Φυλής

91.           Κουρτέσης Βασίλης μέλος ΔΣ σωματείου εμποροϋπαλλήλων και ιδιωτικών υπαλλήλων Πρέβεζας

92.           Κούρτη Ιουλία, ΣΕΠΕ Θεσπρωτίας

93.           Κουτσούμπα Δέσποινα, μέλος ενιαίου συλλόγου αρχαιολόγων

94.           Κουτσώνης Βύρων μέλος Δ. Σ. ΣΕΠΕ ΝΙΚΑΙΑΣ _ΠΕΙΡΑΙΑ

95.           Κραβαρίτης Νίκος Αν. Γραμματέας Σωματείου Εργαζομένων ΑΤΤΙΚΟΥ Νοσοκομείου

96.           Κρεασίδης Γιώργος, μέλος ΔΣ Α’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης και ΓΣ ΑΔΕΔΥ

97.           Κρικιγιάννης Γιώργος μέλος ΔΣ σωματείου εργαζομένων ΙΚΤΕΟ

98.           Κροκίδης Νίκος, μέλος του Δ.Σ του Εργατικού Κέντρου Πειραιά

99.           Κυπραίος Μανόλης, μέλος Δ.Σ. Συλλόγου Δασκάλων/Νηπιαγωγών Πάτρας

100.        Κυριακόπουλος Μάνθος, μέλος ΔΣ ΣΕΠΕ ΡΕΘΥΜΝΟΥ

101.        Κωσταγιώργου Δήμητρα, αντιπρόσωπος στο συνέδριο ΕΚΑ από Σύλλογο Υπαλλήλων Εθνικής Τράπεζας

102.        Κωστόγιαννης Ταξιάρχης μέλος ΔΣ ΕΛΜΕ Πρέβεζας

103.        Κωτίτσα Νάνση, αναπλ. μέλος ΔΣ Συλλόγου Υπαλλήλων Εθνικής Τράπεζας

104.        Κώτσης Παναγιώτης μέλος ΔΣ Σωματείου Γεωπόνων Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ηπείρου

105.        Κωτσιόπουλος Νίκος, μέλος ΔΣ Συνδικάτου Οικοδόμων Λάρισας

106.        Λαδικός Ηλίας μέλος Δ.Σ. εργαζόμενων στο ΤΕΕ

107.        Λαθήρα Γιάννα, μέλος ΔΣ Γ' ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης

108.        Λαθήρας Γιάννης, Πρόεδρος Γ' ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης

109.        Λεγάκης Μιχάλης μέλος Ε' ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης

110.        Λιαπόπουλος Πάνος, μέλος Δ.Σ. Συλλόγου Εργαζομένων Γενικού Νοσοκομείου Παίδων Πεντέλης

111.        Λιαράκος Βαγγέλης μέλος ΔΕ ΤΕΕ-ΤΔΚ και μέλος ΔΣ ΣΜΤ Χανίων

112.        Λιόντος Βασίλης Πρόεδρος ΔΣ ΕΛΜΕ Χανίων

113.        Λουκάκης Χαράλαμπος, μέλος ΤΕΕ-ΤΔΚ

114.        Λουσιώτης Νίκος αντιπρόσωπος του συνεταιρισμού φαρμακοποιών Ημαθίας-Πέλλας στον ΠΑΝΣΥΦΑ.

115.        Λυκιαρδόπουλος Βύρωνας, μέλος ΔΣ της Ένωσης Γιατρών Ε.Σ.Υ. Χανίων

116.        Μακρογιώργη Αγγελική, ΣΕΠΕ "Αριστοτέλης"

117.        Μακρυγιάννης Στέφανος Πρόεδρος Σ.Ε.Π.Ε. νομού Ροδόπης

118.        Μανάβης Νίκος εκλεγμένος αντιπρόσωπος στην γενική συνέλευση της ΠΟΕΣΥ

119.        Μανιάτης Πέτρος, μέλος ΔΣ ΕΝΩΣΗΣ ΛΟΓΙΣΤΩΝ ΕΛΕΓΚΤΩΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ (Ε.Λ.Ε.Π.Α.)

120.        Μανίκας Σταύρος πρ. μέλος ΔΣ του ΕΚΑ

121.        Μανωλακου Φωτεινή, μέλος Δ.Σ. Συλλόγου Εργαζομένων Νοσοκομείου Μολάων

122.        Μανωλεσάκης Βαλάντης, Αρχιτέκτονας, μέλος Αντιπροσωπείας ΤΕΕ-ΤΔΚ

123.        Μαραγκουδάκης Σταύρος, Αντιπρόσωπος στο Συνέδριο του ΕΚΑ από το ΣΜΤ

124.        Μαργαρίτη Ελεάνα, γραμματέας ΣΕΠΕ Άνω Λιοσίων-Ζεφυρίου Φυλής

125.        Μαρούλης Λεωνίδας, μέλος Συλλόγου Ερευνητών/τριών και Εργαζομένων στην Έρευνα Ηρακλείου (ΣΕΕΕΗ)

126.        Μαρούτας Γιάννης, μέλος ΣΕΠΕ Άνω Λιοσίων-Ζεφυρίου Φυλής

127.        Μασούρας Κωστής, μέλος της πανελλαδικής αντιπροσωπείας του ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ

128.        Μασσούρας Ιάσονας, μέλος ΔΣ του ΣΙΕΛ Αχαΐας

129.        Μαστοράκης Λάμπρος, μέλος ΔΣ ΣΕΤΗΠ

130.        Μάστορης Νίκος, μέλος ΔΣ Συνδικάτου Εργαζομένων ΟΑΣΑ

131.        Ματσούκας Χρηστός αντιπρόεδρος Α ΕΛΜΕ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

132.        Μαυρειδόπουλος Γρηγόρης μέλος ΔΣ του Σωματείου Φαρμακευτικών Προϊόντων, Ιατροτεχνολογικών και συναφών επαγγελμάτων.

133.        Μαυροειδή Δήμητρα, ταμίας ΔΣ Συλλόγου Ερευνητών/τριών και Εργαζομένων στην Έρευνα Ηρακλείου (ΣΕΕΕΗ)

134.        Μελαμπιανάκη Ζέττα, πρόεδρος Συλλ. Εκπ. ΠΕ Ν Σμύρνης

135.        Μενούνος Γιώργος Μέλος ΔΣ στην Ομοσπονδία Προσωπικού Αεροπορικών Μεταφορών (ΟΠΑΜ)

136.        Μιλτσακάκης Μιχάλης μέλος ΔΣ ΣΕΠΕ Ρόζα Ιμβριώτη 

137.        Μολόχας Στέφανος, μέλος ΣΜΤ παράρτημα Θεσσαλίας

138.        Μονιάκη Χρυσούλα μέλος ΔΣ συλλόγου υπαλλήλων ΕΛΣΤΑΤ

139.        Μονοτράκης Βασίλης Πρόεδρος ΔΣ Σωματείου Φαρμακευτικών Προϊόντων, Ιατροτεχνολογικών & συναφών κλάδων

140.        Μοριανού Γιασεμή, Πρόεδρος ΣΜΤ Χανίων

141.        Μούστος Νικήτας, μέλος ΔΣ Σωματείου εργαζομένων Νοσοκομείου Μούστος Νικήτας, μέλος ΔΣ Σωματείου εργαζομένων στο Νοσοκομείο Καρδίτσας

142.        Μούστος Φώτης πρόεδρος Συλλόγου Φαρμακοϋπάλληλων Καρδίτσας

143.        Μπακόλας Δημήτρης μέλος της ΓΣ αντιπροσώπων του Εργατικού Κέντρου Πρέβεζας

144.        Μπάλλη Χαρούλα μέλος ΣΕΠΕ Γιαννητσών

145.        Μπαχτή Αννα μέλος ΔΣ Ε΄ΕΛΜΕ Ανατολικής Αττικής

146.        Μπέτης Γιώργος Εκλεγμένος Αντιπρόσωπος ΠΟΕΕ-ΥΤΕ

147.        Μπινιώρης Νίκος Πρόεδρος ΔΣ Δήμου Παιανίας

148.        Μπιχάκης Φώτης Γ. Γραμματέας ΕΛΜΕ Χανίων 

149.        Μπόλτσης Άρης, μέλος Σωματείου εργαζομένων στο Νοσοκομείο Καρδίτσας

150.        Μπούρδαλας Παναγιώτης, Γραμματέας Α΄ ΕΛΜΕ Αχαΐας

151.        Μπουρδομπούρα Γεωργία μέλος Δ.Σ. ΣΕΠΕ Έδεσσας και Ν.Τ. ΑΔΕΔΥ ΠΕΛΛΑΣ

152.        Μυλωνοπούλου Ζωή μέλος του Συλλόγου Υπαλλήλων ΟΤΑ Ν. Χαλκιδικής

153.        Νάνος Βαγγέλης μέλος ΔΣ Εργατικού Κέντρου Πρέβεζας

154.        Νίτης Νίκος μέλος Συνδικάτου Οικοδόμων Μαγνησίας

155.        Νταλακογεώργος Αντώνης Πρόεδρος ΠΕΝΕΝ

156.        Ξιφαρά Μαρία μέλος ΔΣ Συλλόγου Υπαλλήλων Εθνικής Τράπεζας 

157.        Ξοπλίδης Γιώργος μέλος Συλλόγου Πρωτοβάθμιας ν. Ροδόπης

158.        Ξοπλίδης Παναγιώτης γραμματέας Σωματείου Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου Θεσσαλονίκης

159.        Οικονομάκη Μαρία, ΕΛΜΕ Ηρακλείου

160.        Οικονόμου Αριστείδης, μέλος ΔΣ Συνδέσμου Σιδηροδρομικών Θεσσαλίας 

161.        Παϊκόπουλος Γιώργος, μέλος Συλλόγου Ερευνητών/τριών και Εργαζομένων στην Έρευνα Ηρακλείου (ΣΕΕΕΗ)

162.        Παναγιώτου Χρήστος, μέλος ΔΣ ΣΕΠΕ Αριστοτέλη Αθήνας

163.        Πανδή Εύη μέλος Δ.Σ. Συλλόγου Υπαλλήλων Υπουργείου Δικαιοσύνης

164.        Πανδή Χριστίνα, μέλος ΔΣ Συλλόγου Υπαλλήλων Εθνικής Τράπεζας

165.        Παπαγκίκας Γιώργος, μέλος της πανελλαδικής αντιπροσωπείας του ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ, μέλος ΣΜΤ

166.        Παπαδάκης Γιώργος, μέλος ΣΜΤ παράρτημα Θεσσαλίας

167.        Παπαδογιαννακη Γεωργία, μέλος ΔΣ ΣΕΦΚ

168.        Παπαδόπουλος Δημήτρης, μέλος ΔΣ ΕΛΜΕ Λάρισας

169.        Παπαδόπουλος Παναγιώτης, Αντιπρόεδρος Σ.Ε.Π.Ε. «Σωκράτης»

170.        Παπαδόπουλου Όλγα, μέλος ΔΣ συλλόγου υποψηφίων διδακτόρων ΕΜΠ

171.        Παπαθανασίου Αργύριος μέλος Δ.Σ. της ΔΟΕ

172.        Παπαθανασίου Χρήστος ΣΕΠΕ ΣΩΚΡΑΤΗΣ

173.        Παπακωνσταντίνου Βαγγέλης, Σύλλογος Υπαλλήλων Κεντρικής Υπηρεσίας Υπουργείου Παιδείας

174.        Παπανικολάου Πάνος Γενικός Γραμματέας ΟΕΝΓΕ

175.        Παπαπέτρος Πέτρος Συνδικαλιστής στο χώρο του βιβλίου

176.        Παπαχρόνης Δημήτρης μέλος ΔΣ ΣΕΠΕ Αρκαδίας

177.        Παρασκευά Τασία, μέλος ΣΕΠΕ Καρδίτσας

178.        Παρασκευάς Σωτήρης Αντιπρόσωπος εργαζομένων στο ΔΣ του νοσοκομείου ΑΤΤΙΚΟΥ

179.        Παρασκευόπουλος Γιώργος Μέλος Γ. Σ. ΠΟΕ ΟΤΑ

180.        Παρδάλη Γλυκερία, μέλος της Α ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης

181.        Πατέλη Βιολέττα Αντιπρόεδρος ΣΕΠΕ Κ ΣΩΤΗΡΙΟΥ

182.        Πατρίκαλου Εύα, Γραμματέας Ένωσης Ιατρών Νοσοκομείου και Κέντρων Υγείας Τρικάλων

183.        Πατσόγλου Σάββας, ταμίας Ζ΄ Σ.Ε.Π.Ε. Θεσ/νίκης

184.        Παυλάκης Χαράλαμπος μέλος ΔΣ Συνδέσμου Σιδηροδρομικών Θεσσαλίας

185.        Παυλής Στρατής Γραμματέας της Ένωσης Ιατρών Ε.Σ.Υ. Λέσβου

186.        Περιστεροπούλου Μαρία Ε' ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης

187.        Πιαγκαλάκης Γιώργος μέλος Αντιπροσωπίας ΤΕΕ-ΤΔΚ

188.        Πλουμής Ανδρέας, οικονομολόγος, π. πρόεδρος του Σωματείου Αγροτικού Συνεταιρισμού Ορμυλίας-Χαλκιδικής, μέλος του ΔΣ της περιβαλλοντικής κίνησης "Κρουσίδα Γη"

189.        Πολυζώη Νίκη, μέλος ΔΣ ΕΛΜΕ Φωκίδας

190.        Πολυχρόνης Νίκος, μέλος Γενικού Συμβουλίου ΟΤΟΕ

191.        Πολυχρονόπουλος Πάνος, Μέλος ΔΣ Πανελληνίου Συλλόγου ΕΔΙΠ ΑΕΙ.

192.        Ποντικάκος Σωτήρης, μέλος Δ.Σ. εργαζόμενων στο ΤΕΕ

193.        Πότση Γιάννα, μέλος Συλλόγου Ερευνητών/τριών και Εργαζομένων στην Έρευνα Ηρακλείου (ΣΕΕΕΗ)

194.        Πουλαρίκας Βασίλης, τραπεζοϋπάλληλος, συνδικαλιστής στην Alpha Bank 

195.        Προυσαλίδης Γιώργος ΔΣ Δ΄ ΕΛΜΕ Ανατολικής Αττικής

196.        Πρωτογεράκη Κατερίνα Μέλος του ΔΣ του Σωματείου Φαρμακευτικών Προϊόντων, Ιατροτεχνολογικών & συναφών κλάδων 

197.        Ράφτη Ελένη μέλος ΔΣ ΕΝΩΣΗΣ ΛΟΓΙΣΤΩΝ ΕΛΕΓΚΤΩΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ (Ε.Λ.Ε.Π.Α.) και μέλος ΔΣ Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Λογιστών (ΠΟΛ)

198.        Ρεμπάπης Παναγιώτης μέλος ΔΣ ΕΛΜΕ Λάρισας

199.        Ρέππα Ντίνα, πρόεδρος ΔΣ ΣΕΠΕ Αριστοτέλη Αθήνας

200.        Ρέππας Χρήστος, Πρόεδρος Δ/Ν ΝΗΣΙΩΝ ΑΡΓΟΣΑΡΩΝΙΚΟΥ

201.        Ρίζος Μιχάλης Πρόεδρος Σωματείου Εργαζομένων ΑΤΤΙΚΟΥ Νοσοκομείου

202.        Ρίζου Ντορέττα, Αντιπρόεδρος Συλλόγου Διοικητικού Προσωπικού Παν/μίου Ιωαννίνων, Μέλος Γ.Σ. ΑΔΕΔΥ

203.        Ρόδη Άννα ΣΥΛΛΟΓΟΣ Δ/Ν ΝΗΣΙΩΝ ΑΡΓΟΣΑΡΩΝΙΚΟΥ

204.        Σακαλή Στέλλα, μέλος ΔΣ Ένωσης Γιατρών ΕΣΥ Χανίων

205.        Σάμιος Παναγιώτης αιρετός στο Γ΄ΠΥΣΠΕ Αθήνας

206.        Σαμοίλης Γιάννης ΔΣ ΕΛΜΕ 'Άνω Λιοσίων - Ζεφυρίου - Φυλής

207.        Σαραϊδάρη Πόπη, πρόεδρος Ε' ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης και ΓΣ ΕΔΟΘ/ΝΤ ΑΔΕΔΥ Θεσσαλονίκης. 

208.        Σεβαστού Κατερίνα, μέλος Συλλόγου Εργαζομένων ΕΛ.ΚΕ.Θ.Ε.

209.        Σιαφάκας Γιώργος πρόεδρος σωματείου εργαζομένων ΚΤΕΛ Πρέβεζας

210.        Σιούλας Παναγιώτης μέλος ΔΣ του ΣΜΤ παράρτημα Θεσσαλίας 

211.        Σιούτης Σπύρος μέλος ΕΕ του νομαρχιακού παραρτήματος Πρέβεζας της ΑΔΕΔΥ

212.        Σκαρπέλης Αντώνης Απερχόμενος Γενικός Γραμματέας - Πανελλήνιο Σωματείο Εκτάκτου Προσωπικού Υπουργείου Πολιτισμού

213.        Σκούφογλου Μάνος μέλος της πανελλαδικής αντιπροσωπείας του ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ, μέλος ΣΜΤ

214.        Σμήλιος Ηλίας, πρόεδρος Δ.Σ. Ζ΄ Συλλόγου Εκπαιδευτικών Π.Ε. Θεσσαλονίκης

215.        Σουρτζής Φώτης μέλος της Γ΄ΕΛΜΕ Αθήνας

216.        Σοφουλάκη Κατερίνα, γραμματέας παραρτήματος ΣΜΤ Ηρακλείου

217.        Σπανούδης Δημήτρης, ταμίας Γ' ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης

218.        Σταμούλης Δημήτρης μέλος ΕΣΠΗΤ, αντιπρόσωπος συνέδριου ΠΟΕΣΥ

219.        Σταμούλης Κων/νος Γραμματέας του συλλόγου ΕΔΙΠ του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

220.        Σταυροπούλου Άννα-Μάγια, ΣΕΠΕ Περικλής

221.        Στεργιοπούλου Γιώτα Γ. Γραμματέας Συλλόγου Εργαζομένων Αποκεντρωμένης Διοίκησης Π.Δ.Ε. & Ι

222.        Στεφανίδου Σοφία, μέλος ΕΕ της ΕΔΟΘ/ΝΤ ΑΔΕΔΥ Θεσσαλονίκης , αναπλ. μέλος ΔΣ Ε' ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης

223.        Συλαϊδής Βασίλης εργαζόμενος INTRACOM TELECOM, μέλος ΔΣ του ΕΚΑ

224.        Σωτηρόπουλος Άκης αιρετός ΠΎΣΔΕ Ανατολικής Αττικής

225.        Ταβουλάρης Μάνθος, συνδικαλιστής από το χώρο του βιβλίου

226.        Ταλαχούπης Νίκος, μέλος ΔΣ Συνδικάτου Οικοδόμων Λάρισας

227.        Τασιόπουλος Γιώργος ΣΕΠΕ ΑΝΩ ΛΙΟΣΙΩΝ, ,ΖΕΦΥΡΊΟΥ, ΦΥΛΗΣ

228.        Τέλλιου Χρύσα μέλος ΔΣ ΣΕΠΕ Αριστοτέλη Αθήνας

229.        Τζαμουράνης Δημήτρης Πρόεδρος Δ.Σ. Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών

230.        Τζέρπος Νίκος μέλος ΔΣ ΕΛΜΕ Θεσπρωτίας

231.        Τζιρτζιλάκης Μιχάλης ΔΣ ΕΛΜΕ 'Άνω Λιοσίων - Ζεφυρίου - Φυλής

232.        Τζουβελέκης Δημήτρης μέλος Σωματείου εργαζομένων ΟΤΑ νομού Βοιωτίας

233.        Τζώτζιου Δήμητρα ΕΙΚΑΣΤΙΚΟΣ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΡΙΑ

234.        Τουλγαριδης Κώστας, μέλος της ΕΕ της ΑΔΕΔΥ

235.        Τουμαράς Δημήτρης μέλος Δ.Σ. Γ.Ν. Μεσολογγίου

236.        Τουρλούπης Κώστας μέλος ΔΣ Συλλόγου Εκπαιδευτικών ΠΕ Νέου Κόσμου, Δάφνης, Υμηττού " Ο Μακρυγιάννης"

237.        Τριανταφυλλοπούλου Χριστίνα Ταμίας Συλλόγου Εργαζομένων Υπουργείου Γεωργίας Αττικής 

238.        Τρούλη Αντιγόνη μέλος ΔΣ ΕΛΜΕ Ηρακλείου

239.        Τρωντσιου Λίτσα, Μέλος Δ.Σ. του συλλόγου εκπαιδευτικών Υπαίθρου Θεσ/νικης

240.        Τσαγκαράτου Αιμιλία ΔΣ Συλλ. Εκπ. ΠΕ "Ο Παρθενώνας"

241.        Τσακίρης Βίκτορας, Μέλος ΔΣ Συλλόγου Υπαλλήλων Τράπεζας Αττικής

242.        Τσαντίκος Γιώργος μέλος ΔΣ ΕΣΗΕΠΗΝ

243.        Τσίγκανος Δαμιανός, αντιπρόσωπος στο συνέδριο ΕΚΑ από Σύλλογο Υπαλλήλων Εθνικής Τράπεζας

244.        Τσίτσος Άρης, μέλος Ν.Τ. ΑΔΕΔΥ Λασιθίου

245.        Τσουκάτος Γιάννης, μέλος της Αντιπροσωπείας του ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ

246.        Υφαντή Ελισάβετ μέλος ΔΣ σωματείου εργαζόμενων στο τουρισμό Πάργας

247.        Φουκαράκης Μιχάλης, μέλος ΔΣ Παραρτήματος Ηρακλείου του ΣΜΤ 

248.        Χάιδος Νίκος μέλος ΔΣ Συλλόγου Εργαζομένων ΓΝ Νικαίας-ΔΑ

249.        Χαιρέτη Ειρήνη, σωματείο καθηγητών στην ιδ. εκπαίδευση "Γαλάτεια Καζαντζακη", Ηράκλειο.

250.        Χαλιμούρδα Αντιγόνη  μέλος ΕΛΜΕ Βοιωτίας  

251.        Χαρίτος Γιώργος, μέλος ΔΣ εκτάκτων αρχαιολόγων

252.        Χατζηδάκης Διονύσης μέλος ΔΣ ΣΜΤ Χανίων

253.        Χοντζόγλου Αλέξανδρος, μέλος ΔΣ Συλλόγου ΥΔ ΕΜΠ

254.        Χρησομύτης Σπύρος Εκλεγμένος Αντιπρόσωπος ΠΟΕΕ-ΥΤΕ

255.        Χρηστόπουλος Διονύσης Αντιπρόεδρος Συλλόγου Μουσικών Φιλαρμονικής Δήμου Αθήνας 

256.        Χριστίδου Χριστίνα Μέλος ΔΣ του Συλλόγου Εργαζομένων ΜΟΔ ΑΕ

257.        Χριστοφίδου Μαρίζα Δ. Σ Ηράκλειο

258.        Χριστοφόρου Νίκος γραμματέας Δ.Σ. Σ.Ε.Π.Ε. Λαγκαδά

259.        Χρόνης Γιώργος γενικός γραμματέας συλλόγου Π.Ε. «ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΛΗΝΟΣ» και δημοτικός σύμβουλος Δήμου Ιλίου με το «ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟ ΙΛΙΟΝ»

260.        Χτενάς Κώστας μέλος Γ.Σ. Συνδικάτου Οικοδόμων Λάρισας

Οι συνολικές παγκόσμιες στρατιωτικές δαπάνες αυξήθηκαν στα 1.739 δισεκατομμύρια δολάρια το 2017, μια οριακή αύξηση 1,1% σε πραγματικούς όρους από το 2016, σύμφωνα με τα νέα στοιχεία του Διεθνούς Ινστιτούτου Ερευνών για την Ειρήνη της Στοκχόλμης (SIPRI). Οι στρατιωτικές δαπάνες της Κίνας αυξήθηκαν και πάλι το 2017, συνεχίζοντας μια ανοδική τάση που διαρκεί περισσότερο από δύο δεκαετίες. Οι στρατιωτικές δαπάνες της Ρωσίας μειώθηκαν για πρώτη φορά από το 1998, ενώ οι δαπάνες των Ηνωμένων Πολιτειών παρέμειναν σταθερές για δεύτερη συνεχή χρονιά. «Η συνέχιση των υψηλών παγκόσμιων στρατιωτικών δαπανών αποτελεί αιτία σοβαρής ανησυχίας», δήλωσε ο πρέσβης Jan Eliasson, πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του SIPRI. «Υπονομεύει την αναζήτηση ειρηνικών λύσεων στις συγκρούσεις σε όλο τον κόσμο».

Μετά από 13 συνεχόμενα έτη αυξήσεων από το 1999 έως το 2011 και σχετικά αμετάβλητες δαπάνες από το 2012 έως το 2016, οι συνολικές παγκόσμιες στρατιωτικές δαπάνες αυξήθηκαν ξανά το 2017.* Οι στρατιωτικές δαπάνες το 2017 αντιπροσωπεύουν 2,2% του παγκόσμιου ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (ΑΕΠ) ή 230 δολάρια ανά άτομο. «Οι αυξήσεις των παγκόσμιων στρατιωτικών δαπανών τα τελευταία χρόνια οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στη σημαντική αύξηση των δαπανών των χωρών της Ασίας και της Ωκεανίας και της Μέσης Ανατολής, όπως η Κίνα, η Ινδία και η Σαουδική Αραβία», δήλωσε ο Δρ. Nan Tian, ερευνητής του προγράμματος Οπλικές και Στρατιωτικές Δαπάνες (AMEX) του SIPRI. «Σε παγκόσμιο επίπεδο, το βάρος των στρατιωτικών δαπανών σαφώς μετατοπίζεται από την Ευρω-Ατλαντική περιοχή».

Στην Ελλάδα συνεχίζεται η αύξηση των στρατιωτικών δαπανών

Οι στρατιωτικές δαπάνες της Ελλάδας ανήλθαν στα 5,09 δις. δολάρια, μια αύξηση 2,56% σε σύγκριση με το 2016. Αυτό αντιστοιχεί σε 456,40 δολάρια ανά άτομο, μια αύξηση 12,60 δολαρίων από το 2016, δηλαδή περίπου διπλάσιο από τον μέσο όρο. Αυτή είναι η δεύτερη συνεχόμενη χρονιά αύξησης των στρατιωτικών δαπανών της Ελλάδας μετά την πτώση που είχαν από το 2010 μέχρι και το 2015 λόγω της οικονομική κρίσης. Με 2,5% του ΑΕΠ της να πηγαίνει στις στρατιωτικές δαπάνες, η Ελλάδα βρίσκεται στην 5η θέση της Ευρώπης μετά τη Ρωσία, την Αρμενία, το Αζερμπαϊτζάν και την Ουκρανία και στη 2η θέση ανάμεσα στα μέλη του ΝΑΤΟ μετά τις ΗΠΑ.

Η Κίνα προπορεύεται σε συνεχή αύξηση των δαπανών στην Ασία και την Ωκεανία

Οι στρατιωτικές δαπάνες στην Ασία και την Ωκεανία αυξήθηκαν για 29η συνεχή χρονιά. Η Κίνα, η δεύτερη μεγαλύτερη σε στρατιωτικές δαπάνες παγκοσμίως, αύξησε τις στρατιωτικές της δαπάνες κατά 5,6% στα 228 δισ. δολάρια το 2017. Οι δαπάνες της Κίνας ως μέρος των παγκόσμιων στρατιωτικών δαπανών αυξήθηκαν από 5,8% το 2008 σε 13% το 2017. Η Ινδία δαπάνησε 63,9 δισ. δολάρια το 2017, αύξηση 5,5% σε σύγκριση με το 2016, ενώ οι δαπάνες της Νότιας Κορέας στα 39,2 δισ. δολάρια αυξήθηκαν κατά 1,7% μεταξύ 2016 και 2017. «Οι εντάσεις μεταξύ της Κίνας και πολλών γειτόνων της συνεχίζουν να οδηγούν σε αύξηση τις στρατιωτικές δαπάνες στην Ασία», δήλωσε ο Siemon Wezeman, ερευνητής στο πρόγραμμα AMEX του SIPRI.

Οι δαπάνες μειώνονται δραστικά στη Ρωσία, αλλά αυξάνονται στην Κεντρική και Δυτική Ευρώπη

Στα 66,3 δισ. δολάρια, οι στρατιωτικές δαπάνες της Ρωσίας το 2017 ήταν 20% χαμηλότερες από το 2016, η πρώτη ετήσια μείωση από το 1998. «Ο στρατιωτικός εκσυγχρονισμός παραμένει προτεραιότητα στη Ρωσία, αλλά ο στρατιωτικός προϋπολογισμός περιορίστηκε λόγω οικονομικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η χώρα από το 2014», δήλωσε ο Siemon Wezeman.

Εν μέρει, λόγω της αντίληψης μιας αυξανόμενης απειλής από τη Ρωσία, οι στρατιωτικές δαπάνες τόσο στην Κεντρική όσο και στη Δυτική Ευρώπη αυξήθηκαν το 2017, κατά 12% και 1,7% αντίστοιχα. Πολλά ευρωπαϊκά κράτη είναι μέλη του Οργανισμού του Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ) και, στο πλαίσιο αυτό, συμφώνησαν να αυξήσουν τις στρατιωτικές τους δαπάνες. Οι συνολικές στρατιωτικές δαπάνες από τα 29 μέλη του ΝΑΤΟ ήταν 900 δισ. δολάρια το 2017, αντιπροσωπεύοντας το 52% των παγκόσμιων δαπανών.

Οι υψηλότερες δαπάνες της Σαουδικής Αραβίας οδηγούν σε αύξηση στη Μέση Ανατολή

Οι στρατιωτικές δαπάνες στη Μέση Ανατολή αυξήθηκαν κατά 6,2% το 2017.** Οι δαπάνες της Σαουδικής Αραβίας αυξήθηκαν κατά 9,2% το 2017 μετά από πτώση το 2016. Με δαπάνες 69,4 δισ. δολάρια, η Σαουδική Αραβία είχε την τρίτη υψηλότερη θέση σε στρατιωτικές δαπάνες στον κόσμο το 2017. Το Ιράν (19%) και το Ιράκ (22%) σημείωσαν επίσης σημαντική αύξηση των στρατιωτικών δαπανών το 2017. «Παρά τις χαμηλές τιμές του πετρελαίου, οι ένοπλες συγκρούσεις και οι αντιπαλότητες σε όλη τη Μέση Ανατολή οδηγούν σε αύξηση των στρατιωτικών δαπανών στην περιοχή , δήλωσε ο Pieter Wezeman, ερευνητής στο πρόγραμμα AMEX του SIPRI. Το 2017, οι στρατιωτικές δαπάνες ως ποσοστό του ΑΕΠ (γνωστό ως «στρατιωτική επιβάρυνση») ήταν υψηλότερες στη Μέση Ανατολή, στο 5,2%. Καμία άλλη περιοχή του κόσμου δεν διένειμε πάνω από το 1,8% του ΑΕΠ στις στρατιωτικές δαπάνες.

Οι δαπάνες των ΗΠΑ δεν μειώνονται πλέον

Οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να έχουν τις υψηλότερες στρατιωτικές δαπάνες στον κόσμο. Το 2017 οι ΗΠΑ δαπάνησαν περισσότερα για τον στρατό τους από τις επόμενες επτά χώρες με τις υψηλότερες δαπάνες συνολικά. Στα 610 δισ. δολάρια, οι αμερικανικές στρατιωτικές δαπάνες παρέμειναν αμετάβλητες μεταξύ 2016 και 2017. «Η πτωτική πορεία των αμερικανικών στρατιωτικών δαπανών που ξεκίνησε το 2010 έχει σταματήσει», δήλωσε η Δρ. Aude Fleurant, διευθύντρια του προγράμματος AMEX του SIPRI. «Οι στρατιωτικές δαπάνες των ΗΠΑ το 2018 πρόκειται να αυξηθούν σημαντικά για να υποστηρίξουν την αύξηση του στρατιωτικού προσωπικού και τον εκσυγχρονισμό των συμβατικών και πυρηνικών όπλων».

Άλλες σημαντικές εξελίξεις

• Η Κίνα έκανε τη μεγαλύτερη απόλυτη αύξηση σε δαπάνες (12 δισ. δολάρια) το 2017 (σε σταθερές τιμές του 2016), ενώ η Ρωσία έκανε τη μεγαλύτερη μείωση (-13,9 δισ. δολάρια).

• Οι στρατιωτικές δαπάνες στη Νότια Αμερική αυξήθηκαν κατά 4,1% το 2017, κυρίως ως αποτέλεσμα σημαντικών αυξήσεων από τις δύο χώρες με τις υψηλότερες δαπάνες στην υποπεριοχή: την Αργεντινή (αύξηση κατά 15%) και τη Βραζιλία (αύξηση κατά 6,3%).

• Οι στρατιωτικές δαπάνες στην Κεντρική Αμερική και την Καραϊβική μειώθηκαν κατά 6,6% το 2017, κυρίως λόγω των χαμηλότερων δαπανών του Μεξικού (κατά 8,1% από το 2016).

• Οι στρατιωτικές δαπάνες στην Αφρική μειώθηκαν κατά 0,5% το 2017, την τρίτη συνεχή ετήσια μείωση από το μέγιστο που είχαν φτάσει οι δαπάνες το 2014. Οι στρατιωτικές δαπάνες της Αλγερίας υποχώρησαν για πρώτη φορά εδώ και μια δεκαετία (μείωση κατά 5,2% από το 2016).

• Επτά από τις 10 χώρες με τη υψηλότερη στρατιωτική επιβάρυνση είναι στη Μέση Ανατολή: το Ομάν (12% του ΑΕΠ), η Σαουδική Αραβία (10% του ΑΕΠ), το Κουβέιτ (5,8% του ΑΕΠ), η Ιορδανία (4,8% του ΑΕΠ), το Ισραήλ (4,7% του ΑΕΠ), ο Λίβανος (4,5% του ΑΕΠ) και το Μπαχρέιν (4,1% του ΑΕΠ).

* Εκτός εάν δηλώνεται διαφορετικά, όλα τα στοιχεία για τις δαπάνες του 2017 δίνονται στην τρέχουσα ισοτιμία δολαρίου ΗΠΑ του 2017. Όλες οι ποσοστιαίες μεταβολές εκφράζονται σε πραγματικούς όρους (σταθερές τιμές του 2016).

** Για χώρες της Μέσης Ανατολής για τις οποίες υπάρχουν διαθέσιμα δεδομένα.

πηγή: ergasianet.gr