«Η Αμερική δεν είχε μια πολιτική κυβέρνηση από το τέλος του 2^ου Παγκοσμίου Πολέμου». Αυτό μου είπε, ως δημοσιογράφου, ένας άνδρας που είχε υπηρετήσει στην μυστική υπηρεσία στρατού, μετά από χρόνια εντατικής εκμάθησης της ρωσικής γλώσσας στο Ινστιτούτο Διεθνών Σπουδών του Μοντερέυ, στην Καλιφόρνια.

Γι΄αυτούς που δεν είναι ενήμεροι, το Μοντερέυ ήταν το εκπαιδευτικό κέντρο διάπλασης των μελών του προσωπικού των μυστικών υπηρεσιών με μια παιδαγωγική μέθοδο που είχε αναπτύξει ο στρατός των ΗΠΑ. Είχε χρησιμοποιηθεί για την εκπαίδευση μεταφραστών και διερμηνέων όχι μόνο του στρατού αλλά και της CIA.

Η CIA ήταν στην αρχή γνωστή υπό το όνομα Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών (OSS) και είχε συσταθεί ως όργανο των αρχηγών των Γενικών Επιτελείων Ενόπλων Δυνάμεων. Αποστολή της ήταν να συλλέγει πληροφορίες και να παράγει προπαγάνδα. Από την αρχή της ύπαρξής της η CIA λειτουργεί με έναν μαύρο (μυστικό και ανεξέλεγκτο) προϋπολογισμό.

Ένα μικρό ποσοστό του επίσημου προϋπολογισμού δαπανών της πηγάζει από τον κρατικό προϋπολογισμό, αλλά πρόκειται κατά βάσιν για έναν ανεξάρτητο οργανισμό που δεν υπόκειται σε κανέναν έλεγχο των πραγματικών οικονομικών δοσοληψιών του. Είναι ερμητικά «απρόσιτος».

Δεν είναι τυχαίο ότι η CIA ιδρύθηκε περίπου ταυτόχρονα με το Πεντάγωνο, όπου σχεδιάζεται και παίζεται η στρατιωτική στρατηγική. Οι δύο οργανισμοί συνδέονται στενά. Αλλά προτού εξετάσουμε  πως λειτουργεί αυτός ο δεσμός, ας επανέλθουμε στην εισαγωγικά παρατιθέμενη δήλωση.

Σύμφωνα με την δήλωση της  πηγής της πληροφορίας μου, στην οποία αναφέρθηκα πιο πάνω, έναν κ. L.G. Leighton, οι ανωτέρων βαθμών Αμερικανοί στρατιωτικοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου σχεδίαζαν ένα στρατιωτικό πραξικόπημα για να ανατρέψουν τον δημοκρατικά εκλεγμένο Πρόεδρο και να τον αντικαταστήσουν με μια μόνιμη κυβέρνηση, υπό στρατιωτικό έλεγχο. Ο λόγος που επικαλούντο ως κίνητρο του σχεδίου τους ήταν ότι η πολιτική κυβέρνηση αποτελούνταν από πρόσωπα που αγνοούσαν πως λειτουργεί ο πραγματικός κόσμος και ότι δεν μπορούμε να έχουμε εμπιστοσύνη παρά μόνο σε στρατιωτικούς,  που έχουν αποκτήσει στις μάχες τις γνώσεις και την πείρα για την καθοδήγηση και την προστασία των Ηνωμένων Πολιτειών.

«Στο τέλος της γραφής –έλεγαν μεταξύ τους- oι πολιτικοί έμεναν ήσυχοι στα σπίτια τους ενώ εμείς παίζαμε την ζωή μας και κερδίζαμε αυτόν τον πόλεμο». «Το αξίζουμε».

΄Ετσι στήθηκε μια συνωμοσία που επρόκειτο να αλλάξει οριστικά την πορεία της αμερικανικής ιστορίας. Ονομάστηκε «Η Συνωμοσία του Πάλμερ Χάουζ» επειδή το ομώνυμο ξενοδοχείο ήταν ο τόπος των μυστικών συσκέψεων, όπου οι αξιωματικοί  των πιο ανωτέρων βαθμών συνέρχονταν για να σχεδιάσουν και να οργανώσουν την ακριβή εκτέλεση του στρατιωτικού πραξικοπήματος.

΄Εχοντας οσμιστεί αυτά τα παράτολμα και επικίνδυνα τεκταινόμενα, ο ένδοξης φήμης στρατηγός Ομάρ Μπράντλεϋ στάλθηκε από τους αρχηγούς των επιτελείων «για να αντιμετωπίσει αυτήν την κατάσταση». ΄Εφτασε στο Σικάγο και  πήρε ένα ταξί για να πάει κατευθείαν στο ξενοδοχείο Πάλμερ Χάουζ –την ιστορική εστία της συνωμοσίας.

Όταν έφτασε στο ξενοδοχείο, πήγε κατευθείαν  εκεί όπου βρίσκονταν οι συνωμότες και εισόρμησε στο δωμάτιο κραυγάζοντας « τι διάβολο πάτε να κάνετε;» Οι αξιωματικοί του απάντησαν ευθέως: «Να πάρουμε τον έλεγχο της κυβέρνησης, Κύριε.» Στο οποίο, ο στρατηγός Μπράντλεϋ απάντησε: « Είσαστε ένα μάτσο f… ηλιθίων, την κυβέρνηση την ελέγχουμε ήδη!»

Εάν αυτή η ιστορία αληθεύει – και δεν αμφιβάλλω ότι η πηγή μου ήταν 100%  έντιμη- αληθινά εξηγεί πολλά πράγματα για την πολιτική και τους Προέδρους της Αμερικής κατά τα τελευταία 70 χρόνια.

Αυτό σημαίνει ότι από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Πρόεδροι μπορούν να επηρεάσουν την εσωτερική πολιτική, αλλά δεν είναι υπεύθυνοι για τις εξωτερικές μας υποθέσεις. Αυτό ίσως εξηγεί γιατί δολοφονήθηκε ο Πρόεδρος Κένεντι, ένας  ηγέτης που ετοιμαζόταν να διαλύσει την CIA και να αποσύρει τον αμερικανικό στρατό από το Βιετνάμ.

Είναι ίσως επίσης ο λόγος για τον οποίο ο Ντουάιτ Αϊζενχάουερ εξεφώνησε αυτήν την ασυνήθιστη αποχαιρετιστήρια ομιλία του στο τέλος της προεδρικής του θητείας, προειδοποιώντας το έθνος για τους σοβαρούς κινδύνους που αντιπροσώπευε το συγκρότημα συμφερόντων Στρατού-Βιομηχανίας.

Εάν αυτά που μού είπε η πηγή μου ήταν η αλήθεια, αυτό επίσης σημαίνει ότι ο Πρόεδρος Τραμπ δεν ελέγχει την αμερικανική εξωτερική πολιτική. Και εάν πράγματι συμβαίνει αυτό, οι δηλώσεις του για την αποδέσμευση από εξωτερικές στρατιωτικές υποχρεώσεις δεν σημαίνουν εντελώς τίποτα.

Αυτά σημαίνουν ότι έχουμε όλοι καταστεί όμηροι από μιαν ομάδα ανεξέλεγκτων στρατηγών του Πενταγώνου, οι οποίοι μυστικά σχεδιάζουν  τον προσεχή πόλεμο, περιφρονώντας τους θεσμούς και τις δημοκρατικές αξίες. Και είναι αυτοί πού ελέγχουν την CIA – μιαν άλλη ανέντιμη οργάνωση, που λειτουργεί έξω από κάθε κανόνα Δικαίου.

Πρόκειται για μια τρομακτική προοπτική.

Paul Kindlon, Réseau International, 24-10-2018

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Σημείωση: Ο μεταφραστής δεν συμμερίζεται την θέση ότι στρατιωτικοί (και όχι σκιώδεις υπέρτερες δυνάμεις)ελέγχουν  την εξωτερική πολιτική, αλλά το αφήγημα περιέχει ενδιαφέροντα ιστορικά στοιχεία, άγνωστα εν πολλοίς.

ΠΗΓΗ: vathikokkino.gr

Τα μνημόνια τέλειωσαν η χώρα τυπικά δεν δεσμεύεται από κάποια δανειακή σύμβαση και υποτίθεται ότι η κυβέρνηση μπορεί να διαχειριστεί τις υποθέσεις της χώρας χωρίς δεσμεύσεις. Όμως, το μνημονιακό πλαίσιο, νόμοι, αποφάσεις και μέτρα που δημιουργήθηκε από όλες τις κυβερνήσεις είναι παρόν και θέτει ασφυκτικά πλαίσια για πολλές δεκαετίες.

Η κυβέρνηση έχει δεχθεί σημαντικά πλήγματα στην επιρροή της, έχει σημαντική φθορά. Ο ΣΥΡΙΖΑ πιέζεται σοβαρά και παρουσιάζει εμφανείς απώλειες ενώ οι ΑΝΕΛ ουσιαστικά δεν υφίστανται ως κομματικός σχηματισμός και το επόμενο διάστημα η κατεδάφιση τους θα ολοκληρωθεί. Στις δυσμενείς αυτές συνθήκες εκπονούνται τα σχέδια για την επιβίωση της κυβέρνησης όσο το δυνατόν περισσότερο και την διαμόρφωση των καλύτερων δυνατών προϋποθέσεων για να δώσει την εκλογική αναμέτρηση.

Αγωνιώδεις προσπάθειες καταβάλλονται για να συγκεντρωθούν οι 151 ψήφοι που απαιτούνται για την έγκριση από την Βουλή της συμφωνίας των Πρεσπών, αφού ο Π. Καμένος δεν θα την στηρίξει. Τελικά, φαίνεται ότι εξασφαλίστηκαν. Παράλληλα αναπτύσσεται η συζήτηση για την ανάγκη να αποκατασταθεί το «αριστερό» προφίλ του ΣΥΡΙΖΑ, μέσα από μια κεντροαριστερή συμμαχία με το ΚΙΝΑΛ και άλλες δυνάμεις. Αυτή τη θέση εξέφρασε ο Ν. Κοτζιάς στον πρωθυπουργό, ο Ν. Φίλης και άλλοι. Το σκεπτικό είναι ότι την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ την επέβαλαν οι ειδικές συνθήκες που επέβαλαν τα μνημόνια και η «σωτηρία» της χώρας, ήταν περιορισμένου σκοπού και στις σημερινές συνθήκες που τα μνημόνια έληξαν, δεν υπάρχει λόγος συνέχισής της. Βέβαια, από το περιβάλλον του πρωθυπουργού διατυπώνεται η άποψη, ότι δεν υφίσταται κανένα πρόβλημα, ότι η επιλογή της συγκυβέρνησης το 2015 ήταν η πραγματική αριστερή επιλογή και πρέπει να συνεχιστεί.

Οι διαφωνίες όμως εντός του ΣΥΡΙΖΑ περιορίζονται εκεί, στην εφαρμοζόμενη πολιτική δεν φαίνεται να υπάρχει καμία διαφωνία. Απόλυτη πειθαρχία στα πλαίσια που έθεσαν τα μνημόνια, εφαρμογή όλων των μέτρων και των αποφάσεων καθώς και των σχεδίων των αμερικανών και των ευρωπαίων στην ανατολική Μεσόγειο και την ευρύτερη περιοχή.

Δίνουν και παίρνουν οι προσθαφαιρέσεις ψήφων βουλευτών που θα υπερψηφίσουν την κυβέρνηση σε μια τέτοια περίπτωση ώστε να προκύψει ο «μαγικός» αριθμός 151. Αρκετοί βουλευτές των ΑΝΕΛ και κάποιοι από το ΠΟΤΑΜΙ είναι ανοιχτά σε συζητήσεις με το ΣΥΡΙΖΑ. Το μάδημα των μικρότερων κομμάτων επιταχύνεται από όλες τις πλευρές.

Πώς θα επιτευχθεί αυτό:

Πρώτο: Από ό,τι μέχρι σήμερα έχει φανεί, η κυβέρνηση θα στηριχθεί σε ορισμένες παροχές και υποσχέσεις, που ήδη έχουν γίνει γνωστές. Στο πακέτο που εξάγγειλε στην ΔΕΘ ο πρωθυπουργός και ετοιμάζεται να το νομοθετήσει περιλαμβάνεται η μη περικοπή των συντάξεων για το 2019, μέτρο το οποίο είναι πολύ πιθανόν να αποδεχτούν οι δανειστές ενώ τα υπόλοιπα μέτρα που περιλαμβάνονται εκεί δεν φαίνεται ότι θα τα αποδεχτούν όλα. Γενικότερα επιδιώκει να εφαρμοστούν ορισμένες ελαφρύνσεις και υποσχέσεις που στις συνθήκες της πολύ μεγάλης οικονομικής στενότητας που μαστίζει μεγάλο τμήμα του λαού, σε κάποιο βαθμό θα επηρεάσουν. Τα μέτρα που η κυβέρνηση ετοιμάζεται να νομοθετήσει άμεσα δεν μπορούν σε καμία περίπτωση ούτε κατ’ ελάχιστον να ισοφαρίσουν τις τεράστιες απώλειες που θα συνεχιστούν τα επόμενα χρόνια. Οι περικοπές στην ΕΝΦΙΑ για κάποιους ιδιοκτήτες θα είναι της τάξης ορισμένων δεκάδων ευρώ. Η μείωση των ασφαλιστικών εισφορών για ελευθεροεπαγγελματίες, αγρότες και επιστήμονες θα είναι σημαντικά λιγότερες από την μείωση του αφορολόγητου. Η περικοπή δαπανών και επιδομάτων, όπως επίδομα θέρμανσης και ανεργίας, δεν ισοφαρίζεται από την επιδότηση ενοικίου.

Δεύτερο: Η διαλεύκανση των σκανδάλων και η ενδεχόμενη τιμωρία κάποιων ενόχων θα αξιοποιηθεί δεόντως. Για να είμαστε σαφείς σκάνδαλα υπάρχουν πολλά και μεγάλα με σοβαρές επιπτώσεις στην οικονομία της χώρας και τον λαό. Βέβαια, ορισμένοι πάνε να χρεώσουν την κρίση και την χρεοκοπία της χώρας στα σκάνδαλα, επιδιώκοντας να αποκρύψουν τις πραγματικές αιτίες και κυρίως την ίδια την φιλομονοπωλιακή πολιτική που ακολουθείται και είναι το μεγαλύτερο σκάνδαλο και γενικότερα το κοινωνικοοικονομικό σύστημα. Τα σκάνδαλα πρέπει να διερευνηθούν και να αποδοθεί δικαιοσύνη. Όμως, μέχρι σήμερα αυτό δεν συνέβη ποτέ παρά μόνο στην περίπτωση Τσοχατζόπουλου, που έστειλαν ένα συνταξιούχο της πολιτικής φυλακή για κάποια χρόνια και προφύλαξαν όλους τους άλλους και μαζί τις γενεσιουργές αιτίες των σκανδάλων. Φοβούμαστε ότι και σήμερα θα συμβεί κάτι παρόμοιο και θα χρησιμοποιηθεί η όποια διερεύνηση γίνει για ψηφοθηρικούς σκοπούς. Και, με την ευκαιρία, υπάρχει μεγαλύτερο σκάνδαλο από τη δίκη της Χρυσής Αυγής που τραβάει πέντε χρόνια, γιατί κάποιοι δεν θέλουν να τελειώσει για να εκμεταλλεύονται το γεγονός; Η κυβέρνηση Σαμαρά δεν είχε πολλούς λόγους να την επισπεύσει. Τέσσερα χρόνια διακυβέρνησης από το ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούσε να βρεθεί μια αίθουσα και να ολοκληρωθεί η δίκη; Φαίνεται ότι η διαιώνιση της βολεύει πολλούς.

Τρίτο: Η αίσια ολοκλήρωση της συμφωνίας των Πρεσπών που η κυβέρνηση ευελπιστεί να της δώσει κάποια ώθηση, να την στηρίξουν οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι και σημαντικό τμήμα του κεφαλαίου που θεωρεί ότι θα ανοίξουν οικονομικές μπίζνες. Παράλληλα, θεωρεί ότι θα τονωθεί το προφίλ των «αποτελεσματικών» σημερινών ηγετών και της αποτελεσματικής διακυβέρνησης τους, εκεί που για 27 χρόνια όλες οι κυβερνήσεις αποτύγχαναν.

Η επιχείρηση «αριστερό» λίφτινγκ που προωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν φαίνεται να πολυπείθει. Αλήθεια, πόσο «αριστερός» μπορεί να είναι ο αποχωρισμός του ΣΥΡΙΖΑ από τον Πάνο Καμένο και η συμμαχία με το ΚΙΝΑΛ, το κόμμα που έφερε τα μνημόνια στην Ελλάδα και διαμόρφωσε αυτή την καταστροφική πολιτική; Πόσο μπορεί να πείσει η κυβέρνηση ότι πάει αριστερότερα όταν είναι ολοκληρωτικά υποτελής στους αμερικανούς και τα σχέδια τους και αυτό όχι λόγω Καμένου αλλά γιατί είναι επιλογή του «αριστερού» ΣΥΡΙΖΑ;

Το επόμενο διάστημα και ως τις εκλογές θα δοθεί πραγματική μάχη μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ για την πρωτιά και την πλειοψηφία στην Βουλή. Το βασικότερο όπλο και των δύο, ιδιαίτερα του ΣΥΡΙΖΑ, θα είναι η δημιουργία του κατάλληλου κλίματος για να φθάσει η πόλωση σε πρωτοφανή ύψη, να ζήσουμε τις συνθήκες «του φωτός και του σκότους» του Μένιου Κουτσόγιωργα. Ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να παρουσιάζεται ως ευαίσθητος και κοινωνικά υπέρ των αδυνάτων και να εμφανίζει τη ΝΔ ότι κυριαρχείται από τους ακροδεξιούς. Από την μία «η αριστερά που μας απάλλαξε από τα μνημόνια και ικανοποιεί σταδιακά και στο πλαίσιο του δυνατού τα αιτήματα των φτωχότερων» και από την άλλη «ο Μητσοτάκης που θα κάνει νέες απολύσεις, θα επιβάλλει νέα μέτρα και θα πάει την πολιτική ζωή σε αντιδραστικότερη κατεύθυνση». Και αντίστοιχα, η ΝΔ που «θα φέρει την τάξη, την αποτροπή της ανομίας , τον σεβασμό στην δικαιοσύνη και τους θεσμούς και που είναι η μόνη ικανή να φέρει τις επενδύσεις και την ανάκαμψη».

Μόνο έτσι θα μπορέσει ο ΣΥΡΙΖΑ να ψαρέψει αποτελεσματικά αριστερές ψήφους και η ΝΔ να κινηθεί με επιτυχία στους νοικοκυραίους και γενικότερα στο δεξιό και κεντροδεξιό χώρο. Σ’ αυτήν την τακτική, η αριστερά και οι λαϊκές δυνάμεις πρέπει να βρουν αποτελεσματική απάντηση που θα οπλίζει με επιχειρήματα ευρύτερα τους εργαζόμενους και τον αριστερό κόσμο και θα τους βοηθά να προσανατολίζονται με βάση τα δικά τους συμφέροντα.

Κ . Ζ.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Από το Λεωνίδα Βατικιώτη

Η «οικονομία της προσοχής» θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως το κρύο πιάτο της εκδίκησης των εργαζομένων ή ως το σκοινί που πουλάει ο ένας καπιταλιστής στον άλλον για να εξασφαλίσει το κρέμασμά του.

Η «οικονομία της προσοχής» είναι τα αλλεπάλληλα φευγαλέα βλέμματα που ρίχνουν οι εργαζόμενοι των γραφείων στο κινητό τηλέφωνό τους περιμένοντας ένα μήνυμα στο messenger του facebook, μια απάντηση σε ένα emoji που είχαν στείλει το πρωί σε ένα παλιό συνάδελφο, μια καινούργια φωτογραφία στο insta από ένα φλερτ ή μια πνευματώδη ανάρτηση στο twitter για τις πολιτικές εξελίξεις• αν και το τελευταίο δεν είναι κι από τα πιο συνηθισμένα. Έρευνα του 2013 είχε δείξει ότι στη διάρκεια της μέρας κατά μέσο όρο κοιτάμε το κινητό μας 150 φορές ή κάθε 6, 5 λεπτά της ώρας, ενώ έρευνα του 2016 εκτιμούσε ότι το χέρι μας πέφτει πάνω στην οθόνη του κινητού 2.617 φορές την ημέρα, που αντιστοιχεί περίπου σε 1 εκ. αγγίγματα το χρόνο. Στο χώρο εργασίας ειδικότερα, έρευνα του αμερικανικού εμπορικού επιμελητηρίου έδειξε ότι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης οι εργαζόμενοι δαπανούν 1 ώρα, ενώ η γενιά που γεννήθηκε στο γύρισμα της χιλιετίας 1,8 ώρες! Ως αποτέλεσμα η μείωση του δείκτη ευφυΐας υπολογίζεται σε 10 πόντους που ισοδυναμεί με μια νύχτα  αγρύπνιας… Και απεργία να έκαναν οι εργαζόμενοι πιθανά η εργοδοσία να μην μέτραγε τόσες χαμένες ώρες!

Οι αριθμοί προκαλούν ζάλη. Πίσω από αυτούς βρίσκεται μια διαρκώς επεκτεινόμενη βιομηχανία που επενδύει μυθικά ποσά για να καταφέρει να μας αποσπάσει την  προσοχή και να συγκεντρώσει το ενδιαφέρον μας, με απώτερη επιδίωξη το κλικ σε ένα διαφημιστικό μπάνερ και μια αγορά. Το φαινόμενο έχει λάβει τόσο μαζικές (και προφανώς διαβρωτικές) διαστάσεις ώστε κείμενο εργασίας της κεντρικής τράπεζας της Αγγλίας απέδωσε την ελεύθερη πτώση της παραγωγικότητας στις ανεπτυγμένες οικονομίες κατά την τελευταία δεκαετία στα έξυπνα κινητά τηλέφωνα. Υπερβολικό και απλοϊκό το συμπέρασμα, αντανακλά ωστόσο τις ανησυχίες που υπάρχουν εκ μέρους της εργοδοσίας που βλέπει τους εργαζόμενους να αδυνατούν να συγκεντρωθούν και να φέρουν απερίσπαστοι σε πέρας μια σύνθετη εργασία, όπως το έκαναν μέχρι και πριν δέκα χρόνια.

Δεν είμαστε όμως αντιμέτωποι μόνο με την αντεπίθεση του ραγδαία επεκτεινόμενου καπιταλισμού της πλατφόρμας που ενοποιεί σε μια ιστοσελίδα και μας προσφέρει ταξινομημένες κατά τιμή και ποιότητα τις πιο διαφορετικές υπηρεσίες και προϊόντα ή του λεγόμενου, κατά Τζέρεμι Ρίφκιν, καπιταλισμού του μηδενικού οριακού κόστους που στέλνει στα Τάρταρα την ανταλλακτική αξία για να απογειώσει την αξία χρήσης. Είμαστε αντιμέτωποι και με την ρευστοποίηση/αποδιάρθρωση του εργάσιμου χρόνου.

Στην αυγή του καπιταλισμού χέρι χέρι με την εργασιακή πειθαρχία βαδίζει το ρολόι που ελέγχει και υποτάσσει τον αγρότη και τον πλάνητα, οι οποίοι είχαν μάθει να δουλεύουν με βάση «τη δουλειά που πρέπει να γίνει», όπως έγραφε ο Ε. Π. Τόμσον στο βιβλίο Χρόνος, Εργασιακή πειθαρχία και βιομηχανικός καπιταλισμός (εκδ. Νησίδες). Η μάχη του Σικάγου γυρίζει τους δείκτες των ρολογιών προς τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, όταν το ωράριο και δη το 8ωρο θέτει ένα άνω όριο στην εκμετάλλευση. Το νεοφιλελεύθερο πισωγύρισμα της δεκαετίας του ’80, με τη βοήθεια των τεχνολογικών επαναστάσεων που εισάγονται στην καθημερινή ζωή μεταμορφώνει το χρόνο, τοποθετεί στον καρπό κάθε σύγχρονου εργαζόμενου κι ένα ρολόι σαν κι αυτά που ζωγράφιζε ο Σαλβαντόρ Νταλί για να συμβολίζουν ότι ο εργάσιμος χρόνος επεκτείνεται και πέραν του 8ώρου ή του 4ωρου της μερικής απασχόλησης. Μέιλ που πρέπει να απαντηθούν στις 9 και 10 το βράδυ, κινητά που χτυπούν Σάββατα και μέρες άδειας και συνεννοήσεις που ξεκινούν πολύ πριν την ώρα του γραφείου συμπύκνωσαν έναν άγριο εποικισμό του ελεύθερου από τον εργάσιμο χρόνο. «Το 24/7 υπονομεύει τη διάκριση ανάμεσα στην ημέρα και τη νύχτα, ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, ανάμεσα στη δράση και την ανάπαυση. Ο πλανήτης γίνεται αντιληπτός ως χώρος αδιάκοπης εργασίας ή ως εμπορικό κέντρο που είναι πάντα ανοιχτό», γράφει ο Τζόναθαν Κρέρι στο βιβλίο 24/7 ο ύστερος καπιταλισμός και το τέλος του ύπνου (εκδ. Α.Α. Λιβάνη).

Η «οικονομία της προσοχής» γυρίζει τη φορά του βέλους από την ανάποδη, είναι το όπλο που έχει γυρισμένη την κάνη στον επίδοξο δολοφόνο και ρίχνει τη σφαίρα σε αυτόν που πατάει την σκανδάλη. Είναι η (προφανώς στρεβλή, σε βαθμό διαστροφής) εκδίκηση του εργαζόμενου που κλέβει από τον εργάσιμο χρόνο λεπτά για τις συναναστροφές και τη χαμένη κοινωνικότητα του, φτάνοντας να μοιράζει like και share τη στιγμή που πρέπει να γίνει η λογιστική εγγραφή ή να «ψηθεί» ο υποψήφιος πελάτης.

Το πρόβλημα φυσικά αντιμετωπίζεται με τη γνωστή και δικασμένη μέθοδο: περισσότερος αυταρχισμός στο χώρο εργασίας, αυξημένη επιτήρηση των εργαζομένων είτε με κάμερες ή με τον έλεγχο των παραδοτέων. Πρακτικές που αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα και γνώρισμα ενός καπιταλισμού που υμνεί την ελευθερία και το δικαίωμα επιλογής μόνο μπροστά στις κάλπες ή τις βιτρίνες. Η ώρα όμως έχει …σημάνει, καθώς ποτέ άλλοτε το αίτημα της μείωσης του χρόνου εργασίας χωρίς μείωση των αποδοχών δεν σήμαινε τόσα πολλά, όπως για παράδειγμα την αντιμετώπιση της ανεργίας, τη στιγμή που κάθε συμβατικό μέσο μείωσης της αποδεικνύεται πολύ λίγο ή ότι εφαρμόζεται πολύ αργά.

ΠΗΓΗ: ergasianet.gr

Το οικονομικό και μιντιακό εργαστήριο του νεοφιλελευθερισμού έβγαλε τα τροπικά τερατάκια του από τους πειραματικούς σωλήνες.

Πειρατές απήγαγαν 11 μέλη του πληρώματος από το πλοίο μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων Pomerenia Sky, από τις ακτές της Νιγηρίας.

Το πλοίο με σημαία της Λιβερίας είχε πορεία προς το λιμάνι του Onne της Νιγηρίας το Σάββατο το πρωί, όταν έγινε η επίθεση, σύμφωνα με τα όσα ανέφερε η διαχειρίστρια εταιρεία Midocean (IOM). Από τους 11 που απήχθησαν οκτώ είναι από την Πολωνία, δύο από τις Φιλιππίνες και ένας από την Ουκρανία. Εννέα μέλη του πληρώματος παρέμειναν στο πλοίο, ενώ το πλοίο είναι ασφλές.

Η περιοχή έχει δει μια σειρά επιθέσεων. Στις 17 Οκτωβρίου, στο αγκυροβόλιο του Λάγος, ένοπλοι πειρατές πλησίασαν ένα δεξαμενόπλοιο. Σταμάτησαν την προσπάθειά τους να επιβιβαστούν όταν εντοπίστηκαν. Δύο πειρατές επιβιβάστηκαν σε ένα άλλο δεξαμενόπλοιο στις 14 Οκτωβρίου, αλλά διέφυγαν όταν ο συναγερμός ενεργοποιήθηκε από το πλήρωμα.

Τον Σεπτέμβριο, πειρατές απήγαγαν 12 μέλη του πληρώματος από το ελβετικό πλοίο φορτίου χύδην Glarus στα ύδατα της Νιγηρίας. Το πλοίο μετέφερε σιτάρι μεταξύ του Lagos και του Port Harcourt στο Δέλτα του Νίγηρα και η επίθεση έγινε περίπου 45 ναυτικά μίλια νοτιοδυτικά του νησιού Bonny. Οι πειρατές κατέστρεψαν τον εξοπλισμό επικοινωνίας του πλοίου πριν φύγουν. Το πλήρωμα τελικά απελευθερώθηκε την περασμένη Παρασκευή.

Τον Αύγουστο, το πετρελαιοφόρο Pantelena εξαφανίστηκε στον Κόλπο της Γουινέας. Το πλήρωμα κρατήθηκε αιχμάλωτο για εννέα ημέρες.

Η δεύτερη τριμηνιαία έκθεση του Διεθνούς Ναυτιλιακού Γραφείου του ICC, που δημοσιεύθηκε τον Ιούλιο, αναφέρει ότι έξι χωριστά περιστατικά απαγωγής πληρώματος είχαν συμβεί μέχρι στιγμής το 2018, όπου συμμετείχαν 25 μέλη πληρώματος, όλοι στον Κόλπο της Γουινέας. Το Προεδρείο τονίζει την περιοχή ως υψηλού κινδύνου και δηλώνει ότι ο πραγματικός αριθμός συμβάντων στον Κόλπο της Γουινέας μπορεί να είναι σημαντικά υψηλότερος από ό, τι αναφέρθηκε.

Σύμφωνα με τους «Ωκεανοί πέρα από την πειρατεία», 100 ναυτικοί απήχθησαν στα ύδατα του Κόλπου της Γουινέας το περασμένο έτος.

ΠΗΓΗ: e-nautilia.gr

«Είμαστε η πρώτη γενιά που γνωρίζει ότι καταστρέφουμε τον πλανήτη μας και η τελευταία που μπορεί να κάνει κάτι για αυτό», προειδοποίησε η WWF στην ετήσια έκθεσή της που δημοσίευσε σήμερα, τονίζοντας ότι ο πληθυσμός των άγριων ζώων μειώθηκε κατά 60% σε διάστημα 40 ετών.

Οι προσπάθειες που καταβάλλονται για να σωθεί η φύση δεν αρκούν και χρειάζεται «μια παγκόσμια συμφωνία», κατά το πρότυπο της Συμφωνίας του Παρισιού για το Κλίμα, προκειμένου να επιβιώσει ο πλανήτης μας, τονίζει το Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση στην έκθεσή του “ Living Planet”.

Ο πληθυσμός των θηλαστικών, των πτηνών, των ερπετών, των αμφίβιων και των ψαριών μειώθηκε κατά 60% από το 1970 ως το 2014, τονίζει η οργάνωση στην δωδέκατη, ετήσια έκθεσή της, που δημοσιεύθηκε με τη συνεργασία της Ζωολογικής Εταιρείας του Λονδίνου και βασίζεται στην παρακολούθηση 16.700 πληθυσμών (4.000 ειδών).

Η περιοχή της Καραϊβικής/ Λατινικής Αμερικής εμφανίζει τη χειρότερη εικόνα με την εξαφάνιση του 89% του πληθυσμού των άγριων ζώων σε διάστημα 44 ετών. Η Βόρεια Αμερική και η Γροιλανδία είναι στην καλύτερη κατάσταση με μόλις το 23% των άγριων ζώων να έχει χαθεί. Η περιοχή της Ευρώπης, της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής καταγράφει απώλειες σε ποσοστό 31%.

Η πρώτη εξήγηση για τη δραματική μείωση των πληθυσμών των άγριων ζώων είναι η απώλεια του φυσικού τους περιβάλλοντος, η εκτεταμένη γεωργία, οι εξορύξεις, η αστικοποίηση, ενέργειες που ενισχύουν την αποψίλωση των δασών και μολύνουν το έδαφος.

Στη Βραζιλία, η οποία μόλις εξέλεξε πρόεδρο τον Ζαΐχ Μπολσονάρου ο οποίος στη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας δεν αναφέρθηκε ούτε στην κλιματική αλλαγή ούτε στην αποψίλωση των δασών, το δάσος του Αμαζονίου συρρικνώνεται συνεχώς, όπως και η σαβάνα του Σεράντου, καθώς επεκτείνεται η καλλιέργεια της σόγιας και η εκτροφή βοοειδών.

Σε παγκόσμιο επίπεδο μόνο το 25% των εδαφών έχει γλιτώσει από το αποτύπωμα του ανθρώπου, το 2050 θα έχει μειωθεί σε λιγότερο από 10%. Σε αυτό προστίθενται η υπεραλιεία, η μόλυνση, η λαθροθηρία, οι ασθένειες, η κλιματική απορρύθμιση...

«Η ευκαιρία μας»

«Είμαστε η πρώτη γενιά που γνωρίζει ότι καταστρέφουμε τον πλανήτη μας και η τελευταία που μπορεί να κάνει κάτι για αυτό», υπογράμμισε η Τάνια Στιλ στέλεχος της WWF.

«Η κατάρρευση του παγκόσμιου πληθυσμού της άγριας πανίδας είναι ένα προειδοποιητικό σημάδι ότι η φύση πεθαίνει. Όμως αντί να βάλουμε τον πλανήτη σε μηχανική υποστήριξη, του βάζουμε ένα τσιρότο», πρόσθεσε.

Ωστόσο ο καθηγητής Κεν Νόρις, διευθυντής επιστημών στην Ζωολογική Εταιρεία του Λονδίνου, υποστήριξε ότι παρά τα σοκαριστικά στοιχεία «δεν έχει χαθεί κάθε ελπίδα».

«Έχουμε την ευκαιρία να δημιουργήσουμε ένα νέο μονοπάτι για να προχωρήσουμε το οποίο θα μας επιτρέψει να συγκατοικήσουμε με βιώσιμο τρόπο με την άγρια φύση, από την οποία εξαρτόμαστε», δήλωσε.

Προκειμένου να διατηρηθεί η βιοποικιλότητα της Γης για τις επόμενες γενιές η WWF ζήτησε να υπάρξει μια παγκόσμια δέσμευση που θα στηρίζεται από τις κυβερνήσεις και τις επιχειρήσεις σε όλο τον κόσμο.

«Χρειαζόμαστε μια νέα διεθνή συμφωνία, μια νέα παγκόσμια συμφωνία για τη φύση προκειμένου να βοηθήσουμε τις χώρες να αντιμετωπίσουν τις ρίζες του προβλήματος», τόνισε ο Τόνι Τζούνιπερ εκτελεστικός διευθυντής της WWF.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Με τις αριθμ. 163/2018,164/2018,165/2018 και 166/2018 αποφάσεις του Ειρηνοδικείου Ρόδου, έγιναν δεκτές οι αγωγές που είχαν ασκήσει 137 εργαζόμενοι του Δήμου Ρόδου (αορίστου και ορισμένου χρόνου) και των Νομικών Προσώπων αυτού (Δημοτικού Οργανισμού Πρόνοιας Ρόδου και Μουσείου Νεοελληνικής Τέχνης Δήμου Ρόδου), για την δικαστική αναδρομική χρηματική διεκδίκηση που προκύπτει από την εφαρμογή των διατάξεων: 

α) του ν. 4024/2011 (νέο μισθολόγιο με ισχύ από 1.11.2011) με τις οποίες ορίστηκαν ως αποδοχές δώρων Πάσχα και Χριστουγέννων αλλά και επιδόματος αδείας όλων των υπαγομένων σε αυτό μισθωτών του Δημοσίου, των Ν.Π.Δ.Δ και Ο.Τ.Α τα χρηματικά ποσά των 250, 500 και 250 Ευρώ αντίστοιχα κατ’ έτος και

β) του ν. 4093/2012 με τις διατάξεις του οποίου περικόπηκαν ολοσχερώς από 1.1.2013 τα ανωτέρω επιδόματα δώρων Πάσχα, Χριστουγέννων αλλά και επιδόματος αδείας των εργαζομένων στον Δημόσιο τομέα,

Όπως παρουσιάζει σήμερα, πρώτο και αποκλειστικά το epoli.gr σε συνέχεια ενημέρωσης του, από το Σύλλογο Υπαλλήλων Δήμου Ρόδου και τον πρόεδρό του, κ. Φώτη Μπακίρη.

Οι εν λόγω αποφάσεις κηρύχθησαν, μάλιστα, προσωρινά εκτελεστές ως προς την καταψηφηστική τους διάταξη για το ήμισυ του επιδικαζόμενου ποσού σε κάθε ένα εργαζόμενο.

Στις υποθέσεις παρέστησαν για λογαριασμό των εργαζομένων, ο δικηγόρος Τρικάλων κ. Απόστολος Γκατζιός και για τον Δήμο Ρόδου και τα Νομικά Πρόσωπα αυτού, ο δικηγόρος Ρόδου κ. Δημήτριος Σαλαμαστράκης.

*Πηγή: epoli.gr

Κώστας Παλούκης

Εθνικό ταμπού

Η παρουσία του φασισμού στην Ελλάδα αποτελούσε για δεκαετίες ένα ιδεολογικό ταμπού καθώς κυριαρχούσε ένα δημοκρατικό αφήγημα. Το ελληνικό έθνος θεωρείται από την φύση του δημοκρατικό και αντιστασιακό και ως εκ τούτου αντιφασιστικό. Ενσωματώνονται ως αντιφασιστικές μάχες του λαού τόσο ο ελληνοϊταλικός πόλεμος όσο και η εθνική αντίσταση. Παράλληλα, προβάλλεται ο δημοκρατικός χαρακτήρας του ελληνικού μεσοπολέμου. Ο ελληνικός κοινωνικός σχηματισμός αντιμετωπιζόταν ως μια εξαίρεση στην πανευρωπαϊκής κλίμακας ροπή προς τον φασισμό. Το ίδιο το καθεστώς του Μεταξά «αποφασιστικοποιείται» και παρουσιάζεται σαν μια απλή δικτατορία που δεν είχε στην πραγματικότητα τα τυπικά φασιστικά χαρακτηριστικά. Οι δοσιλογικές οργανώσεις παρουσιάζονταν ως μειοψηφική εξαίρεση απέναντι στην πάνδημη αντιφασιστική ομοθυμία, ενώ οι δραστηριότητες των εμφυλιοπολεμικών και μεταπολεμικών ομαδοποιήσεων υποβαθμίζονται ιδεολογικά πίσω από τον όρο «παρακράτος». Οι ρητορικές της κρίσης μετέβαλλαν αυτές τις προσλήψεις. Η αναπαράσταση της αντιφασιστικής δημοκρατικής κοινωνίας δεν ήταν πια χρήσιμη ούτε νομιμοποιητική για το μνημονιακό καθεστώς. Στο δημόσιο διάλογο επικρατεί ένας ακροδεξιός αυταρχικός λόγος, φοβικός απέναντι στα δημοκρατικά, κοινωνικά και δημόσια αγαθά, βαθιά ρατσιστικός, ομοφοβικός και γενικά αντεπαναστατικός. Η τομή αυτή δεν προκάλεσε μόνο αυτήν την αντίδραση στο παρόν, αλλά αποτράβηξε το δημοκρατικό και προοδευτικό πέπλο, απογύμνωσε το ίδιο το παρελθόν από ιδεοληπτικές αναπαραστάσεις. Γι’ αυτό το λόγο, στην κορύφωση της πρόσφατης πολιτικής κρίσης ιστορικά στοιχεία του παρελθόντος αναδεικνύονταν συχνά πεδίο σύγκρουσης και αντιπαράθεσης των συμβολικών ρητορικών. Ο φασισμός ξαφνικά δεν ήταν ένα φάντασμα, αλλά μια πραγματική απειλή με παρελθόν, παρόν και ενδεχομένως μέλλον. Σε αυτό το κείμενο παρουσιάζονται στοιχεία αυτού του «μαύρου νήματος».

Ο φασισμός στην Ελλάδα προέκυψε κυρίως από μεσαία και ανώτερα αστικά στρώματα

Ο ελληνικός μεσοπόλεμος είχε μια ιδιαιτερότητα, τον «εθνικό διχασμό». Αυτή η ιδιαιτερότητα γέννησε δύο διακριτούς αστικούς πόλους με τη δική τους αριστερά, κέντρο και δεξιά. Ως εκ τούτου, ο ελληνικός μεσοπόλεμος γέννησε δύο φασιστικές γενεαλογίες οι οποίες όμως μπόρεσαν να συντεθούν και ενοποιηθούν κάτω από το μεταξικό καθεστώς. Η πιο σοβαρή περίπτωση προέκυψε από τον βενιζελικό πόλο και ήταν τα «τρία έψιλον», δηλαδή η Εθνική Ένωσις Ελλάς. Δημιουργήθηκε το 1927 στην Θεσσαλονίκη από μικρασιάτες πρόσφυγες. Η ιδεολογία της ήταν ταυτόχρονα αντισημιτική και αντικομμουνιστική συνδυάζοντας αυτά τα δύο σε μια ενιαία πρόσληψη του εσωτερικού εχθρού, κάτι που παραμένει μια κοινή ανάγνωση στο χώρο της άκρας δεξιάς. Ιδρυτής της ΕΕΕ και πρόεδρός της ήταν ο έμπορος Γεώργιος Κοσμίδης, ένας τουρκόφωνος πρόσφυγας, γραμματέας της ο τραπεζικός Δ. Χαριτόπουλος, ενώ τη δράση της προπαγάνδιζε ο αρχισυντάκτης της εφημερίδας Μακεδονία της Θεσσαλονίκης, Νίκος Φαρδής. Η εφημερίδα Μακεδονία αποτελούσε τον βασικό πυλώνα του βενιζελισμού στην Θεσσαλονίκη, με εκδότη τον Ι. Βελλίδη. Με άλλα λόγια, η εμφάνιση του φασισμού στην Ελλάδα προέκυψε σε μεγάλο βαθμό από μεσαία και ανώτερα αστικά στρώματα και με την ξεκάθαρη υποστήριξη του πολιτικού, δημοσιογραφικού και οικονομικού συστήματος. Οι τριεψιλίτες συμμετείχαν σε επίσημες παρελάσεις σε εθνικές εορτές και είχαν αναπτύξει παραστρατιωτική δράση με τους «Χαλυβδόκρανους». Η κρίσιμη περίοδος δράσης τους ήταν η περίοδος 1929-1933. Με την υποστήριξη της εφημερίδας Μακεδονία πρωτοστάτησαν στον εμπρησμό της εβραϊκής συνοικίας Κάμπελ τον Ιούλιο του 1931, ενώ τον Αύγουστο οργάνωσαν πορεία μέχρι τα ελληνοσερβικά σύνορα. Τον επόμενο χρόνο πραγματοποιήθηκε δίκη με κατηγορούμενους τον Ν. Φαρδή και μέλη της ΕΕΕ, οι οποίοι αθωώθηκαν. Οι τριεψιλίτες, βέβαια, αφού αποδόθηκαν καθαροί στην κοινωνία μετά τη δίκη της Βέροιας, στράφηκαν εναντίον των κομμουνιστών και των εργατικών συνδικάτων, όπως άλλωστε τους παρότρυναν κι οι υπεύθυνοι πολιτικοί ηγέτες.

Στις 17 Αυγούστου 1932 μέλη της οργάνωσης έκαναν ένοπλη επιδρομή στο σωματείο καπνεργατών κι έπειτα οικοδόμων Θεσσαλονίκης τραυματίζοντας σοβαρά τον γραμματέα του Χρ. Παπαδόπουλο και τον οικοδόμο Χ. Σταμπουλίδη, ο οποίος ξεψύχησε την επόμενη μέρα. Στην Καβάλα, την Θεσσαλονίκη και άλλες μακεδονικές πόλεις με έντονη κομμουνιστική δράση, πολύ συχνά εργοδότες και ο ιδιαίτερα βιομήχανοι ενίσχυαν φασιστικές ομάδες. Στην Βέροια, η ανάπτυξη του εργατικού κινήματος στα 1931 προκάλεσε την αντίδραση των βιομηχάνων. Ιδρύθηκε η Εθνική Αντικομμουνιστική Οργάνωση και ο βιομήχανος Λαναράς κάλεσε τον αρχηγό της, πρώην καπετάνιο οπλαρχηγό, στη Νάουσα για να τρομοκρατήσει τους εργάτες. Με την άνοδο του φασισμού στη Γερμανία οι τριεψιλίτες ενθαρρύνθηκαν και ενεργούσαν αλλεπάλληλες επιθέσεις εναντίον εργατών και κομμουνιστών.

Στην Αθήνα, η κατάσταση ήταν εντελώς αντεστραμμένη πολιτικά. Η Εθνική Ένωσις Ελλάς συνδεόταν κυρίως με το αντιβενιζελικό κόμμα. Ο κύριος εκφραστής τους ήταν η εφημερίδα Ελληνική η οποία δημοσίευε τις προκηρύξεις και ενθάρρυνε την αντικομμουνιστική δράση των εθνικιστών. Τον Αύγουστο του 1931 και με αφορμή τον φόνο του αστυνομικού Γυφτοδημόπουλου από τον Μιχάλη Μπεζεντάκο, η εφημερίδα μέσα από τις προκηρύξεις της ΕΕΕ καλούσε στην εφαρμογή του νόμου του Λιντς απέναντι σε κάθε κομμουνιστή. Στην πράξη η επιρροή της οργάνωσης στην Αθήνα ήταν μικρότερη καθώς δραστηριοποιούνταν άλλες μικρότερες φασιστικές ομάδες. Η πιο μεγάλη παρέμβαση έγινε τον Ιούνιο του 1933, τρεις μήνες μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία και την ανάληψη της διακυβέρνησης της Ελλάδας από τους αντιβενιζελικούς. Το πρωί της 25ης Ιουνίου κατέφτασαν από τη Θεσσαλονίκη δύο τρένα με περισσότερους από 1.500 χαλυβδόκρανους. Στην Αθήνα τα μέλη της ΕΕΕ κατευθύνθηκαν σε παράταξη στο άγαλμα του Αγνώστου Στρατιώτη. Στην τελετή κατάθεσης στεφάνων παραβρέθηκαν ο υπουργός Εσωτερικών και πρωθυπουργός επί κατοχής Ι. Ράλλης, ο πρόεδρος της Γερουσίας Στ. Γονατάς, ο Μητροπολίτης Βέροιας Πολύκαρπος και άλλοι παράγοντες. Η αστυνομική δύναμη είχε κινητοποιηθεί για την περιφρούρηση της ΕΕΕ. Ωστόσο, για δύο ημέρες το κέντρο της Αθήνας μετατράπηκε σε πεδίο μάχης, καθώς μέλη του ΚΚΕ και της ΚΟΜΛΕΑ συγκρούονταν με τους τριεψιλίτες και τις αστυνομικές δυνάμεις. Κατά τις συγκρούσεις αυτές σκοτώθηκαν από τα πυρά των χαλυβδόκρανων ο αρχειομαρξιστής Θωμόπουλος και ο κομματικός Ταμπούκης, δεκάδες άλλοι τραυματίστηκαν, ενώ η Αστυνομία συνέλαβε 200 εργάτες. Αργότερα, οι τριεψιλίτες προσπάθησαν να οργανωθούν σε κόμμα και παρότι αυτό οδήγησε στη διάσπασή τους, εξακολουθούμε να τους βρίσκουμε στο πλευρό της χωροφυλακής στην καταστολή της εργατικής εξέγερσης τον Μάη του 1936, στο κάψιμο των «κομμουνιστικών» βιβλίων μπροστά στον Λευκό Πύργο τον Αύγουστο του ίδιου έτους, ενταγμένους στην ΕΟΝ, κατόπιν ανασυγκροτημένους κι αναβαθμισμένους σε ταγματασφαλίτες στο πλευρό των ναζί κι εντέλει συνεργάτες της αστυνομίας και του στρατού στα χρόνια του Εμφυλίου (παρότι πολλοί απ’ αυτούς ήταν καταδικασμένοι ως δοσίλογοι).

Η συγκρότηση της Εθνικής Οργάνωσης Νεολαίας (ΕΟΝ) το Νοέμβριο του 1936 συνιστά ένα από τα βασικά στοιχεία που ανατρέπουν την άποψη ότι το καθεστώς Μεταξά είναι μια καλή δικτατορία, εξαίρεση στο φασιστικό ευρωπαϊκό κανόνα. Με την ΕΟΝ το καθεστώς στόχευε στο να αποκτήσει το μαζικό λαϊκό έρεισµα που στερούνταν. Πρότυπο αγωγής της ΕΟΝ ήταν η «σπαρτιατική» οργάνωση και διαπαιδαγώγηση των νέων. Στα 1939-1940 συμμετείχαν πολλοί νέοι ηλικίας 8 έως 25 ετών. Αναφέρονται 750.000 μέλη το 1939, 1.250.000 το 1940.

Με την ονομασία «Τάγματα Ασφαλείας» είναι γνωστοί οι ένοπλοι σχηματισμοί που συγκροτήθηκαν το 1943-44 από τις γερμανικές αρχές κατοχής για την καταπολέμηση των ανταρτών του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Σκοπός του εγχειρήματος ήταν η υπόθαλψη του ενδοελληνικού εμφυλίου έτσι ώστε να αυξηθεί η ευστοχία των κατασταλτικών μέτρων εναντίον του ΕΑΜ και, το κυριότερο, «να εξοικονομηθεί γερμανικό αίμα». Τα «ευζωνικά» τάγματα συγκροτήθηκαν με απόφαση της κυβέρνησης Ράλλη. Πολλά τάγματα συγκροτήθηκαν «εθελοντικά», με πρωτοβουλία στελεχών του διαλυμένου ελληνικού στρατού και άλλων «εθνικοφρόνων» τοπικών παραγόντων. Ταυτόχρονα, δρούσαν «εθελοντικές» αντιεαμικές ένοπλες ομάδες που συγκροτήθηκαν αυτόνομα, κυρίως στην Αττική. Τέλος, μονάδες «εθνικιστών» της Βόρειας Ελλάδας συγκροτήθηκαν απευθείας από τους Γερμανούς, έξω από τον έλεγχο της κυβέρνησης Ράλλη. Χαρακτηριστική περίπτωση ήταν ο «Εθελοντικός Ελληνικός Στρατός» (ΕΕΣ) του συνταγματάρχη Πούλου, ο οποίος χαρακτηρίζεται για τον αμιγώς εθνικοσοσιαλιστικό πολιτικό του λόγο.

Από τα Τάγματα Ασφαλείας στη δολοφονία του Λαμπράκη

Στα Τάγματα Ασφαλείας ή στα άλλα αντικομμουνιστικά αντιεαμικά σώματα στρατολογούνταν κυρίως λούμπεν στοιχεία: άνθρωποι πολύ φτωχοί προκειμένου να επιβιώσουν, εγκληματικοί τύποι για ξεκαθάρισμα προσωπικών διαφορών και ατομικό πλουτισμό, συγγενείς εκείνων που σκοτώθηκαν από τον ΕΛΑΣ. Στην Αθήνα, τα ευζωνικά τάγματα συμμετείχαν ενεργά στα «μπλόκα» του 1944, με σκοπό την κατατρομοκράτηση του πληθυσμού και την καταστροφή της πολιτικής υποδομής του ΕΑΜ, αλλά και στη συγκέντρωση εργατών για αναγκαστική εργασία στα γερμανικά εργοστάσια. Κοινό χαρακτηριστικό όλων των Ταγμάτων Ασφαλείας υπήρξε η παραδειγματική αγριότητα που επέδειξαν στην πράξη, αγριότητα που ξεπερνούσε συχνά κατά πολύ την αντίστοιχη των γερμανών συναγωνιστών τους. Εκτός από συλλήψεις και φονικά, η παρουσία τους συνεπάγεται την πλήρη αποδιάρθρωση όλων εκείνων των δημιουργικών κοινωνικών πρακτικών που συνόδευαν την ανάπτυξη του ΕΑΜ. Ο Ξενοφών Γιοσμάς, αποκαλούμενος και φον Γιοσμάς λόγω της δοσιλογικής δράσης του, αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση ανθρώπου που συνδέει τον δοσιλογισμό με τον μεταπολεμικό παρακρατικό μηχανισμό. Το 1943 σε συνεργασία με την γερμανική Μυστική Αστυνομία Στρατού οργάνωσε τις «Αντικομμουνιστικές Ομάδες Ασφαλείας» και στη συνέχεια εντάχθηκε ως Καπετάν Παρμενίων στην «Εθνική Αντικομμουνιστική Οργάνωση Κατερίνης, Πιερίων και Ολύμπου» (ΕΑΟ). Με την απελευθέρωση της Ελλάδας από τους Γερμανούς, διέφυγε στην Γερμανία και κατόπιν στην Βιέννη όπου συμμετείχε στην τελευταία κατοχική κυβέρνηση Τσιρονίκου που μεταφέρθηκε εκεί, ως υπουργός Προπαγάνδας. Τον Νοέμβριο του 1945 καταδικάστηκε από το Ειδικό Δικαστήριο Δοσίλογων ερήμην σε θάνατο ως συνεργάτης των Γερμανών.

Τα Δεκεμβριανά αποτέλεσαν τη στιγμή γένεσης του νέου εμφυλιοπολεμικού σκηνικού. Οι ταγματασφαλίτες ουσιαστικά μετατράπηκαν από φασίστες σε υπερασπιστές της δημοκρατίας απέναντι στον κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό.

Για πολλές δεκαετίες, η ταυτότητά τους και η μνήμη τους παρέμεινε αυτολογοκριμένη. Ωστόσο, αυτός ο κόσμος αποτέλεσε τη μάζα υποστήριξης του παρακρατικού καθεστώτος της Δεξιάς. Στη Θεσσαλονίκη στελέχωσαν πολύ συγκεκριμένα επαγγέλματα με λούμπεν χαρακτηριστικά, όπως τους φορτοεκφορτωτές. Οργανώσεις με αιχμή τον αντικομμουνισμό και τον φιλομοναρχισμό αλλά και φτωχοί πολίτες που αναζητούσαν διέξοδο στα προβλήματα στέγασης και εργασίας, συντονίζονταν από εκπροσώπους των σωμάτων ασφαλείας και καθοδηγούνταν από άτομα, όπως δοσίλογοι που βρήκαν καταφύγιο από τη μνήμη της προηγούμενης δράσης τους στη συνεργασία με την αστυνομία, εντασσόμενοι στο πλέγμα εξουσίας. Η οργάνωση «Καρφίτσα» ήταν η παρακρατική ομάδα που έδρασε τη δεκαετία του ’60 ως μαχητικό τμήμα της οργάνωσης του Γιοσμά: «Σύνδεσμος Αγωνιστών και Θυμάτων Εθνικής Αντιστάσεως Βορείου Ελλάδος». Η δράση του μηχανισμού κορυφώθηκε με τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη στη Θεσσαλονίκη το 1963.

ΠΗΓΗ: prin.gr

H είδηση, πριν από καιρό, πέρασε περίπου στα ψιλά. Λίγο ακόμα και όλα αυτά θα μας φαίνονται περίπου φυσιολογικά. Μέσα στην ανθρώπινη φύση που θα έλεγε και ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Πρόκειται για τους πεντακόσιους πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου, που το 2017 έγιναν πλουσιότεροι κατά ένα… τρισεκατομμύριο δολάρια!

Όπως λοιπόν είναι φυσιολογικό να υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί έτσι είναι φυσιολογικό κάποιοι πλούσιοι να γίνονται κάθε χρόνο πλουσιότεροι και κάποιοι φτωχοί να γίνονται όλο και φτωχότεροι.Να μην έχουν μια μερίδα φαγητό να μην έχουν εξασφαλισμένο ένα ποτήρι καθαρό νερό.

Όπως ήταν φυσιολογικό να καταληστεύουν κάποιοι τον ορυκτό πλούτο μιας χώρας στην Αφρική και να αυξάνουν το πλούτο τους ενώ οι φτωχοί κάτοικοι της χώρας αυτής να καταδικάζονται σε λιμοκτονία..

Να πιστέψουμε λοιπόν πως όλα τούτα είναι απολύτως φυσιολογικά.

Όπως και το να σκοτώνονται χιλιάδες άμαχοι και γυναικόπαιδα θύματα ενός ακήρυχτου περιφερειακού πολέμου κοντά στην ευρύτερη περιοχή μας με πραγματικό λάφυρο τα ενεργειακά αποθέματα.

Τώρα αν οι φτωχοί και κατατρεγμένοι αυτού του πολέμου έρχονται κατά δω για να γλιτώσουν είναι επίσης φυσιολογικό να τους αφήνουμε να θαλασσοπνίγονται ή να στήνουμε τείχη για να μην περάσουν.

Φυσιολογικά πράγματα βρε αδερφέ. Στο κάτω-κάτω οι περισσότεροι από αυτούς είναι σκουρόχρωμοι και μουσουλμάνοι…

Ξεκινήσαμε όμως από την φυσιολογική εξέλιξη των πλούσιων σε ακόμα πλουσιότερους.Oι πεντακόσιοι πιο πλούσιοι άνθρωποι στον κόσμο, το 2017 έγιναν πλουσιότεροι κατά ένα… τρισεκατομμύριο δολάρια!

Όπως αποκαλύπτει ο Billionaires Index του Bloomberg (ο δείκτης που καταγράφει καθημερινά την περιουσία των 500 πιο πλούσιων ανθρώπων του κόσμου), οι εν λόγω μεγιστάνες υπερτετραπλασίασαν τα κέρδη τους σε σχέση με το 2016, αυξάνοντας τον συνολικό τους πλούτο κατά 23% – από τα 4,4 τρισ. δολάρια σε περισσότερα των 5,3 τρισ. δολαρίων.

Ούτε λίγο ούτε πολύ οι «500» αύξαναν την περιουσία τους στη διάρκεια του 2017 κατά 2,7 δισ. δολάρια καθημερινά!

Πρόκειται για τη μεγαλύτερη συσσώρευση πλούτου από τη «Χρυσή Εποχή των ΗΠΑ» -μεταξύ 1870 και 1900- όταν οικογένειες όπως οι Ροκφέλερ, οι Κάρνεγκι και οι Βάντερμπιτ έλεγχαν τεράστιες περιουσίες.

Η αύξηση του πλούτου των «500» είναι κυρίως αποτέλεσμα της εκρηκτικής ανόδου των χρηματιστηριακών αγορών, οι οποίες σε αντίθεση με την πραγματική οικονομία συνεχίζουν να απορροφούν μεγαλύτερο κομμάτι από τη ρευστότητα που προσφέρουν οι κεντρικοί τραπεζίτες στο οικονομικό σύστημα και να παράγουν υπερκέρδη για τους πλούσιους μεγαλομετόχους των επιχειρήσεων και τους μεγαλοεπενδυτές.

Η τρέχουσα πορεία των χρηματιστηρίων είναι η δεύτερη ισχυρότερη και η δεύτερη πιο μακροχρόνια ανοδική της ιστορίας.

Ευρύτεροι δείκτες μετοχών, όπως MSCI World Index και ο Standard & Poor’s, σημείωσαν το 2017 άνοδο 20% σπάζοντας το ένα ρεκόρ μετά το άλλο.

Μήπως όμως όλα αυτά γίνονται ερήμην των αποφάσεων που παίρνουν οι κυβερνήσεις.Μήπως είναι αναπότρεπτη η συσσώρευση του πλούτου;

Δεκάδες επιχειρήσεις-κολοσσοί των ΗΠΑ έσπευσαν τέλη του 2017 να επωφεληθούν της επικείμενης μείωσης της φορολόγησής τους (από 35% σε 21%) από τον Τραμπ όχι για να επενδύσουν και να προσλάβουν, αλλά προκειμένου να εξαγγείλουν επαναγορές μετοχών τους, οι οποίες με τη σειρά τους, εκτόξευσαν τις τιμές τους και μαζί τον πλούτο μεγαλομετόχων και διευθυντικών στελεχών στα ύψη.

Αυτή η συνεχής υπερ-συγκέντρωση πλούτου στα χέρια λίγων σημειώνεται, όμως, σε μια περίοδο εκτεταμένης φτώχειας και εξαθλίωσης στην υφήλιο.

Σε μια περίοδο κατά την οποία δισεκατομμύρια άνθρωποι βλέπουν τα εισοδήματα και τις περιουσίες τους στάσιμα ή να συρρικνώνονται, στερώντας τους την πρόσβαση στους αναγκαίους για αξιοπρεπή διαβίωση πόρους.Να λοιπόν που η ανισότητα δεν είναι μια αναπότρεπτη πραγματικότητα δεν είναι θέλημα Θεού.

Είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών.

Είναι πλούτος που συσσωρεύεται αλλά δεν επενδύεται για να δημιουργηθούν δουλειές όπως ζαλίζουν τα αυτιά οι ανά τον κόσμο νεοφιλελεύθεροι και οι εγχώριοι υποστηρικτές τους.Η φτώχεια δεν είναι θέλημα Θεού ούτε μια αναπότρεπτη φυσιολογική εξέλιξη. Είναι ανθρώπινο δημιούργημα.

Εκατομμύρια άνθρωποι έδωσαν τη ζωή τους για μια δίκαιη κοινωνία χωρίς πλούσιους και φτωχούς χωρίς αδικία και εκμετάλλευση.Εδώ και περίπου σαράντα χρόνια ο πιο επιθετικός και αρπαχτικός καπιταλισμός αντεπιτίθεται.

Αρπάζει από το κοινωνικό κράτος, αρπάζει από τα εισοδήματα των εργαζομένων, δημιουργεί κρατικά χρέη και τα μετατρέπει σε ιδιωτικά κέρδη.

Εντούτοις δεν χορταίνει την πείνα του.

Ο,τι ακριβώς συμβαίνει στην Ελλάδα της κρίσης που αφού “βγήκε από τα μνημόνια” αναμένει τους επενδυτές για να την λεηλατήσουν προσφέροντας ψίχουλα στους ιθαγενείς.

Αν τυχόν νομίζετε πως είναι διαφορετικά ρίξτε μια ματιά στις ανακοινώσεις βιομηχάνων και εργοδοτών που είναι αντίθετοι στην μη περικοπή των συντάξεων διότι είναι δυνατό να χαλάσουν το επενδυτικό κλίμα…

*Πηγή: pagenews.gr

Στα 1,2 εκατ. οι κατασχέσεις από τον Ιανουάριο έως τον Μάιο του τρέχοντος έτους – Για «ανησυχητικά μεγάλη ομάδα του πληθυσμού» που κινδυνεύει κάνει λόγο η έκθεση – Κατασχέθηκαν ακόμη και επιδόματα παρά το νόμο περί ακατάσχετων λογαριασμών
Σχεδόν πέντε εκατομμύρια κατασχέσεις σε τραπεζικούς λογαριασμούς έχουν πραγματοποιηθεί από το 2015 έως και τον Μάιο του 2018 – την περίοδο διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ- σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα ο Συνήγορος του Πολίτη. Στην έκθεση επισημαίνεται ότι το ποσοστό των Ελλήνων πολιτών που κινδυνεύουν με κατάσχεση των λογαριασμών τους είναι «ανησυχητικά υψηλό», ενώ όλα δείχνουν ότι μέχρι το τέλος του 2018, θα καταγραφεί ρεκόρ κατασχέσεων.

«Οι κατασχέσεις εις χείρας τρίτων, ιδίως οι κατασχέσεις τραπεζικών λογαριασμών, αποτελούν την πλέον διαδεδομένη διαδικασία για την εξασφάλιση της είσπραξης των φορολογικών και ασφαλιστικών εσόδων. Είναι χαρακτηριστικό ότι, ενώ το 2015 η ΑΑΔΕ προέβη σε περίπου 650.000 κατασχέσεις τραπεζικών λογαριασμών, το 2016 ο αριθμός των κατασχέσεων διπλασιάστηκε, το 2017 οι κατασχέσεις υπερέβησαν τα 1,7 εκατομμύρια, ενώ έως τον Μάιο του 2018 οι συντελεσθείσες κατασχέσεις έχουν αγγίξει τα 1,2 εκατομμύρια» αναφέρεται στην έκθεση.

«Με δεδομένο, μάλιστα, ότι περίπου τέσσερα εκατομμύρια υπόχρεοι ανήκουν στην ομάδα των οφειλετών, είτε προς τη φορολογική διοίκηση, είτε προς την ασφαλιστική, είτε και προς τις δύο, το ενδεχόμενο ενεργοποίησης διαδικασίας κατάσχεσης τραπεζικού λογαριασμού αφορά ανησυχητικά μεγάλη ομάδα του πληθυσμού», προσθέτει χαρακτηριστικά η έκθεση.

Ακόμα και το επίδομα ανεργίας αλλά και τα επιδόματα ανάπηρων παιδιών αποτελούν αντικείμενο κατάσχεσης έναντι πάσης φύσεως οφειλών, όπως διαπιστώνει η σαρωτική έκθεση του Συνηγόρου του Πολίτη , γεγονός που έρχεται σε αντίθεση με τη βούληση του νομοθέτη . Ειδική μνεία κάνει η έκθεση στην υπόθεση μητέρας που της κατασχέθηκε το επίδομα λοχείας αλλά και στα επιδόματα του ΟΑΕΔ τα οποία έκαναν φτερά καθώς το σύνολο του λογαριασμού υπερέβαινε το ακατάσχετο όριο των 1250 ευρώ.

Η έκθεση που δημοσιεύτηκε σήμερα διαπιστώνει ότι ακόμα και αν έχει δηλωθεί ακατάσχετος ο λογαριασμός , τα χρήματα κατάσχονται από τράπεζες, εφορία και ΚΕΑΟ, παρά τις νομοθετικές προβλέψεις χωρίς να προηγείται καμία απολύτως ενημέρωση με αποτέλεσμα ο δικαιούχος – οφειλέτης να έρχεται σε πολύ δυσχερή θέση.

Όπως επισημαίνεται στην έκθεση υποβλήθηκαν αναφορές από γονείς/κηδεμόνες/ δικαστικούς συμπαραστάτες ανηλίκων και ατόμων με αναπηρία (ΑμεΑ), οι οποίοι διαμαρτύρονταν ότι προνοιακά βοηθήματα και επιδόματα τα οποία χορηγούντο σε ανηλίκους/αναπήρους/συμπαραστατούμενους κατασχέθηκαν για οφειλές των γονέων/κηδεμόνων/δικαστικών συμπαραστατών. Η περίπτωση αυτή αποτελεί μια υποπερίπτωση της κατάσχεσης των κοινών λογαριασμών. Ωστόσο η Αρχή δέχθηκε και αναφορές από μοναδικούς δικαιούχους λογαριασμού, στον οποίο επιβλήθηκε κατάσχεση, ενώ στον λογαριασμό αυτόν κατατίθετο το προνοιακό επίδομα ή το ασφαλιστικό βοήθημα. Ο λογαριασμός αυτός δεν ήταν προστατευμένος, επειδή ο δικαιούχος είχε δηλώσει ως προστατευόμενο μόνο το λογαριασμό του μισθού ή της σύνταξης.

Αρχικά ο Συνήγορος του Πολίτη παρενέβη στις ατομικές περιπτώσεις, με έγγραφά του προς τους φορείς που είχαν ζητήσει την κατάσχεση (Δήμοι/ ΔΟΥ) και ανέπτυξε τη θέση ότι τα χρήματα που είχαν κατασχεθεί δεν ανήκαν στους οφειλέτες/τις οφειλέτριες, αλλά αντίθετα ανήκαν σε άτομα που έχρηζαν ιδιαίτερης προστασίας, και τους είχαν χορηγηθεί προς το σκοπό αυτό. Σε αρκετές περιπτώσεις πέτυχε την επιστροφή των κατασχεθέντων ποσών. Εν συνεχεία απευθύνθηκε προς τη διοίκηση/πολιτική ηγεσία, ζητώντας να προστατευθούν ρητά από κατασχέσεις παρόμοια βοηθήματα-επιδόματα.

Η διοίκηση ανταποκρίθηκε αρχικά με νομοθετική ρύθμιση (άρθρο 51, ν. 4483/2017, ΦΕΚ Α 107/31.07.2017) του Υπουργείου Εσωτερικών, όπου προβλέφθηκε ότι τα βοηθήματα που χορηγούνται εκτάκτως από τους δήμους σε οικονομικά αδύναμους και πολύτεκνους «..είναι αφορολόγητα, δεν υπόκεινται σε οποιαδήποτε κράτηση, δεν κατάσχονται ούτε συμψηφίζονται με ήδη βεβαιωμένα χρέη προς Δημόσιο, ασφαλιστικά ταμεία, ΟΤΑ και νομικά πρόσωπα αυτών ή πιστωτικά ιδρύματα και δεν υπολογίζονται στα εισοδηματικά όρια για την καταβολή οποιοσδήποτε άλλης παροχής κοινωνικού ή προνοιακού χαρακτήρα5». Στη συνέχεια, η ΑΑΔΕ με την ΠΟΛ 1146/2017, επέκτεινε το μέτρο του περιορισμού της κατάσχεσης και στα επιδόματα αυτά, με την ιδιαιτερότητα της αποδέσμευσης του συνόλου του επίμαχου ποσού. Το μέτρο του περιορισμού της κατάσχεσης έχει εισαχθεί με το άρθ. 30 παρ. 4 N.δ. 356/1974 (ΚΕΔΕ) που προβλέπει ότι «Η κατάσχεση μπορεί να περιοριστεί σε μικρότερο ή μεγαλύτερο ποσό ή ποσοστό μετά από αιτιολογημένη απόφαση εκείνου που την επέβαλε». Εν συνεχεία, σύμφωνα με την υπ’ αριθ. ΠΟΛ 1092/2014 παρασχέθηκε η διακριτική ευχέρεια στον Προϊστάμενο της ΔΟΥ μετά από σχετική αίτηση του οφειλέτη να περιορίσει με αιτιολογημένη απόφασή του το ποσό ή ποσοστό της κατάσχεσης, «χωρίς διακρίσεις με κριτήρια απολύτως αντικειμενικά σχετιζόμενα με ιδιαίτερους λόγους, όπως πραγματική οικονομική αδυναμία, λόγοι υγείας, ύψος οφειλής, παλαιότητα και είδος αυτής και ποτέ επιλεκτικά χωρίς δηλαδή, να σχετίζονται με το πρόσωπο του οφειλέτη». Για τον περιορισμό της κατάσχεσης απαιτείται, μεταξύ άλλων προϋποθέσεων, η διαπίστωση ότι η κατασχεθείσα απαίτηση, εφάπαξ ή περιοδικώς καταβαλλόμενη, είναι σημαντικό μέσο για τη διαβίωση του υπόχρεου.

Η ΑΑΔΕ με την ΠΟΛ 1146/2017 επεσήμανε ότι επί καταθέσεων προερχομένων από καταβολή προνοιακού ή άλλου «κοινωνικού επιδόματος» ή βοηθήματος, η κατάσχεση περιορίζεται, μετά από αίτηση του οφειλέτη, ενώ το σύνολο του δεσμευθέντος ποσού αποδεσμεύεται, εφόσον κατά την κείμενη νομοθεσία τα ανωτέρω ποσά προβλέπονται ρητά ως ακατάσχετα.

Η αποδέσμευση του συνόλου των καταθέσεων ισχύει και στην περίπτωση που ως δικαιούχος ή συνδικαιούχος του κατασχεθέντος τραπεζικού λογαριασμού αναγράφεται υποχρεωτικά τρίτο πρόσωπο, όπως ο δικαστικός συμπαραστάτης του δικαστικώς συμπαραστατούμενου τέκνου ή ένας εκ των δύο γονέων στην περίπτωση διατροφής ανηλίκου τέκνου6. Ωστόσο, ο Συνήγορος έχει παρατηρήσει φαινόμενα δυστοκίας από τις ΔΟΥ να προχωρήσουν στον περιορισμό.

Επίσης στο Συνήγορο περιήλθε αναφορά σχετιζόμενη με δύο θέματα: α. Δέσμευση, επί τη βάσει κατασχετηρίου εκδοθέντος από την αρμόδια ΔΟΥ, τμήματος του επιδόματος κύησης που υπερέβαινε το ποσό των 1250 ευρώ, για οφειλές της αναφερόμενης προς το δημόσιο, αφού εν λόγω επίδομα είχε κατατεθεί σε τραπεζικό λογαριασμό δηλωθέντα στο TAXIS ως μοναδικό ακατάσχετο. Σε διαμαρτυρία της προς την Τράπεζα, η αναφερόμενη έλαβε την απάντηση ότι το πιστωτικό ίδρυμα δεν δύναται να γνωρίζει την αιτιολογία και την προέλευση των χρημάτων, και συνεπώς, εφόσον υπήρχε κατασχετήριο, υποχρεούτο να δεσμεύσει τα χρήματα. Περαιτέρω, ενώ αρχικά μετά την προσκόμιση δικαιολογητικών ως προς την προέλευση των χρημάτων, δέχθηκε να αποδεσμεύσει το ποσό, στη συνέχεια, μετά από επικοινωνία του υποκαταστήματος με τη Νομική Υπηρεσία της Τράπεζας, ενημέρωσαν την αναφερόμενη ότι το επίδομα αυτό δεν είναι ακατάσχετο, και καλώς κατασχέθηκε, και φυσικά την ίδια τύχη θα έχει και το επίδομα λοχείας.

Όσον αφορά τη συμπληρωματική παροχή προστασίας μητρότητας, η αναφερόμενη ενημερώθηκε από τον ΟΑΕΔ ότι το σχετικό ποσό, κατά παγία τακτική του ΟΑΕΔ, πρόκειται να κατατεθεί σε λογαριασμό που τηρεί η δικαιούχος σε πιστωτικό ίδρυμα άλλο από αυτό όπου κατατίθεται ο λογαριασμός μισθοδοσίας της, και ο οποίος είναι προστατευμένος από κατάσχεση. Η αναφερόμενη διαμαρτυρήθηκε στον ΟΑΕΔ ότι εάν συμβεί αυτό, η παροχή αυτή θα κατασχεθεί εξ ολοκλήρου, μια και δεν δικαιούται να προστατεύει από κατάσχεση περισσότερους του ενός λογαριασμούς, ωστόσο έλαβε από το φορέα την απάντηση ότι δεν είναι δυνατή η κατάθεση του ποσού σε άλλη Τράπεζα.

Δείτε ΕΔΩ ολόκληρη την έκθεση του Συνηγόρου του Πολίτη

ΠΗΓΗ: iskra.gr