«Η ΔΑΣ-ΠΑΜΕ με τη συμμετοχή της στις ηλεκτρονικές εκλογές μετατρέπεται σε συμπλήρωμα του κρατικού κυβερνητικού συνδικαλισμού και ανοίγει το δρόμο για την εφαρμογή του ν. Χατζηδάκη», όπως καταγγέλλουν οι Παρεμβάσεις Δημοσίου με αφορμή την απόφαση της παράταξης του ΠΑΜΕ στον ΕΦΚΑ να συμμετάσχει στις ηλεκτρονικές εκλογές για τα υπηρεσιακά συμβούλια των εργαζομένων στον ΕΦΚΑ!
Η ανακοίνωση των Παρεμβάσεων Δημοσίου

Μόλις 15 μέρες μετά τις ηλεκτρονικές εκλογές για τα υπηρεσιακά συμβούλια στην εκπαίδευση, στις οποίες η παράταξη του ΠΑΜΕ (ΑΣΕ) απείχε καταγγέλοντας την επιχειρούμενη επιβολή τους συνολικά στο συνδικαλιστικό κίνημα, έκανε στροφή 180 μοιρών και ανακοίνωσε τη συμμετοχή της στις ηλεκτρονικές εκλογές για τα υπηρεσιακά συμβούλια των εργαζομένων στον ΕΦΚΑ.

Εκεί η παράταξη του ΠΑΜΕ (ΔΑΣ) δικαιολογεί την υποχώρηση της παρουσιάζοντας την ίδια επιχειρηματολογία που υιοθετούν στην εκπαίδευση οι παρατάξεις ΔΑΚΕ, ΔΗΣΥΠ/ΠΕΚ/ΔΗΣΥ, ΕΑΕΚ/ΣΥΝΕΚ/ΔΙΚΤΥΟ. Πώς δεν θα αφήσουν χωρίς εκπροσώπηση τάχα τους εργαζόμενους. Χωρίς να μιλάνε για την απαξίωση, τα όρια και τον δεδομένο συσχετισμό των υπηρεσιακών συμβουλίων που δεν επιτρέπει παρέκκλιση από την υλοποίηση της κυβερνητικής πολιτικής. Έρχονται από την άλλη πόρτα συμπληρωματικά στο αφήγημα του υποταγμένου – κυβερνητικού συνδικαλισμού για υπεράσπιση της δημοκρατίας και των κατοχυρωμένων “με αγώνες” θεσμών. Αγνοούν τον κόσμο της βάσης που γύρισε την πλάτη στον κυβερνητικό συνδικαλισμό απέχοντας από τη διαδικασία παρά τα όργια, τη νοθεία, τη χειραγώγηση, τις διορθώσεις ψήφων και τους κρυφούς εκλογικούς καταλόγους.

Με την απόφασή τους αυτή νομιμοποίουν – ανοίγουν το δρόμο στην κυβερνητική προσπάθεια να επιβάλει τις ηλεκτρονικές εκλογές στα σωματεία με βάση τον νόμο Χατζηδάκη που έχει διαλυτικές συνέπειες για την δημοκρατία και την ζωντανή συλλογική λειτουργία των σωματείων.

Η υπαναχώρηση του ΠΑΜΕ δεν ήρθε τυχαία.

Σε μια σειρά σωματεία του ιδιωτικού τομέα, όπου το ΠΑΜΕ έχει πλειοψηφία, συχνά απόλυτη, προχώρησε στην αποδοχή των ηλεκτρονικών εκλογών, όπως στο σωματείο επισιτισμού στην Αθήνα, στο ΣΕΤΗΠ, αλλά και σε δευτεροβάθμιες οργανώσεις, όπως στο Εργατικό Κέντρο Πάτρας.

Το επιχείρημα που προβάλλεται σ αυτές τις περιπτώσεις από το ΠΑΜΕ είναι η τυπική νομιμοποίηση και εφαρμογή του ν Χατζηδάκη «για να μην αμφισβητηθεί η νομιμότητα των σωματείων και η αναγνώρισή τους από το κράτος» και το γεγονός ότι οι όροι διεξαγωγής των ηλεκτρονικών εκλογών σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν οδηγούν κανένα να ψηφίσει με ηλεκτρονικές εκλογές.

Με αυτό τον ισχυρισμό προσπαθούν να κρύψουν ότι:

Ανοίγει ο δρόμος για την πλήρη εφαρμογή και την ηλεκτρονική ψηφοφορία. Ήδη στο ΕΚ Πειραιά ψήφισαν συνδικαλιστικά στελέχη με ηλεκτρονική ψηφοφορία – ανάμεσα σ αυτούς και ένας αντιπρόσωπος του ΠΑΜΕ, ενώ κυρίως νομιμοποιεί πλήρως τον εργοδοτικό συνδικαλισμό που προωθεί συστηματικά τις ηλεκτρονικές εκλογές στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα.

Κινούνται τελικά σε μια γραμμή πλήρους υποχώρησης από την απειθαρχία, μη εφαρμογή και κατάργησης του ν. Χατζηδάκη. Αποδεικνύεται ότι η γραμμή : «ο νόμος θα μείνει στα χαρτιά» οδηγεί στην βήμα βήμα εφαρμογή του νόμου, ανοίγει πεδίο να ξεδοντιάσει το ταξικό εργατικό κίνημα στην επόμενη στροφή και είναι διαφορετική από τον αγώνα για κατάργηση του νόμου Χατζηδάκη. Οι δικαιολογίες ότι γίνονται τυπικά, όπως, φυσικά δεν αναιρούν, αλλά ενισχύουν την επιλογή του ΠΑΜΕ να εγκαταλείψει την πάλη για να μην εφαρμοστεί ο αντισυνδικαλιστικος νόμος Χατζηδάκη. Αυτό μάλιστα ενώ μια σειρά από σωματεία έχουν κρατήσει αποφασιστική στάση, ενώ το πρόσφατο συνέδριο της ΑΔΕΔΥ αποφάσισε δεσμευτικά για τα σωματεία του δημοσίου, ότι δεν θα εφαρμοστεί ο νόμος Χατζηδάκη.

Ο νόμος Χατζηδάκη δεν ανατρέπεται με “κολπάκια – fake ηλ. εκλογές” ούτε μπορεί να θεωρηθεί αυτή η τακτική ταξική απάντηση στο σύστημα, πόσο μάλλον με πλήρη συμμετοχή και εφαρμογή του όπως στον ΕΦΚΑ. Πολύ περισσότερο όταν κολλήσει η εφαρμογή πλευρών στα δικαστήρια, όπως συμβαίνει με το ΓΕΜΗΣΟΕ, το μητρώο που εμπνεύστηκε η κυβέρνηση για κάνει υποχρεωτικές τις ηλεκτρονικές εκλογές εκβιάζοντας τα σωματεία ότι διαφορετικά δεν θα έχουν υπόσταση.

Αποδείχτηκε ότι οι ισχυρές ταλαντεύσεις του ΠΑΜΕ στην εκπαίδευση δεν οδήγησαν σε υπαναχώρηση λόγω της αγωνιστικής στάσης των πρωτοβάθμιων σωματείων ΕΛΜΕ και Συλλόγων Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Μια στάση που αφορά το σύνολο της αντιλαϊκής πολιτικής και της επίθεσης στην εκπαίδευση με την αξιολόγηση. Η τακτική του ΠΑΜΕ πρώτα καταγγελία, μετά εκλογική εκταμίευση, υποχώρηση στη συνέχεια και αλλαγή ατζέντας, ουσιαστικά επαναλαμβάνει όσα γνωρίσαμε από τον κυβερνητικό συνδικαλισμό που στο τέλος της ημέρας καλεί σε αποδοχή μετά διαμαρτυρίας όσων σχεδίασε η κυβέρνηση. Δεν είναι τυχαίο ότι στη σύσκεψη που κάλεσε τον Δεκέμβρη του 2021 εναντίον του νόμου Χατζηδάκη με τη συμμετοχή μεγάλου αριθμού σωματείων, παρά τις συγκεκριμένες προτάσεις από πρωτοβάθμια σωματεία, δεν υιοθέτησε κανένα δεσμευτικό πρόγραμμα δράσης.

Καταγγέλλουμε την παραπάνω στάση! Επιμένουμε στην απειθαρχία – μη εφαρμογή του ν. Χατζηδάκη, απέναντι στην πολιτική της Κυβέρνησης – ΕΕ – Κεφαλαίου που προχωρά χωρίς κοινωνική νομιμοποίηση αγκαλιά με τον κρατικό κυβερνητικό συνδικαλισμό σε ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ που με αντίστοιχη αποδεδειγμένη απονομιμοποίηση από τους εργαζόμενους καταλήγει να είναι άχρηστος για το ίδιο το σύστημά τους!

Καλούμε τους εργαζόμενους σε μαζική αποχή από κάθε είδους e-εκλογές. Υπερασπίζουμε τις ζωντανές δημοκρατικές διαδικασίες των σωματείων και της ελεύθερης και ακηδεμόνευτης από το κράτος και την αστική πολιτική συνδικαλιστικής δράσης.

Πηγή: "ΡΩΓΜΗ στην ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ και τα δρώμενα του ΒΥΡΩΝΑ", Βlogspot

Πηγή: prin.gr

Σύμφωνα με γαστρονομικά βραβεία του Taste Atlas, η ελληνική κουζίνα βγαίνει πρώτη αφήνοντας πίσω την ιταλική.

Η ελληνική κουζίνα έχει σημαντικό εκτόπισμα σε παγκόσμιο επίπεδο και αυτό δεν το λέμε εμείς, αλλά δημοφιλείς γαστρονομικοί και ταξιδιωτικοί οδηγοί ανά τον κόσμο, όπως ο Taste Atlas.

Σύμφωνα με τον φημισμένο οδηγό, η ελληνική κουζίνα είναι η καλύτερη στον κόσμο, αφήνοντας πίσω της άλλες αγαπημένες κουζίνες, όπως η ιταλική, η μεξικάνικη και η ισπανική. Η λίστα με τις 100 καλύτερες κουζίνες στον κόσμο προέκυψε μετά από 477.287 έγκυρες αξιολογήσεις για 15.478 φαγητά στη βάση δεδομένων του οδηγού.

Το φιστίκι Αιγίνης, η φάβα Σαντορίνης και τα πορτοκάλια Μαλεμέ Χανίων είναι ανάμεσα στα καλύτερα προϊόντα της ελληνικής γης που πρέπει κανείς να δοκιμάσει σύμφωνα με τον οδηγό.

Ο Taste Atlas ξεχωρίζει επίσης διάφορους παραγωγούς, ανάμεσά τους και το γαλακτοπωλείο Στάνη και παρουσιάζει επίσης κάποια θρυλικά εστιατόρια ανά την Ελλάδα, μεταξύ των οποίων βρίσκονται τα Αντικριστό (στην πόλη των Χανίων), το Πεσκέσι (Ηράκλειο) και η ταβέρνα Νίνος (Κέρκυρα).

Η πρωτιά για την ελληνική κουζίνα δεν ήρθε καθόλου τυχαία, καθώς οι χρήστες του δημοφιλούς γαστρονομικού οδηγού δείχνουν συχνά την πρότιμησή τους σε κλασικά πιάτα και προϊόντα της χώρας.

Μερικούς μήνες πριν, η μπουγάτσα Σερρών έλαβε διεθνή αναγνώριση καθώς βρέθηκε στην 11η θέση με τα καλύτερα πρωινά στον κόσμο, ενώ την περασμένη χρονιά τα τρίγωνα πανοράματος είχαν ανακηρυχθεί ως το δεύτερο καλύτερο γλυκό παγκοσμίως. Πρόσφατα, το σαγανάκι κέρδισε την πρώτη θέση ως το καλύτερο πιάτο με τυρί στον κόσμο.

Η ελληνική κουζίνα φημίζεται για τα λαχανικά και τα φρούτα της, καθώς επίσης για τη μεγάλη ποικιλία σε όσπρια και φυσικά το εξαιρετικά παρθένο ελαιόλαδο. Θα λέγαμε ότι τα παραπάνω σε συνδυασμό με την αξιόλογη μαγειρική σε πολλές ταβέρνες και εστιατόρια ανά την Ελλάδα, οδήγησαν στο να βγει πρώτη ανάμεσα στις 100 καλύτερες κουζίνες του κόσμου.

Με την ιταλική να βρίσκεται στη δεύτερη θέση, τη μεξικάνικη στην τρίτη και την ισπανική στην τέταρτη, η δεκάδα ολοκληρώνεται με τις κουζίνες της Πορτογαλίας, της Τουρίας, της Ινδονησίας, της Γαλλίας, της Κίνας και της Ιαπωνίας.

Πηγή: oneman.gr

Η πείνα, οι κυρώσεις και η στρατιωτική αποσύνθεση έσπασαν την επιβολή του πρώην ηγέτη στη Συρία – αλλά κανείς δεν έδινε σημασία

Μέχρι πριν από λίγες εβδομάδες, ο ουρανός πάνω από τη Συρία φαινόταν απατηλά ανέφελος. Αυτή η ψευδαίσθηση κατέρρευσε στις 27 Νοεμβρίου, όταν η ένοπλη ομάδα Hayat Tahrir al-Sham (HTS) και ο υποστηριζόμενος από την Τουρκία Συριακός Εθνικός Στρατός (SNA) εξαπέλυσαν ξαφνική επίθεση στο Χαλέπι.

Μέχρι την περασμένη Δευτέρα, είχαν καταλάβει την πόλη. Τρεις ημέρες αργότερα, ο επίσημος συριακός στρατός εγκατέλειψε τη στρατηγικής σημασίας πόλη Χάμα. Στο νότο και τα νοτιοανατολικά, αδρανείς πυρήνες ανταρτών ξεσηκώθηκαν, καταφέροντας ένα τελικό χτύπημα εναντίον του ξεφτισμένου καθεστώτος του Άσαντ. Την Κυριακή, δυνάμεις της αντιπολίτευσης εισέβαλαν στη Δαμασκό από διάφορες κατευθύνσεις. Ο Μπασάρ αλ Άσαντ, το καθεστώς του οποίου άντεξε πάνω από μια δεκαετία εμφυλίου πολέμου, εξέπεσε τελικά από την εξουσία.

Η ταχύτητα της κατάρρευσης προσκαλεί σε παραλληλισμούς με το Αφγανιστάν πριν από τρία χρόνια, όταν η υποστηριζόμενη από τις ΗΠΑ κυβέρνηση του Ασράφ Γάνι κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος. Αλλά σε αντίθεση με τον Γάνι, του οποίου η αδυναμία ήταν προφανής, ο Άσαντ εξακολουθούσε να θεωρείται ευρέως ως η κυρίαρχη δύναμη της Συρίας – γεγονός που καθιστά την ξαφνική πτώση του ακόμη πιο συγκλονιστική.

Τι πήγε λοιπόν στραβά; Τα πάντα!

Η Συρία του Άσαντ σάπιζε εκ των έσω εδώ και χρόνια. Η χώρα ήταν εγκλωβισμένη σε μια διαρκή ανθρωπιστική και οικονομική κρίση, με το 90% των Σύρων να ζουν σε συνθήκες φτώχειας και εκτεταμένου υποσιτισμού. Απελπισμένες οικογένειες έπαιρναν δάνεια μόνο και μόνο για να αγοράσουν τρόφιμα, αλλά δεν μπορούσαν να τα αποπληρώσουν. Οι διακοπές ρεύματος παρέλυαν ακόμη και τη Δαμασκό, αφήνοντας μερικές φορές την πρωτεύουσα στο σκοτάδι για 20 ώρες την ημέρα. Οι τιμές του ηλεκτρικού ρεύματος εκτοξεύτηκαν έως και 585% μόνο την άνοιξη του 2024, σπρώχνοντας έναν ήδη εξαθλιωμένο πληθυσμό βαθύτερα στην απόγνωση.

Η κυβέρνηση Άσαντ δεν προσέφερε λύσεις – μόνο αυξανόμενη καταστολή. Κάτω από συντριπτικές κυρώσεις, η Δαμασκός δεν μπορούσε να εξασφαλίσει ξένα δάνεια, και με τα πετρελαϊκά της πεδία υπό αμερικανοκουρδικό έλεγχο, δεν είχε μείνει τίποτα για να εμπορευτεί. Ακόμα και το παράνομο εμπόριο ναρκωτικών της Συρίας, που κάποτε αποτελούσε μια σανίδα σωτηρίας, δεν μπορούσε να καλύψει τις τεράστιες τρύπες στα κρατικά οικονομικά. Τα κέρδη εξαφανίζονταν στις τσέπες των πολέμαρχων και των εμπόρων, όχι στο κρατικό ταμείο.

Εν τω μεταξύ, ο κακοπληρωμένος, αποθαρρυμένος στρατός του Άσαντ, που είχε ματώσει από τον πολυετή εμφύλιο πόλεμο, συνέχισε να αποσυντίθεται. Για ένα διάστημα, Ιρανοί πληρεξούσιοι, όπως η Χεζμπολάχ, στήριξαν τις δυνάμεις του, αλλά από το 2024, είχαν στρέψει την προσοχή τους στην καταπολέμηση του Ισραήλ. Οι προσπάθειες να παρασυρθεί η Ρωσία περισσότερο στο τέλμα της Συρίας έπεσαν στο κενό. Η Μόσχα, απασχολημένη αλλού, δεν είχε κανένα ενδιαφέρον να διασώσει τον Άσαντ.

Έτσι, όταν χτύπησε η τελική κρίση, ο Άσαντ βρέθηκε μόνος του. Οι σύμμαχοί του έμειναν μακριά, ο στρατός του διασκορπίστηκε και ένας εξαγριωμένος, πεινασμένος πληθυσμός στράφηκε εναντίον της κυβέρνησης. Δεν είχε απομείνει κανείς να τον προστατεύσει.

Τι θα συμβεί στη συνέχεια;

Η πτώση του Άσαντ αφήνει το μέλλον της Συρίας επικίνδυνα αβέβαιο. Η HTS ήδη διεκδικεί με αξιώσεις την εξουσία, στοχεύοντας πιθανότατα σε μια κατάληψη τύπου Ταλιμπάν που υποστηρίζεται από τον προστάτη της στην Άγκυρα.

Αλλά η Συρία δεν είναι Αφγανιστάν. Η χώρα είναι ένα μωσαϊκό εχθρικών φατριών, πολλές από τις οποίες έχουν μακροχρόνιες έχθρες. Ο SNA και ο HTS πολέμησαν κάποτε για την κυριαρχία στην Ιντλίμπ, παρόλο που και οι δύο οργανώσεις είναι φιλοτουρκικές. Υπάρχουν επίσης οι Κούρδοι στα βορειοανατολικά, οι Αλαουίτες στην ακτή, οι Δρούζοι στο νότο και διάφορες φατρίες που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ στα νοτιοανατολικά. Έπειτα υπάρχει και το ISIS, που εξακολουθεί να παραμονεύει στην έρημο, έτοιμο να εκμεταλλευτεί το χάος.

Η Συρία μοιάζει προορισμένη να ακολουθήσει την πορεία της Λιβύης μετά τον Καντάφι: ένα χρεοκοπημένο κράτος κατακερματισμένο σε ζώνες επιρροής, που θα κυβερνώνται από πολέμαρχους και εντολοδόχους ξένων δυνάμεων. Αυτό θα ήταν μια καταστροφή όχι μόνο για τους Σύριους αλλά και για τη Μέση Ανατολή στο σύνολό της.

Αλλά αυτό είναι ένα θέμα για άλλη συζήτηση.

Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά από την ηλεκτρονική εφημερίδα Gazeta.ru

Πηγή: kommon.gr

Η πτώση του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία αποτελεί ιστορικό ορόσημο για τη Μέση Ανατολή, κάτι σαν αραβικό 1989. Όπως η πτώση του Τείχους του Βερολίνου σηματοδότησε την κατάρρευση των εκφυλισμένων κομμουνιστικών (μόνο κατ’ όνομα) καθεστώτων που αντλούσαν νομιμοποίηση από την παράδοση της Οκτωβριανής Επανάστασης, έτσι και κονιορτοποίηση του καθεστώτος Άσαντ σήμανε τη χαριστική βολή του αραβικού εθνικισμού, που είχε εμπνεύσει ευρύτατα λαϊκά στρώματα κατά τη χρυσή εποχή του ηγέτη της νέας Αιγύπτου Γκαμάλ Άμπντελ Νάσερ και των συνοδοιπόρων του.

Στα καλά του χρόνια, το Αραβικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (αργότερα Μπάαθ) υπήρξε η πιο προχωρημένη έκφραση ενός παναραβισμού με σοσιαλιστική απόχρωση. Ηγετική φυσιογνωμία του ήταν ο Μισέλ Άφλακ, ένας διανοούμενος από χριστιανική οικογένεια της Δαμασκού που σπούδασε στη Σορβώνη, γοητεύτηκε από τον Μαρξισμό και εντάχθηκε στο κομμουνιστικό κίνημα για να αποχωρήσει από αυτό τη δεκαετία του 1930, αγανακτισμένος (με το δίκιο του) για την υποστήριξη της Γαλλικής Εντολής (δηλαδή, αποικιοκρατίας) στη Συρία από την κυβέρνηση Λαϊκού Μετώπου του Λεόν Μπλουμ. Δημιούργημα του Άφλακ και του συμφοιτητή του στο Παρίσι Σλαχαντίν Μπιτάρ ήταν το Μπάαθ, που αγωνιζόταν για τη συνένωση όλων των Αράβων εναντίον του ιμπεριαλισμού και του σιωνισμού, με όραμα έναν σοσιαλισμό με αραβικά χρώματα.

Έχοντας κλάδους στη Συρία και στο Ιράκ, το Μπάαθ πρωτοστάτησε στην εφήμερη ένωση Συρίας- Αιγύπτου (1958-1961). Όταν όμως καταλαμβάνει την εξουσία με στρατιωτικά κινήματα σε Ιράκ και Συρία, τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο του 1963 αντίστοιχα, η χρυσή εποχή του έχει ήδη τελειώσει. Οι δύο κλάδοι του διασπώνται, επικεντρώνονται στα εθνικά τους διαμερίσματα και στην πορεία γίνονται εχθροί. Σειρά πραξικοπημάτων μετά την ολέθρια ήττα των Αράβων στον Πόλεμο των Έξι Ημερών με το Ισραήλ, θα φέρουν τελικά στην εξουσία τον αρχηγό της Πολεμικής Αεροπορίας Χαφέζ Άσαντ, το 1971. Η εκτεταμένη κρατικοποίηση της οικονομίας μετριάζεται με τα πρώτα μεγάλα ανοίγματα στην ντόπια αστική τάξη και το ξένο κεφάλαιο. Το καθεστώς μετατρέπεται σε αμείλικτο αστυνομικό κράτος, με τον στρατό και τις υπηρεσίες ασφαλείας να ελέγχονται ασφυκτικά από την ηγετική κλίκα της μειονότητας των Αλαουιτών (συριακή, σχεδόν κοσμική εκδοχή του σιιτισμού), ενώ οι εξεγέρσεις τμημάτων της σουνιτικής πλειοψηφίας υπό τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, όπως εκείνη της Χάμα, το 1982, πνίγονται σε λουτρό αίματος.

Το καθεστώς του Χαφέζ Άσαντ καταφέρνει να επιβιώσει επί μακρόν χάρη στη στήριξή του από τη Σοβιετική Ένωση και τη συμμαχία του με την εμπορική, σουνιτική αστική τάξη της Δαμασκού. Αντλούσε επίσης νομιμοποίηση, κυρίως στις θρησκευτικές μειονότητες της χώρας, από την ανεξιθρησκεία του (η Συρία ήταν μέχρι την περασμένη εβδομάδα η πιο κοσμική χώρα του αραβικού κόσμου), αλλά και από τη φραστική αδιαλλαξία του απέναντι στον σιωνισμό και τον ιμπεριαλισμό. Στην πράξη, οι επιλογές του καθορίζονταν από τον κυνισμό μιας κάστας που μοναδικός της στόχος ήταν η πάση θυσία παραμονή στην εξουσία, όπως έδειξε η συμμετοχή του Χαφέζ Άσαντ στον συνασπισμό των Αμερικανών εναντίον του Μπααθικού Ιράκ, του Σαντάμ Χουσεϊν, στον πρώτο Πόλεμο του Κόλπου, το 1991.

Τέλος εποχής

Την ίδια πορεία θα ακολουθήσει ο Μπασάρ Άσαντ, που αναλαμβάνει την εξουσία μετά τον θάνατο του πατέρα του, το 2000. Στο οικονομικό πεδίο, εγκαινιάζει ένα είδος “αραβικής περεστρόικα”, με εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις και ανοίγματα στο ξένο κεφάλαιο, ενώ στο πολιτικό επενδύει στις σχέσεις του με την παλιά αποικιοκρατική δύναμη, τη Γαλλία, επί Ζακ Σιράκ. Ωστόσο ο δεύτερος πόλεμος των ΗΠΑ κατά του Ιράκ, το 2003 και ο φόβος ότι μετά τον Σαντάμ θα έρθει η δική του σειρά, κάνουν τον νεαρό Μπασάρ Άσαντ να αλλάξει κατεύθυνση. Συμμαχεί με το Ιράν στον σιιτικό “Άξονα της Αντίστασης”, προκαλώντας ανοιχτή εχθρότητα της σουνιτικής πλειοψηφίας της χώρας του, αλλά και των σουνιτών του Λιβάνου, όπου η Συρία διατηρούσε σοβαρή στρατιωτική παρουσία και πολιτική επιρροή, μέχρις ότου αναγκαστεί να αποχωρήσει, το 2005.

Η λεγόμενη “Αραβική Άνοιξη”, που ξέσπασε το 2011, πρώτα σε Τυνησία και Αίγυπτο κι ύστερα σε σειρά άλλων χωρών, πήρε ιδιαίτερα αιματηρή μορφή στη Συρία λόγω της εκτεταμένης και αμείλικτης κρατικής καταστολής. Σύντομα οι συγκρούσεις μετατράπηκαν σε εμφύλιο πόλεμο με εμπλοκή της Τουρκίας, του Κατάρ και της Σαουδικής Αραβίας, ενώ στην πορεία προστίθενται και οι ΗΠΑ, που στέλνουν δυνάμεις στις υπό κουρδικό έλεγχο περιοχές, με πρόσχημα την αντιμετώπιση του Ισλαμικού Κράτους. Το καθεστώς σώζεται μόνο χάρη στην αποφασιστική παρέμβαση της Ρωσίας στον αέρα και του Ιράν, μαζί με τη σιιτική οργάνωση Χεζμπολάχ, στο έδαφος. Ήδη όμως είναι ένα άδειο κέλυφος.

Στα τέλη του 2024, η μεν Ρωσία είναι απορροφημένη ολοκληρωτικά με τον πόλεμο στην Ουκρανία, η δε Χεζμπολάχ έχει υποστεί τεράστια πλήγματα από το Ισραήλ. Το φινάλε 13 χρόνων εμφυλίου πολέμου γράφτηκε σε μόλις 13 ημέρες, όσο χρειάστηκαν οι ένοπλες ομάδες της ισλαμικής αντιπολίτευσης να προελάσουν από το προπύργιό τους, το Ιντλίμπ, στο βορειοδυτικό άκρο της χώρας, στο Χαλέπι, ύστερα στη Χάμα, μετά στη Χομς και τελικά στη Δαμασκό, χωρίς να βρουν την παραμικρή αντίσταση. Το πόσο μισητό από τους περισσότερους και αποξενωμένο από τους υπόλοιπους είχε γίνει το καθεστώς Άσαντ φαίνεται από το γεγονός ότι οι φαντάροι πήδαγαν από τα τανκς και έβγαζαν τις στολές τους για να κρυφτούν μέσα στο πλήθος, ενώ ούτε καν οι επίλεκτες δυνάμεις του αδελφού του προέδρου δεν έριξαν ούτε μία σφαίρα για να υπερασπιστούν τη Δαμασκό.

Ο ρόλος της Τουρκίας

Όσοι δελεάζονται να εφαρμόσουν με κλειστά μάτια στην πολιτική τη λογική του cui bono? (ποιος ωφελείται;) που ακολουθούν αστυνομικοί και ανακριτές στην αναζήτηση του ενόχου, δεν θα δυσκολευτούν να συμπεράνουν ότι η ανατροπή του Άσαντ ήταν ένα πραξικόπημα MADE IN USA and ISRAEL. Με την ίδια λογική, που παραγνωρίζει εντελώς τις εσωτερικές αντιθέσεις μιας χώρας και τις διαθέσεις του λαού της, αντιμετώπιζαν τις εξεγέρσεις της “Αραβικής Άνοιξης” ως μηχανορραφίες του Σόρος και της CIA.Όλα δείχνουν, όμως, ότι τουλάχιστον οι Αμερικανοί και οι Δυτικοί σύμμαχοί τους δεν είχαν πάρει χαμπάρι τι επρόκειτο να συμβεί, αντίθετα, όπως ανέφεραν πολλά ρεπορτάζ του διεθνούς Τύπου, προσέφεραν στον Άσαντ άρση των κυρώσεων και έξοδο από την καραντίνα με αντάλλαγμα να κόψει τους δεσμούς του με το Ιράν και τη Χεζμπολάχ. Άλλωστε, η τχιζαντιστική οργάνωση Hayat Tahrir al- Sham (HTS) που προέλασε στη Δαμασκό είχε χαρακτηριστεί τρομοκρατική από τις ΗΠΑ και ο αρχηγός της, Αμπού Μοχάμεντ Γκολάνι (κατά κόσμον Άχμεντ Χουσείν αλ Σάρα), παλιός κρατούμενος των Αμερικανών στο Ιράκ, είχε επικυρηχθεί αντί δέκα εκατομμυρίων δολαρίων.

Οι μόνοι που μάλλον γνώριζαν τι επρόκειτο να συμβεί ήταν, πιθανότατα, η Τουρκία και- ίσως- το Κατάρ. Εδώ και χρόνια, η HTS και οι σύμμαχοί της κυβερνούσαν τη βορειοδυτική επαρχία του Ιντλίμπ προστατευόμενοι από περίπου 15.000 Τούρκους στρατιώτες, διάσπαρτους σε δεκάδες βάσεις. Οι Τούρκοι χρησιμοποιούσαν το Ιντλίμπ ως ορμητήριο του λεγόμενου Συριακού Εθνικού Στρατού (SNA), δύναμης Αράβων και Τουρκμενίων μισθοφόρων της Άγκυρας εναντίον των Κούρδων ανταρτών, που ελέγχουν μεγάλο μέρος της βόρειας και Ανατολικής Συρίας. Με την προστασία της Τουρκίας και τα χρήματα του Κατάρ, όπως και διάφορων μεγιστάνων του Κόλπου, η HTS κατάφερε να κυβερνήσει αρκετά αποτελεσματικά μια περιφέρεια όπου συνωστίζονταν περίπου τέσσερα εκατομμύρια άνθρωποι, μόνιμοι κάτοικοι και εκτοπισμένοι του εμφυλίου, να εισπράττει φόρους, να στήνει δίκτυα κινητής τηλεφωνίας και να προετοιμάζεται να ασκήσει κυβερνητικά καθήκοντα σε ολόκληρη τη Συρία. Αμέσως μετά την προέλαση στη Δαμασκό, ο Γκολάνι ξαναέγινε αλ Σάρα, έβγαλε το τουρμπάνι, έκοψε τη γενειάδα και έδωσε φραστικές εγγυήσεις ανεκτικότητας στις μειονότητες και τους πολιτικούς του αντιπάλους για να εξασφαλίσει την υποστήριξη των Δυτικών.

Μεγάλα ρίσκα για τους νικητές

Όπως ήταν αναμενόμενο, οι ΗΠΑ και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους χαιρέτισαν την πτώση του “τυραννικού” καθεστώτος Άσαντ, ξεχνώντας βέβαια ότι δεν είναι λιγότερο τυραννικά άλλα, συμμαχικά τους αραβικά καθεστώτα, όπως εκείνα του Σίσι στην Αίγυπτο και του Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν στη Σαουδική Αραβία. Ασφαλώς οι Αμερικανοί έχουν ισχυρούς λόγους να τρίβουν τα χέρια τους, καθώς με την πτώση του Άσαντ η Ρωσία έζησε τη δική της “στιγμή Σαϊγκόν του 1975”, καθώς υπέστη μεγάλο πλήγμα στο γόητρό της, ενώ κινδυνεύει να χάσει τη μοναδική ναυτική βάση της στη Μεσόγειο, εκείνη της Ταρτούς, όπως και τη μεγάλη αεροπορική βάση του Χμεϊμίμ. Ο Χάφταρ στην ανατολική Λιβύη είναι ίσως μια κάποια λύση, αλλά για πόσο ακόμη;

Ωστόσο το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα στη Συρία ύστερα από κάμποσες εβδομάδες ή μήνες δεν είναι καθόλου δεδομένο. Οι Αμερικανοί πανηγύρισαν και στο Ιράκ για την πτώση του Σαντάμ, αλλά τα καρβουνιασμένα πτώματα πεζοναυτών στη Φαλούτζα και στο Ραμάντι, λίγο αργότερα, είπαν μια άλλη ιστορία. Όπως πανηγύριζαν και για την ανατροπή του Καντάφι, στη Λιβύη, για να δουν αργότερα την πρεσβεία τους στη Βεγγάζη να λεηλατείται και τον πρεσβευτή τους να δολοφονείται από τους τζιχαντιστές συμμάχους τους. Αλλά και η Τουρκία, παρά τα αναμφισβήτητα κέρδη της με την εγκατάσταση υποτελών της στη Δαμασκό, κινδυνεύει να υποστεί στρατηγικό πλήγμα αν οι Κούρδοι εκμεταλλευτούν τα κενά ασφαλείας για να εδραιώσουν ένα ντε φάκτο κουρδικό κράτος στη βόρεια και ανατολική Συρία- και μάλιστα ένα ντε φάκτο κράτος που δεν θα είναι συνεννοήσιμο με την Άγκυρα, όπως η κουρδική διοίκηση του βορείου Ιράκ, αλλά θα εμπνέεται από την ιδεολογία του Αμπντουλά Οτσαλάν και θα αποτελεί μαγνήτη για τον κουρδικό αλυτρωτισμό μέσα στη γειτονική Τουρκία. Ήδη οι Κούρδοι πήραν τη στρατηγική πόλη Ντέιρ Εζόρ στον Ευφράτη, όπου βρίσκονται αμερικανικά στρατεύματα και κοιτάσματα πετρελαίου, ενώ οι μισθοφόροι των Τούρκων εκτόπισαν τους Κούρδους από το Ταλ Ριφάατ και το Μανμπίτζ.

Αν υπάρχει ένας αναμφισβήτητα κερδισμένος από την ανατροπή του Άσαντ είναι το Ισραήλ. Προτού ακόμη μπει η HTS στη Δαμασκό, ο ισραηλινός στρατός είχε κατέβει από τα κατεχόμενα Υψώματα του Γκολάν για να καταλάβει, τα επόμενα εικοσιτετράωρα, την ουδέτερη ζώνη και να προωθηθεί σε βάθος 28 χιλιομέτρων μέσα στη Συρία, καταλαμβάνοντας 400 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Ταυτόχρονα, βομβάρδισε εκατοντάδες στόχους, καταστρέφοντας ολόκληρο το πολεμικό ναυτικό της Συρίας και σειρά βάσεων. Το κυριότερο, η κατάρρευση του καθεστώτος Άσαντ μετά τη δραστική αποδυνάμωση της Χεζμπολάχ κατέστρεψαν τον σιιτικό “Άξονα της Αντίστασης” και αποδυνάμωσαν σοβαρά τον κυριότερο περιφερειακό αντίπαλο του Ισραήλ, το Ιράν, όπου η ισλαμική ηγεσία θα πρέπει να φοβάται μήπως έχει αύριο την τύχη του Άσαντ. Το οξύ δίλημμα για την Τεχεράνη είναι αν θα κάνει το μεγάλο, πολύ επικίνδυνο άλμα προς την απόκτηση πυρηνικού όπλου (το οποίο δεν αποτελεί πανάκεια για κανένα καθεστώς, όπως έδειξε η πείρα της Νότιας Αφρικής) ή αν σπεύσει σε έναν επώδυνο συμβιβασμό με τον Τραμπ, από πιο αδύναμες θέσεις. ‘Οσο για τους Παλαιστίνιους, παρά τους πανηγυρισμούς της Χαμάς για την πτώση του Άσαντ (τον οποίο οι δυνάμεις της στους παλαιστινιακούς προσφυγικούς καταυλισμούς της Συρίας είχαν πολεμήσει, κόντρα στη Χεζμπολάχ, στον συριακό εμφύλιο) μάλλον δεν έχουν τίποτα να περιμένουν από τη νέα εξουσία των τζιχαντιστών στη Συρία, όπως μάταια περίμεναν και κάτι περισσότερο από φραστική υποστήριξη από τα αφεντικά τους στην Άγκυρα.

Και τώρα;

Ασφαλώς η Αριστερά δεν έχει κανένα λόγο να χύσει πικρό δάκρυ για την πτώση του απολυταρχικού καθεστώτος Άσαντ. Αλλά και δεν μπορεί να πανηγυρίζει, με κάθε ελαφρότητα, μαζί με τον Μπάιντεν και τον Νετανιάχου για την καταστροφή μιας κομβικής σημασίας αραβικής χώρας, που μετατρέπεται σε πεδίο βολής φτηνό των μεγάλων και των περιφερειακών δυνάμεων. Αυτό που μπορεί να εύχεται και οφείλει να υπερασπίζεται μια Αριστερά που σέβεται τον εαυτό της, είναι η προοπτική μιας Συρίας εδαφικά ακέραιης, εθνικά ανεξάρτητης, χωρίς καμία ξένη βάση καμίας ξένης δύναμης, με ίσα δικαιώματα για όλους, ανεξάρτητα από εθνότητα, θρήσκευμα, φυλή και φύλο. Μια τέτοια Συρία δεν μπορεί παρά να είναι έργο του ίδιου του συριακού λαού που, όπως όλοι οι λαοί, μαθαίνει από τα λάθη και τις διαψεύσεις των αυταπατών του.

Πηγή: vathikokkino.gr

Πηγή: ppapacon.blogspot.com