Καθώς η ελληνική κυβέρνηση ανοίγει τις πόρτες της ανώτατης εκπαίδευσης στον ιδιωτικό τομέα, στις ΗΠΑ κάποιοι συνειδητοποιούν ότι «δεν υπάρχει κανένα ιδιωτικό Πανεπιστήμιο»… όλα απομυζούν άμεσα ή έμμεσα τους Αμερικανούς φορολογούμενους.

Στην Πολιτεία του Νιου Τζέρσεϊ χρειάζεσαι μόλις 15 λεπτά για να πας με το αυτοκίνητο από το Πανεπιστήμιο του Πρίνστον, στο College of New Jersey. Το πρώτο είναι ιδιωτικό Πανεπιστήμιο και το δεύτερο δημόσιο. Οπως εξηγούσε όμως πριν από μερικά χρόνια ο Ρίτσαρντ Βέντερ, καθηγητής Οικονομικής Ιστορίας με ειδίκευση στην ανώτατη εκπαίδευση, το ιδιωτικό Πρίνστον λαμβάνει τουλάχιστον δέκα φορές περισσότερα χρήματα από κρατικά ταμεία σε σχέση με το δημόσιο Κολέγιο του Νιου Τζέρσεϊ.

Σε ανάλυσή του στο περιοδικό Forbes, με τίτλο «Δεν υπάρχει σχεδόν κανένα πραγματικά ιδιωτικό Πανεπιστήμιο», ο Βέντερ απαριθμούσε όλους τους τρόπους με τους οποίους οι Αμερικανοί φορολογούμενοι επιδοτούν την ιδιωτική ανώτατη εκπαίδευση: ομοσπονδιακά δάνεια σε φοιτητές (τα οποία προκαλούν αστρονομικές αυξήσεις στα δίδακτρα των ιδιωτικών Πανεπιστημίων), διάφορων ειδών κρατικά επιδόματα και φοροαπαλλαγές για τα δίδακτρα, απαλλαγές από τον φόρο για δωρεές προς τα σχολεία και σχεδόν ολοκληρωτική φοροασυλία των Πανεπιστημίων από φόρους ακίνητης περιουσίας. Αν κοιτάξεις τις δηλώσεις τους στην εφορία, θα πίστευες ότι τα κτίρια των ιδιωτικών Πανεπιστημίων «κατασκευάζονται δωρεάν από το Θεό», έγραφε ο Βέντερ.

Για την ιστορία να σημειώσουμε ότι ο Αμερικανός ιστορικός δεν πραγματοποιεί την κριτική του από αριστερή σκοπιά για να καυτηριάσει τη διαρκή αιμορραγία των δημόσιων ταμείων προς τους ιδιώτες και τη συνεχή αναδιανομή του πλούτου από τους φτωχότερους φορολογούμενους προς τα εύπορα στρώματα που μπορούν να στείλουν τα παιδιά τους στα ιδιωτικά Πανεπιστήμια. Ο ίδιος είναι libertarian, δηλαδή ακραιφνής νεοφιλελεύθερος, και θεωρεί ντροπή για τον ιδιωτικό τομέα να λαμβάνει χρήματα από το κράτος (κάτι που οι Ελληνες «εντερπρενέρ» φαίνεται να ξεχνούν κάθε φορά που εκλιπαρούν γονατιστοί για ένα ακόμη ΕΣΠΑ). Παρ’ όλα αυτά, οι έρευνές του ρίχνουν φως στα ακραία κρατικοδίαιτα χαρακτηριστικά των αμερικανικών ιδιωτικών Πανεπιστημίων.

Ακόμη δεν έχουμε μιλήσει φυσικά για τις επιδοτήσεις ερευνητικών προγραμμάτων με τις οποίες τα κεφάλαια από δημόσια ταμεία προωθούνται σε Πανεπιστήμια, ενώ τα αποτελέσματα των ερευνών προσφέρονται συνήθως σαν «δώρα» προς ιδιωτικές εταιρείες, οι οποίες διαφορετικά θα έπρεπε να δαπανούν δισεκατομμύρια δολάρια σε προγράμματα Ερευνας και Ανάπτυξης. Μόνο το Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας των ΗΠΑ (NIH) προσφέρει 30 δισεκατομμύρια δολάρια τον χρόνο σε Πανεπιστήμια για βασική βιοϊατρική έρευνα και ακολουθούν φορείς όπως το Εθνικό Ιδρυμα Επιστημών (NSF), το υπουργείο Ενέργειας και το Πεντάγωνο.

Πέρα όμως από την έρευνα, το 2020 οι αμερικανικές Πολιτείες προσέφεραν άμεση οικονομική βοήθεια (πέραν δηλαδή από τις φοροαπαλλαγές) 2,68 δισ. δολαρίων σε ιδιωτικά κολέγια, ποσό που αντιστοιχεί σε 563 δολάρια για κάθε φοιτητή στις ΗΠΑ (άλλοι ερευνητές με διαφορετικούς υπολογισμούς ανεβάζουν το ποσό στα τέσσερα δισεκατομμύρια τον χρόνο). Στην Πενσιλβάνια, τα χρήματα αυτά αντιστοιχούν στο 8,9% του συνολικού προϋπολογισμού της Πολιτείας, δηλαδή για κάθε δέκα δολάρια που μπορεί να δαπανήσει για κοινωνικές ανάγκες σχεδόν το ένα πηγαίνει σε ιδιωτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα.

Τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια όχι μόνο αδειάζουν ανερυθρίαστα τα δημόσια ταμεία αλλά εξεγείρονται όταν υποψιάζονται ότι μπορεί να χάσουν ένα κομμάτι της κρατικής πίτας προς όφελος των δημοσίων Πανεπιστημίων. Το 2017, παραδείγματος χάριν, αντέδρασαν με οργή όταν πληροφορήθηκαν ότι ο κυβερνήτης της Νέας Υόρκης, Αντριου Κουόμο, σκεφτόταν να προσφέρει δωρεάν φοίτηση σε παιδιά φτωχών οικογενειών, με την προϋπόθεση ότι θα επέλεγαν δημόσια Πανεπιστήμια και Κολέγια. «Και γιατί μόνο στα δημόσια;» ήταν η απάντηση του ιδιωτικού τομέα που είδε άλλη μια χρυσή ευκαιρία κερδοφορίας σε βάρος των φορολογούμενων.

Η σχετική πρακτική δεν αφορά βέβαια μόνο την ανώτατη εκπαίδευση, αλλά επεκτείνεται εδώ και δεκαετίες και στα σχολεία. Ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της πανδημίας Ρεπουμπλικανοί πολιτικοί σε τουλάχιστον 42 Πολιτείες εκμεταλλεύτηκαν το κλείσιμο δημοσίων σχολείων για να προωθήσουν νομοσχέδια που προέβλεπαν τρομακτική αύξηση των δημόσιων κονδυλίων προς ιδιωτικά σχολεία.

Η σχετική πρακτική ξεκίνησε πριν από περίπου τρεις δεκαετίες σε Πολιτείες όπως αυτή του Ουισκόνσιν, που προσέφεραν δημόσια χρήματα σε φτωχές οικογένειες για να στείλουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία. Η συγκεκριμένη ρύθμιση λειτούργησε ουσιαστικά σαν κερκόπορτα, με αποτέλεσμα σήμερα τα χρήματα σε αρκετές Πολιτείες να προσφέρονται ανεξάρτητα από την οικονομική κατάσταση μιας οικογένειας – ένας πλούσιος δηλαδή μπορεί να επιδοτείται από την Πολιτεία για να στέλνει το παιδί του δωρεάν σε ιδιωτικό σχολείο, πάντα σε βάρος των φορολογούμενων.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, μάλιστα, όπως στο Τέξας, τα σχετικά κεφάλαια δίνονται για να εξυπηρετηθεί μια αντιδραστική πολιτική ατζέντα: οι γονείς λαμβάνουν χρήματα για να μπορούν να αποφεύγουν το «φιλελεύθερο» διδακτικό πρόγραμμα των δημόσιων σχολείων και να έχουν την «ελευθερία» να στείλουν στα παιδιά τους σε αντιδραστικά ιδιωτικά ιδρύματα. Εάν, παραδείγματος χάριν, διαφωνούν με τη θεωρία του Δαρβίνου για την εξέλιξη των ειδών μπορούν να λάβουν χρήματα για να επιλέξουν ένα ιδιωτικό θρησκευτικό σχολείο. Η μητρόπολη δηλαδή του δυτικού καπιταλισμού επιχορηγεί τους δικούς της χριστιανικούς «μεντρεσέδες», στέλνοντας τον λογαριασμό στους φορολογούμενους πολίτες.

Πηγή: kommon.gr

Πηγή: efsyn.gr

"Δολοφονίες και ενέργειες όπως των τελευταίων ημερών, λίγο επηρεάζουν στο πεδίο την έκβαση του εξελισσομένου πολέμου. Στέλνουν όμως το μήνυμα της κλιμάκωσης."

Μέσα σε διάστημα λίγων εβδομάδων, το Ισραήλ έχει πραγματοποιήσει ή οργανώσει τρεις μείζονος σημασίας παράνομες ενέργειες εναντίον ξένων αξιωματούχων και εις βάρος της κυριαρχίας ξένων κρατών. Στη Δαμασκό της Συρίας δολοφονήθηκε ο Ιρανός ταξίαρχος Μουσαβί. Στη Βηρυτό ο αναπληρωτής επικεφαλής του πολιτικού γραφείου της Χαμάς Σάλεχ αλ Αρούρι. Και σήμερα, δύο βομβιστικές επιθέσεις μέσα στο Ιράν (τις οποίες σιωνιστικοί λογαριασμοί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης χρεώνουν στην αμερικανοκίνητη και φιλοσιωνιστική ιρανική εξόριστη αντιπολίτευση) δολοφόνησαν πάνω από 100 άτομα κοντά στον τάφο του στρατηγού Κασέμ Σολεϊμανί. Είναι δύσκολο να σκεφτεί κανείς σαφέστερο τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε το Ισραήλ να φωνάξει στο Ιράν: «Εξαπόλυσέ μου επίθεση ώστε να αναγκάσω τις ΗΠΑ να παρέμβουν υπέρ μου και να σε πολεμήσουν αντί για εμένα». Είναι τόσο προφανής η στόχευση της κυβέρνησης του Τελ Αβίβ, ώστε καταντά σχεδόν μονόδρομος για το Ιράν και τη Χεζμπολάχ να μην απαντήσουν με έναν άμεσο και κατακλυσμιαίο τρόπο στο Ισραήλ.

Είναι βέβαιο ότι όλος ο άξονας της αντίστασης έχει προετοιμαστεί για την απάντησή του σε τέτοια ενδεχόμενα. Άλλωστε, ο ηγέτης της Χεζμπολάχ Χασάν Νασράλα είχε προειδοποιήσει το Ισραήλ να μην προβεί σε δολοφονίες στο έδαφος του Λιβάνου, ενώ και το Ιράν έχει δει και στο παρελθόν εκτελέσεις κάθε είδους αξιωματούχων του αλλά και ενέργειες όπως αυτή κοντά στο μνημείο του Σολεϊμανί. Σε κάθε μία από αυτές τις περιπτώσεις το Ιράν διάλεξε το χρόνο και τον τρόπο της απάντησης, προσέχοντας να μην υπερβεί ένα άτυπο όριο αναλογικότητας στις σχέσεις του με τις ΗΠΑ και με το Ισραήλ, ακόμα και αν έχανε πρόσκαιρα σε επίπεδο εντυπώσεων.

Λ.χ. μετά τη δολοφονία Σολεϊμανί στις 3 Ιανουαρίου 2020 βομβάρδισε δύο στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ στο Ιράκ, με τρόπο τέτοιο που δεν προκάλεσε θύματα (ή τουλάχιστον όχι τόσα, ώστε να μην κρύβονται). Επιδεικνύοντας αυτό στο οποίο το Ισραήλ και οι ΗΠΑ συστηματικώς αποτυγχάνουν, ήτοι ψυχραιμία, επέλεξε να αποπειραθεί να δικαιώσει το Σολεϊμανί, προωθώντας περαιτέρω τη στρατηγική για την οποία δούλεψε και ο ίδιος. Κάπως έτσι έφτασε η Χαμάς να μπορεί να υλοποιήσει την επιχείρηση της 7ης Οκτωβρίου να μπορεί επί 90 ημέρες να προκαλεί τόσα θύματα μεταξύ των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων και να προκαλεί τρόμο στον στρατό κατοχής η Χεζμπολάχ.

Φυσικά τα πράγματα έχουν αλλάξει αρκετά από τη δολοφονία Σολεϊμανί. Σήμερα, στην πράξη όλη η περιοχή βρίσκεται σε πόλεμο. Η «μέτρηση» της κλιμάκωσης και της αποκλιμάκωσης γίνεται επομένως διαφορετικά. Το Ιράν όπως και όλος ο «άξονας της αντίστασης» γνωρίζει ότι θα συνεχίσει να δέχεται πλήγματα τόσο μαζικής κλίμακας όσο και σε στόχους υψηλού ενδιαφέροντος, προκειμένου να καθηλωθεί επιχειρησιακώς και να αποσταθεροποιηθεί πολιτικώς. Επομένως την αναβάθμιση της απειλής από πλευράς του Ισραήλ οφείλει να την αντιμετωπίσει με τη δέουσα αναλογικότητα. Τι μπορεί να σημαίνει αυτό;

Η προφανής απάντηση είναι μεγαλύτερη ένταση συγκρούσεων στο Νότιο Λίβανο και στην Ερυθρά Θάλασσα, με χρήση πιο εξελιγμένων οπλικών συστημάτων, τα οποία θα αυξήσουν τον αριθμό των θυμάτων μεταξύ των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων. Στην πραγματικότητα, αυτό είναι και το χειρότερο ίσως σενάριο για το Ισραήλ: το πλήττει οικονομικώς, ρίχνει το ηθικό στο στρατό του, μεταφέρει τη δημιουργία «ζώνης ασφαλείας» μέσα στα ισραηλινά σύνορα και αποδιαρθρώνει το εσωτερικό πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο στο Ισραήλ το οποίο αναγκάζεται να υποστεί ένα μακροχρόνιο (και αιματηρό και για το ίδιο) πόλεμο. Επιπλέον, το γεγονός ότι οι εχθροί του Ισραήλ δεν παρασύρονται στον δικό του ρυθμό αποτελεί απόδειξη ισχύος και όχι το αντίθετο.

Η δεύτερη πιθανή απάντηση μπορεί να είναι κάποιο τόσο εντυπωσιακό χτύπημα, ώστε να υπερσκελίσει την ψυχολογική επίπτωση του Ισραηλινού. Κατά πάσα πιθανότητα, αν συμβεί δεν θα είναι τυφλό αλλά θα αφορά μείζονος σημασίας στρατιωτικές εγκαταστάσεις του Ισραήλ (πχ. Ντιμόνα) ή υψηλόβαθμο αξιωματούχο ή κάποια καταστροφική κυβερνοεπίθεση. Θα πρέπει δε να είναι τέτοιο, ώστε να ενσπείρει πανικό στην ισραηλινή κοινωνία.

Σε κάθε περίπτωση, δολοφονίες και ενέργειες όπως των τελευταίων ημερών, λίγο επηρεάζουν στο πεδίο την έκβαση του εξελισσομένου πολέμου. Αυτό που κάνουν είναι ότι στέλνουν το μήνυμα της κλιμάκωσης. Και είτε με τον έναν, είτε με τον άλλον τρόπο, αυτό το μήνυμα θα απαντηθεί στο ορατό μέλλον από τις δυνάμεις της αντίστασης με τρόπο που δεν μπορεί να δείξει ούτε αδυναμία, ούτε και προχειρότητα.

Πηγή: kosmodromio.gr

▸ Η κυβέρνηση θριαμβολογεί ενώ οι μισθοί συμπιέζονται

Με μία νέα εκδοχή του success story, όρο που είχε εφεύρει η κυβέρνηση Σαμαρά, επιχειρεί η σημερινή κυβέρνηση Μητσοτάκη να καλύψει την πρόθεσή της να δώσει το… τελικό χτύπημα στα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα, όπως σχεδιάζει για το 2023. Η «μητσοτακική» βερσιόν στηρίζεται στο αφήγημα πως η ελληνική οικονομία αποτελεί το… πρότυπο της Ευρωζώνης κι ως εκ τούτου δέχεται συγχαρητήρια από παντού. Την ίδια στιγμή που τα πραγματικά στοιχεία δείχνουν μια τεράστια ένταση των κοινωνικών ανισοτήτων.

Στην κατεύθυνση αυτή, το μέγαρο Μαξίμου επιστρατεύει εκτός από την πρόσφατη «κατάκτηση» της επενδυτικής βαθμίδας και τα εγκωμιαστικά σχόλια από ΜΜΕ όπως το Politico, ο Economist –που ανακήρυξε την Ελλάδα «χώρα της χρονιάς»– ή η Bild. Με τη γερμανική εφημερίδα να περιγράφει τη χώρα ως έναν «δυναμικό εξωστρεφή προορισμό για τους επενδυτές, με ισχυρή φωνή στην καρδιά της ΕΕ και μια οικονομία που βιώνει μια άνευ προηγουμένου αναγέννηση». Η ίδια εφημερίδα φιλοξένησε και συνέντευξη του Κυριάκου Μητσοτάκη που αποδίδει τα πάντα στις «μεταρρυθμίσεις» (π.χ. κατάργηση 8ωρου, περιορισμός περιβαλλοντικής προστασίας, ιδιωτικοποιήσεις) που «επέτρεψαν να γυρίσουμε την πλάτη στον λαϊκισμό και τις κρίσεις του παρελθόντος».

Η κυβέρνηση βασίζει τη θεωρία της σε νούμερα αποτύπωσης της ανάπτυξης (προβλέπει 2,9% για το 2024) τα οποία στηρίζονται σε ένα πολύ συγκεκριμένο τύπο επενδύσεων: Αυτές που αφορούν το real estate, συμπεριλαμβανομένων και των funds με τους δεκάδες χιλιάδες πλειστηριασμούς, αυτές που αφορούν τις κατασκευές κι εκείνες που σχετίζονται με τον κλάδο του τουρισμού. Δηλαδή πεδία από τα οποία ελάχιστο όφελος αναμένεται να προκύψει για τον κόσμο της εργασίας, μιας και είναι τα «βασίλεια» της υποαπασχόλησης ή των μοντέλων εργολαβικής εργασίας, ενίοτε εισαγόμενης. Παράλληλα, ευελπιστεί πως θα ωφεληθεί από την εξαίρεση των στρατιωτικών δαπανών από τους ευρωπαϊκούς δημοσιονομικούς κανόνες, που κατά κύριο λόγο οφείλεται στον πόλεμο στην Ουκρανία. Επίσης «πουλάει» την πρόσκαιρη αλλαγή του λόγου χρέους προς ΑΕΠ ως «μείωση του χρέους», παρότι αυτό αυξάνεται σε απόλυτους αριθμούς.

Οι μισθοί παραμένουν κατά 26% χαμηλότεροι από το 2009, ενώ βάλλονται από ακρίβεια και φορολογία

Με βάση αυτά, πράγματι καταγράφεται μία «ανάπτυξη». Όμως αυτή αφορά αποκλειστικά τα κέρδη των εταιρειών. Ιδίως τα κέρδη των εισηγμένων στο χρηματιστήριο εκτιμάται πως θα ξεπεράσουν το 2023 και το 2024 τις επιδόσεις του 2022, που έφτασαν τα 10,3 δισεκατομμύρια ευρώ. Ήδη, άλλωστε, για το πρώτο τρίμηνο του 2023, οι εταιρείες αυτές έχουν κερδοφορία 6,4 δισ. ευρώ. Αυτά, την ίδια στιγμή που οι μισθοί παραμένουν κατά 26% χαμηλότεροι από το επίπεδο του 2009. Επιπλέον, όμως, βάλλονται καθοριστικά από την αντεργατική νομοθεσία που έχει θεσπιστεί (απλήρωτες υπερωρίες) και την αυξανόμενη ακρίβεια, σε συνδυασμό με την έμμεση φορολογία. Χάνοντας έτσι συνεχώς την πραγματική τους αξία. Είναι ενδεικτικό πως ο προϋπολογισμός του 2024 προβλέπει 6,2 δισ. ευρώ παραπάνω φόρους σε σχέση με πέρυσι, φτάνοντας τελικά τα 62,9 δισ. ευρώ φορολογία. Από αυτά, τα 24,3 δισ. θα προέρχονται από τον ΦΠΑ, ενώ στα 7 δισ. υπολογίζεται ο ειδικός φόρος κατανάλωσης στα καύσιμα. Είναι χαρακτηρικό πως ο δείκτης της αναλογίας των έμμεσων φόρων σε σχέση με τους άμεσους ξεπερνά το 60%. Παράλληλα, μισθωτοί, συνταξιούχοι, άνεργοι και μικροεπαγγελματίες πλήττονται και από άλλες πλευρές της κυβερνητικής πολιτικής. Είναι ενδεικτικό πως η Ελλάδα καταγράφει πρωτιά στο ποσοστό του πληθυσμού που δεν πραγματοποιεί αναγκαίες ιατρικές εξετάσεις λόγω υψηλού κόστους.

Πηγή: prin.gr