Γιάννης Μηλιός

Η εντολή που έχει η κυβέρνηση από τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου είναι διπλή: (α) Να σταματήσει τις πολιτικές λιτότητας, θέτοντας στο επίκεντρο τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας, (β) να εξασφαλίσει μια συμφωνία με τους δανειστές για την κάλυψη των χρηματοδοτικών αναγκών του ελληνικού Δημοσίου.

Αν οι δανειστές αδιαφορούν για τη δημοκρατία και τη βούληση του ελληνικού λαού και απαιτούν τη συνέχιση της λιτότητας στην Ελλάδα (δηλαδή ζητούν από την ελληνική κυβέρνηση να αθετήσει τη βασική εντολή που της έδωσε ο ελληνικός λαός), τότε η λύση είναι μία: Καθυστέρηση των υποχρεώσεων προς τους δανειστές. Με άλλα λόγια, καθυστέρηση πληρωμών μέχρις ότου υπάρξει συμφωνία. Πάντα εντός της Ζώνης του Ευρώ, μια που η «νομισματική» υποτίμηση της αγοραστικής δύναμης και του βιοτικού επιπέδου της κοινωνικής πλειοψηφίας είναι εξίσου ανεπιθύμητη με την «εσωτερική υποτίμηση».

1. Λιτότητα

Η λιτότητα αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο των νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Στην επιφάνεια, λειτουργεί ως στρατηγική για τη μείωση του επιχειρηματικού κόστους. Η λιτότητα μειώνει το κόστος εργασίας του ιδιωτικού τομέα, αυξάνει τα κέρδη ανά μονάδα κόστους (εργασίας) και ως εκ τούτου αυξάνει το ποσοστό κέρδους. Συμπληρώνεται από την οικονομία στη χρήση «υλικού κεφαλαίου» και από θεσμικές αλλαγές οι οποίες ενισχύουν αφενός την κινητικότητα και τον ανταγωνισμό των κεφαλαίων και αφετέρου την ισχύ των διευθυντών στο εσωτερικό της επιχείρησης και των κατόχων χρηματοπιστωτικών τίτλων στο εσωτερικό της κοινωνίας. Όσον αφορά τη δημοσιονομική εξυγίανση, η λιτότητα δίνει προτεραιότητα σε περικοπές δημοσίων δαπανών που σημαίνουν συρρίκνωση του κράτους πρόνοιας, με παράλληλη μείωση των φόρων επί του κεφαλαίου, αλλά και σταδιακή εξαφάνιση της όποιας προοδευτικότητας στον φόρο εισοδήματος.

Ωστόσο, αυτό που αποτελεί κόστος για την καπιταλιστική τάξη, συνιστά το βιοτικό επίπεδο της εργαζόμενης πλειοψηφίας της κοινωνίας. Αυτό ισχύει και για το κράτος πρόνοιας, του οποίου οι υπηρεσίες μπορούν να θεωρηθούν ως μορφή «κοινωνικού μισθού».

Είναι σαφές λοιπόν ότι η λιτότητα αποτελεί πρωτίστως μια ταξική πολιτική: Προωθεί διαρκώς τα συμφέροντα του κεφαλαίου έναντι εκείνων των μισθωτών, επαγγελματιών, συνταξιούχων, και άλλων ευάλωτων ομάδων. Σε μακροπρόθεσμη βάση στοχεύει στη δημιουργία ενός μοντέλου εργασίας με λιγότερα δικαιώματα και μικρότερη κοινωνική προστασία, με χαμηλούς και ευέλικτους μισθούς και την απουσία οποιασδήποτε ουσιαστικής διαπραγματευτικής ισχύος για τους μισθωτούς.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, σε μια συγκυρία τέτοιας όξυνσης των κοινωνικών ανταγωνισμών όπως η σημερινή, μια κυβέρνηση που τάσσεται με τη μεριά της εργασίας και της κοινωνικής πλειοψηφίας δεν μπορεί ούτε καν να διανοηθεί να υποχωρήσει σε εκβιασμούς για τη συνέχιση της λιτότητας. Δεν μπορεί να μεταλλαχθεί σε μια κυβέρνηση των λίγων, σε μια κυβέρνηση αυτών που όχι απλώς δεν ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά επιπλέον αντιμάχονται την παρούσα κυβέρνηση.

2. Ζώνη του ευρώ

Η ζώνη του ευρώ (ΖτΕ) αποτελεί μία ιδιόμορφη νομισματική ένωση, δεδομένου ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) δεν λειτουργεί ως δανειστής τελευταίας καταφυγής για τις χώρες-μέλη της (δεν δανείζει άμεσα τα κράτη-μέλη της ΖτΕ). Με τον τρόπο αυτό τα κράτη-μέλη της ΖτΕ εκθέτουν σκόπιμα τον εαυτό τους σε χρηματοπιστωτικό κίνδυνο, με βάση τον κανόνα ότι οι κρατικές πολιτικές πρέπει πάντα να «αξιολογούνται» από τις αγορές και να έχουν την έγκρισή τους, δηλαδή να εκφράζουν τα συμφέροντα των αγορών.

Έχοντας πολιτικά συνομολογήσει ότι δεν «επιτρέπεται» να δανείζονται άμεσα από την ΕΚΤ, τα κράτη-μέλη της ΖτΕ γνώριζαν εξαρχής ότι, σε μια συγκυρία δημοσιονομικής δυσχέρειας, για να έχουν την αναγκαία ρευστότητα ώστε να αποπληρώνουν τους κατόχους των κρατικών ομολόγων τους θα έπρεπε να περικόψουν κοινωνικές δαπάνες. Αυτό καθιστά τη συρρίκνωση του κράτους πρόνοιας προϋπόθεση για τη χρηματοπιστωτική φερεγγυότητα. Οι κυβερνώσες ελίτ όλων των χωρών της ΖτΕ είχαν, επομένως, υποβάλει οικειοθελώς τον εαυτό τους σε έναν υψηλό κίνδυνο χρεοστασίου, προκειμένου να παγιώσουν τις νεοφιλελεύθερες στρατηγικές. Με άλλα λόγια, είχαν από κοινού αποφασίσει να εκμεταλλευτούν τις κρίσεις ως μέσα για την περαιτέρω ενίσχυση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών.

Στο πλαίσιο αυτό, η εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους «παγιδεύει» τη δημοσιονομική πολιτική στη λιτότητα, τις ιδιωτικοποιήσεις και την απαξίωση της εργασίας.

Έχοντας συνείδηση της κατάστασης, η παρούσα ελληνική κυβέρνηση δεν επιτρέπεται (και δεν πρόκειται) να εγκλωβιστεί σε αυτή τη νεοφιλελεύθερη παγίδα, επιδιώκοντας την πάση θυσία αποφυγή μιας καθυστέρησης πληρωμών προς τους δανειστές.

3. Ευρώ

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι και ευρύτερα οι λαϊκές τάξεις στη ΖτΕ δεν έγκειται στο ότι περισσότερες χώρες έχουν το ευρώ ως κοινό νόμισμα. Έγκειται στο πολιτικό πλαίσιο, που επιβάλλει στις χώρες-μέλη της ΖτΕ να υπόκεινται στα κριτήρια, την αξιολόγηση και τη χρηματοδότηση των χρηματαγορών, καθώς η ΕΚΤ περιορίζεται στο ρόλο μιας «ιδιόμορφης» Κεντρικής Τράπεζας, χωρίς τη λειτουργία του δανειστή τελευταίας καταφυγής.

Το ζήτημα είναι πολιτικό. Η νεοφιλελεύθερη παγίδα μπορεί να διαρραγεί όταν η ελληνική κυβέρνηση καταστήσει σαφές ότι, αν αναγκαστεί, θα τολμήσει να επιλέξει την καθυστέρηση πληρωμών, προκειμένου να μην αθετήσει τη λαϊκή εντολή, να μην προδώσει όσους την εμπιστεύτηκαν.

Η επίπτωση από μια αύξηση στα επιτόκια των ελληνικών ομολόγων θα είναι αμελητέα, αφού έτσι κι αλλιώς η χώρα βρίσκεται εκτός αγορών. Τα επιτόκια θα μειωθούν ραγδαία, αλλά και οι άλλοι χρηματοπιστωτικοί δείκτες θα βελτιωθούν αντίστοιχα, μόνο όταν θα υπάρξει μια βιώσιμη, δηλαδή επωφελής για την κοινωνική πλειοψηφία και συμβατή με τη λαϊκή εντολή συμφωνία.

Η καθυστέρηση πληρωμών δεν συνεπάγεται έξοδο από τη ΖτΕ. Η υιοθέτηση εκ μέρους οποιασδήποτε χώρας ενός νέου αποκλειστικού εθνικού νομίσματος θα μετέτρεπε τη ΖτΕ από μια ενιαία νομισματική περιοχή σε ζώνη σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών, η σταθερότητα (και ύπαρξη) της οποίας θα κατέρρεε σύντομα, από την ανεξέλεγκτη λειτουργία των χρηματαγορών στο περιβάλλον «συναλλαγματικού κινδύνου» που θα δημιουργείτο αμέσως μετά την πρώτη «έξοδο». Γι’ αυτό κανείς δεν θα τολμήσει να θέσει ζήτημα αποβολής της Ελλάδας από τη ΖτΕ.

Πολύ περισσότερο, η καθυστέρηση πληρωμών προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δεν συνεπάγεται αυτόματα «πιστωτικό γεγονός», αφού για την ύπαρξη ή μη πιστωτικού γεγονότος πρέπει να αποφασίσει το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Ταμείου.

Μάλιστα, την 1/5/2015, τρεις σημαντικοί οίκοι αξιολόγησης, Standard and Poor’s, Fitch και DBRS, ανακοίνωσαν ότι δεν θα θεωρήσουν χρεοστάσιο (default) μια καθυστέρηση πληρωμών του ελληνικού Δημοσίου προς το ΔΝΤ ή την ΕΚΤ. Ειδικότερα, ο Frank Gill, αξιωματούχος της Standard and Poor’s, δήλωσε τα εξής: «Εάν η Ελλάδα, για οποιοδήποτε λόγο, αδυνατούσε να πραγματοποιήσει μια πληρωμή προς το ΔΝΤ ή την ΕΚΤ, αυτό δεν θα αποτελούσε χρεοστάσιο σύμφωνα με τα κριτήριά μας, διότι πρόκειται για χρέος του “επίσημου” τομέα».

Εντελώς ανεξάρτητα από τα κομμάτια εκείνα της Αριστεράς που υποστηρίζουν την έξοδο από τη ΖτΕ και την ΕΕ στο πλαίσιο ενός ευρύτερου σχεδίου για τον ριζικό μετασχηματισμό της οικονομίας και της κοινωνίας, η «αποβολή από το ευρώ» αποτελεί από την αρχή της κρίσης μια κενή περιεχομένου προπαγάνδα εκφοβισμού εκ μέρους του εσωτερικού και διεθνούς νεοφιλελεύθερου κατεστημένου. Εντούτοις, στην προοπτική αυτή προσχωρούν εσχάτως και μερίδες της ελληνικής και διεθνούς ολιγαρχίας (με τους εκπροσώπους τους), που δραστηριοποιούμενες στο εξωτερικό, ή έχοντας την (κινητή) περιουσία τους σε διεθνές νόμισμα, ευελπιστούν να κερδοσκοπήσουν από την υποτίμηση ενός ενδεχόμενου νέου ελληνικού νομίσματος.

4. «Μνημόνιο για το κεφάλαιο»!

Ας το επαναλάβουμε: Ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές με βάση τη δέσμευση ότι θα τερματίσει τις πολιτικές της λιτότητας και θα θέσει σε κίνηση μια διαδικασία στήριξης των συμφερόντων της κοινωνικής πλειοψηφίας. Αυτό σημαίνει ότι προτεραιότητα στις εξελίξεις έχει το «εσωτερικό μέτωπο», η πάλη για κοινωνική δικαιοσύνη και δημοκρατία, ενάντια στα συμφέροντα της ολιγαρχίας που επέβαλε τις μνημονιακές πολιτικές.
Ήδη χάθηκε πολύτιμος χρόνος. Ο λαός από την πρώτη στιγμή, μας έδειξε ότι βρίσκεται στο πλευρό μας και με τη μαζική παρουσία χιλιάδων πολιτών στους δρόμους, μας άνοιγε το δρόμο να προωθήσουμε όλα αυτά για τα οποία μας ψήφισε. Τις βαθιές τομές που θα αλλάξουν την εικόνα της κοινωνίας και θα δώσουν ελπίδα και κίνητρο στράτευσης και αγώνα στην κοινωνική πλειοψηφία.
Άλλωστε, αυτή η εσωτερική δυναμική μπορεί να τροφοδοτήσει την αποτελεσματικότητα της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές. Θυμίζω εδώ τον βασικό κανόνα της διαπραγμάτευσης: Δεν πας να διαπραγματευτείς με τίποτε λιγότερο, τουλάχιστον από τα αιτήματά σου. Οι δίκαιες απαιτήσεις ενός λαού που ταλαιπωρήθηκε τουλάχιστον για μια πενταετία από αντιλαϊκές πολιτικές, που δεν πέτυχαν κανέναν από τους διακηρυγμένους τους στόχους, δεν μπαίνουν σε ποσοστά.

Η κυβέρνηση βρίσκεται σήμερα μπροστά σε μια ιστορική πρόκληση. Οφείλει να επιδιώξει να περιορίσει τη στρατηγική του κεφαλαίου για υπαγωγή όλων των πτυχών της κοινωνικής ζωής στην εποπτεία των αγορών και στο κριτήριο του κέρδους, μέσα σε ένα ευρωπαϊκό και διεθνές περιβάλλον που κυριαρχείται από τις νεοφιλελεύθερες ελίτ και αντιλαμβάνεται ως «ηθικό κίνδυνο» κάθε πολιτική που ευνοεί τα συμφέροντα των εργαζομένων.
Βασικό ζητούμενο για μας είναι η «αντίστροφη αναδιανομή», που σημαίνει πολιτικές κοινωνικής δικαιοσύνης, μεταφορά των βαρών στους «έχοντες», ένα «μνημόνιο για το μεγάλο κεφάλαιο», που θα αποφέρει τα χρηματοδοτικά μέσα για την υλοποίηση του προγράμματός μας.

Όρο και προϋπόθεση αποτελούν η θέσπιση ενός ριζοσπαστικού φορολογικού συστήματος, που θα ελαφρύνει την κοινωνική πλειοψηφία και θα κατανέμει τα βάρη στο κεφάλαιο και τον πλούτο, η διεύρυνση του χώρου των κοινωνικών αγαθών στον αντίποδα της λογικής των ιδιωτικοποιήσεων, η δημοκρατία.

Η πλειοψηφία της κοινωνίας θα βρίσκεται πάντα στο πλευρό μιας κυβέρνησης που πασχίζει να σταματήσει τη λιτότητα και να αντιστρέψει τις προτεραιότητες πολιτικής προς όφελος των πολλών. Με άλλα λόγια, η πλειοψηφία της κοινωνίας θα είναι πάντα αντίθετη προς τη συρρίκνωση των μισθών και την επέκταση της επισφαλούς απασχόλησης, τον εκφυλισμό και τη συρρίκνωση των δημόσιων-κοινωφελών υπηρεσιών, που αυξάνουν το κόστος της εκπαίδευσης και της υγειονομικής περίθαλψης, θα είναι αντίθετη με την αποδυνάμωση των δημοκρατικών θεσμών και την ενίσχυση της καταστολής. Θα αντιλαμβάνεται πάντα την «κρίση της εργασίας» (δηλαδή την ανεργία, την κατάργηση δικαιωμάτων, την επισφαλή και κακοπληρωμένη εργασία, κλπ.) ως μια κοινωνική ασθένεια που πρέπει να αντιμετωπιστεί καθαυτή, όχι ως μελλοντικό παρεπόμενο της ανάκαμψης των κερδών.
Βρισκόμαστε μπροστά σε μια ιστορική πρόκληση και πρέπει να ανταποκριθούμε χωρίς δισταγμούς και αμφιταλαντεύσεις!

ΠΗΓΗ: tvxs.gr

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ καλεί τον κλάδο και ευρύτερα τον Ναυτεργατικό κόσμο της χώρας μας να συμμετάσχουν οργανωμένα κάτω από το πανό της ΠΕΝΕΝ στην συγκέντρωση που διοργανώνουν αντιφασιστικές κινήσεις, συνδικάτα και άλλες συλλογικότητες για την έναρξη της διακοπείσας δίκης της νεοναζιστικής οργάνωσης Χρυσής Αυγής η οποία έχει στο ενεργητικό της τα τελευταία χρόνια δεκάδες εγκληματικές και δολοφονικές πράξεις εναντίον μεταναστών, εργατών, με αποκορύφωμα την εν ψυχρώ δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι.

Το νεοφασιστικό μόρφωμα πρέπει να καταδικασθεί μέσα από την δικαστική διαδικασία ενώ ταυτόχρονα πρέπει να απομονωθεί πολιτικά και ιδεολογικά.

Η συγκέντρωση έχει προγραμματισθεί για τις 7/5/2015 έξω από τις φυλακές Κορυδαλλού στις 8 π.μ.

---------*---------

Ταυτόχρονα η ΠΕΝΕΝ καλεί τα μέλη της να δώσουν μαζικό και αγωνιστικό παρόν στην απεργιακή συγκέντρωση των συνδικαλιστικών οργανώσεων του ΟΛΠ όπου στις 7/5/2015 πραγματοποιούν 24ωρη πανελλαδική απεργία και την ίδια μέρα στις 10.30 π.μ στην πλατεία Καραϊσκάκη στον Πειραιά πραγματοποιείται συγκέντρωση και πορεία στο Υπουργείο Ναυτιλίας.

Βασικό διεκδικητικό αίτημα της απεργίας είναι η διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα του ΟΛΠ που η νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ επιχειρούν το ξεπούλημά του σε ξένα μονοπωλιακά συμφέροντα.

Η επιλογή αυτή συνιστά μοναδική κωλοτούμπα η οποία συνδέεται όχι μόνο με την ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ αλλά συνολικά με τις ιδιωτικοποιήσεις όπως επιτάσσουν οι τοκογλύφοι δανειστές και το αντίτιμο των ιδιωτικοποιήσεων θα πάει για την αποπληρωμή του χρέους όπως ζητούν οι δανειστές.

Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση με την συγκεκριμένη επιλογή της έρχεται σε πλήρη αντίθεση τόσο με τις προεκλογικές δεσμεύσεις της αλλά και με το σύνολο του λαού, της κοινωνίας και των εργαζομένων της χώρας μας και ειδικότερα του Πειραιά που έχουν παλέψει σε κοινό, ενιαίο μέτωπο να εμποδίσουν το ξεπούλημα του μεγαλύτερου λιμανιού της χώρας από τις μνημονιακές κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ – Ν.Δ.

Η διολίσθηση της κυβέρνησης στις απαιτήσεις και τους εκβιασμούς των τοκογλύφων δανειστών δεν πρέπει να περάσει, πρέπει απέναντι σε αυτές τις υπαναχωρήσεις να ορθώσει το ανάστημά του το συνδικαλιστικό εργατικό και λαϊκό κίνημα το οποίο οφείλει να παρέμβει με άμεσο και αποφασιστικό τρόπο.

Η ΠΕΝΕΝ θα είναι, όπως και το προηγούμενο διάστημα, στην πρώτη γραμμή του αγώνα για να μην υλοποιηθούν οι αντιλαϊκές επιλογές των δανειστών και της κυβέρνησης. Για να μείνει ο ΟΛΠ και τα λιμάνια κάτω από δημόσιο έλεγχο και να αποτελέσουν την κινητήρια δύναμη για την ανάπτυξη και την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας προς όφελος του λαού και των εργαζομένων.

Με εντολή Διοίκησης

Ο Πρόεδρος                                                   Ο Γεν. Γραμματέας

Νταλακογεώργος Αντώνης                         Κροκίδης Νικόλαος

ΠΑΜΠΕΙΡΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΥ ΟΛΠ

ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΝΕΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΟΙ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΛΙΜΑΝΙΑ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΟΥ ΟΛΠ

Η Παμπειραϊκή Επιτροπή κατά της ιδιωτικοποίησης του ΟΛΠ, στις γραμμές της οποίας συστρατεύονται και ενώνονται ευρύτατες κοινωνικές – πολιτικές δυνάμεις, συνδικαλιστικές οργανώσεις, επιστημονικοί φορείς, επιμελητήρια, αυτοδιοικητικές αρχές και άλλες συλλογικότητες στην ευρύτερη περιοχή του Πειραιά, καλεί τους εργαζόμενους, τους επαγγελματοβιοτέχνες, τους εμπόρους, τα μικρομεσαία στρώματα που έχουν την επιχειρηματική τους δράση στον Πειραιά να συμπαραταχθούν με τους εργαζόμενους στα λιμάνια και στον ΟΛΠ των οποίων το ξεπούλημα σε ξένους μονοπωλιακούς ομίλους και συμφέροντα μεθοδεύεται για άλλη μια φορά με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Η κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ κάνοντας στροφή 360^ο, εγκαταλείποντας τον προεκλογικό του λόγο και τις δεσμεύσεις προς τον λαό επιχειρεί μέσω του ΤΑΙΠΕΔ (το οποίο δήλωνε ότι θα καταργηθεί) την πώληση του πλειοψηφικού πακέτου των μετοχών.

Αποτελεί πρόκληση για τον λαό, τους εργαζομένους και την κοινωνία η δήλωση του Υπουργού Γ. Σταθάκη ότι «Η κυβέρνηση – το ΤΑΙΠΕΔ περισσότερο – βρίσκεται φυσικά σε διαπραγματεύσεις με την COSCOώστε να αναζητηθούν όροι και προϋποθέσεις στον ισχύοντα αυτήν την στιγμή διαγωνισμό που μπορούν να αλλάξουν και πρέπει να αλλάξουν, για να γίνουν περισσότερο επωφελείς για την χώρα μας». Πέρα από την πολιτική γκάφα ολκής που εκθέτει ανεπανόρθωτα την κυβέρνηση, αποκαλύπτει όμως ότι η κυβέρνηση προνομιακά διαπραγματεύεται τους όρους της σύμβασης με την κινέζικη εταιρία. Η επιχείρηση μέσω του ΤΑΙΠΕΔ να μαζευτεί η δήλωση του Υπουργού όχι μόνο δεν άλλαξε τα δεδομένα αλλά κατέδειξε ξεκάθαρα την κυβερνητική βούληση να ξεπουληθεί ο ΟΛΠ!!!

Όπως αποκάλυψε αργά το βράδυ 5/5/2015 στο REUTERSπαράγοντας του ΤΑΙΠΕΔ οι λεγόμενες τροποποιήσεις θα αφορούν όχι το 67% αλλά το 51% του πλειοψηφικού πακέτου μετοχών.

Προκαλεί εντύπωση η σιωπή στους χειρισμούς, στις διαπραγματεύσεις και στην σπουδή της κυβέρνησης να προχωρήσει τον διαγωνισμό και όλο αυτό το διάστημα η κυβέρνηση, οι αρμόδιοι Υπουργοί σιωπούν για το επιχειρούμενο έγκλημα πιστεύοντας άραγε τι; Ότι η διαχείριση του προβλήματος από το αμαρτωλό ΤΑΙΠΕΔ θα πέσει πιο μαλακά και δεν θα ακουμπήσει τις πολιτικές ευθύνες συνολικά της κυβέρνησης;

Η κυβέρνηση, οι αρμόδιοι Υπουργοί, κεντρικά το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, στελέχη του στην Βουλή και στην τοπική κοινωνία οφείλουν να εγκαταλείψουν την ένοχη σιωπή και αφωνία.

Σε κάθε περίπτωση η κοινωνία, οι εργαζόμενοι, η τοπική αυτοδιοίκηση, τα επαγγελματικά επιμελητήρια, ο Δικηγορικός Σύλλογος Πειραιά, τα συνδικάτα απορρίπτουν απερίφραστα την κυβερνητική προσπάθεια για την ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ, θα σταθούν με τους αγώνες τους απέναντι σε αυτές τις επιλογές και στην απαράδεκτη κυβερνητική πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων.

Η Παμπειραϊκή Επιτροπή σε συνεργασία με τους εργαζόμενους και τις υπόλοιπες κοινωνικές δυνάμεις θα οργανώσουν συντονισμένα την πάλη τους και θα εμποδίσουν με πολύμορφους αγώνες το ξεπούλημα του ΟΛΠ.

Η διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα στο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας μας ήταν και είναι απαράβατη αρχή και προϋπόθεση πάνω στην οποία μπορεί να οικοδομηθεί μια άλλη πολιτική ανάπτυξης, παραγωγικής ανασυγκρότησης προς όφελος του λαού και των εργαζομένων.

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΙΣ 7/5/2015 ΣΤΙΣ 10.30 Π.Μ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ

ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΝΑΥΤΙΛΙΑΣ

Πειραιάς 6/5/2015

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ

ΤΗΣ ΠΑΜΠΕΙΡΑΪΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΥ ΟΛΠ

Προς: - Αναπληρωτή Υπουργό Ναυτιλίας κ. Θοδωρή Δρίτσα

           - Αναπληρωτή Γεν. Γραμματέα Υπουργείου Ναυτιλίας κ. Γιάννη Θεοτοκά

           - Γεν.Γραμματέα Λιμένων, Λιμενικής Πολιτικής & Ναυτιλιακών Επενδύσεων κ. Αθ. Χριστόπουλο

           - Αρχηγό Λιμενικού Σώματος κ. Αθανάσιο Αθανασόπουλο

           - Διευθυντή Ναυτικής Εργασίας κ. Ρεΐζη Δρόσο

           - Υπολιμεναρχείο Κυλλήνης

Για μια ακόμη φορά η ΠΕΝΕΝ επανέρχεται για να επισημάνει τα προβλήματα της Πορθμειακής γραμμής Κυλλήνης – Κεφαλονιάς – Ζακύνθου.

Μετά από έλεγχο που πραγματοποίησε κλιμάκιο της ΠΕΝΕΝ διαπιστώθηκαν:

Επιβαρυμένα και εξαντλητικά ωράρια που ξεπερνούν καθημερινά και τις 15 ώρες ημερησίως,

Μη καταβολή δεδουλευμένων αποδοχών που ξεπερνούν και τους δύο μήνες,

Μη χορήγηση της ωριαίας διακοπής μεταξύ 3^ης και 6^ης ώρας,

Μη χορήγηση των προβλεπόμενων ρεπό μηνιαίως

Ο απαράδεκτος τρόπος καθορισμού των δρομολογίων κάθε περίοδο, όπως τα σχεδιάζουν και τα προγραμματίζουν οι πλοιοκτήτριες εταιρίες και το ΣΑΣ επικυρώνει την εφαρμογή τους, αγνοεί τον ανθρώπινο παράγοντα και θέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια της ανθρώπινης ζωής στην θάλασσα παραβιάζοντας τα δικαιώματα των ναυτεργατών που πηγάζουν από την ισχύουσα ναυτική νομοθεσία.

Το κλιμάκιο της ΠΕΝΕΝ επισκέφθηκε την Λιμενική Αρχή της Κυλλήνης και απαίτησε έλεγχο στα πλοία της γραμμής όπου όπως διαπίστωσε οι έλεγχοι γίνονται εικονικά κατά όπως συμφέρει τις ναυτιλιακές εταιρίες.

Η ΠΕΝΕΝ απαιτεί από το Υπουργείο Ναυτιλίας και τις υπηρεσίες του την αυστηρή τήρηση και εφαρμογή της κείμενης νομοθεσίας σε όλους τους τομείς (ΣΣΕ – Δ.Σ 180) για την επαναφορά της νομιμότητας και την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας στην Πορθμειακή γραμμή Κυλλήνης – Κεφαλονιάς – Ζακύνθου.

Με εντολή Διοίκησης

Ο Πρόεδρος                                                   Ο Γεν. Γραμματέας

Νταλακογεώργος Αντώνης                         Κροκίδης Νικόλαος

Με πρωτοβουλία 13 εργατικών Σωματείων του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, συνταξιοδοτικών οργανώσεων, κοινωνικών οργανώσεων και άλλων συλλογικοτήτων του Πειραιά πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια της 24ωρης Πρωτομαγιάτικης απεργίας μαζική συγκέντρωση στο Πασαλιμάνι στην οποία συμμετείχαν εκατοντάδες εργαζόμενοι ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα των διοργανωτών.

Το παρόν στην συγκέντρωση έδωσαν οι Ναυτεργάτες, οι Λιμενεργάτες, εργαζόμενοι από την Καπνοβιομηχανία Παπαστράτος, από το ΝΑΤ, το εμπόριο, Ναυτιλιακοί Υπάλληλοι, από τον ΗΣΑΠ, από το φάρμακο, απόμαχοι του κύματος αλλά και του χερσαίου χώρου.

Ομιλητές στην συγκέντρωση ήταν ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ Αντώνης Νταλακογεώργος, ο Πρόεδρος των Λιμενεργατών Νίκος Γεωργίου και η Πρόεδρος της ΠΟΥΕΝ Ζωή Πεντότη. Χαιρετισμό απηύθυναν ο Πρόεδρος των εργαζομένων ΗΣΑΠ Λευτέρης Ρενιέρης, ο Ταμίας του Σωματείου Παπαστράτος Στέλιος Σόβολος και από τον Συντονισμό ενάντια στις διαθεσιμότητες ο Τάσος Αναστασιάδης.

Οι ομιλητές έκαναν εκτενή αναφορά στα προβλήματα των εργαζομένων στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, αναφέρθηκαν στις νέες κυβερνητικές απόπειρες για το ξεπούλημα του μεγαλύτερου λιμανιού της χώρας μας, στα αιτήματα και τις διεκδικήσεις της εργατικής τάξης και τόνισαν την ανάγκη να ενταθούν οι αγώνες για την ανατροπή των μνημονιακών νόμων και πολιτικών καθώς επίσης και την απόκρουση των εκβιασμών των δανειστών που επιδιώκουν την συνέχιση των καταστροφικών υφεσιακών και μνημονιακών πολιτικών κόντρα στην θέληση και βούληση της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.

Η διαγραφή του χρέους, η εθνικοποίηση των τραπεζών, η διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα του ΟΛΠ, η κατάργηση του ΤΑΙΠΕΔ, η δραστική φορολόγηση του μεγάλου πλούτου και του μεγάλου κεφαλαίου ήταν από τις κυρίαρχες αναφορές στις ομιλίες και στους χαιρετισμούς των εκπροσώπων των συνδικάτων που πήραν τον λόγο στην συγκέντρωση καθώς και τα επιμέρους προβλήματα του κάθε κλάδου.

Στο τέλος της συγκέντρωσης κατατέθηκαν στεφάνια από τους φορείς των εργαζομένων, των κοινωνικών οργανώσεων και των συλλογικοτήτων που έλαβαν μέρος στην Πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση στο Πασαλιμάνι.

Στην συγκέντρωση παραβρέθηκαν ο Αναπληρωτής Υπουργός Ναυτιλίας Θοδωρής Δρίτσας, οι Βουλευτές Α΄ και Β΄ εκλογικής περιφέρειας Πειραιά του ΣΥΡΙΖΑ Ελένη Σταματάκη, Στάθης Λεουτσάκος, και Εύη Καρακώστα, ο αντιπεριφερειάρχης Πειραιά Γιώργος Γαβρίλης, εκπρόσωποι της Ν.Ε του ΣΥΡΙΖΑ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, της ΚΕΡΦΑ, της οργάνωσης Αλληλεγγύη Πειραιά, εκπρόσωπος του Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιά ενώ στεφάνι κατέθεσαν πέρα από τους διοργανωτές τα σωματεία της δύναμης του Ε.Κ.Πειραιά Ένωση Ηλεκτροτεχνικών Πειραιά, το Συνδικάτο Επαγγελματιών Οδηγών Φορτηγών Αυτοκινήτων Ελλάδας (ΣΕΟΦΑΕ) και ο Δικηγορικός Σύλλογος Πειραιά κ.α.

Οι οργανωτές της συγκέντρωσης ομόφωνα καταδίκασαν από το βήμα της συγκέντρωσης τον Δήμαρχο Πειραιά Γιάννη Μώραλη ο οποίος ως επικεφαλής της δημοτικής αρχής της πόλης παρά το γεγονός ότι έγκαιρα ενημερώθηκε για τις εκδηλώσεις που θα πραγματοποιούσαν εργατικά Σωματεία που ανήκουν στο Εργατικό Κέντρο Πειραιά και άλλες κοινωνικές οργανώσεις της πόλης, δεν μερίμνησε όπως όφειλε για τον καθαρισμό και την διαμόρφωση του χώρου της συγκέντρωσης (πέριξ του αγάλματος που δημιουργήθηκε προς τιμήν των πεσόντων εργατών του 1923) με αποτέλεσμα ο χώρος να είναι γεμάτος μπάζα , τελάρα, σκουπίδια, πλακάκια και άλλα αντικείμενα.

Οι διοργανωτές της συγκέντρωσης καταγγέλλουν τον Δήμαρχο Πειραιά κ. Γιάννη Μώραλη για ασέβεια και προσβολή στους θεσμούς των εργαζομένων και τις αξίες της εργατικής Πρωτομαγιάς και καταδικάζουν απερίφραστα την απαράδεκτη αυτήν συμπεριφορά του να μην επιμεληθεί αυτός και οι υπηρεσίες του (όπως έγκαιρα είχε ειδοποιηθεί από την Διοίκηση του Ε.Κ.Π) στην διαμόρφωση του ιστορικού χώρου ενόψει των εκδηλώσεων της Εργατικής Πρωτομαγιάς

Μετά το πέρας της Πρωτομαγιάτικης συγκέντρωσης ακολούθησε πορεία στους δρόμους του Πειραιά και η διαδήλωση κατέληξε στον ΟΛΠ, όπου διατρανώθηκε για άλλη μια φορά η θέση των εργαζομένων να παραμείνει ο δημόσιος χαρακτήρας των λιμανιών τόσο του ΟΛΠ όσο και των άλλων λιμανιών.                

ΟΙ ΔΙΟΙΚΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΠΕΝΕΝ ΣΤΟΝ ΓΙΟΡΤΑΣΜΟ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ ΑΠΟ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΣΤΟ ΠΑΣΑΛΙΜΑΝΙ

Συνάδελφοι και Συναδέλφισσες,

Με την 24ωρη απεργία των εργαζομένων όλης της χώρας και με τις συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις και πορείες συνεχίζουμε τους αγώνες μας διεκδικώντας την κατάργηση των καταστροφικών, αντιλαϊκών και αντεργατικών πολιτικών, οι οποίες την 5ετία των μνημονίων πήραν μορφή χιονοστιβάδας και στο πέρασμά τους διέλυσαν και κατέστρεψαν κατακτήσεις και δικαιώματα τα οποία κερδήθηκαν με σκληρούς, δύσκολους, ταξικούς αγώνες.

Ταυτόχρονα στις νέες συνθήκες που διαμορφώθηκαν στην χώρα μας μετά τις εκλογές της 25ης Γενάρη 2015, δίνοντας και πάλι το αγωνιστικό μας παρόν, δηλώνουμε τόσο στην κυβέρνηση όσο και στο ντόπιο και ξένο μονοπωλιακό κεφάλαιο αλλά και στους εκβιαστές τοκογλύφους δανειστές (ΔΝΤ – Ε.Ε – Ε.Κ.Τ) ότι λαός, εργαζόμενοι και τα συνδικάτα δεν θα αποδεχθούν με κανένα τρόπο, ως τετελεσμένα, τις πολιτικές που ασκήθηκαν και διαμόρφωσαν στην χώρα μας την ανεργία, τα ερείπια στις εργασιακές σχέσεις, στα δικαιώματά μας, στο ασφαλιστικό, στις ΣΣΕ, στην επέκταση των ελαστικών μορφών εργασίας, στην αποδιοργάνωση του συστήματος υγείας, παιδείας και κοινωνικής πρόνοιας.

Οι κυβερνήσεις και τα κόμματα (Ν.Δ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ), που υπηρέτησαν ως πιστοί εντολοδόχοι και εκτελεστές τα συμβόλαια θανάτου ενός ολόκληρου λαού, υπέστησαν συντριπτική ήττα στις βουλευτικές εκλογές.

Οι εργαζόμενοι τόσο με τους αγώνες τους όσο και με την ψήφο τους απέρριψαν και καταδίκασαν το νεοφιλελεύθερο μοντέλο που με διάφορες παραλλαγές εφαρμόζεται στην ευρωζώνη και στην ευρωπαϊκή ένωση.

Αυτό το ξεκάθαρο πολιτικό μήνυμα, που συνιστά μια γενναία αντίσταση του ελληνικού λαού και του εργατικού κινήματος, οι τοκογλύφοι δανειστές εδώ και τρεις μήνες κάνουν τα πάντα για να το ακυρώσουν, να το ανατρέψουν και να σύρουν την νέα κυβέρνηση σε ταπεινωτικό συμβιβασμό, στην υποχώρηση και τελικά στην εγκατάλειψη και αυτού του ελάχιστου προγράμματος με βάση το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ κατήλθε και κέρδισε τις εκλογές του Γενάρη του 2015.

Οφείλουμε να σημειώσουμε συνάδελφοι ότι οι απειλές, οι εκβιασμοί και η διακοπή της ρευστότητας έχουν ήδη δρομολογήσει σοβαρότατες υποχωρήσεις στο στρατόπεδο της κυβέρνησης και της πολιτικής της.

Η αρχή έγινε με την συμφωνία της κυβέρνησης με το EUROGROUPστις 20/2/2015.

Στην συνέχεια ακολούθησαν σειρά από παρόμοιες υποχωρήσεις όπως αυτές των ιδιωτικοποιήσεων και με κορυφαίο την επιχειρούμενη ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ!!

Ποιος άραγε θα πίστευε πριν μερικούς μήνες ότι μια κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ θα έβαζε πωλητήριο στο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας μας για το ξεπούλημά του;

Οι υποχωρήσεις στον Μερκελισμό των κυβερνήσεων της Ευρωζώνης δεν θα σταματήσουν ούτε θα περιορισθούν μόνο σε αυτό.

Ήδη οι πιέσεις για αύξηση του ΦΠΑ έχουν γίνει σε μεγάλο βαθμό αποδεκτές. Όπως επίσης το πάγωμα των νομοθετικών πρωτοβουλιών για κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, για το αφορολόγητο των 12.000 ευρώ, για τον 13^ο μισθό σε κατηγορίες χαμηλοσυνταξιούχων.

Ενώ ορθάνοικτο είναι και το ζήτημα με τον κατώτερο μισθό και οι υπόλοιπες προεκλογικές δεσμεύσεις της νέας κυβέρνησης.

Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα η κυβέρνηση και πιο συγκεκριμένα η διαπραγματευτική και στρατηγική στάση της υποχώρησε κατά κράτος στις πιέσεις των Γερμανών και των άλλων συμμάχων τους.

1. Έκανε αποδεκτό το δυσβάστακτο και μη βιώσιμο χρέος των 320 δις ευρώ, απεμπολώντας την δέσμευσή της για διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους.
2. Αποδέχτηκε πλήρως τις απαιτήσεις των θεσμών για πρωτογενή πλεονάσματα (στα οποία δήλωνε αντίθετη).
3. Αρνήθηκε την εθνικοποίηση των τραπεζών ενώ προεκλογικά μιλούσε για «Δημόσιο έλεγχο».
4. Συμφώνησε με τις ιδιωτικοποιήσεις ενώ προεκλογικά μιλούσε για δημόσια αγαθά.
5. Αποδέχθηκε το καθεστώς της επιτροπείας και των ταπεινωτικών ελέγχων από τους θεσμούς (όπως μετονόμασε την νέα τρόϊκα).
6. Επίσης αποδέχθηκε να μην προβεί σε μονομερείς ενέργειες.
7. Από το σχίσιμο και την κατάργηση των μνημονίων, των εφαρμοστικών νόμων και της διαγραφής του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, πέρασε στις θέσεις επαναδιαπραγμάτευσης του μνημονίου ενώ εισήγαγε την καινοφανή θεωρία «άλλο τα μνημόνια και άλλο η δανειακή σύμβαση» δημιουργώντας αυταπάτες ότι δανειζόμαστε μέσω της δανειακής σύμβασης χωρίς να εφαρμόζουμε το μνημόνιο.

Είναι προφανές ότι πλέον οι αναφορές για έντιμο συμβιβασμό και κοινό τόπο μεταφράζονται πολιτικά ότι η κυβέρνηση θα προβεί και σε νέες υποχωρήσεις εν όψει της κρίσιμης διαπραγμάτευσης μέχρι το τέλος του Ιούνη του 2015.

Πρέπει να γίνει σαφές ότι οι λεγόμενοι θεσμοί, Ε.Ε, Ε.Κ.Τ και το Δ.Ν.Τ είναι στυγνοί εκβιαστές και τοκογλύφοι.

Από την μια καταστρέφουν και διαλύουν την χώρα μας και τον λαό μας με τις μνημονιακές πολιτικές τους και μας οδηγούν σε οικονομικό στραγγαλισμό. Από την άλλη πνίγουν μαζικά στα νερά της Μεσογείου τους πρόσφυγες που πασχίζουν για την επιβίωσή τους από τις πολεμικές καταστροφές που αυτοί προκάλεσαν.

Δεν έχουμε την παραμικρή αμφιβολία ότι ο δρόμος των διαπραγματεύσεων όπως αυτός εξελίσσεται μέσα στο πλαίσιο της ευρωζώνης και της Ε.Ε που έχει επιλεχθεί από την κυβέρνηση, οδηγεί σε συνεχείς υποχωρήσεις, ακυρώνει τον προεκλογικό του λόγο και αναπόφευκτα οδηγεί σε αποδοχή του μνημονιακού πλαισίου.

Εκφράσαμε τόσο εμείς όσο και άλλες δυνάμεις του εργατικού κινήματος, από την εκφώνηση του προεκλογικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ (Θεσσαλονίκη 2014) ότι παρά τα θετικά στοιχεία που είχε αυτό, στην ουσία δεν αμφισβητεί σε καμία περίπτωση και δεν ακυρώνει το μνημονιακό πλαίσιο και τις καταστροφικές πολιτικές της τρόϊκα και των εντολοδόχων πολιτικών τους στην χώρα μας (ΠΑΣΟΚ – Ν.Δ – ΠΟΤΑΜΙ).

Οι επιλεκτικές συγκρούσεις με ορισμένους κυρίως καναλάρχες δεν συνιστά σύγκρουση με το μεγάλο κεφάλαιο, όταν το εφοπλιστικό κεφάλαιο μένει στο απυρόβλητο και μάλιστα η κυβέρνηση του παρέχει ασπίδα προστασίας για να μην θιγούν τα προνόμια και η ασύδοτη δράση του. Το ίδιο ισχύει για τους τραπεζίτες και άλλους μεγαλοεπιχειρηματίες αφού η κυβέρνηση δεν αγγίζει τον μεγάλο πλούτο αλλά και την προνομιακή φορολογική ασυλία τους.

Η οικονομική κρίση που διέρχεται η χώρα μας θα συνεχισθεί και θα οξυνθεί το επόμενο διάστημα. Αυτό θα πυροδοτήσει σημαντικές εξελίξεις και ανακατατάξεις αφού το νεοφιλελεύθερο μοντέλο στην ακολουθούμενη πολιτική είναι αυτό που πιστά επιδιώκουν η ντόπια και διεθνής αστική τάξη και οι πολιτικές δυνάμεις που τους υπηρετούν.

Η μεταβατική περίοδος που διέρχεται η ελληνική κοινωνία θα συνεχισθεί όσο συνεχίζεται η οικονομική κρίση και οι αντιλαϊκές πολιτικές που εφαρμόζονται για την σταθεροποίηση του καπιταλισμού στην χώρα μας.

Από αυτήν την άποψη οι κλυδωνισμοί στο αστικοπολιτικό σύστημα αναμένεται να συνεχισθούν και το επόμενο χρονικό διάστημα.

Με βάση αυτήν την διαπίστωση το εργατικό κίνημα της χώρας μας οφείλει και πρέπει να εκμεταλλευθεί αυτήν την πολιτική αστάθεια και να επιδιώξει να επιφέρει αποφασιστικά χτυπήματα σε ένα κοινωνικό, οικονομικό και εκμεταλλευτικό σύστημα που λεηλατεί τις ζωές εκατομμυρίων εργαζομένων.

Η ζωή δείχνει και μας διδάσκει ότι η αντιμνημονιακή ρητορική δεν οδηγεί σε ριζοσπαστικές, ανατρεπτικές πολιτικές και επιλογές. Δεν αμφισβητεί στο ελάχιστο το βάθρο του συστήματος της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

Η ζωή έδειξε ότι χωρίς ισχυρό, μαζικό, ταξικό, λαϊκό και εργατικό κίνημα δεν μπορούν να γίνουν ούτε βαθιές ούτε ριζοσπαστικές αλλαγές.

Το εργατικό και λαϊκό κίνημα μαζί με τις αντίστοιχες πολιτικές δυνάμεις πρέπει να βγει στο προσκήνιο, να παίξει και να διαδραματίσει ουσιαστικό ρόλο στην κρίσιμη αυτή φάση για την χώρα μας. Όχι για να εξυγιάνει το σύστημα και να οδηγηθεί στην αφομοίωσή του από αυτό και τις πολιτικές δυνάμεις που το υπηρετούν.

Δεν πρέπει το εργατικό κίνημα να γίνει παρακολουθητής της κυβερνητικής πολιτικής και να μειώσει τις διεκδικήσεις και τις προσδοκίες στα επίπεδα των όποιων θετικών εξαγγελιών της σημερινής κυβέρνησης.

Το κύριο καθήκον μας είναι να διατυπώσουμε, να προβάλουμε, να αναδείξουμε και κυρίως να παλέψουμε για ένα «δικό μας» πρόγραμμα εξόδου από την κρίση, που θα απηχεί τα πραγματικά συμφέροντα και τις ανάγκες των εργαζομένων, των συνταξιούχων, των επαγγελματοβιοτεχνών και των μικρομεσαίων στρωμάτων.

Ένα πρόγραμμα που θα θέτει ως κυρίαρχο αίτημα την αποδέσμευσή μας από την ευρωζώνη και την Ε.Ε. Η σχέση αυτή η οποία ειδικά την περίοδο της οικονομικής κρίσης και των μνημονιακών πολιτικών έχει κακοφορμίσει και σαπίσει απειλώντας «την υγεία» του εργαζόμενου λαού.

Πρέπει να γυρίσουμε την πλάτη και να απορρίψουμε το εμπόριο τρόμου, την κινδυνολογία στην οποία νυχθημερόν επιδίδεται η αστική τάξη, τα κόμματά της και η συντριπτική πλειοψηφία των ΜΜΕ ότι αν φύγουμε από το ευρώ θα έρθει κατακλυσμός. Εν τω μεταξύ σε συγχορδία όλοι οι παραπάνω προκλητικά αγνοούν σκόπιμα και παρακάμπτουν την μοναδική τραγωδία που ζει και βιώνει ο λαός και οι εργαζόμενοι πέντε ολόκληρα χρόνια.

Υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις που πρέπει και οφείλουν να πάρουν άμεσα με τρόπο οργανωμένο και συγκροτημένο την πρωτοβουλία σε μια τέτοια κατεύθυνση. Που μπορεί να δημιουργήσει ευρύτατες πολιτικές και κοινωνικές συσπειρώσεις και να αλλάξει την πορεία της χώρας μας και του λαού μας από την φτώχεια, την εξαθλίωση και την καταστροφή.

Το εργατικό και το συνδικαλιστικό κίνημα από την πλευρά του πρέπει να δώσει το δικό του δυναμικό και αγωνιστικό στίγμα στις εξελίξεις, να διεκδικήσει ουσιαστικό ρόλο έχοντας και εκφράζοντας τον δικό του αυτοτελή ρόλο και λόγο στις εξελίξεις αυτές.

Πρέπει να ενσωματώσει και να αναδείξει σε κυρίαρχα αιτήματα:

1. Την διαγραφή του χρέους
2. Την έξοδό μας από την ευρωζώνη και την Ε.Ε
3. Την εθνικοποίηση του τραπεζικού ζητήματος
4. Το σταμάτημα των ιδιωτικοποιήσεων
5. Την άμεση νομοθετική ρύθμιση «των 751 ευρώ ως κατώτερου μισθού» των μισθών των κλαδικών συμβάσεων, σαν πρώτο βήμα για την επαναφορά των μισθών στα προ μνημονίου επίπεδα.
6. Τον περιορισμό και την κατάργηση των ελαστικών μορφών εργασίας.
7. Την χορήγηση επιδόματος σε όλους τους ανέργους.
8. Την κατάργηση του ΤΑΙΠΕΔ
9. Την δραστική φορολόγηση του μεγάλου πλούτου.
10. Την διαγραφή των χρεών από τις Τράπεζες των ανέργων και των οικογενειών που είναι κάτω από όρια της φτώχειας.
11. Την ενίσχυση των συνδικαλιστικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων με την ταυτόχρονη κατάργηση της εργοδοτικής αυθαιρεσίας και τρομοκρατίας.

Παλεύουμε για ένα οικονομικό μοντέλο ανάπτυξης που θα υπηρετεί την χώρα, τον λαό και τους εργαζομένους και όχι τα συμφέροντα της ντόπιας και ξένης ελίτ του πλούτου και της ολιγαρχίας.

Από τον χώρο αυτό της Πλατείας Κανάρη αποτίουμε σήμερα φόρο τιμής στους νεκρούς που έπεσαν θύματα του κεφαλαιοκρατικού εκμεταλλευτικού συστήματος και των δυνάμεων καταστολής τον Αύγουστο του 1923.

Τιμούμε την μνήμη των 200 κομμουνιστών που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή την 1^η Μάη 1944 από τους Γερμανούς φασίστες.

Τιμούμε την μνήμη των Καπνεργατών της Θεσσαλονίκης που έπεσαν θύματα της φασιστικής κυβέρνησης Μεταξά στις 9 Μάη 1936.

Αποτίουμε φόρο τιμής στα χιλιάδες θύματα της παγκόσμιας εργατικής τάξης που έδωσαν την ζωή τους στον αγώνα για τα δικαιώματά τους και την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Η αναφορά στα εγκλήματα και τις αμέτρητες δολοφονίες του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος σε βάρος των πρωτοπόρων εργατών έχει σημασία και σήμερα που επιβάλλεται να αναζωογονήσουμε και να αναστηλώσουμε τις αρχές, τις αξίες και τα ιδανικά της εργατικής τάξης, τους αγώνες και τις θυσίες της. Να καταθέσουμε και στις σημερινές συνθήκες την συνεισφορά μας και τον αγώνα για την αλλαγή της κοινωνίας και την υλοποίηση των οραμάτων για τα οποία αγωνίσθηκαν οι προηγούμενες γενιές πρωτοπόρων αγωνιστών εργατών δίνοντας και την ζωή τους για αυτά τα ιδανικά.

ΖΗΤΩ Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ!!

ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ!!