Δεν ήταν απλώς πρωτότυπα, τελικά, μα και προφητικά τα συνθήματα που είχαν ακουστεί από τους εργαζόμενους στα μουσεία και το Υπουργείο Πολιτισμού πως θα γίνονται «γάμοι και κηδείες στο Βυζαντινό». Και τι γάμοι! Βασιλικοί! Με μια προκλητική απόφαση της διορισμένης από την υπουργό Λίνα Μενδώνη γενικής διευθύντριας του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου (ΒΧΜ), Αικατερίνης Δελλαπόρτα, το εμβληματικό μουσείο παραχωρείται στην οικογένεια Γλύξμπουργκ για να πραγματοποιήσει ένα γαμήλιο ιδιωτικό δείπνο! Μάλιστα, το σχετικό έγγραφο, με ημερομηνία έκδοσης 17/9/2024 και τίτλο «Έγκριση παραχώρησης χώρων του ΒΧΜ για τη διοργάνωση ιδιωτικής εκδήλωσης», φανερώνει και την ταχύτητα με τον οποία υλοποιήθηκε το σχετικό αίτημα, που υπεβλήθη μόλις ένδεκα ημέρες νωρίτερα, στις 6 Σεπτεμβρίου. Το θέμα εισήχθη στο ΔΣ του ΒΧΜ και εγκρίθηκε στην συνεδρίασή του της 12ης Σεπτεμβρίου.   Αξίζει να σημειωθεί η ασάφεια της απόφασης παραχώρησης που δεν προσδιορίζει, όπως υποχρεούται βάσει της κείμενης νομοθεσίας, ούτε τους συγκεκριμένους χώρους του μουσείου που…

Δύο δισ. ευρώ περισσότεροι φόροι, 3,6 δισ. λιγότερες δαπάνες....   Είναι αδιανόητη η άγρια φοροληστεία και το «τσεκούρι» σε δαπάνες για κοινωνικές ανάγκες που επιβάλει η κυβέρνηση, η οποία με το ένα χέρι “βουτάει” κυριολεκτικά το λαϊκό εισόδημα και με το άλλο “χορταίνει” τους επιχειρηματίες με χρήμα και δυσθεώρητα κέρδη. Σύμφωνα με τα στοιχεία που ανακοίνωσε χτες το υπουργείο Οικονομίας: Το πρωτογενές αποτέλεσμα του κρατικού προϋπολογισμού για την περίοδο Γενάρη – Αυγούστου «απογειώθηκε» στα 7,571 δισ. ευρώ, έναντι στόχου για πρωτογενές πλεόνασμα 3,316 δισ. ευρώ και πρωτογενούς πλεονάσματος 5,6 δισ. ευρώ για την ίδια περίοδο το 2023. Σύμφωνα με τα προσωρινά στοιχεία εκτέλεσης του κρατικού προϋπολογισμού, το πλεόνασμα στο ισοζύγιο του κρατικού προϋπολογισμού φτάνει τα 1,048 δισ. ευρώ, έναντι στόχου για έλλειμμα 2,774 δισ. ευρώ που έχει περιληφθεί για το αντίστοιχο διάστημα του 2024 στην εισηγητική έκθεση του προϋπολογισμού 2024 και ελλείμματος 92 εκατ. ευρώ το αντίστοιχο διάστημα του 2023.…

Οι τρομακτικές δηλώσεις του Τραμπ για το πιο κρίσιμο ζήτημα του πλανήτη. Η επανεκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στις επερχόμενες αμερικανικές προεδρικές εκλογές θα μπορούσε να έχει καταστροφικές συνέπειες όσον αφορά την παγκόσμια προσπάθεια κατά της κλιματικής αλλαγής, καθώς και για το μέλλον του πλανήτη. Ο Τραμπ έχει επανειλημμένα αμφισβητήσει τις ανησυχίες των επιστημόνων για το κλίμα και έχει εκφράσει αμφιλεγόμενες και αντιεπιστημονικές δηλώσεις που αποκαλύπτουν την άκρως προβληματική στάση του απέναντι στην κλιματική κρίση. Το ζήτημα της επανεκλογής του δεν περιορίζεται μόνο στην αμερικανική πολιτική, αλλά θα έχει σημαντικές επιπτώσεις και για την παγκόσμια περιβαλλοντική πολιτική. Το ζήτημα της κλιματικής αλλαγής είναι πιο κρίσιμο από ποτέ. Ο πλανήτης βιώνει μια πρωτοφανή αύξηση της θερμοκρασίας, με το 2024 να αναμένεται να καταγραφεί ως η πιο ζεστή χρονιά στην ιστορία των μετρήσεων. Οι συνέπειες της κλιματικής αλλαγής είναι ήδη σοβαρές και εμφανείς: από πρωτοφανείς πλημμύρες μέχρι ακραία θερμοκρασιακά φαινόμενα, η κατάσταση γίνεται…

  Ούτε η γεωγραφία, ούτε η αριθμητική ενός πολέμου μπορούν να δώσουν την πλήρη εικόνα του. Χιλιάδες, εκατομμύρια στην πραγματικότητα ανθρώπινες ιστορίες, ατομικές, συλλογικές και θεσμικές νοοτροπίες, κρατικές δομές, μυστικές επιχειρήσεις, το αρραγές ή μη του κάθε ενός εσωτερικού μετώπου συγκαθορίζουν την τελική έκβαση. Αλλά πράγματι, η γεωγραφία και η αριθμητική μας δίνουν μια καλή εικόνα για το τι μπορούμε να περιμένουμε. Ο σπονδυλωτός παγκόσμιος πόλεμος που δεν αποκαλείται ακόμα έτσι, «βαδίζει» τον τρίτο χρόνο του με τα δύο κύρια, «θερμά» μέτωπα σε πλήρη εξέλιξη. Δεν έχουμε την πλήρη εικόνα σε επίπεδο αριθμών για κανένα από τα δύο αλλά μπορούμε να σχηματίσουμε μια εικόνα για όσα συμβαίνουν και για όσα πρόκειται να συμβούν με βάση τους αριθμούς που γνωρίζουμε. Είχαμε γράψει όταν ξεκίνησε η ουκρανική επίθεση στην περιοχή του Κουρσκ ότι ίσως να φέρει πιο κοντά το τέλος του πολέμου. Όσο περνάει ο καιρός αυτό το σενάριο φαίνεται ολοένα πιο…

Η κυβέρνηση έχει ξεχάσει ότι το να της ασκείται κριτική οφείλει να είναι ο κανόνας όχι η εξαίρεση   Σε παλαιότερες εποχές οι πολιτικοί, ακόμη και οι υπουργοί ή οι πρωθυπουργοί, δεν διαμαρτύρονταν όταν κάποιος έγραφε επικριτικά για αυτούς στα μέσα ενημέρωσης, αντίθετα σεβόντουσαν απολύτως το τεκμηριωμένο ρεπορτάζ. Είτε γιατί ήταν οπαδοί της αρχής ότι «δεν υπάρχει κακή δημοσιότητα», είτε γιατί πολύ απλά αντιλαμβάνονταν ότι αυτό ήταν αναγκαίο κομμάτι για τη λειτουργία της Δημοκρατίας, μέσω του ελέγχου, της αντιπαράθεσης με στοιχεία και επιχειρήματα. Αναγνώριζαν το δικαίωμα της «τέταρτης εξουσίας», του Τύπου, να ασκεί κριτική. Μπορεί να στεναχωριόντουσαν ή να παραπονιόντουσαν, αλλά σίγουρα δεν θα το θεωρούσαν κάτι το ανήκουστο ή το παραβατικό. Γι’ αυτό και υπάρχουν τόσα παραδείγματα πολιτικών εκείνης της εποχής που αντιμετώπιζαν με μεγάλο σεβασμό τους δημοσιογράφους που τους αντιπολιτεύονταν. Και μη νομίσετε ότι αυτό συνέβαινε επειδή ο Τύπος ήταν τότε πιο «ευπρεπής». Κάθε άλλο, αρκετά συχνά η…

  Υπάρχει μια χαρακτηριστική σκηνή για τον ανθρωπότυπο του στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ. Για την ακρίβεια πολλές αλλά μία είναι πολύ ταιριαστή με όσα σήμερα λαμβάνουν χώρα. Θυμόμαστε όλοι (μάλλον) την περίφημη σκηνή κατά την οποία σε ένα συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ η πλειοψηφία είχε ψηφίσει αντίθετα προς την επιθυμία του Αλέξη Τσίπρα. Ο αδιαμφισβήτητος τότε πρόεδρος (καθότι υποτίθεται ότι ήταν «άχαστος») κάλεσε τους συνέδρους να ξαναψηφίσουν αφού αναρωτηθούν αν όντως ήθελαν να διαφωνήσουν μαζί του. Η ψηφοφορία επαναλήφθηκε και το αποτέλεσμα τελικώς «διορθώθηκε». Ή πάλι μπορούμε να θυμηθούμε το μένος της τότε ηγετικής ομάδας και των κολλητών τους «τρολ» κατά το καλοκαίρι του 2015, εναντίον όσων αρνήθηκαν να υπογράψουν μνημόνιο προδίδοντας το «Όχι» του ελληνικού λαού. Ή τις στενές φιλίες με τον Νετανιάχου, την αγωνία της τότε ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ να πείσει ότι είναι πιο φιλοαμερικανοί από τη δεξιά, τα τυχοδιωκτικά ανοίγματα στην καραμανλική δεξιά, τα «μπρος-πίσω» με τους ολιγάρχες και…

  Τα τελευταία χρόνια η λέξη «τοξικός» έχει κυριαρχήσει στον πολιτικό αλλά και στον καθημερινό λόγο. Δεν είναι ελληνικό φαινόμενο αν σκεφθούμε ότι το 2018 η λέξη «toxic» ανακηρύχθηκε από τις πιο χρησιμοποιημένες στα κοινωνικά δίκτυα. Είναι μια λέξη που συναντάται αρχικά σε λίγες κινηματικές προσεγγίσεις την δεκαετία του 1990 και 2000, αλλά επεκτείνεται ραγδαία μετα την κρίση του 2008. Επειδή είναι απίθανο να πολλαπλασιάστηκε σε τέτοιο βαθμό και σε τόσο λίγο διάστημα η τοξικότητα, αποτελεί παράδοξο γιατί επεκτάθηκε τόσο γρήγορα η χρήση μιας λέξης που σημαίνει τα Πάντα και Τίποτα. Είναι απορίας άξιο πως στην χώρα μας μια λέξη προφανούς πολιτικής και κοινωνικής ασάφειας υποκατέστησε στην καθημερινότητα εκφράσεις όπως εριστικός, ναρκισσιστής, εγωιστής, χειριστικός, ανακατωσούρας, κλπ., ή στο πολιτικό πεδίο όρους όπως πολιτική πόλωση, διχαστική πολιτική, οξεία αντιπαράθεση, δηλητηριώδες σχόλιο, κλπ. Τι σηματοδοτεί λοιπόν σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο η συνεχής χρήση της λέξης «τοξικό»; Σε πολιτικό επίπεδο στη χώρα…

Είναι πραγματικά απίστευτη η περιπέτεια που βίωσε ο αγωνιστής Διον. Άναγνωστόπουλος όταν την περίοδο της Κατοχής πέφτει στα νύχια των καθαρμάτων της Ειδικής Ασφάλειας που υπηρετούσαν τους Γερμανούς. Αρχικά τον βασανίζουν απάνθρωπα.Στην συνέχεια εκτελεστικό απόσπασμα αποτελούμενο από “Ελληνες”, τον στήνει στον τοίχο, μαζί με άλλους πέντε αγωνιστές. Ο επικεφαλής του εκτελεστικού αποσπάσματος, ονόματι Μιχαλέας, διατάζει “πυρ”. Την σφαίρα την δέχεται “στο κάτω χείλος και βγήκε από το δεξί μάγουλο, αφού του κατάστρεψε τα δόντια”.Ενας χωροφύλακας του δίνει χαριστική βολή η οποία τον “πήρε ξυστά και χώθηκε στο χώμα”.Μαζί με τους άλλους πέντε αγωνιστές, που είχαν δολοφονηθεί από το εκτελεστικό απόσπασμα της Ειδικής Ασφάλειας, τους φόρτωσαν σε νεκροφόρα και τους πήγαν σε νεκροθάλαμο για να τους θάψουν το πρωί στο Γ’ Νεκροταφείο. Ο Αναγνωστόπουλος προσποιείται τον νεκρό. Οι δολοφόνοι μάλιστα είχαν ετοιμάσει και τους τάφους, (Ο δικός του έφερε τον αριθμό 16) και θα ερχόταν το πρωί να τους οδηγήσουν στην…

Πριν αρκετά χρόνια και συγκεκριμένα μέσα Αυγούστου του 2019 είχαμε στο μπλοκ μας μια ανάρτηση που τιτλοφορούσαμε “Η είδηση, η ιεράρχησή της και η διαχείριση της“. Μας ήρθε στο μυαλό κάνοντας μια περατζάδα από την επικαιρότητα όπως υπάρχει στο διαδίκτυο. Παρακολουθούμε, λοιπόν που κατέληξαν οι αρχαιολόγοι με την “πισίνα” που βρίσκεται στο σπίτι του Στ. Κασσελάκη στις Σπέτσες, για τις διακοπές του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ και τις βόλτες του με το κανό, τα απόνερα της διαδικτυακής συνομιλίας του ευρωβουλευτή Ν. Παππά με μπάτσο, τα 7 εκατ. ευρώ που φέρεται να έλαβε η “οικογενειακή επιχείρηση” της Αθηνάς Λινού, για την σύλληψη 80χρονου πυρομανή…. Φυσικά υπάρχουν και εφημερίδες που ασχολούνται με σοβαρά θέματα. Αυτό που θα έπρεπε να τρομάζει είναι το πόσο γρήγορα υποβαθμίστηκε το θέμα με τις πρόσφατες καταστροφικές πυρκαγιές και την κυβερνητική αδυναμία να της αντιμετωπίσει στοιχειωδώς αποτελεσματικά. Αν εξαιρέσεις την “ΕφΣυν” και τον “Ριζοσπάστη” δεν αναδεικνύει σήμερα το θέμα στις πραγματικές…

Από την τραγωδία στα Τέμπη, το σκάνδαλο των υποκλοπών μέχρι τη πλημμυρισμένη βάση στο Στεφανοβίκειο και το χαοτικό κάψιμο των περιχώρων της πρωτεύουσας. Η χώρα βρίσκεται σε φάση ασύλληπτης παρακμής. Ασύλληπτης όχι μόνο ως προς το μέγεθος και την έντασή της, αλλά και ως προς τη συνείδηση που διαμορφώνεται από το κλίμα που κυριαρχεί στη λεγόμενη κοινή γνώμη. Η παρακμιακή αυτή κατάσταση, συρρίκνωσης, αποτυχίας και κρίσης της χώρας, σε πολλαπλά επίπεδα, ασφαλώς δεν είναι τωρινή. Αυτό που είναι σχετικά νέο, εντυπωσιακό και εξαιρετικά επικίνδυνο, είναι ότι για πρώτη φορά η αντίθεση ανάμεσα στα αντικειμενικά μεγέθη από τη μια μεριά, και τις προσδοκίες που καλλιεργούνται από την άλλη, είναι τόσο συγκλονιστικά χαοτική. Η ψαλίδα μεταξύ των δύο έχει διευρυνθεί σε τρομακτικό βαθμό. Ζούμε στην κυριολεξία σε μία εντελώς κατασκευασμένη εικονική πραγματικότητα, σε μια τεχνητά υπερδιογκωμένη φούσκα, σε μια γιγαντωμένη γυάλα. Σε έναν ιδεολογικό κλίβανο. Σε μια ατμόσφαιρα εκτός τόπου και χρόνου.…