Διαπραγματεύσεις για την αναθεώρηση της «Συμφωνίας Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας», επέκταση των βάσεων των ΗΠΑ και απαιτήσεις για νέες Για νέα «αμυντική συμφωνία» ΗΠΑ – Ελλάδας κάνει λόγο σε ρεπορτάζ του το «Βήμα» της Κυριακής (του Άγγελου Αθανασόπουλου), υποστηρίζοντας πως υπάρχουν διαπραγματεύσεις που αφορούν την αναθεώρηση της Συμφωνίας Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας (Mutual Defense Cooperation Agreement- MDCA) του 1990 (γνωστή και ως «συμφωνία για τις βάσεις»). Φαίνεται πως για τις ΗΠΑ η συμφωνία αυτή θεωρείται… παρωχημένη και απαιτεί νέες δεσμεύσεις. Να υπενθυμίσουμε ότι, σε συνέντευξη του στην «Καθημερινή» (21 Ιουλίου 2019 – εδώ), ο Αμερικανός πρέσβης, Τζέφρι Πάιατ, έχει επιβεβαιώσει πως οι ΗΠΑ θέλουν επιπλέον στρατιωτικές βάσεις στην Ελλάδα και ήδη συζητείται η αλλαγή της Συμφωνίας Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας (MDCA). Ο Πάιατ είχε εκφράσει την ικανοποίηση της Ουάσιγκτον για τα όσα έπραξε η προηγούμενη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, για τις ΗΠΑ, και αναφέρθηκε και στην ετοιμότητα της κυβέρνησης της ΝΔ να συνεχίσει: «Τα καλά…

του Δημήτρη Καλτσώνη αν. καθηγητή στο Πάντειο Πανεπιστήμιο εφημ. Τα Νέα, 13/8/2019 Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε με βεβαιότητα αν η τουρκική κυβέρνηση θα προχωρήσει σε μια ακόμη πρόκληση στο Καστελλόριζο στέλνοντας εκεί ερευνητικό σκάφος. Έτσι κι αλλιώς το τουρκικό κατεστημένο θα συνεχίσει απαρέγκλιτα την πολιτική αμφισβήτισης των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων. Το πρόβλημα είναι ότι από την πλευρά της ελληνικής κυβέρνησης δεν διαφαίνεται μια διαφορετική αντιμετώπιση σε σχέση με την πεπατημένη, την οποία ακολουθούσε και η προηγούμενη. Δηλαδή, διακρίνεται η τάση να εναποτεθεί στις ΗΠΑ η διαχείριση των προβλημάτων που προκύπτουν από την επιθετικότητα της Άγκυρας. Μάλιστα, μια από τις πρώτες ενέργειες της νέας κυβέρνησης ήταν η έντονα συμβολικού χαρακτήρα αναγνώριση του Χ. Γουαϊδό ως προέδρου της Βενεζουέλας. Με την κίνηση αυτή η κυβέρνηση προφανώς εξέπεμψε σήμα απόλυτης σύμπλευσης και ευθυγράμμισης προς την κυβέρνηση Τραμπ. Η κίνηση αυτή όμως, παρότι φαινομενικά άσχετη, είναι προβληματική σε ότι αφορά τα ελληνοτουρκικά. Η αναγνώριση…

του Θανάση Σκαμνάκη Οι άδειες πόλεις και τα γεμάτα χωριά - μια φορά το χρόνο τέτοια δόξα, μετά ξανά στην ερήμωση - οι γεμάτες παραλίες (αν και λιγότερο γεμάτες από άλλες φορές) έχουν, σχεδόν κατά τα καθιερωμένα, ένα πύρινο φόντο που σιγά σιγά αφαιρεί όσα στρέμματα δάσους έμειναν έξω (;) από τα επενδυτικά σχέδια της “ανάπτυξης”, νυν και πρώην, υποκλέπτοντας σταδιακά στρέμματα ανάσας και κυβικά μέτρα ζωής. Αυτός είναι ο αίθριος Αύγουστος των ημερών μας, ο μήνας των καρπών, της θάλασσας, των πυρκαγιών, ο σύγχρονος άγιος προστάτης των διακοπών και ο πανηγυριώτης. Όλα μαζί. Κι επειδή δεν μπορούσε να υπολείπεται του Ιουλίου, και ως μήνας και ως αυτοκράτορας, τον έκαναν κι αυτόν με 31 μέρες! Φέτος είναι κι η πανσέληνος που έπεσε ανήμερα με τη μεγάλη του γιορτή, με τις χίλιες Παναγίες, τις αιγαιοπελαγίτικες, τις βουνίσιες, τις στεριανές και με τα πανηγύρια τους. Δεν είναι η πίστη, ούτε η παράδοση…

Από Γιώργος Χελάκης Αν και βρισκόμαστε στο… ντάλα καλοκαίρι είναι πολλοί εκείνοι που μιλούν και γράφουν με αφορμή το επικείμενο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Άλλοι μέσα από περισπούδαστες και δαιδαλώδεις διατυπώσεις κι άλλοι με ευθύ τρόπο αναφέρονται είτε σε αυτό που επιθυμούν και επιδιώκουν κι άλλοι σε εκείνο που απεύχονται. Στην οριστική μεταμόρφωση του πρώην κυβερνώντος κόμματος σε ένα αρχηγικό μόρφωμα όπου ο αρχηγός θα επικοινωνεί αδιαμεσολάβητα με την βάση. Όπου τα όργανα, οι οργανώσεις και η ιεραρχία θα είναι για όλους τους άλλους αλλά όχι για τον αρχηγό ο οποίος θα έχει τη δυνατότητα του δεσμείν και λύειν. Το ενδεχόμενο αυτό τρομάζει εκείνους που τυχαίνει να έχουν πολιτική καταγωγή από τα κόμματα και τις πολιτικές κινήσεις της δεκαετίας του ογδόντα και παλιότερα. Πρόκειται για εκείνους και εκείνες που στελέχωσαν τον ΣΥΡΙΖΑ του 4% και τώρα αισθάνονται ως να δέχονται εισβολή. Το βράδυ που ο Αλέξης Τσίπρας αποδεχόταν την ήττα του…

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ Τα δυο – τρία τελευταία χρόνια παρακολουθούμε κλιμάκωση της πίεσης που ασκεί η Τουρκία στις ελληνικές κυβερνήσεις ζητώντας ουσιαστικά την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης, η οποία αποτελεί τον θεμέλιο λίθο των ελληνοτουρκικών σχέσεων μετά το 1922. Η εν λόγω συνθήκη, θα πρέπει να σημειωθεί, επιβλήθηκε από τους νικητές στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο στην ηττημένη Τουρκία. Ωστόσο, ταυτόχρονα, έλαβε υπόψη και την ελληνική συντριβή στη Μικρά Ασία. Σήμερα, έναν αιώνα μετά, η Τουρκία προβάλλει ως φιλόδοξη περιφερειακή υπερδύναμη και θεωρεί ότι έχει τις δυνάμεις να διεκδικήσει κάποια απ’ όσα έχασε τότε. Αυτήν ακριβώς την περίοδο, απέναντι στην ισχυρή και φιλόδοξη Τουρκία η Ελλάδα βρίσκεται εξαντλημένη από τη δεκαετή κρίση, εξασθενημένη κοινωνικά – πολιτικά και υπό στενή εποπτεία σε οικονομικό επίπεδο. Ίσως δεν θα υπάρξει για την Τουρκία πιο κατάλληλη στιγμή για να διεκδικήσει από την Ελλάδα ό,τι θεωρεί πως αδίκως έχασε έναν αιώνα πριν. Οι τρέχουσες εντάσεις στις…

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΛΙΒΙΤΣΑΝΟΣ Μόλις πριν λίγους μήνες η Ν.Δ ζητούσε να αλλάξει η «σκληρή» συνταγματική πρόβλεψη για τα δάση, γιατί εμποδίζει τις ιδιωτικές επενδύσεις. Δείτε τι έλεγαν οι σημερινοί υπουργοί της. Σε σαφέστατη αντίφαση με την εικόνα που θέλει σήμερα να δώσει η κυβέρνηση, για την προστασία των δασικών εκτάσεων, που καταστρέφονται από τις πυρκαγιές, έρχονται οι προτάσεις που κατέθεσε στην πρώτη φάση της συνταγματικής αναθεώρησης που ολοκληρώθηκε πριν μερικούς μήνες. Ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης, είχε ζητήσει στη Βουλή κατά την διάρκεια των συζητήσεων για το νέο Σύνταγμα την αναθεώρηση του άρθρου 24, που ορίζει με σαφήνεια «τι εστί δάσος», προτείνοντας να προστατεύονται μόνον οι δασικές εκτάσεις που έχουν οριστεί μετά την μεταπολίτευση. Μάλιστα είχε προτείνει στην τότε κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να… «ανταλλάξει» όποιο άρθρο επιθυμεί να αναθεωρηθεί προκειμένου να υπάρξει συμφωνία των δύο κομμάτων. Επίσης, αποκαλυπτική των προθέσεων της σημερινής κυβέρνησης ήταν η συζήτηση που έγινε για το άρθρο…

«Οι τυραννίες γκρεμίζονται με αγώνες / της Λευτεριάς το παραμύθι με αίμα γράφεται». Αλέκος Παναγούλης Ηταν σαν σήμερα το 1968 που ο Αλέκος Παναγούλης κρυμμένος στους λόφους στο Λαγονήσι, πυροδότησε εκρηκτικό μηχανισμό σε μια προσπάθεια να εκτελέσει τον δικτάτορα Γιώργο Παπαδόπουλο, ανατινάζοντας το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε. Η προσπάθεια του αποτυγχάνει. Συλλαμβάνεται, καταδικάζεται σε θάνατο, φυλακίζεται και βασανίστηκε με απίστευτη αγριότητα χωρίς ποτέ να λυγίσει. Είναι αναμφισβήτητα ένας ήρωας της νεότερης Ελλάδας. Γράφει ο ίδιος: «Απομόνωση – Ιούνιος 1971. Μου είχανε αφαιρέσει τα πάντα. Δεν είχα ούτε ένα μολύβι ούτε λίγο χαρτί. Ούτε ένα βιβλίο ή μια εφημερίδα. Με αίμα ζωγράφιζα στους τοίχους του τάφου μου την αηδία μου για τη Χούντα, την οργή μου και την απόφαση για συνέχιση του αγώνα. Αυτές οι γραμμένες με αίμα λέξεις ήταν πραγματικά ζωγραφιές που “ομόρφαιναν” το κελί μου. Ήταν μια συντροφιά, που όταν την σκότωναν, εγώ την ανάσταινα με καινούργιο αίμα». Οι…

Του Lupo di mare. Το ελληνικό κράτος και η ιδεολογία του, δηλαδή, ο ελληνικός μεγαλοϊδεατισμός, αναπτύχθηκαν, λειτούργησαν και εδραιώθηκαν, σαν ένας μηχανισμός πολιτικής απόσπασης γεωπολιτικών ωφελημάτων (και αυτό όχι σε όλες τις περιπτώσεις με επιτυχία…) για μια χρονική περίοδο περίπου της τάξης του ενάμιση αιώνα. Στη παραπάνω περίοδο όλες οι μεγάλες διακρατικές συγκρούσεις έγιναν είτε στην Ευρωπαϊκή ήπειρο είτε στην κοντινή γεωγραφική της περίμετρο. Σ’ αυτήν την περίοδο που υπήρχαν περισσότερα του ενός «ταμπλό επιλογών», οι πολιτικές ηγεσίες αυτού του τόπου διαπραγματεύτηκαν απροσχημάτιστα την «απόδοση του χαρτιού» της επικράτειάς τους , όπως ακριβώς συνέβαινε στα επαρχιώτικα παζάρια. Τώρα και για πρώτη φορά στα χρονικά της ιστορίας του ελληνικού κράτους, ο ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός και τα συμφέροντα του συγκρούεται σε περιοχές που βρίσκονται μακριά από την Ευρωπαϊκή ήπειρο. Έτσι η Ελληνική διπλωματική παράδοση, έχει μείνει στείρα από σκέψεις και μεθοδεύσεις για το πως θα αυξηθούν τα προσδοκώμενα γεωπολιτικά κέρδη του ελληνικού οικοπέδου…

Από Γιάννης Μακρυγιάννης Από την εποχή που παρακολουθώ πολιτική όλοι οι πρωθυπουργοί είχαν ως αγαπημένο εχθρό, ειδικά όταν τα πράγματα δεν τούς πήγαιναν καλά, τα μέσα ενημέρωσης – τα αντίπαλα μέσα, όχι τα ελεγχόμενα από τους ίδιους. Από τον Ανδρέα Παπανδρέου στα μέσα της δεκαετίας του ’80. Μέχρι τον Κώστα Καραμανλή είκοσι χρόνια μετά κι από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη Μητσοτάκη έως τον Αλέξη Τσίπρα τον καιρό που είχε το τιμόνι της χώρας στα χέρια του, το ίδιο παραμύθι: «για όλα φταίνε τα αντιπολιτευόμενα μέσα ενημέρωσης! Παρακολουθώντας την ομιλία του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ χθες στη Βουλή διαπίστωσα ότι το τερμάτισε. Στη θεωρία του «κακού τύπου» καταφεύγει και ως αντιπολίτευση. Έκανε λόγο για ύπαρξη «μονολόγου στα ΜΜΕ σήμερα» για «Οργουελικό τοπίο στα ΜΜΕ» και άλλα παρόμοια, που εγείρουν σοβαρές υποψίες για το εάν υπάρχει έστω η παραμικρή διάθεση στον ΣΥΡΙΖΑ να αναζητήσει τα αίτια της εκλογικής του ήττας και να αναγνώσει το…

Θα βαφτίσει «εγκληματικότητα» την κινηματική δράση της Αριστεράς στα πανεπιστήμια η Ν.Δ με την ψήφιση της ρύθμισης για την κατάργηση του ασύλου! Η ρύθμιση για την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, στοχεύει στην συκοφάντηση και το χτύπημα της κινηματικής δράσης και της Αριστεράς. Με ωμό τρόπο περιέγραψε την σκοπιμότητα που θα υπηρετήσει η ρύθμιση που θα γίνει νόμος του κράτους, ο Κυριάκος Μητσοτάκης. «Η φωνή έγινε γροθιά και η γροθιά φονική βόμβα», ήταν η χαρακτηριστική φράση του Κυριάκου Μητσοτάκη προκειμένου να δημιουργήσει «θολά όρια» μεταξύ των κινημάτων διεκδίκησης των φοιτητών και των φαινομένων που η κυβέρνηση θα περιλαμβάνει στον όρο «εγκληματικότητα» και «έκνομες ενέργειες» Αντίστοιχο «τσουβάλιασμά» υπήρξε και στην περιγραφή που έκανε μιλώντας στην Βουλή για την κατάσταση στα πανεπιστήμια όπου αποτελείται από «ποικιλώνυμες ομάδες», από «καταλήψεις» και «ναρκωτικά». Στην συνέχεια επέμεινε στην ίδια εκδοχή λέγοντας ότι στα πανεπιστήμια δεν θα υπάρχουν πια «ούτε πράξεις κοινών μαφιόζων, ούτε πράξεις πολιτικών μπράβων».…