Στις εκλογές της 19 Φλεβάρη 1956, η ΕΡΕ του Κ. Καραμανλή – πρόγονος της ΝΔ – ήρθε δεύτερο κόμμα σε ψήφους με 47,38%, αλλά πρώτο σε βουλευτικές έδρες με 165! Αντίθετα το πρώτο κόμμα σε ψήφους, ο συνασπισμός της «Δημοκρατικής Ένωσης» με 48,15% (με 26.000 ψήφους περισσότερους) ήρθε δεύτερο σε έδρες (!), πήρε 33 έδρες λιγότερες, δηλαδή μόνο 132!  Το εκλογικό αυτό «θαύμα» – παγκόσμια πρωτοτυπία – που μετέτρεψε βιαίως τη μειοψηφία σε πλειοψηφία και τον χαμένο σε εκλογικό «νικητή», έγινε με το έκτρωμα του «τριφασικού» εκλογικού συστήματος που ήταν ένας συνδυασμός πλειοψηφικού, ενισχυμένης και ολίγον απλής αναλογικής (εκεί που ήταν ισχυρή η Αριστερά).

Τις εκλογικές αυτές αθλιότητες νοσταλγεί τώρα ο Κ. Μητσοτάκης, γιατί βλέπει ότι «δεν του βγαίνουν τα κουκιά». Βαφτίζει «βόμβα και καταστροφή» την ανύπαρκτη – μαϊμού αναλογική του κ. Τσίπρα (Νόμος 4406/16) που έχει εκλογικό «κόφτη» 3% για τα μικρά κόμματα και με τον οποίο θα γίνουν οι πρώτες βουλευτικές εκλογές.

Λόγω της λαϊκής αγανάκτησης και νεολαιίστικης οργής ο κ. Μητσοτάκης βλέπει ότι δεν του φτάνει τώρα ούτε ο δικός του εκλογικός νόμος (αριθ. 4654/29-1-20) με τον οποίο θα γίνουν οι δεύτερες εκλογές. Τον θεωρεί ανεπαρκή, γιατί δίνει «κλιμακωτό μπόνους» στο πρώτο κόμμα μόνο 30 έως 50 έδρες. Δηλαδή 30 έδρες στο πρώτο κόμμα αν αυτό πάρει 30%, 40 έδρες με 35% και 50 έδρες με 40%! Γι’ αυτό ετοιμάζεται τώρα, όπως διαδίδουν τα καθεστωτικά ΜΜΕ, να τροποποιήσει τον δικό του εκλογικό νόμο «επί το ληστρικότερον». Με πλήρη διακωμώδηση κάθε έννοιας δημοκρατίας και ισοτιμίας της λαϊκής ψήφου.

Η πάλη ενάντια στις επερχόμενες νέες καλπονοθείες και τα ληστρικά εκλογικά συστήματα, για την καθιέρωση της καθαρής αναλογικής, αποτελεί άμεσο καθήκον και ζήτημα αρχής για το μαζικό λαϊκό κίνημα και για όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς, χωρίς μικροκομματικές σκοπιμότητες.

πηγη; prin.gr

Φέλιξ Τζερζίνσκι [11/9/1877 – 20/7/1926]

«Η κεφαλαιοκρατία δεν γνώρισε πιο μισητό όνομα από το όνομα Τζερζίνσκι, που απέκρουε με το ατσαλένιο χέρι τα χτυπήματα των εχθρών της προλεταριακής επανάστασης.» -Ι.Β. Στάλιν-

Σαν σήμερα πριν από 96 χρόνια θα αφήσει αιφνίδια -σε ηλικία μόλις 49 ετών- την τελευταία του πνοή ο προλετάριος-κομμουνιστής, επαναστάτης Φέλιξ Εντούντοβιτς Τζερζίνσκι, που θα μείνει στην ιστορία ως «Σιδηρούς Φέλιξ».

Ο Φέλιξ Τζερζίνσκι θα γεννηθεί το 1877 σε μια σχετικά εύπορη οικογένεια πολωνικής καταγωγής. Ως παιδί ήταν άτακτος αλλά παράλληλα ευαίσθητος και μελετηρός. Θα ενταχθεί πολύ γρήγορα στις γραμμές του επαναστατικού κινήματος της Λιθουανίας και θα αναδειχθεί σε επαγγελματία επαναστάτη. 

Η πρώτη του συνάντηση με τον Λένιν θα γίνει το 1906 στο 4ο Συνέδριο του Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος Ρωσίας και θα συνταχθεί με την επαναστατική πτέρυγα του(Μπολσεβίκοι). Θα εξοριστεί συνολικά 3 φορές και θα μείνει 11 χρόνια στη φυλακή. 

Το καλοκαίρι του 1917 εκλέγεται μέλος της ΚΕ του ΣΔΕΚΡ και λίγους μήνες αργότερά θα λάβει μέρος στην Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση ως μέλος του Επαναστατικού Στρατιωτικού Κέντρου (Στάλιν, Τζερζίνσκι, Σβερντλόφ, Ουρίτσκι, Μπουμπνόφ) και θα καθοδηγήσει ενεργά τις μάζες. 

Η νίκη της Επανάστασης θα φέρει αντιμέτωπη τους Μπολσεβίκους με τους κάθε λογής αντεπαναστάτες. Η διαφύλαξη και εδραίωση της Επανάστασης βρίσκεται σε κίνδυνο για αυτό και θα προταθεί από τον Λένιν να γίνει ο πρώτος πρόεδρος της ΤσεΚα. Επι της ηγεσίας του θα καταπολεμηθεί αποτελεσματικά η αντεπανάσταση και το σαμποτάζ των ντόπιων και ξένων εχθρών ενώ παράλληλα μάχεται ενάντια της ανάδειξης ατομικών συμφερόντων εντός της ΤσεΚα. 

Η «χαλύβδινη σκληρότητα» του καθώς και η αδέκαστη προσωπικότητα του θα κάνουν την ΤσεΚα να παίξει τον κρίσιμο ρολό (κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου) της υπεράσπισης της προλεταριακής εξουσίας και της διαφύλαξης των λαϊκών συμφερόντων. «Είχε μια οξυδερκή αντίληψη στην αναγνώριση του εχθρού όταν αυτός ήταν συγκαλυμμένος (..) ήταν ευαίσθητος και στο παραμικρό σημάδι.» Παράλληλα θα αναλάβει και το πόστο του επικεφαλής του Λαϊκού Επιτροπάτου Μεταφορών με σκοπό την τροφοδοσία των πόλεων και της βιομηχανίας. Και εκεί θα επιδείξει τον ίδιο ζήλο και εργατικότητα για να φέρει εις πέρας τις υποχρεώσεις της νεαρής Σοβιετικής εξουσίας.

Ο Τζερζίνσκι είχε ιδιαίτερη αδυναμία στα παιδιά στεκόμενος στο πλευρό των ορφανών που δημιούργησε ο Εμφύλιος. Γνώριζε πολύ καλά πως σε αυτά θα τεθεί η ολοκληρωτική οικοδόμηση της σοσιαλιστικής πατρίδας. «Τα παιδιά είναι το μέλλον της χωράς και όσο μεγαλύτερη προσοχή τους δίνουμε, όσο περισσότερες προσπάθειες καταβάλουμε για να τα διαφυλάξουμε τόσο πιο πολύ με το σώμα και το πνεύμα η νέα γενιά θα μας αντικαταστήσει τόσο πιο γρήγορα θα σταθεί στα ποδιά της και τόσο πιο γρήγορα προχωρήσει η πνευματική και οικονομική ανάπτυξη της χωράς».

Στις 20 Ιουλίου 1926 θα υποστεί καρδιακή προσβολή και θα πεθάνει στο ταπεινό του διαμέρισμα ενώ την ίδια μέρα είχε εκφωνήσει έναν μακροσκελή λόγο στην Ολομέλεια της ΚΕ των Μπολσεβίκων σχετικά με την οικονομική κατάσταση της χωράς. Την ημέρα της κηδείας του ο Στάλιν θα γράψει στην Πράβντα: «Νιώθω την επιθυμία να χαρακτηρίσω αυτή τη κοχλάζουσα ζωή με μια μόνο λέξη: Ανάφλεξη!»

Η ζωή και η δράση του Φέλιξ Τζερζίνσκι πρέπει να αποτελεί πηγή έμπνευσης για κάθε κομμουνιστή-λαϊκό αγωνιστή . Η εργατικότητα, η μαχητικότητα, η «σιδερένια» αποφασιστικότητα του, μα πάνω από όλα η ακλόνητη πίστη και προσήλωση του στα ιδεώδη του Μαρξισμού-Λενινισμού μας δείχνουν τον δρόμο για την εκπλήρωση των καθηκόντων μας ενάντια στο αστικό κράτος και το παρακράτος του.

πηγη: http://tsak-giorgis.blogspot.com/

του Παναγιώτη Καλαβάνου

Εννέα συλλογικότητες ανταποκρίθηκαν σε σύσκεψη που κάλεσε το ΣΕΚ, εξετάζεται πρόταση ΑΡΑΝ και Σύγχρονου Κομμουνιστικού Σχεδίου για κοινή επιτροπή

Η γενικότερη συζήτηση περί ενδεχόμενων πρόωρων εκλογών, επηρέασε με δημιουργικό τρόπο και τις διεργασίες των δυνάμεων της ριζοσπαστικής, αντικαπιταλιστικής και αντιιμπεριαλιστικής Αριστεράς μπροστά σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. 

Η αρχή έγινε στο πρώτο κοινό φεστιβάλ ΑΡΑΝ και Σύγχρονου Κομμουνιστικού Σχεδίου, όταν στην πολιτική εκδήλωση το Σάββατο 25 Ιουνίου, οι δυο διοργανωτές παρουσίασαν πρόταση για την πολιτική και εκλογική συνεργασία όλων των δυνάμεων της ριζοσπαστικής Αριστεράς χωρίς εκ των προτέρων αποκλεισμούς, στη βάση ισοτιμίας, αυτοτέλειας και ενός μάχιμου πολιτικού πλαισίου. Στην εκδήλωση συμφώνησε σειρά δυνάμεων με την πρόταση, όπως η Αναμέτρηση για μια Νέα Κομμουνιστική Αριστερά, η ΔΕΑ, η ΑΠΟ, ενώ θετικά τοποθετήθηκε και η εκπρόσωπος της ΛΑΕ. Στην πρόταση συμφώνησε και ο εκπρόσωπος του ΣΕΚ, ο οποίος παρουσίασε δική τους ανάλογη πρόταση, την οποία μάλιστα είπε ότι θα καταθέσει και στο ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Την επόμενη εβδομάδα δημοσιεύθηκε και έκανε αίσθηση το κάλεσμα – τοποθέτηση της κοινής δήλωσης των ΑΡΑΝ, Αναμέτρηση και Κ-Σχεδίου.

Στη συνεδρίαση του ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, την Κυριακή 3 Ιουλίου, η πλειοψηφία (ΝΑΡ, ΕΚΚΕ, ΟΚΔΕ – Σπάρτακος) απέρριψε την πρόταση του ΣΕΚ, θεωρώντας ότι η πρόταση για εκλογική κάθοδο δεν μπορεί να απευθύνεται στη ΛΑΕ.

Ακολούθησε συνάντηση με πρωτοβουλία της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με τις τρεις συλλογικότητες ΑΡΑΝ – Αναμέτρηση – Κ/Σχέδιο όπου παρουσιάστηκε η πρόταση του ΠΣΟ. Οι τρεις δυνάμεις απάντησαν ότι απαιτείται ένα πολιτικό κάλεσμα χωρίς αποκλεισμούς.  

Το Σάββατο 9 Ιουλίου πραγματοποιήθηκε η συνέλευση της Αριστερής Πρωτοβουλίας Διαλόγου και Δράσης, που ήρθε να επισημάνει την ανάγκη πολιτικής συγκέντρωσης δυνάμεων χωρίς αποκλεισμούς, τόσο μπροστά στο ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών, όσο και μπροστά στις μεγάλες μάχες που θα κληθούμε να δώσουμε απέναντι στην κοινωνική καταιγίδα που έρχεται, με την υγειονομική και οικονομική κρίση, την ενεργειακή φτώχεια, τον πληθωρισμό και τις εγκληματικές επιλογές της κυβέρνησης.

Την Τρίτη 12 Ιουλίου, η ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ κάλεσε σύσκεψη όπου συμμετείχαν το Κόκκινο Νήμα, το ΕΕΚ και το Ξεκίνημα. Δεν έχει ακόμη γνωστοποιηθεί δημόσια το αποτέλεσμα της σύσκεψης.

Τέλος, την Τετάρτη 13 Ιουλίου με πρωτοβουλία του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος πραγματοποιήθηκε σύσκεψη όπου παρουσιάστηκε η πρότασή του, στην οποία ανταποκρίθηκαν, και εκτίμησαν ότι κινείται σε θετική κατεύθυνση, εννέα από τις δυνάμεις που βρίσκονταν εκεί (Αναμέτρηση, ΑΡΑΝ, ΑΡΑΣ, ΑΡΙΣ, Αριστερό Ρεύμα, ΑΠΟ, ΔΕΑ, Σύγχρονο Κομμουνιστικό Σχέδιο και φυσικά, οι διοργανωτές). Αρνητικά απάντησε το ΚΚΕ ( μ-λ) που τόνισε ότι η επιλογή του είναι η κομματική κάθοδος, αναφέροντας όμως ότι αναγνωρίζει την ανάγκη ενίσχυσης της κοινής δράσης στο κίνημα, όπως και το ΝΑΡ που εκτίμησε ότι μια τέτοια προσπάθεια δεν έχει ένα επαρκές επίπεδο πολιτικής συμφωνίας για να προχωρήσει, θέτοντας και ζήτημα για την παρουσία της ΛΑΕ σε μια τέτοια προσπάθεια.

Κοινός τόπος ωστόσο όλων των υπολοίπων δυνάμεων ήταν η ανάγκη πολιτικής συγκέντρωσης δυνάμεων στις πολιτικές, κινηματικές και εκλογικές μάχες (όποτε και αν στηθούν κάλπες) του επόμενου διαστήματος. Ένα κάλεσμα και μια δυνατότητα που απευθύνεται σε όλο το φάσμα της μαχόμενης ριζοσπαστικής αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, προκειμένου να δημιουργηθεί ένας πόλος αντίστασης και ανάδειξης των αναγκών της εργατικής τάξης, του λαού και της νεολαίας απέναντι στην κυβερνητική επίθεση και στα αδιέξοδα του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΙΝΑΛ και της ακροδεξιάς. Κοινή συμφωνία υπήρχε επίσης και για το γεγονός ότι μια τέτοια προσπάθεια εκλογικής συνεργασίας δεν μπορεί σε αυτή τη φάση να απευθυνθεί στο ΚΚΕ και το Μέρα 25, δυνάμεις στις οποίες όμως πρέπει να υπάρξει απεύθυνση για κοινή στάση στους αγώνες του επόμενου διαστήματος.

Στη σύσκεψη, η ΑΡΑΝ και το Κ-Σχέδιο πρότειναν σε όλους τη δημιουργία κοινής επιτροπής για την κοινή δράση στο κίνημα και τη διερεύνηση κοινής εκλογικής καθόδου χωρίς εκ των προτέρων αποκλεισμούς. Η πρόταση έγινε αποδεκτή από Αναμέτρηση, ΔΕΑ, ΑΠΟ, ΑΡΑΣ και Αριστερό Ρεύμα, ενώ το ΣΕΚ επιφυλάχθηκε να απαντήσει. Συμφωνήθηκε νέα σύσκεψη τον Σεπτέμβρη.

Με δεδομένο ότι τα σενάρια πρόωρων εκλογών φαίνεται να υποχωρούν, δίνονται δυνατότητες για σοβαρό και συντροφικό διάλογο ώστε να αντιμετωπιστούν και να ξεπεραστούν οι υπαρκτές διαφορές και για θετικές μετατοπίσεις όλων των δυνάμεων στο επόμενο πολύ ενδιαφέρον χρονικό διάστημα.

πηγη; kommon.gr

Αντώνης Δραγανίγος, Θέμης Λιανός | Μέλη του ΝΑΡ και της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

▸ Μεγαλύτερου βάθους και απ’ το 2008 η τομή που πρέπει να γίνει

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στην πρόσφατη απόφαση του Πανελλαδικού Συντονιστικού Οργάνου της, αποφάσισε να παρέμβει στις επερχόμενες εκλογές, όποτε και αν γίνουν, «στη βάση του εργατικού, αντικαπιταλιστικού της προγράμματος», για την ενίσχυση του «μετώπου της αντικαπιταλιστικής αριστεράς», απευθύνοντας παράλληλα πρόταση πολιτικής και εκλογικής συνεργασίας στις δυνάμεις της μαχόμενης αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Στο πλαίσιο αυτό, διατυπώνεται ο πολιτικός στόχος της περιόδου, καθώς και οι κεντρικοί κόμβοι του αντικαπιταλιστικού προγράμματος και οι προϋποθέσεις της επιβολής του.

Στην κατεύθυνση της υλοποίησης της απόφασης αυτής, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ προγραμμάτισε συναντήσεις με οργανώσεις και δυνάμεις της ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς, με τις οποίες είχε κοινή δράση σε διάφορα πεδία το προηγούμενο διάστημα, καθώς κρίνεται ότι υπάρχει ανοιχτό πεδίο διαλόγου για κοινή παρέμβαση στις επερχόμενες κρίσιμες πολιτικές μάχες. Έτσι, συναντήσεις πραγματοποιήθηκαν με αντιπροσωπείες των οργανώσεων που με δημόσιο κάλεσμα απηύθυναν την πρότασή τους και στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ (ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ, ΑΡΑΝ, ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ), ενώ πραγματοποιήθηκε σύσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με τις οργανώσεις ΔΕΑ, ΚΟΚΚΙΝΟ ΝΗΜΑ, ΞΕΚΙΝΗΜΑ, ΕΕΚ. Στη σύσκεψη είχε επίσης καλεστεί η ΟΚΔΕ.

Από το σύνολο των διεργασιών, των δημοσιευμένων κειμένων, των συζητήσεων αυτών των ημερών, αλλά και από την πείρα όλης της τελευταίας περιόδου, που ο πόλεμος έγινε κεντρικό θέμα της πολιτικής αντιπαράθεσης, βγαίνουν ορισμένα συμπεράσματα. Μέσα στην περίοδο αυτή εκτιμάμε ότι διαμορφώθηκε ένα μπλοκ δυνάμεων που, στον ένα ή τον άλλο βαθμό, έχουν κοινή πολιτική βάση, συγκλίνουν σε κεντρικά ζητήματα της πολιτικής αντιπαράθεσης, όπως ο πόλεμος στην Ουκρανία και στη χώρα μας (ελληνοτουρκικός ανταγωνισμός), η στάση απέναντι στην ΕΕ, οι αντικαπιταλιστικές διεκδικήσεις στην οικονομία, η άρνηση του κυβερνητισμού. Μιλάμε, κυρίως, για τις δυνάμεις που συμμετέχουν στην «αντιπολεμική πρωτοβουλία», Κόκκινο Νήμα (που ήδη έχει εκφραστεί θετικά στην προοπτική μιας πολιτικής και εκλογικής συνεργασίας), ΔΕΑ, ΞΕΚΙΝΗΜΑ, αλλά και ΟΚΔΕ. Μιλάμε, επίσης, για εκατοντάδες αγωνιστές που έδωσαν το προηγούμενο διάστημα μάχες σε όλα αυτά τα μέτωπα, επιμένουν, δεν βολεύονται στην υπάρχουσα κατάσταση, αναζητούν μια ισχυρή, μαζική αντικαπιταλιστική επαναστατική αριστερά.

Κοινός πολιτικός βηματισμός στη βάση ενός αντικαπιταλιστικού προγράμματος

Αποτελεί πρόκληση και ευθύνη για κάθε δύναμη –και για τις δυνάμεις αυτές– που πιστεύει και παλεύει στη βάση ενός αντικαπιταλιστικού προγράμματος, να βρεθεί κοινός πολιτικός βηματισμός. Η δύναμη ενός τέτοιου υπό διαμόρφωση «πόλου» θα δρούσε πολλαπλασιαστικά στους αγώνες που έρχονται και μέσα στην αριστερά

Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν ρεύματα και οργανώσεις οι θέσεις των οποίων είναι μακριά και ασύμβατες με ένα πρόγραμμα που στοχεύει στον αντίπαλο, που αντιπαρατίθεται μαζί του στα κεντρικά σημεία της στρατηγικής του. Πρόκειται κυρίως για τις δυνάμεις που συγκροτούνται γύρω από τη ΛΑΕ. Με λαθεμένες θέσεις για τον χαρακτήρα του πολέμου στην Ουκρανία, με υποχώρηση απέναντι στην επιθετικότητα της ελληνικής αστικής τάξης στο εσωτερικό και στα «πατριωτικά» της κελεύσματα (που φτάνουν μέχρι και σε συνυπογραφή από στελέχη της κειμένων με ακροδεξιούς, στο όνομα της «εθνικής εξωτερικής πολιτικής»), με πρότυπο την «αριστερά» τύπου Μελανσόν, κινούνται στον αντίποδα ενός αντικαπιταλιστικού προγράμματος και στην ανάγκη συγκρότησης της αντικαπιταλιστικής αριστεράς.

Η πολιτική πρόταση των τριών οργανώσεων, (ΑΡΑΝ, Κ ΣΧΕΔΙΟ, ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ), όπως δημοσιεύτηκε και παρουσιάστηκε στη σχετική σύσκεψη, εμφορείται από την πρόθεση να «παντρέψει» αυτές τις δύο ριζικά διαφορετικές λογικές, να τις «γεφυρώσει». Για τον λόγο αυτό, δεν παίρνει θέση ή υποβαθμίζει αποφασιστικά τα πιο κρίσιμα πολιτικά ζητήματα της περιόδου. Περιορίζεται σε ένα σύνολο στόχων του άμεσου οικονομικού αγώνα (μάλιστα αρκετά μετριοπαθών στις διατυπώσεις τους), ενώ αποσιωπούνται ολοκληρωτικά ζητήματα των αντιθέσεων στην περιοχή και της επιθετικότητας του ελληνικού καπιταλισμού, ο διαχωρισμός από τη λογική των αριστερών κυβερνήσεων και της διαχείρισης στα πλαίσια του συστήματος, ενώ το θέμα της πάλης κατά της ΕΕ και της εξόδου από αυτήν υποβαθμίζεται αποφασιστικά και αναφέρεται σαν κάποια αφηρημένη «πολιτική προϋπόθεση» όχι άμεσου χαρακτήρα, καθώς «δεν αγγίζει μαζικά ακροατήρια».

Συνολικά, βρισκόμαστε σε μια καμπή της ιστορίας αντίστοιχου ή και ακόμα μεγαλύτερου βάθους από την τομή του 2008. Στις δύσκολες μέρες που έρχονται, στον αγώνα ενάντια στους πολέμους του κεφαλαίου και τους ανταγωνισμούς των αστικών τάξεων, την κρίση του καπιταλισμού, δύο γραμμές συγκρούονται στην αριστερά! Είτε γραμμή πλήρους ανεξαρτησίας από την αστική πολιτική, πρόγραμμα ρήξης με τις βασικές επιλογές του συστήματος, αγώνας να «πληρώσει το κεφάλαιο για την κρίση του», ανεξαρτησία από τους ενδοαστικούς ανταγωνισμούς και τους ιμπεριαλιστικούς πόλους, προοπτική ανατροπής. Είτε γραμμή συμβιβασμού με τις κεντρικές επιδιώξεις του συστήματος, συμπόρευση με κάποιον από τους ιμπεριαλιστικούς πόλους, ένταξη στον «εθνικό κορμό» στις επιδιώξεις της ελληνικής αστικής τάξης στην περιοχή, (κάποτε στο όνομα του «αντιιμπεριαλισμού»), άρνηση πολιτικών στόχων που θίγουν στρατηγικά το κεφάλαιο (να μειωθούν τα κέρδη, ρήξη/έξοδος από ΕΕ).

Το παλιό «αντινεοφιλελεύθερο» ρεύμα αποκτά «εθνικά» χαρακτηρισιτκά, περιορίζεται στα ελάχιστα, στα «άμεσα», θεωρεί «ιδεολογικούς» και αφήνει έξω σαν «μακροπρόθεσμούς» τους πολιτικούς στόχους της ανατροπής. Κάθε πολιτική σε αυτή την κατεύθυνση ή σε συμβιβασμό μαζί της είναι καταδικασμένη να ηττηθεί . Θα ενσωματωθεί πολύ γρήγορα στις κυρίαρχες δυνάμεις (ΜΕΡΑ 25 ή και ΣΥΡΙΖΑ) ή, στον βαθμό που επιχειρεί έναν «συμβιβασμό» ανάμεσα σε αντίθετες πολιτικές, χτίζει στην άμμο, στα σαθρά θεμέλια της «ενότητας» χωρίς αρχές, στο μαγειρείο των διατυπώσεων του μέσου όρου.

Η εποχή απαιτεί τολμηρή κατεύθυνση στον αντικαπιταλιστικό αγώνα και στην επαναστατική στρατηγική. Απαιτεί επιλογές. Η συγκρότηση ενός μαζικού αντικαπιταλιστικού μετώπου, με ισχυρή προγραμματική βάση, συντροφικές σχέσεις, κοινή πρακτική στις μάχες και δημοκρατική λειτουργία είναι η μεγάλη πρόκληση και η μεγάλη δυνατότητα της στιγμής.

πηγη: prin.gr