Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Ποιοι και πώς θέλουν να εξαφανίσουν την εργατική τάξη;
Η πολλαπλή κρίση και τα αδιέξοδα που πλήττουν τον καπιταλισμό σήμερα οδηγούν τα αστικά επιτελεία να απαξιώνουν τη σύγχρονη εργατική τάξη και τις επαναστατικές της δυνατότητες. Με μια σειρά κριτηρίων, επιχειρούν να την εμφανίσουν μειούμενη, συρρικνωμένη και αδύναμη. Η πραγματικότητα είναι διαφορετική.
Ο καπιταλισμός του 21ου αιώνα, παρά την αναιμική και ταυτόχρονα άκρως αντιλαϊκή ανάπτυξη που σημειώνει, επιβεβαιώνει ότι έχει πλέον απολέσει τη δυνατότητα δυναμικής ανάπτυξης άλλων ιστορικών περιόδων. Αδυνατεί να υπερκεράσει αποφασιστικά τη δομική κρίση του 2008, ενώ νέες κρίσεις τον πλήττουν ταυτόχρονα, όπως η πανδημία του Covid-19, η περιβαλλοντική και η ενεργειακή κρίση, η ακραία και επικίνδυνη όξυνση των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων και πολέμων. Η ανέχεια, η ανεργία, η πτώση του βιοτικού επιπέδου, αποδεικνύονται πάγιο γνώρισμα για την πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού.
Αυτή η στασιμότητα, η κρίση, τα παρακμιακά φαινόμενα, ανησυχούν την οικονομική, κοινωνική, πολιτική και πνευματική ηγεσία του. Αν και έχει κυριαρχήσει η ανιστόρητη άποψη ότι ο καπιταλισμός και η αστική δημοκρατία αποτελούν αιώνια πραγματικότητα, τα πολιτικά και ιδεολογικά επιτελεία της αστικής τάξης επιδιώκουν να απαξιώσουν τις επαναστατικές δυνατότητες της εργατικής τάξης ως ιδεοληψία των μαρξιστών. Σύμφωνα με τα αστικά επιτελεία, αυτή έχει συρρικνωθεί σε περιορισμένη μειοψηφία, που αδυνατεί βέβαια να επωμιστεί την αποστολή της επαναστατικής ανατροπής του καπιταλισμού.
Η «εξαφάνιση» της εργατικής τάξης, ενώ υπηρετεί και εμπνέεται από τα συμφέροντα και την ανάγκη αναπαραγωγής και διαιώνισης του καπιταλισμού, συνδέεται αντικειμενικά με τομές στη διάρθρωση και εξέλιξη της καπιταλιστικής οικονομίας, τις οποίες η αστική τάξη ερμηνεύει με κριτήριο το ταξικό συμφέρον της. Έτσι, σύμφωνα μ’ αυτή τη λογική, τα στρώματα πνευματικοχειρωνακτικής εργασίας που εμπλουτίζουν την εργατική τους δύναμη με υψηλότερη ειδίκευση και τεχνική κατάρτιση και τα στρώματα κυρίως διανοητικής εργασίας που έχουν δημιουργικό ρόλο στην εργασία τους, χωρίς όμως να συμμετέχουν στον έλεγχο και τη διεύθυνση των εργατών, εντάσσονται στα μεσαία στρώματα. Αυτή η θέση συνδέεται με την αντίληψη ότι στην εργατική τάξη ανήκουν μόνο οι χειρώνακτες.
Σύμφωνα με τον Μαρξ, η εργατική τάξη χωρίζεται σε ενεργό και εφεδρικό στρατό. Ανάλογα με τον βαθμό απορρόφησης στα κέντρα της βιομηχανίας, οι εργάτες πότε απωθούνται και πότε πάλι προσελκύονται σε μεγαλύτερο αριθμό. Αυτά τα στρώματα του εφεδρικού στρατού, η αστική στατιστική δεν τα εντάσσει στην εργατική τάξη, έστω και με ιδιόμορφη σχέση.
Άλλη βασική αντίληψη που αντιπαραθέτουν οι αστοί θεωρητικοί στη μαρξιστική αντίληψη για τις τάξεις είναι η θεωρία της κοινωνικής διαστρωμάτωσης, σύμφωνα με την οποία καθοριστικό κριτήριο για την κοινωνική θέση δεν είναι η σχέση με τα μέσα παραγωγής, αλλά διαφορετικά κριτήρια. Οι αντιλήψεις για τη διαστρωμάτωση χρησιμοποιούν ποικιλία κριτηρίων. Χαρακτηριστική περίπτωση είναι το κριτήριο του επαγγέλματος. Το επάγγελμα δεν μπορεί να είναι όμως ούτε το μοναδικό ούτε το κύριο κριτήριο για την ένταξη ενός ατόμου σε μία κοινωνική τάξη.
Ο κύριος λόγος είναι ότι οι επαγγελματικές ομάδες κατά κανόνα αποτελούν διαταξικά στρώματα, που περιλαμβάνουν άτομα τα οποία ανήκουν σε διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, όπως ο μηχανικός επιχειρηματίας, ο μηχανικός ελεύθερος επαγγελματίας (μικροαστός) και ο μισθωτός μηχανικός που ανήκει στην εργατική τάξη ή στα μισθωτά μεσαία στρώματα ανάλογα με τον ρόλο του στην παραγωγή.
Άλλα κριτήρια μη οικονομικού και κοινωνικού χαρακτήρα είναι οι διαφορές ατομικών ικανοτήτων με κύριους εκφραστές τον Παρέτο και τον Μόσκα (θεωρίες ελιτισμού). Σύμφωνα με τον Παρέτο υπάρχουν δύο στρώματα στον πληθυσμό: Το κατώτερο, ηθικά και διανοητικά στρώμα και το ανώτερο στρώμα (ελίτ), που διαιρείται σε δύο τμήματα, την κυβερνώσα και μη κυβερνώσα ελίτ. Σύμφωνα με τον Μόσκα, σε όλες τις κοινωνίες υπάρχουν δύο τάξεις: Η πρώτη που μονοπωλεί την εξουσία και η δεύτερη, πολυαριθμότερη, που κυβερνάται από την πρώτη. Αντιλήψεις για κοινωνική διαστρωμάτωση με κυρίαρχες ελίτ διατύπωσαν και ο Μίχελς, ο Μπότομορ, o Μπέρνχαμ και άλλοι.
"Η μεσαία τάξη παρουσιάζεται ως η πλειοψηφούσα κοινωνική ομάδα, μεταξύ των πολύ πλουσίων και των πολύ φτωχών"
Ιδιαίτερα δημοφιλής στην αστική τάξη, τους πολιτικούς και τους ιδεολόγους της, είναι η θεωρία της μεσαίας τάξης. Τα κριτήρια ένταξης σε αυτήν δεν είναι σαφή και συγκεκριμένα. Βασικό κριτήριο ένταξης θεωρείται το εισόδημα, χωρίς να ορίζεται έστω κατά προσέγγιση το ύψος του. Έτσι, στις ανεπτυγμένες χώρες η μεσαία τάξη παρουσιάζεται ως η πλειοψηφούσα κοινωνική ομάδα, που κατατάσσεται μεταξύ των πολύ πλουσίων και των πολύ φτωχών. Ομοίως, και η επέκταση των μεγάλων μετοχικών εταιρειών, που προσελκύουν όλο και περισσότερους μετόχους μικροαποταμιευτές για να συμμετέχουν στα κέρδη των επιχειρήσεών τους. Έτσι, προβάλλεται το επιχείρημα ότι η μεσαία τάξη διαρκώς αυξάνεται και ότι προς αυτήν την τάση κινείται η σύγχρονη κοινωνία.
Η πραγματικότητα της κρίσης που δεν πλήττει μόνο τους φτωχούς, αλλά και τους προσδιοριζόμενους ως μεσαία τάξη προκαλεί ανησυχία και σε συστημικά έντυπα όπως η Καθημερινή που προειδοποιεί (23/4/2023): «τη μεσαία τάξη και τα μάτια μας». Σύμφωνα με την εφημερίδα οι κοινωνικές διαφορές τείνουν να εξαλειφθούν, διότι στις σύγχρονες, ιδίως στις προηγμένες, κοινωνίες υπάρχει διαρκής δήθεν ανοδική κοινωνική κινητικότητα της μεσαίας τάξης, που δεν πρέπει να ανακόπτεται. Επιπλέον, η εργατική τάξη μειώνεται και με το επιχείρημα ότι η υπεραξία παράγεται από τους άμεσους παραγωγούς των εμπορευμάτων όπως οι βιομηχανικοί εργάτες, και όχι από τους εμποροϋπαλλήλους, επί παραδείγματι, καθώς οι τελευταίοι δεν παράγουν, υποτίθεται, υπεραξία. Από την εργατική τάξη αποκλείουν και τους δημόσιους υπαλλήλους που θεωρούνται ότι αποτελούν ιδιαίτερη κοινωνική κατηγορία, ενώ ανάλογα με τη θέση τους (κατώτερη, μέση, ανώτερη) διαστρωματώνονται αντίστοιχα. Τέλος, το πρεκαριάτο, το οποίο από πολλούς προβάλλεται ως ιδιαίτερη κοινωνική κατηγορία, δεν είναι κατηγορία εκτός, αλλά εντός της εργατικής τάξης. Είναι εργαζόμενοι επισφαλείς, σε αέναη μετάβαση από τη μία εργασία στην άλλη, με μισθούς πείνας, συχνά χωρίς ασφάλιση, φορείς και θύματα μιας άκρας ελαστικοποίησης της εργασίας, που προωθεί μαζικά ο σύγχρονος καπιταλισμός.Ο καπιταλισμός του 21ου αιώνα, παρά την αναιμική και ταυτόχρονα άκρως αντιλαϊκή ανάπτυξη που σημειώνει, επιβεβαιώνει ότι έχει πλέον απολέσει τη δυνατότητα δυναμικής ανάπτυξης άλλων ιστορικών περιόδων. Αδυνατεί να υπερκεράσει αποφασιστικά τη δομική κρίση του 2008, ενώ νέες κρίσεις τον πλήττουν ταυτόχρονα, όπως η πανδημία του Covid-19, η περιβαλλοντική και η ενεργειακή κρίση, η ακραία και επικίνδυνη όξυνση των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων και πολέμων. Η ανέχεια, η ανεργία, η πτώση του βιοτικού επιπέδου, αποδεικνύονται πάγιο γνώρισμα για την πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού.
Αυτή η στασιμότητα, η κρίση, τα παρακμιακά φαινόμενα, ανησυχούν την οικονομική, κοινωνική, πολιτική και πνευματική ηγεσία του. Αν και έχει κυριαρχήσει η ανιστόρητη άποψη ότι ο καπιταλισμός και η αστική δημοκρατία αποτελούν αιώνια πραγματικότητα, τα πολιτικά και ιδεολογικά επιτελεία της αστικής τάξης επιδιώκουν να απαξιώσουν τις επαναστατικές δυνατότητες της εργατικής τάξης ως ιδεοληψία των μαρξιστών. Σύμφωνα με τα αστικά επιτελεία, αυτή έχει συρρικνωθεί σε περιορισμένη μειοψηφία, που αδυνατεί βέβαια να επωμιστεί την αποστολή της επαναστατικής ανατροπής του καπιταλισμού.
Η «εξαφάνιση» της εργατικής τάξης, ενώ υπηρετεί και εμπνέεται από τα συμφέροντα και την ανάγκη αναπαραγωγής και διαιώνισης του καπιταλισμού, συνδέεται αντικειμενικά με τομές στη διάρθρωση και εξέλιξη της καπιταλιστικής οικονομίας, τις οποίες η αστική τάξη ερμηνεύει με κριτήριο το ταξικό συμφέρον της. Έτσι, σύμφωνα μ’ αυτή τη λογική, τα στρώματα πνευματικοχειρωνακτικής εργασίας που εμπλουτίζουν την εργατική τους δύναμη με υψηλότερη ειδίκευση και τεχνική κατάρτιση και τα στρώματα κυρίως διανοητικής εργασίας που έχουν δημιουργικό ρόλο στην εργασία τους, χωρίς όμως να συμμετέχουν στον έλεγχο και τη διεύθυνση των εργατών, εντάσσονται στα μεσαία στρώματα. Αυτή η θέση συνδέεται με την αντίληψη ότι στην εργατική τάξη ανήκουν μόνο οι χειρώνακτες.
Σύμφωνα με τον Μαρξ, η εργατική τάξη χωρίζεται σε ενεργό και εφεδρικό στρατό. Ανάλογα με τον βαθμό απορρόφησης στα κέντρα της βιομηχανίας, οι εργάτες πότε απωθούνται και πότε πάλι προσελκύονται σε μεγαλύτερο αριθμό. Αυτά τα στρώματα του εφεδρικού στρατού, η αστική στατιστική δεν τα εντάσσει στην εργατική τάξη, έστω και με ιδιόμορφη σχέση.
Άλλη βασική αντίληψη που αντιπαραθέτουν οι αστοί θεωρητικοί στη μαρξιστική αντίληψη για τις τάξεις είναι η θεωρία της κοινωνικής διαστρωμάτωσης, σύμφωνα με την οποία καθοριστικό κριτήριο για την κοινωνική θέση δεν είναι η σχέση με τα μέσα παραγωγής, αλλά διαφορετικά κριτήρια. Οι αντιλήψεις για τη διαστρωμάτωση χρησιμοποιούν ποικιλία κριτηρίων. Χαρακτηριστική περίπτωση είναι το κριτήριο του επαγγέλματος. Το επάγγελμα δεν μπορεί να είναι όμως ούτε το μοναδικό ούτε το κύριο κριτήριο για την ένταξη ενός ατόμου σε μία κοινωνική τάξη.
Ο κύριος λόγος είναι ότι οι επαγγελματικές ομάδες κατά κανόνα αποτελούν διαταξικά στρώματα, που περιλαμβάνουν άτομα τα οποία ανήκουν σε διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, όπως ο μηχανικός επιχειρηματίας, ο μηχανικός ελεύθερος επαγγελματίας (μικροαστός) και ο μισθωτός μηχανικός που ανήκει στην εργατική τάξη ή στα μισθωτά μεσαία στρώματα ανάλογα με τον ρόλο του στην παραγωγή.
Άλλα κριτήρια μη οικονομικού και κοινωνικού χαρακτήρα είναι οι διαφορές ατομικών ικανοτήτων με κύριους εκφραστές τον Παρέτο και τον Μόσκα (θεωρίες ελιτισμού). Σύμφωνα με τον Παρέτο υπάρχουν δύο στρώματα στον πληθυσμό: Το κατώτερο, ηθικά και διανοητικά στρώμα και το ανώτερο στρώμα (ελίτ), που διαιρείται σε δύο τμήματα, την κυβερνώσα και μη κυβερνώσα ελίτ. Σύμφωνα με τον Μόσκα, σε όλες τις κοινωνίες υπάρχουν δύο τάξεις: Η πρώτη που μονοπωλεί την εξουσία και η δεύτερη, πολυαριθμότερη, που κυβερνάται από την πρώτη. Αντιλήψεις για κοινωνική διαστρωμάτωση με κυρίαρχες ελίτ διατύπωσαν και ο Μίχελς, ο Μπότομορ, o Μπέρνχαμ και άλλοι.
Ιδιαίτερα δημοφιλής στην αστική τάξη, τους πολιτικούς και τους ιδεολόγους της, είναι η θεωρία της μεσαίας τάξης. Τα κριτήρια ένταξης σε αυτήν δεν είναι σαφή και συγκεκριμένα. Βασικό κριτήριο ένταξης θεωρείται το εισόδημα, χωρίς να ορίζεται έστω κατά προσέγγιση το ύψος του. Έτσι, στις ανεπτυγμένες χώρες η μεσαία τάξη παρουσιάζεται ως η πλειοψηφούσα κοινωνική ομάδα, που κατατάσσεται μεταξύ των πολύ πλουσίων και των πολύ φτωχών. Ομοίως, και η επέκταση των μεγάλων μετοχικών εταιρειών, που προσελκύουν όλο και περισσότερους μετόχους μικροαποταμιευτές για να συμμετέχουν στα κέρδη των επιχειρήσεών τους. Έτσι, προβάλλεται το επιχείρημα ότι η μεσαία τάξη διαρκώς αυξάνεται και ότι προς αυτήν την τάση κινείται η σύγχρονη κοινωνία.
Η πραγματικότητα της κρίσης που δεν πλήττει μόνο τους φτωχούς, αλλά και τους προσδιοριζόμενους ως μεσαία τάξη προκαλεί ανησυχία και σε συστημικά έντυπα όπως η Καθημερινή που προειδοποιεί (23/4/2023): «τη μεσαία τάξη και τα μάτια μας». Σύμφωνα με την εφημερίδα οι κοινωνικές διαφορές τείνουν να εξαλειφθούν, διότι στις σύγχρονες, ιδίως στις προηγμένες, κοινωνίες υπάρχει διαρκής δήθεν ανοδική κοινωνική κινητικότητα της μεσαίας τάξης, που δεν πρέπει να ανακόπτεται. Επιπλέον, η εργατική τάξη μειώνεται και με το επιχείρημα ότι η υπεραξία παράγεται από τους άμεσους παραγωγούς των εμπορευμάτων όπως οι βιομηχανικοί εργάτες, και όχι από τους εμποροϋπαλλήλους, επί παραδείγματι, καθώς οι τελευταίοι δεν παράγουν, υποτίθεται, υπεραξία. Από την εργατική τάξη αποκλείουν και τους δημόσιους υπαλλήλους που θεωρούνται ότι αποτελούν ιδιαίτερη κοινωνική κατηγορία, ενώ ανάλογα με τη θέση τους (κατώτερη, μέση, ανώτερη) διαστρωματώνονται αντίστοιχα. Τέλος, το πρεκαριάτο, το οποίο από πολλούς προβάλλεται ως ιδιαίτερη κοινωνική κατηγορία, δεν είναι κατηγορία εκτός, αλλά εντός της εργατικής τάξης. Είναι εργαζόμενοι επισφαλείς, σε αέναη μετάβαση από τη μία εργασία στην άλλη, με μισθούς πείνας, συχνά χωρίς ασφάλιση, φορείς και θύματα μιας άκρας ελαστικοποίησης της εργασίας, που προωθεί μαζικά ο σύγχρονος καπιταλισμός.
Πηγή: prin.gr
ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΓΥΑΛΙΑ ΤΟΥ ΜΠΑΙΝΤΕΝ
Τα γυαλιά ηλίου που φοράει -σχεδόν πάντα- ο Τζο Μπάιντεν έχουν συνδεθεί με διάφορους μύθους. Όλοι έχουν να κάνουν με την ικανότητα του να λειτουργεί στο επίπεδο που αρμόζει σε έναν πρόεδρο των ΗΠΑ.
Tη Δευτέρα 18/9 ο Τζο Μπάιντεν βρέθηκε σε φιλανθρωπικό γκαλά στη Νέα Υόρκη, όπου μεταξύ άλλων είπε πως η εμπειρία του τον βοήθησε να διαχειριστεί κρίσεις, όπως ο πόλεμος στην Ουκρανία και ο Covid.
Συνέχισε, εξηγώντας ότι «είναι πολλοί αυτοί που επικεντρώνουν στην ηλικία μου. Το καταλαβαίνω. Πιστέψτε με, είναι κάτι που με απασχολεί περισσότερο από τον καθένα. Είμαι υποψήφιος γιατί διακυβεύεται η δημοκρατία στις εκλογές του 2024. Δεν πρέπει να υπάρχει αμφιβολία: ο Ντόναλντ Τραμπ και οι Ρεπουμπλικάνοι του MAGA (Make America Great Again) είναι αποφασισμένοι να καταστρέψουν την αμερικανική δημοκρατία. Αλλά δεν θα υποκύψουμε στους ‘δικτάτορες’».
Τα 80 του χρόνια είναι η κύρια ανησυχία που εκφράζουν οι ψηφοφόροι στα διάφορα γκάλοπ που γίνονται. Παρεμπιπτόντως, ο Τραμπ είναι 77. Και αν μη τι άλλο έχει συνδεθεί με ουκ ολίγα σκάνδαλα, εξόχως σοβαρής φύσεως.
Ο Μπάιντεν από την άλλη, έχει εκτεθεί μέσω στιγμών που επιτρέπουν τις υποψίες πως το γήρας έχει προκαλέσει διάφορες φθορές στον οργανισμό του.
Εκεί αποδίδεται και η εμμονή του να εμφανίζεται σχεδόν πάντα, φορώντας γυαλιά ηλίου.
Τι συμβαίνει με τον Μπάιντεν και φοράει συνέχεια σκούρους φακούς;
Τον Απρίλιο του 2014, όταν ο Μπάιντεν ήταν αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, αποφάσισε να αποκτήσει λογαριασμό στο Instagram. Το πρώτο post ήταν το αγαπημένο αξεσουάρ, στην επιφάνεια ενός γραφείου.
Δεν ήταν η πρώτη φορά που τα γυαλιά ηλίου που φορά από όταν ήταν «πρωτοετής στο πανεπιστήμιο και ναυαγοσώστης» έγιναν τίτλος.
Είναι ένα κλασικό μοντέλο, το οποίο προώθησε σε όλον τον πλανήτη ο Τομ Κρουζ, μέσω του ρόλου του στο Top Gun. Έγινε ‘σταρ’ το Φεβρουάριο του 2009, κατά τη συνάντηση του Μπάιντεν με αθλητή των Special Olympics.
Ένα χρόνο αργότερα, ο Μπαράκ Ομπάμα τα ανέφερε σε ομιλία του («Ο Τζο Μπάιντεν δείχνει cool με τα γυαλιά του, έτσι δεν είναι;»), ενώ παρέμειναν ‘κολλημένα’ στο πρόσωπο του νυν προέδρου για όλα τα χρόνια που ακολούθησαν, σε δημόσιες εμφανίσεις από επιμνημόσυνες δεήσεις έως ανακοινώσεις σκληρών μέτρων.
Προφανώς και δεν το εγκατέλειψε στο πρώτο του ταξίδι ως πρόεδρος των ΗΠΑ, στη Μεγάλη Βρετανία. Παρεμπιπτόντως, από όταν πήρε το χρίσμα, πρόσθεσε τα αγαπημένα του γυαλιά στο σετ διπλωματικών δώρων που προσφέρει σε συναδέλφους του.
Τα έχει δώσει στον Τζάστιν Τριντό του Καναδά, τον Γιουν Σουκ-γιολ της Κορέας, αλλά και τον Βλαντίμιρ Πούτιν (το 2021, στη Γενεύη).
Σε συνέντευξη του 2016, όταν είπε πως φορά το ίδιο ζευγάρι από τα φοιτητικά του χρόνια, ενημέρωσε και ότι κάθε χρόνο αγοράζει 6 ζευγάρια «αφού πολλοί μου τα παίρνουν, για σουβενίρ». Διαβεβαίωσε και ότι τα φοράει κάθε μέρα.
Όσοι τον ξέρουν συνηθίζουν να λένε ότι «ξέρεις πως η μέρα του είναι καλή, όταν φοράει τα γυαλιά ηλίου. Είναι σημάδι που δείχνει ότι τα πράγματα πηγαίνουν καλά».
Σύμφωνα με όσα είπε στους New York Times η Tammy Haddad, σύμβουλο της σειράς “Veep” και η ιδρυτή και διευθύνουσα συμβούλου της Haddad Media «είναι ο τρόπος που έχει να ενημερώνει πως πιστεύει ότι είναι ωραίος τύπος, αλλά παράλληλα και υπεύθυνος άνθρωπος, που θα κυματίσει την αμερικανική σημαία και θα σε σώσει».
Πρόκειται για μια οικεία, άνετη σημειολογία. «Όλοι απήλαυσαν την επιστροφή του Τομ Κρουζ στο Top Gun. Ο πρόεδρος ακολουθεί τον ίδιο δρόμο, προσδοκώντας στα ίδια αποτελέσματα».
Γενικότερα, σε όλον τον πλανήτη ισχύει πως όταν κάποιος επιμένει να φοράει γυαλιά ηλίου όταν σου μιλάει, είναι ένδειξη ανεντιμότητας.
Τα τελευταία χρόνια ο Μπάιντεν τα φοράει όλο και πιο συχνά εντός εσωτερικών χώρων. Να θυμίσουμε ότι στα 80 είναι ο γηραιότερος πρόεδρος των ΗΠΑ και υπάρχει γενικά, μια φθίνουσα πορεία σε όλα τα όργανα του.
Τα γυαλιά ηλίου κρύβουν τα μάτια του, όταν διαβάζει στο autocue ό,τι του ‘χουν ετοιμάσει οι άνθρωποι που γράφουν τους λόγους του. Τελευταία βέβαια, αποτυγχάνει και σε αυτό
Τι έδειξαν οι τελευταίες εξετάσεις του
Το τελευταίο του check up έδειξε ότι πάσχει από επτά παθήσεις, συμπεριλαμβανομένης μιας καρδιακής πάθησης που κάνει τον μυ να χτυπά πολύ γρήγορα, προκαλώντας ζάλη και σύγχυση. Σημειωτέον, η μη αγγειακή μαρμαρυγή είναι εκ των καρδιαγγειακών κινδύνων για άνοια.
Έχει επίσης, υπερλιπιδαιμία (βλ. αύξηση ενός ή περισσότερων λιπιδίων -χοληστερίνη, τριγλυκερίδια- στο αίμα, που μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο ορισμένων τύπων άνοιας, της καρδιακής προσβολής, του εγκεφαλικού και της νεφρικής νόσου), άκαμπτη βάδιση (η ακαμψία είναι αποτέλεσμα εκφυλιστικής φθοράς), καρκινική δερματική βλάβη που δεν χρειάζεται περαιτέρω θεραπεία, ήπια αισθητηριακή περιφερική νευροπάθεια ποδιών (βλ. νευρική βλάβη), γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση και εποχιακές αλλεργίες.
Έχει επίσης υποστεί δύο εγκεφαλικά ανευρύσματα, συνθήκη που επίσης αυξάνει τις πιθανότητες εμφάνισης άνοιας.
Αυτοί είναι οι λόγοι που τον έχουμε δει να σκοντάφτει και να πέφτει, με τους γιατρούς να θυμίζουν πως όσο μεγαλώνουμε τόσο πιο συχνές και πιο σοβαρές γίνονται οι πτώσεις.
Ο ίδιος ο Μπάιντεν είχε χαρακτηρίσει τον εαυτό του ως ‘μηχανή γκαφών’ το 2018.
Στα highlights ανήκει η ημέρα που μπέρδεψε τη Λιβύη με τη Συρία, που αποκάλεσε ‘πρόεδρο’ την Καμάλα Χάρις, που ξέχασε το όνομα του υπουργού αμύνης, που ξέχασε αν ένας συνεργάτης του είναι στο χώρο της ομιλίας του, που συνέστησε την εγγονή του ως τον γιο του (που έχει πεθάνει), που είπε σε γερουσιαστή που είναι σε αμαξίδιο να σηκωθεί κ.α.
Γιατροί που παρακολουθούν την εξέλιξη του λένε πως οι γκάφες του είναι ένδειξη της φυσικής επιδείνωσης της υγείας του. Kατά την επίσκεψη του σε βάση της Νορθ Καρολάινα, όταν δεν φορούσε τα γνωστά γυαλιά του, όπως είπε η οικοδέσποινα εκπομπής του Sky News, Ρίτα Παχάνι «συνελήφθη να κοιτάζει στο κενό, έντονα αποπροσανατολισμένος και συγχυσμένος».
Στο μυαλό του Μπάιντεν υπάρχουν συγκεκριμένοι λόγοι που κάποιος μπορεί να νιώσει αποπροσανατολισμένος και συγχυσμένος. Όπως είχε πει το Μάιο του 2023, σε ομιλία του στην Ένωση Ανταποκριτών, είπε μεταξύ άλλων ότι «θέλω σήμερα να περάσετε καλά και να είστε ασφαλείς. Αν νιώσετε αποπροσανατολισμένοι ή συγχυσμένοι, είτε θα είστε μεθυσμένοι, είτε η Μάρτζορι Τέλορ Γκριν», ακροδεξιά γερουσιαστής που είναι γνωστή για αμφιλεγόμενες δηλώσεις. Του τύπου «τα παιδιά πρέπει να εκπαιδεύονται στα πυροβόλα όπλα».
Σε σύσκεψη του κοινοβουλίου, η Γκριν είχε χαρακτηρίσει πολλάκις τον Μπάιντεν ‘ψεύτη’.
Ιατρικοί λόγοι που κάποιος φοράει γυαλιά ηλίου σε εσωτερικούς χώρους
Το National Review έγραψε πως «ο Τζο Μπάιντεν είναι γέρος. Το γήρας είναι κάτι σκληρό, όταν είσαι δημόσιο πρόσωπο και τα γυαλιά ηλίου είναι εξαιρετική μάσκα του γήρατος».
Ανέφερε ότι υπήρχαν και άλλοι ηγέτες κρατών που φορούσαν πάντα γυαλιά ηλίου, όπως ο Φράνκο, ο Φιντέλ Κάστρο, ο Γιάσερ Αραφάτ και ο Μοαμάρ Καντάφι, με τον Κιμ Τζονγκ Ουν να προστίθεται τελευταία στη λίστα.
Στην περίπτωση του Μπάιντεν και της συνήθειας που αναπτύσσει τελευταία να εμφανίζεται σε εσωτερικούς χώρους με τα αγαπημένα του γυαλιά, τα πολλά χρόνια που κουβαλάει στην πλάτη σε συνδυασμό με τις ευαισθησίες που προκαλεί στο σώμα φαίνεται πως είναι η απάντηση στην ερώτηση του ‘ενός εκατομμυρίου’.
Όσο μεγαλώνουμε, τα μάτια μας γίνονται όλο και πιο ευαίσθητα στο φως -και τον καταρράκτη.
Το πρόβλημα είναι μεγαλύτερο όσο πιο ανοιχτό είναι το χρώμα των ματιών μας, πάντα βάσει του πόσο τα έχουμε προσέξει τις προηγούμενες δεκαετίες.
Μελέτες δείχνουν πως τα γυαλιά ηλίου είναι ό,τι το αντιηλιακό για το δέρμα μας.
Δηλαδή, πρέπει να τα φοράμε παντού και πάντα για να προφυλάσσουμε τα μάτια από τις φθορές που προκαλεί ο ήλιος.
Έρευνα ενημέρωσε ότι ιατρικές και ψυχιατρικές παθήσεις οδηγούν σε ενόχληση στο κεφάλι ή στο μάτι υπό το έντονο φως. Που για άλλους είναι σαν να τους ‘καίει’ τον βολβό. Είναι περιπτώσεις φωτοφοβίας και φωτοευαισθησίας.
Ένας άλλος παράγοντας που μπορεί να κάνει ανάγκη τη χρήση γυαλιών ηλίου και σε εσωτερικούς χώρους, είναι τα ξηρά μάτια (η έλλειψη λίπανσης του κερατοειδή -είναι λεπτός ιστός που καλύπτει την ίριδα και την κόρη του ματιού- προκαλεί αλλαγές στις ίνες πόνου και ευαισθησία στο έντονο φως), η ημικρανία (ο εγκέφαλος είναι πιο διεγερτικός κατά τη διάρκεια ενός πονοκεφάλου), ο εγκεφαλικός τραυματισμός και η μη οργανική απώλεια όρασης (προκαλείται από συναισθηματική κατάσταση).
Η σύζυγος του Τζο Μπάιντεν, Τζιλ εμφανίστηκε το Γενάρη του 2013 με γυαλιά ηλίου, μετά την επέμβαση στην οποία υποβλήθηκε για αφαίρεση βασικοκυτταρικού καρκινώματος, πάνω από το δεξί μάτι. Το ευαίσθητο δέρμα γύρω από τα μάτια είναι ιδιαίτερα ευάλωτο στις βλάβες από τις υπεριώδεις ακτίνες του ήλιου.
Για αυτό οι μη μελανωματικοί καρκίνοι του δέρματος (βασικοκυτταρικό καρκίνωμα και ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα) πάνω και γύρω από τα βλέφαρα είναι συχνοί.
Σε ό,τι αφορά τη συνολική υγεία του Μπάιντεν, κράτα πως τυχόν σοβαρό θέμα δεν μπορεί να ανακοινωθεί εύκολα, αφού όπως έχει ειπωθεί πολλάκις «η κατάσταση της υγείας του μπορεί να επηρεάσει όλον τον πλανήτη».
Πηγή: news247.gr
Στο 22,9% τα κενά ή αδιάθετα καταστήματα στην Αθήνα
Τα κενά ή αδιάθετα καταστήματα στο κέντρο της Αθήνας αντιπροσωπεύουν το 22,9% του συνόλου σημειώνοντας μικρή αύξηση από πέρυσι (22,4%). Ωστόσο, σε σημαντικό μέρος τους γίνονται εργασίες ανακαίνισης ή μετατροπής σε τουριστικά καταλύματα. Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν και καταστήματα μεγάλων ιδιοκτησιών και κτίρια που αναμένουν αποφάσεις των επενδυτών.
Τα πιο πολλά κενά ή αδιάθετα καταστήματα εντοπίζονται στις στοές (Σοφοκλέους, Αριστείδου, Λέκκα, Σταδίου) και στις οδούς Σταδίου, Αθηνάς και Αιόλου, που αποτελούν «άξονες επικοινωνίας» μεταξύ Συντάγματος και Ομόνοιας. Αυτό προκύπτει από την έρευνα για τις χρήσεις γης στην εμπορική καρδιά της πρωτεύουσας, που πραγματοποίησε φέτος, για δεύτερη χρονιά, ο Εμπορικός Σύλλογος Αθηνών με το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Όπως σημείωσε ο πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Αθηνών, Σταύρος Καφούνης, «γνωρίζουμε πως χωρίς σωστά δεδομένα είναι αδύνατος ο μακροπρόθεσμος σχεδιασμός και η σωστή στόχευση από την τοπική αυτοδιοίκηση και το κράτος, αλλά και αδύνατη η λήψη σωστών αποφάσεων για τη ανάληψη επιχειρηματικού ρίσκου. Επόμενος στόχος μας είναι να διευρυνθεί η καταγραφή και να καλύψει όλες τις τοπικές αγορές της Αθήνας και, γιατί όχι, όλης της χώρας».
Από την πλευρά του, ο πρύτανης του ΟΠΑ, Δημήτρης Μπουραντώνης, είπε: «Η στρατηγική σημασία της έρευνας θα βοηθήσει στην κατανόηση των αλλαγών της αγοράς και αποτελεί κρίσιμο εργαλείο για τις στρατηγικές αποφάσεις προσαρμογής στην σύγχρονη οικονομία των επιχειρήσεων λιανικής και χονδρικής πώλησης προϊόντων και υπηρεσιών».
Σύμφωνα με τα ευρήματα της έρευνας, πολλά ακίνητα παραμένουν κλειστά σε κτίρια με ιδιοκτησιακές εκκρεμότητες ή αναμένοντας τις κινήσεις των επενδυτών, ενώ η διάσωση της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς και της φυσιογνωμίας του ιστορικού κέντρου περνάει μέσα από την οικονομική αναβίωση του. Το εμπόριο, όπως υπογραμμίστηκε, μπορεί να διασώσει τοπόσημο, διατηρητέα κτίρια και ιστορικές γειτονιές, «κι αυτό είναι το μόνο μοντέλο που διεθνώς έχει αποδειχθεί αποτελεσματικό και βιώσιμο».
Το εμπορικό κέντρο της Αθήνας προσφέρει μεγαλύτερη ποικιλία προϊόντων και αγοραστικές επιλογές από τα μεγαλύτερα εμπορικά κέντρα (malls), ενώ παράλληλα η εμπειρία του καταναλωτή εμπλουτίζεται με το μοναδικό ιστορικό βίωμα και την ατμόσφαιρα της πόλης και μάλιστα, η ιστορικότητα και η βιωσιμότητα της περιοχής επιβάλλουν τη διατήρηση της εμπορικότητας σε συνδυασμό με την αρμονική ανάπτυξη άλλων χρήσεων, όπως η εστίαση και η φιλοξενία.
Γενικότερα, σύμφωνα με την έρευνα, στο εμπορικό κέντρο της Αθήνας οι δύο κυριότερες χρήσεις είναι η λιανική πώληση ειδών ένδυσης και υπόδησης (16,2%) και η παροχή υπηρεσιών εστίασης και διασκέδασης (14,4%). Υπάρχει μεγάλη ποικιλία καταστημάτων λιανικού εμπορίου που καλύπτουν ευρύτατο φάσμα αγοραστικών αναγκών, ενώ σε ό,τι αφορά στα καταστήματα εστίασης, παρουσιάζουν βραδύτερο κύκλο ζωής από άλλες χρήσεις. Νέα καταστήματα εστίασης ανοίγουν και υφιστάμενα κλείνουν με μεγαλύτερη συχνότητα.
Ορισμένες οδοί χαρακτηρίζονται από την υψηλότερη συγκέντρωση καταστημάτων της ίδιας κατηγορίας, η εντονότερη παρουσία ορισμένων εμπορικών κλάδων προσδίδει θεματικό περιεχόμενο και ιδιαίτερο χρώμα σε οδούς του εμπορικού τριγώνου ενώ ανάλογα φαινόμενα παρατηρούνται και στις επιχειρήσεις εστίασης και ψυχαγωγίας.
Οι εμπορικές χρήσεις που εντοπίζονται να βρίσκονται σε αποδρομή είναι τα εργαστήρια αργυροχρυσοχοΐας σε Περικλέους και Κολοκοτρώνη, εργαλεία, υλικά κατασκευών, οικιακός εξοπλισμός στην οδό Αθηνάς, ενώ θεματική εμπορική περιοχή που δεν υπάρχει πλέον είναι η οδός Δραγατσανίου για τις ηλεκτρικές συσκευές και στις θεματικές εμπορικές περιοχές που επιβιώνουν είναι τα είδη κιγκαλερίας στην οδό Βίσσης, η ένδυση, υπόδηση και αξεσουάρ στην οδό Ερμού και στην Αγίου Μάρκου και η ένδυση, υπόδηση, υφάσματα, λευκά είδη στην οδό Νικίου.
Ο Εμπορικός Σύλλογος Αθηνών με βάση την έρευνα, επισημαίνει ότι το θεματικό εμπόριο χρειάζεται κίνητρα για να διασωθεί καθώς η διάσωση των θεματικών εμπορικών περιοχών «είναι σημαντική από ιστορικής, πολιτιστικής και κοινωνικής πλευράς» ενώ υπογραμμίστηκε ότι υπάρχει διάχυση οικονομικής ωφέλειας από την λειτουργία του θεματικού εμπορίου.
Με βάση τα ευρήματα της έρευνας, προτείνεται προσοχή στους άξονες Σταδίου, Αιόλου και Αθηνάς, η εμπορική και τουριστική αξιοποίηση των εμπορικών τοποσήμων και ιστορικών κτιρίων και η ποσόστωση για τις άδειες ΚΥΕ και για την κατάληψη του δημόσιου χώρου από τραπεζοκαθίσματα.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
Πηγή: efsyn.gr
Η δυστυχής μοίρα των Αρμενίων του Ναγκόρνο-Καραμπάχ
Και τα μαθήματα από αυτήν… εν μέσω γενικής σιωπής από τα ελληνικά (και διεθνή) ΜΜΕ.
Οι Αρμένιοι του Ναγκόρνο-Καραμπάχ πήραν τον δρόμο της προσφυγιάς προς τη «μητέρα-πατρίδα» Αρμενία
Εν μέσω γενικής σιωπής από τα ελληνικά (και διεθνή) ΜΜΕ, οι Αρμένιοι του Ναγκόρνο-Καραμπάχ πήραν τον δρόμο της προσφυγιάς προς τη «μητέρα-πατρίδα» Αρμενία, εγκαταλείποντας ιστορικά τους εδάφη. Πρόκειται για μια δραματική, ιστορική στιγμή για ένα λαό, ο οποίος υπήρξε θύμα γενοκτονίας στο παρελθόν. Μετά από μόλις μία ημέρα συγκρούσεων, εγκαταλειμμένη πλήρως από την Αρμενία και από κάθε εξωτερική βοήθεια, η αυτοαποκαλούμενη «Δημοκρατία του Αρτσάχ» παραδόθηκε στο Αζερμπαϊτζάν με την ηγεσία της να επιλέγει να αποφύγει περαιτέρω αιματοχυσία.
Τα γεγονότα στον Καύκασο, όπως πολλές φορές έχουμε αναλύσει έχουν πολύ μεγάλη σημασία για τις περιφερειακές και παγκόσμιες εξελίξεις δεδομένου ότι τοποθετούνται στο μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας αλλά και της πιθανής εμπλοκής του Ιράν. Εξηγείται έτσι η προσπάθεια των ΗΠΑ -εν πολλοίς πετυχημένη- να προκαλέσουν ρήγματα στη σχέση Ρωσίας-Αρμενίας αλλά και το άγχος της Μόσχας να μην ανοίξει με κανένα τρόπο ένα ευρύτερο μέτωπο στην περιοχή.
Επιπλέον όμως, είναι και εξόχως διδακτικά. Για όλες τις χώρες και ιδίως για εμάς. Γιατί υπέστησαν οι Αρμένιοι αυτήν την εθνική καταστροφή;
Πρώτον, επαναπαύθηκαν στη νίκη και στο «παγωμένο» καθεστώς της σύγκρουσης που είχε προηγηθεί πριν από 30 χρόνια. Η νίκη της αρμενικής πλευράς των αρχών της δεκαετίας του ’90 είχε επιτευχθεί έναντι ενός πρόχειρα συγκροτημένου αζερικού στρατού, με τους δύο εμπολέμους να κατέχουν οπλοστάσιο σοβιετικού τύπου. Έκτοτε, το Αζερμπαϊτζάν αξιοποιώντας τους πλουτοπαραγωγικούς του πόρους εξοπλίστηκε με σύγχρονο οπλισμό (κυρίως με drones και πυραύλους) από την Τουρκία, το Ισραήλ και τη Ρωσία, ενώ η Αρμενία ολιγώρησε δραματικώς.
Όταν ξέσπασε ο πόλεμος δύο χρόνια πριν, οι αρμενικές δυνάμεις ηττήθηκαν συντριπτικώς και αναγκάστηκαν να δεχτούν υποχωρήσεις στο Ναγκόρνο- Καραμπάχ. Επρόκειτο για την αρχή του τέλους, η οποία σφραγίστηκε από το γεγονός ότι τα δύο χρόνια που μεσολάβησαν, η αρμενική ηγεσία δεν έκανε τίποτα για να προετοιμάσει τις ένοπλες δυνάμεις της για ένα νέο πόλεμο. Καμία «παγωμένη» σύγκρουση δεν παραμένει «παγωμένη» για πάντα και καμία σύγκρουση δεν αναζωπυρώνεται με τους τρόπους του παρελθόντος. Εκείνος από τους εμπολέμους που δεν προετοιμάζεται εμπράκτως για διαφορετικά σενάρια, θα ηττηθεί.
Δεύτερον, η Αρμενία παραγνώρισε τα προφανή σημάδια της αλλαγής της ισορροπίας ισχύος. Μέχρι και το 2005, τα ποσά σε επίπεδο αμυντικών δαπανών μεταξύ των δύο κρατών βρίσκονταν σε μια σχετική εγγύτητα (λιγότερα από μισό δις για κάθε κράτος). Έκτοτε, οι διαφορές αυξήθηκαν με τρόπο εκθετικό, φτάνοντας σε συγκεκριμένες χρονιές να είναι ακόμα και επταπλάσιες υπέρ του Αζερμπαϊτζάν. Οι εξοπλισμοί κάθε χώρας τόσο από πλευράς από μεγέθους όσο και είδους αποτελούν ενδείξεις του πού αποσκοπεί. Αν επιλέγεις στις διεθνείς σχέσεις να παραγνωρίζεις τα σημάδια, η πραγματικότητα θα σε εκδικηθεί.
Τρίτον, μετά την αρχική της νίκη, η Αρμενία δεν αξιοποίησε κατά κανένα τρόπο την επιτυχία της. Δεν ενσωμάτωσε το Αρτσάχ, ούτε παγίωσε καθ’ οιονδήποτε την ύπαρξή του. Δε δημιούργησε κανένα νομικό έρεισμα υπεράσπισης του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, ούτε και αποπειράθηκε να δεσμεύσει τους συμμάχους της, στην υπεράσπισή του.
Τέταρτον, η Αρμενία επέλεξε ένα άλμα στο κενό πριν χρόνια στην εσωτερική της πολιτική ζωή. Ένας «νέος», «άφθαρτος», φιλοδυτικός (φίλος διαφόρων ευαγών ιδρυμάτων της καπιταλιστικής Δύσης) «αδιάφθορος» πολιτικός διεκδίκησε μέσα από μια «έγχρωμη» κινητοποίησητην ηγεσία της Αρμενίας και την πήρε. Όπως πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, η Δύση, δηλαδή η Ε.Ε. και οι ΗΠΑ θα έκαναν την Αρμενία παράδεισο με τα λεφτά τους ή τουλάχιστον θα έδιναν στους Αρμένιους τη δυνατότητα να μεταναστεύσουν στον «περιποιημένο κήπο» του Μπορέλ.
Ο Πασινιάν ήταν και παραμένει άνθρωπος σε αποστολή: να διαλύσει τη σχέση Αρμενίας και Ρωσίας. Την ίδια στιγμή κατά την οποία ουσιαστικώς εγκατέλειπε τη συμμαχία με τη Ρωσία κέρδιζε από τις ΗΠΑ δηλώσεις και επισκέψεις αξιωματούχων, οι οποίες είναι πολύ χρήσιμες για χαρτοπόλεμο αλλά καθόλου, για πραγματικό πόλεμο. Μάλιστα, πλέον ούτε δηλώσεις υποστήριξης φτάνουν από τις ΗΠΑ (βλ. δηλώσεις Κίρμπι) αλλά οι συνήθεις ίσες αποστάσεις. Έφτασε μάλιστα ο Πασινιάν, στο σημείο να καταγγέλλει τη Ρωσία γιατί δε διέσωσε το Αρτσάχ ενώ ο ίδιος όχι μόνο σφύριζε αδιάφορα αλλά έδειχνε και δείχνει με κάθε τρόπο ότι θέλει να το ξεφορτωθεί. Αν κάποιοι έχουν εκκενωθεί αυτό συμβαίνει λόγω Ρώσων, οι οποίοι κατά τα λοιπά, φυσικά και δε θα πολεμήσουν αντί της Αρμενίας για το Ναγκόρνο-Καραμπάχ.
Θα περιμένουν να πέσει ο Πασινιάν από τους συμπατριώτες του και ίσως μετά να κινηθούν με κάποιον τρόπο, όχι φυσικά για να ξεκινήσουν πόλεμο με το Αζερμπαϊτζάν (τουλάχιστον όχι άνευ ετέρου λόγου).Με άλλα λόγια, καλή η επικοινωνία αλλά το να εμπιστεύεσαι σε τέτοιες διεθνοπολιτικές «γειτονιές», πολιτικά πρόσωπα, εμφανώς πρακτορεύοντα συμφέροντα ξένων δυνάμεων (και μάλιστα των ΗΠΑ) αποδεικνύεται από επικίνδυνο έως τραγικό.
Πέμπτον, ο Πασινιάν είχε εν πολλοίς δίκιο όταν υποστήριξε ότι είναι λάθος για μια χώρα να βασίζεται σε μια μόνο ξένη δύναμη. Το λάθος του Πασινιάν έγκειται στο πού έδωσε την έμφαση σε αυτή τη φράση. Αντί να επικεντρώνεται στην ανάγκη να μη βασίζεται το κράτος του σε ξένες δυνάμεις, αυτός εννοεί ότι δεν πρέπει να στηρίζεται σε ένα κράτος αλλά σε περισσότερα. Στην πράξη δε, ούτε αυτό πρεσβεύει. Τη μετάβαση από μια συμμαχία-πατρωνία σε μια άλλη υποστηρίζει, με το δεύτερο πάτρωνα μάλιστα να είναι χειρότερος καθότι κείται μακράν και δεδομένου ότι έχει ισχυρότερα συμφέροντα στους εχθρούς της Αρμενίας. Με άλλα λόγια, αντί να φτιάξει μια ισχυρή Αρμενία, ο Πασινιάν ως κατευθυνόμενος από ξένα συμφέροντα και τυχοδιώκτης οδήγησε τη χώρα του σε μια πατρωνία χωρίς κανένα αντίκρισμα.
Ο λαός του σήμερα πληρώνει την πολιτική του με έναν ιστορικό ξεριζωμό. Ο ίδιος ο Πασινιάν και το κατεστημένο το οποίο τον υποστηρίζει νομίζει ότι θυσιάζοντας το Αρτσάχ κερδίζει την ειρήνη με το Αζερμπαϊτζάν και περισσότερα κεφάλαια για τη χώρα του (ή και ίσως για έναν πιο στενό κύκλο γύρω του). Πρόκειται για συνταγή καταστροφής. Η Αρμενία θα καταστεί απολύτως εκβιάσιμη και χειραγωγούμενη από το Αζερμπαϊτζάν και μια σειρά ακόμα κρατών.
Είναι εντυπωσιακό και άκρως ανησυχητικό πόσα κοινά μπορεί να εντοπίσει κανείς με όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα. Ένα πολιτικό κατεστημένο που πρακτορεύει συμφέροντα των ΗΠΑ. Άνοιγμα της ψαλίδας με την Τουρκία σε μια σειρά κρισίμων μεγεθών, με κυριότερο ίσως το μέγεθος της αμυντικής βιομηχανίας μας ως προς τη δική τους. Την εχθρότητά μας προς τη Ρωσία παρότι είναι τόσο σημαντική για τα εθνικά μας συμφέροντα. Τις ανέξοδες ρητορείες από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Τους εξοπλισμούς μας που υπηρετούν τη στρατηγική των ΗΠΑ για πόλεμο εναντίον της Ρωσίας. Την ανάδειξη απίθανων τυχοδιωκτών στην εσωτερική πολιτική ζωή. Έναν ηγέτη- εκπρόσωπο ενός κατεστημένου, ο οποίος γαντζώνεται στην καρέκλα του, ενώ ο λαός του βυθίζεται.
Μια «παγωμένη» σύγκρουση με την οποία το κατεστημένο θέλει να ξεμπερδεύει και για μια τυχόν αναθέρμανση της οποίας, ουδόλως προετοιμάζεται. Όχι, η κατάστασή μας δεν είναι ίδια με της Αρμενίας ή του Ναγκόρνο-Καραμπάχ πολύ περισσότερο. Οι διαφορές είναι πολλές. Προσοχή όμως: τα μηνύματα είναι εδώ. Και όποιος τα υποτιμήσει θα πληρώσει πολύ βαρύ τίμημα.
Πηγή: kosmodromio.gr
- Τελευταια
- Δημοφιλή