Ο Δ. Κουτσούμπας βρίσκει πάντα τρόπους να μας εκπλήσσει δυσάρεστα.

Ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, αγνοώντας τις μνημονιακές περιστάσεις και την περισσή υποκρισία του θεάματος, παρευρέθη πανευτυχής στη δεξίωση που έδωσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκ. Παυλόπουλος, έμπιστος ακόλουθος του Τσίπρα, την Κυριακή το βράδυ, για τα 42 χρόνια της δήθεν “αποκατάστασης της δημοκρατίας”, όπως προπαγανδιστικά είπαν.

Ο Δ. Κουτσούμπας έλαμπε στην εθιμοτυπική φωτογραφία παραταγμένος στη σειρά, βάσει κομματικής δύναμης, μαζί με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και όλους τους μνημονιακούς πολιτικούς αρχηγούς να χαίρονται την απαθανάτιση της εξαίσιας στιγμής.

Τι δουλειά, άραγε, είχε ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ σε αυτήν την κακόγουστη και επιδεικτική προεδρο-κυβερνητικο-μνημονιακή επικοινωνιακή φιέστα, στην οποία περίσσευε η υποκρισία, το ψεύδος, το πολιτικό εμπόριο, η ευτέλεια και η πολιτική απάτη;

Η φιέστα του Προεδρικού Μεγάρου συνιστούσε μια μεγάλη πρόκληση στο κοινό αίσθημα ή τουλάχιστον στα αισθήματα όσων διαθέτουν, πέρα από ιδεολογικές διαφορές, στοιχειώδη μνήμη και επίγνωση.

Χρειάζεται απύθμενο θράσος, απεριόριστη υποκρισία και έσχατη περιφρόνηση στα θύματα της αμερικανονατοϊκής χούντας, για να φτάσουμε στο σημείο να τιμούν την “αποκατάσταση της δημοκρατίας” (!) εκείνοι ακριβώς που έχουν διασύρει τη δημοκρατία, που έχουν μετατρέψει το Σύνταγμα σε κουρελόχαρτο, τη Βουλή σε όργανο πραξικοπημάτων, τη λαϊκή εντολή σε σκουπιδόχαρτο, τη χώρα σε προτεκτοράτο και το λαό σε άθυρμα φτωχοποίησης και εξαθλίωσης.

Δεν υπήρχε τίποτα το πιο απωθητικό από το θλιβερό θέαμα των πρωτεργατών της μνημονιακής καταστροφής και της αντιδημοκρατικής εκτροπής να προκαλούν περιχαρείς με την δήθεν “λιτή δεξίωση” τους πολίτες, εκδηλώνοντας με ένα απίστευτο κυνισμό την παχυδερμία τους απέναντι στην καταστροφή που έχουν προκαλέσει και συνεχίζουν να προκαλούν και την αναισθησία τους απέναντι στα θύματα τους.

Τι δουλειά, λοιπόν, είχε ο Δ. Κουτσούμπας σε αυτήν την κακόγουστη τελετή περιφρόνησης της κοινωνίας; Σε αυτήν την μακάβρια δεξίωση που έστελνε από τα πράγματα το αναιδές μήνυμα πως συνεχίζουμε ακάθεκτοι το δρόμο της εθνικής και κοινωνικής μνημονιακής λεηλασίας.

Κανένα πρωτόκολλο, καμιά τυπική υποχρέωση, καμιά θεσμική νομιμότητα δεν επέβαλε στον Δ. Κουτσούμπα να προσθέσει θλιβερά την παρουσία του στο Προεδρικό Μέγαρο σε μια δεξίωση υποκρισίας και υπόσχεσης μνημονιακής συνέχειας, δίνοντας την αίσθηση εθνικής συνοχής, εθνικής συνεύρεσης, αν όχι και συναίνεσης, σε εκείνους που την αξιοποιούν θαυμάσια για να θρυμματίσουν κάθε έννοια εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας.

Για τον Δ. Κουτσούμπα η παρουσία του στη “δεξίωση” δεν ήταν καθόλου υποχρεωτική.

Ήταν επιλογή του και επιλογή, ίσως, όλης της ηγεσίας του ΚΚΕ, ερήμην των μελών και των φίλων του ΚΚΕ, που μάλλον είδαν με απώθηση, αν όχι με αποστροφή και αηδία, την εικόνα μιας γιορτής εμπαιγμού των πολιτών και μιας "γιορτής" αλαζονίας και αναίδειας του μνημονιακού κατεστημένου, η οποία είχε ως κομπάρσο της, σε ρόλο πολιτικού της άλλοθι, τον Δ. Κουτσούμπα. Κάτι πάει στραβά, μα πολύ στραβά, στο βασίλειο... του ΚΚΕ. Εκτός, εκτός και αν...

N.Z.

ΥΓ: Οι δηλώσεις Κουτσούμπα μετά το πέρας της φιέστας δεν αποτελούν άλλοθι για την συνειδητή εξωραϊστική παρουσία του στο μνημονιακό πάρτι. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η συμμετοχή έχει σημασία και όχι τα λόγια για την κάλυψή της. Και για να δώσουμε μια πληρέστερη εικόνα οφείλουμε να διευκρινίσουμε πως υπάρχουν αριστεροί, οι οποίοι για πολιτικούς λόγους δεν έχουν πατήσει ποτέ το πόδι τους, παρά τις προσκλήσεις σε τέτοιου είδους δεξιώσεις και σε "καλύτερους" καιρούς.

πηγη: iskra.gr

ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ-ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΦΙΕΣΤΑ ΤΣΙΠΡΑ ΣΤΟΝ ΘΩΡΑΚΙΣΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤ ΠΡΟΑΥΛΙΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ

Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΕΤΟΙΜΑΖΕΙ ΘΕΣΜΙΚΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ

Ο Αλ. Τσίπρας, για πρώτη φορά απ' όσο γνωρίζω, χρησιμοποίησε τον ειδικά προστατευμένο και θωρακισμένο από τα ΜΑΤ προαύλιο χώρο της Βουλής για να πραγματοποιήσει μια κακόγουστηκυβερνητική και κομματικήεπικοινωνιακήφιέστα υπό τον τίτλο της Συνταγματικής Αναθεώρησης.

Η χρήση του προαυλίου της Βουλής για να πραγματοποιηθεί μια κυβερνητική-κομματική συγκέντρωση επικοινωνιακής χρήσης δεν θυμάμαι να έχει προηγούμενο, αντίθετα δημιουργεί προηγούμενο για ανάλογα αιτήματα και από άλλα κόμματα και προφανώς ο χώρος επελέγη γιατί η Βουλή έχει σιδηρά φύλαξη και πολιορκείται από τα ΜΑΤ, απρόσιτη στην ελεύθερη λαϊκή πρόσβαση την οποία τρέμει η κυβέρνηση.

Στελέχη της Αριστεράς έλεγαν στην Iskra, σχολιάζοντας την ομιλία του Αλ. Τσίπρα, ότι ο πρωθυπουργός που έχει προδώσει τις δεσμεύσεις του και τη λαϊκή εντολή.

Ο πρωθυπουργός που έχει κάνει το Σύνταγμα κουρελόχαρτο.

Ο πρωθυπουργός που έχει ακυρώσει στην πράξη τη Βουλή και την έχει μετατρέψει σε εκτελεστικό μνημονιακό όργανο.

Ο πρωθυπουργός που έχει αναγορεύσει το τρίτο μνημόνιο σε υπερΣύνταγμα και υπέρτατο Δίκαιο.

Ο πρωθυπουργός που έχει παραδώσει τον εθνικό πλούτο σε ξένα χέρια και την ιδιωτική περιουσία στα ξένα κερδοσκοπικά κεφάλαια.

Ο πρωθυπουργός της καταλήστευσης των συντάξεων, της φορολεηλασίας των μικρομεσαίων στρωμάτων και του ξεπουλήματος της χώρας.

Αυτός ο πρωθυπουργός, που έγραψε στα παλιά του τα παπούτσια το περήφανο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, τολμάει να επικαλείται ξανά την προσφυγή σε δημοψηφισματικές πρακτικές και την ώρα που εφαρμόζει νέες μνημονιακές συνταγές διάλυσης κάθε ίχνους εργασιακών κατακτήσεων και εγκαθίδρυσης δουλεμπορίου, ανακαλύπτει τη Συνταγματική Αναθεώρηση ως όχημα αποπροσανατολισμού, αντιδραστικής μετάλλαξης του πολιτεύματος σε Προεδρική Δημοκρατία και νέας αντιδημοκρατικής εκτροπής.

Ο νεομνημονιακός Τσίπρας και ο νεομνημονιακός ΣΥΡΙΖΑ το μόνο που επιδιώκουν είναι ένα μνημονιακό Σύνταγμα. Ο ελληνικός λαός δεν θα το επιτρέψει. Σύντομα η λαϊκή οργή και οι λαϊκοί αγώνες θα οδηγήσουν τη χώρα σε μια βαθιά αντιμνημονιακή ανατροπή που θα κάνει παρελθόν την κυβέρνηση Τσίπρα και όλο το μνημονιακό συνονθύλευμα των συνενόχων που την Κυριακή το βράδυ στο Προεδρικό Μέγαρο, πάνω στα ερείπια της Δημοκρατίας, γιόρταζε την δήθεν αποκατάστασή της.

Στη συνέχεια η Iskra παραθέτει επίκαιρο ρεπορτάζ με τα βασικά σημεία της ομιλίας Τσίπρα από διάφορες ιστοσελίδες:

Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ

Στην ομιλία του, ο κ. Τσίπρας ανέφερε ότι «42 χρόνια μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, ο κύκλος της μεταπολίτευσης κλείνει, έχοντας χαρίσει μια ανεκτίμητη μακρά περίοδο κοινωνικής ειρήνης αλλά και ένα κράτος με παθογένειες».

Κατά την άποψή του «η οικονομική κρίση ήταν τελικά το αποτέλεσμα της ήττας της μεταπολίτευσης» και «όχι της κατίσχυσής της, όπως ισχυρίζεται σήμερα το παλιό πολιτικό σύστημα, σε αγαστή συνεργασία και συμμαχία με την τεχνοκρατική ελίτ».

«Το ζητούμενο σήμερα για παραγωγική ανασυγκρότηση προϋποθέτει την θεσμική και πολιτική ανασυγκρότηση της χώρας», συμπλήρωσε, υποστηρίζοντας: «Ο μόνος τρόπος για να βγούμε από την κρίση είναι να τελειώνουμε με το παλιό, με αυτά που μας έφτασαν ως εδώ. Να αλλάξουμε αυτό το κράτος». Ενώ επανέλαβε το σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες εκλογές που ήταν «να τελειώνουμε με το παλιό», πριν ζητήσει τη συνδρομή όλων στην αναθεωρητική διαδικασία.

«Από εδώ, το ναό της Δημοκρατίας, σας καλώ όλες και όλους σε έναν ευρύ διάλογο για ένα νέο Σύνταγμα που θα σηματοδοτήσει την νέα μεταπολίτευση», είπε. «Για το Σύνταγμα που θα οδηγήσει σε μια νέα Ελλάδα. Την Ελλάδα του 2021».

«Στη πραγματικότητα, σήμερα απευθύνουμε κάλεσμα σε όλους τους πολίτες για μια επανάσταση της δημοκρατίας», υποστήριξε ο πρωθυπουργός: «Από το Λαό με το Λαό, για το Λαό να ορίσουμε το Νέο μας Σύνταγμα. Για πρώτη φορά. Να αποφασίσουμε, όλοι μαζί ποια Ελλάδα θέλουμε».

Στο πλαίσιο αυτό ανέφερε ότι θα γίνει διάλογος με ευρύτερες διαστάσεις και «τον Σεπτέμβριο θα ανακοινωθεί η σύνθεση οργανωτικής επιτροπής για την διεξαγωγή μιας ανοιχτής διαδικασίας διαλόγου σε πανεθνική κλίμακα».

«Στόχος μας, σε πρώτη φάση, να διοργανωθούν συζητήσεις για την αναθεώρηση σε όλους τους δήμους της χώρας με τη συμμετοχή επιστημονικών και κοινωνικών φορέων, κινήσεων πολιτών και συλλογικοτήτων αλλά και μεμονωμένων πολιτών», συμπλήρωσε: «Μέσα από την δημιουργία ειδικής ιστοσελίδας όλοι οι πολίτες θα έχουν την δυνατότητα να καταθέσουν τις προτάσεις τους. Σε δεύτερη φάση τα συμπεράσματα από την δημόσια αυτή συζήτηση θέλουμε να συγκεντρωθούν με την διοργάνωση 13 συνελεύσεων σε κάθε Περιφέρεια».

Και όλα αυτά με στόχο την Άνοιξη του 2017, η Οργανωτική Επιτροπή να συγκεντρώσει τα αποτελέσματα του διαλόγου και να παραδώσει την έκθεσή της σε όλα τα κόμματα.

Αναφερόμενος στις επιμέρους προτάσεις υπέδειξε ως πρώτο μέτρο των προτάσεών του τη συνταγματική καθιέρωση της απλής αναλογικής. Ταυτόχρονα πρότεινε την άμεση εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας από το εκλογικό σώμα, μόνον εφόσον δεν συμπληρωθεί η αυξημένη πλειοψηφία των 2/3 της Βουλής. Και παράλληλα ζήτησε να ανοίξει η συζήτηση για τις αρμοδιότητες του Ανώτατου Άρχοντα, προτείνοντας μια λελογισμένη αύξηση των αρμοδιοτήτων του.

Εισηγήθηκε ακόμη τη δυνατότητα δημοψηφισμάτων για κρίσιμα ζητήματα με λαϊκή πρωτοβουλία. Όπως επίσης και την υποχρέωση πρωθυπουργός, εκτός των υπηρεσιακών, να ορίζεται αποκλειστικά αιρετός από το λαό, δηλαδή μόνο εν ενεργεία Βουλευτής. Ενώ μάλλον για το θεαθήναι, αφού γνωρίζει ότι δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτή, πρότεινε θεσμοθέτηση θητειών για τους βουλευτές με ανώτατο όριο τις δύο συνεχόμενες κοινοβουλευτικές περιόδους ή για οκτώ συνεχόμενα έτη. Για τους βουλευτές είπε ακόμη ότι «είναι αναγκαίο να καταργηθεί το ακατανόητο προνόμιο της ασυλίας» και τα μέλη της Εθνικής Αντιπροσωπείας «να αντιμετωπίζονται ποινικά όπως κάθε πολίτης».

Και, πάνω από όλα, όπως συμπλήρωσε, «είναι ανάγκη να τροποποιηθεί ριζικά η διάταξη που ρυθμίζει τα περί της ευθύνης των υπουργών». Ο κ. Τσίπρας πρότεινε ακόμη τη δυνατότητα διενέργειας δημοψηφίσματος με λαϊκή πρωτοβουλία και συλλογή άνω των 500.000 υπογραφών για εθνικά θέματα. Ενώ μίλησε για υποχρέωση κύρωσης με δημοψήφισμα οποιασδήποτε συνθήκης μεταβιβάζει κυριαρχικές αρμοδιότητες του Κράτους.

Ενδεικτική, πάντως, της ατολμίας των προτάσεων του, αλλά και της προσπάθειας να «στρογγυλεύει» τις θέσεις του υπήρξαν οι αόριστες αναφορές στο ζήτημα των σχέσεων Κράτους - Εκκλησίας. «Είναι ώριμο το αίτημα για τη ρητή κατοχύρωση της θρησκευτικής ουδετερότητας του Κράτους με διατήρηση όμως για ιστορικούς και πρακτικούς λόγους της αναγνώρισης της Ορθοδοξίας ως κρατούσας Θρησκείας», ανέφερε χρησιμοποιώντας όσο πιο «στρογγυλοποιημένες» εκφράσεις μπορούσε.

Σε έναν ακόμη πιο γενικόλογο ισχυρισμό υποστήριξε ότι «πρέπει το Σύνταγμα να εγγυάται ότι τα αγαθά του νερού και της ηλεκτρικής ενέργειας θα παραμείνουν υπό δημόσιο έλεγχο», χωρίς να πει πώς και κυρίως να παραδεχθεί ότι ο ίδιος και η κυβέρνησή του θα τα έχουν ιδιωτικοποιήσει πολύ πριν επέλθει το πλήρωμα του χρόνου για να πραγματοποιηθεί η συνταγματική αναθεώρηση.

«Σήμερα δεν ήρθαμε εδώ για να κλείσουμε τις προτάσεις μας. Αλλά για να ανοίξουμε έναν πολύ ουσιαστικό και γόνιμο διάλογο με τους πολίτες», συνέχισε επιχειρώντας να δικαιολογήσει τις γενικόλογες διακηρύξεις. «Καλούμε τους ενεργούς πολίτες, τις νέες και τους νέους, να ανοίξουν αυτοί το δρόμο. Να διεκδικήσουν και να απαιτήσουν μια καλύτερη Ελλάδα», είπε.

πηγη: iskra.gr

του Δημήτρη Καλτσώνη

Η σημερινή κρίση του καπιταλιστικού συστήματος και η προσωρινή αδυναμία των λαών να ορθώσουν ριζικές απαντήσεις, ξαναφέρνει από χίλιους δυο δρόμους τη συζήτηση για την ανάγκη μιας άλλης κοινωνικής οργάνωσης, ενός κοινωνικού συστήματος σοσιαλιστικού. Η ανθρωπότητα ψάχνει να βρει το δρόμο της. Για τον ίδιο λόγο επανέρχεται συχνά η συζήτηση για τις επαναστατικές αλλαγές που γνώρισε ο 20ός αιώνας και για την κατάληξή τους, με κορυφαία την περίπτωση της ΕΣΣΔ.

Από επιστημονική άποψη η συζήτηση αυτή δεν μπορεί και δεν πρέπει να κλείσει. Ωστόσο, είναι σημαντικό να ξεκαθαρίσουν τα βασικά στοιχεία της ιστορικής αυτής εμπειρίας για να συμπεριληφθούν κριτικά στα μελλοντικά εγχειρήματα οικοδόμησης μιας άλλης κοινωνίας, πιο δίκαιης. Σε κάθε περίπτωση η μελέτη οφείλει να είναι ψύχραιμη, επιστημονική, χωρίς ωραιοποίηση, ούτε δαιμονοποίηση προσώπων, περιόδων ή καταστάσεων. Αντίθετα, χρειάζεται διαλεκτική προσέγγιση.

Στις αναζητήσεις αυτές έχουν συμβάλει οι Κουβανοί κομμουνιστές και πρωτίστως ο Φιδέλ Κάστρο. Η ανάλυσή τους παρουσιάζει ενδιαφέρον γιατί μιλούν από τη θέση εκείνων που ακόμη και σήμερα, 26 χρόνια μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, παρόλες τις δυσκολίες, αντέχουν και μάλιστα μόνοι τους. Βέβαια ούτε αυτή η άποψη μπορεί να διεκδικεί το αλάθητο.

Πρόσφατα, σε αυτή τη γραμμή σκέψης δημοσιεύθηκε μια σειρά έξι άρθρων του Κουβανού Χοσέ Λουίς Ροντρίγκες, ο οποίος είναι ερευνητής στο Κουβανικό Κέντρο Ερευνών για την Παγκόσμια Οικονομία και υπήρξε επίσης υπουργός Οικονομικών της χώρας του. Μερικές από τις επισημάνσεις του αξίζουν, κατά τη γνώμη μου, ιδιαίτερης προσοχής, χωρίς φυσικά να εξαντλούν το θέμα.

Επιλογές που σημάδεψαν

Εννοείται ότι ο συγγραφέας εξαίρει το τιτάνιο έργο της οχτωβριανής επανάστασης, τις σημαντικές κοινωνικές προόδους που επέφερε. Σημειώνει επίσης τις τεράστιες αντικειμενικές δυσκολίες που είχε να αντιμετωπίσει ειδικά την πρώτη περίοδο.

Ένα από τα πρώτα ζητήματα που εντοπίζει, είναι το γεγονός ότι τα έκτακτα μέτρα που ελήφθησαν και οι μέθοδες που χρησιμοποιήθηκαν στις συνθήκες εμφυλίου πολέμου, της ιμπεριαλιστικής επέμβασης και των καταστροφών που συνέβησαν στη χώρα, έτειναν να γίνουν μόνιμα, πράγμα εντελώς προβληματικό. Την ίδια περίοδο, τη δεκαετία του 1920, συνέπεια κατά κάποιο τρόπο των παραπάνω, έγινε η κολλεκτιβοποίηση της γης με βίαιο τρόπο, ενώ στο ΚΚ σημειώθηκε ουσιαστικά διάσπαση, ακριβώς όπως το είχε φοβηθεί και προβλέψει ο Λένιν στα τελευταία του γράμματα προς την κεντρική επιτροπή, που αποτέλεσαν την πολιτική του διαθήκη. Η αντιμετώπιση των απόψεων του Τρότσκι και άλλων ηγετικών μορφών των μπολσεβίκων, σημειώνει ο Κουβανός ερευνητής, έγινε με κατασταλτικές μεθόδους ενώ επρόκειτο για μια νόμιμη εσωκομματική συζήτηση.

Γενικότερα την περίοδο αυτή άρχισαν να σημειώνονται σοβαρές παραβιάσεις της σοσιαλιστικής δημοκρατίας. Οδηγήθηκαν στη φυσική εξόντωση ηγετικά στελέχη του ΚΚ και του Κόκκινου στρατού με κατηγορίες για προδοσία, που στην πραγματικότητα ποτέ δεν μπόρεσαν να αποδειχθούν. Όλα αυτά, υποστηρίζει ορθά ο Χοσέ Λουίς Ροντρίγκες, υπονόμευσαν το σοσιαλιστικό σύστημα και έπληξαν τις ιδέες του σοσιαλισμού.           

Η περίοδος ηγεσίας του Στάλιν

Για την περίοδο των δεκαετιών 1930 και 1940, όταν επικεφαλής της ΕΣΣΔ και του ΚΚ ήταν ο Στάλιν, ο συγγραφέας εξαίρει τις πολύ σημαντικές επιτυχίες που επιτεύχθηκαν σε όλους τους τομείς, ειδικά στον οικονομικό και στον αμυντικό με την αντιμετώπιση του φασισμού και ναζισμού. Υπογραμμίζει παράλληλα τα σοβαρά, προβληματικά στοιχεία της πολιτικής αυτής της περιόδου οι συνέπειες των οποίων φάνηκαν με ιδιαίτερη ένταση στη συνέχεια.

Παραθέτει αυτούσια μια τοποθέτηση του Φιδέλ Κάστρο για το ζήτημα: “Ο Στάλιν διέπραξε, επιπλέον, σοβαρά λάθη. Είναι γνωστή η κατάχρηση εξουσίας και άλλες αυθαιρεσίες. Ωστόσο είχε και αρετές. Η βιομηχανοποίηση της ΕΣΣΔ και η μεταφορά και ανάπτυξη της στρατιωτικής βιομηχανίας στη Σιβηρία υπήρξαν παράγοντες αποφασιστικοί σε εκείνη την πάλη του κόσμου ενάντια στο ναζισμό”.

Σε άλλη, παρόμοια τοποθέτηση  Φιδέλ Κάστρο είχε σημειώσει επίσης ότι: “Εγώ βαθιά μέσα μου ήμουν πιο επικριτικός (σε σχέση με τον Τσε) απέναντι στον Στάλιν για ορισμένα από τα λάθη του. Το μεγάλο φταίξιμο για το γεγονός ότι εκείνη η χώρα είχε υποστεί εισβολή το 1941 από εκατομμύρια Γερμανούς στρατιώτες... Ο Στάλιν διέπραξε πολιτικά λάθη και τακτικά λάθη, δε μιλάω για τα λάθη του εσωτερικού, που είναι γνωστά, την κατάχρηση εξουσίας, την καταστολή και τα χαρακτηριστικά του, την προσωπολατρία του... Είχε όραμα αλλά και ορισμένες αρετές, αλλά μεθόδους αυταρχικές, βάρβαρες, καταπιεστικές”.

Οι περιορισμένες αλλαγές του Χρουτσόφ

Με την πολιτική αλλαγή που επήλθε μετά το θάνατο του Στάλιν, επιχειρήθηκε να αντιμετωπιστούν από τη σοβιετική ηγεσία μια σειρά προβλήματα που είχαν εμφανιστεί. Ωστόσο, όπως επισημαίνει ο Ροντρίγκες, τα όποια μέτρα ελήφθησαν επί ηγεσίας Χρουτσόφ παρέμειναν ημιτελή. Δεν αντιμετωπίστηκαν οι βαθύτερες αιτίες των προβλημάτων και δεν υπήρξε μια συνεπής αντιμετώπιση της γραφειοκρατικής αντίληψης και πρακτικής. Πολύ περισσότερο, δεν δημιουργήθηκαν μηχανισμοί για να εξασφαλιστεί η πραγματική συμμετοχή των εργαζομένων στη διακυβέρνηση του κράτους. Πάντως, τα όποια δημοκρατικά ανοίγματα και η ανοιχτή συζήτηση στη σοβιετική κοινωνία περιορίστηκαν αρκετά μετά το 1965.

Οικονομία της αγοράς

Στο τομέα της οικονομίας επιχειρήθηκε να ξεπεραστεί ο υπερβολικός διοικητικός συγκεντρωτισμός. Αυτό όμως έγινε με την προσφυγή σε μεθόδους της οικονομίας της αγοράς. Μέχρι τότε επικρατούσε ο λεπτομερής σχεδιασμός από το κέντρο, ακόμη και για τις λεπτομέρειες σε επίπεδο επιχειρήσεων. Το μοντέλο αυτό, ιδίως μετά τον πόλεμο, είχε γίνει αναποτελεσματικό.

Επιχειρήθηκε λοιπόν να ξεπεραστεί με την εισαγωγή κριτηρίων της αγοράς σε επίπεδο επιχειρήσεων. Στην αρχή συνδυαζόταν με τη γραφειοκρατική αντίληψη διαχείρισης της οικονομίας. Όπως εμφατικά επισημαίνει ο Ροντρίγκες, δεν υπήρξε καμιά αλλαγή στην κατεύθυνση της ενθάρρυνσης των εργαζομένων να συμμετέχουν στη λήψη των οικονομικών αποφάσεων, ζήτημα που είναι κομβικό για τη σοσιαλιστική οικονομία. Σταδιακά και μέσα στις δεκαετίες που ακολούθησαν, και ιδιαίτερα στα τέλη της δεκαετίας του 1980, κυριάρχησε η αντίληψη ότι η οικονομία της αγοράς αποτελεί τη λύση στα προβλήματα.

Επιδράσεις στην κοινωνική συνείδηση

Ο Κουβανός ερευνητής εξετάζει ακόμη τις επιπτώσεις στην κοινωνική συνείδηση. Γιατί σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού επικράτησαν τα ψευδοκαταναλωτικά κριτήρια της Δύσης; Γιατί είχε τέτοια επίδραση η προπαγάνδα της;

Η απάντηση που δίνει είναι ότι το γεγονός πως α. η συμμετοχή των εργαζομένων στις πολιτικές και οικονομικές αποφάσεις ήταν πολύ περιορισμένη, β. είχε υπάρξει διάρρηξη των δεσμών ανάμεσα στην ηγεσία και στο λαό, γ. τα ηγετικά στρώματα απολάμβαναν προνόμια, δ. δεν μπορούσαν να αποτελέσουν παράδειγμα για την κοινωνία, όλα αυτά διευκόλυναν την επίδραση της ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας και γέννησαν την απάθεια στον πληθυσμό.

Εν είδει συμπεράσματος

Συμπερασματικά ο Ροντρίγκες εκτιμά ότι η αυταρχική επιβολή μιας διευθυντικής ελίτ που αποκόπηκε από το λαό και γραφειοκρατικοποιήθηκε ήδη από τη δεκαετία του 1920, αποτέλεσε μια βασική αιτία της καπιταλιστικής παλινόρθωσης (χωρίς να παραβλέπονται οι αναμφίβολες κατακτήσεις της ΕΣΣΔ και οι τεράστιες δυσκολίες που χρειάστηκε να αντιμετωπίσει η επανάσταση). Η γραφειοκρατική ελίτ ήταν που οδήγησε επίσης σε οικονομικές επιλογές στην κατεύθυνση της οικονομίας της αγοράς, πράγμα που είχε επισημάνει ο Τσε τη δεκαετία του 1960. Αυτοί οι δυο αλληλένδετοι παράγοντες έθρεψαν σταδιακά και γιγάντωσαν τη διαφθορά και την παραοικονομία.

Το επιστέγασμα όλων αυτών ήρθε το 1989-1991, όταν έγινε παλινόρθωση των καπιταλιστικών σχέσεων και γκρεμίστηκαν οι κατακτήσεις του λαού. Το βιοτικό του επίπεδο κατακρημνίστηκε, αν και αυτό είχε αρχίσει νωρίτερα (τη δεκαετία του 1980) ως συνέπεια των αλλαγών στην κατεύθυνση της οικονομίας της αγοράς.

Τις ολέθριες συνέπειες τις βιώνει όλη η ανθρωπότητα αφού ο ιμπεριαλισμός ισχυροποιήθηκε και αποδυναμώθηκαν τα επαναστατικά κινήματα. Ωστόσο αυτό, είναι ιστορικά προσωρινό. Οι λαοί θα βρουν και θα ανοίξουν καινούργιους δρόμους, όπως γινόταν πάντοτε στην ιστορία της ανθρωπότητας. Μας το θυμίζει και ο βραζιλιάνος συγγραφέας Ζορζέ Αμάντο στο μυθιστόρημά του Ανταρσία, το οποίο γράφτηκε την περίοδο του μεσοπολέμου, όταν κυριαρχούσε ο φασισμός και πλησίαζε ο παγκόσμιος πόλεμος: “Πρόσεξε: σ' όλα τα μέρη, σ' ολόκληρο τον κόσμο, υψώνονται οι δυνάμεις του σκότους, ο πόλεμος κατά του λαού, ο δεσποτισμός. Όμως, όπως αποδεικνύεται σ' αυτόν το μύθο, πάντα είναι δυνατό να σπείρεις ένα σπόρο, ν' ανάψεις μια ελπίδα”.

πηγη: kordatos.org

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας.

Άρθρο 1

Αρμοδιότητα σύναψης επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων εργασίας.

Η περίπτωση 5 του άρθρου 3 του ν. 1876/1990, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 37 παρ. 1 του ν. 4024/2011, αντικαθίσταται ως εξής: «Οι επιχειρησιακές συλλογικές συμβάσεις συνάπτονται από συνδικαλιστικές οργανώσεις της επιχείρησης που καλύπτουν τους εργαζόμενους, ανεξάρτητα από την κατηγορία, τη θέση ή την ειδικότητά τους και εφόσον αυτές ελλείπουν από τις αντίστοιχες πρωτοβάθμιες κλαδικές οργανώσεις και τον εργοδότη.

Άρθρο 2

Ικανότητα για σύναψη συλλογικών συμβάσεων εργασίας.

α. Το πρώτο εδάφιο του στοιχείου α της παραγράφου 1 του άρθρου 6 του ν. 1876/1990, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 37 παρ. 3 του ν. 4024/2011, καταργείται και αντικαθίσταται ως εξής: «1. Ικανότητα για σύναψη συλλογικών συμβάσεων εργασίας έχουν: α. Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις εργαζομένων και εργοδοτών, όλων των βαθμίδων, στο πεδίο της δραστηριότητάς τους».

β. Η παράγραφος 3 του ίδιου άρθρου 6 του ν. 1876/1990, όπως αντικαταστάθηκε από την παρ. 4 του ν. 4024/2011, καταργείται και αντικαθίσταται ως εξής: «Για τη νομιμοποίηση των συνδικαλιστικών οργανώσεων εφαρμόζονται οι σχετικές διατάξεις των καταστατικών τους».

Άρθρο 3

Ισχύς συλλογικής σύμβασης εργασίας.

Το άρθρο 7 του ν. 1876/1990, καταργείται και αντικαθίσταται ως εξής:

«α. Οι όροι ατομικών συμβάσεων εργασίας, που αποκλίνουν από ρυθμίσεις συλλογικών συμβάσεων, είναι επικρατέστεροι, εφόσον παρέχουν μεγαλύτερη προστασία στους εργαζόμενους.

β. Όροι εργασίας συλλογικών συμβάσεων εργασίας, που είναι ευνοϊκότεροι για τους εργαζόμενους, υπερισχύουν των νόμων

γ. Οι κανονιστικοί όροι της σ.σ.ε. έχουν άμεση και αναγκαστική ισχύ».

Άρθρο 4

Δέσμευση.

Το άρθρο 8 του ν. 1876/1990, όπως ισχύει μετά και την αντικατάσταση του πρώτου εδαφίου της παρ. 1 με την υποπερ. ΙΑ 11 εδ. 1, 2^α του ν. 4093/2012, αντικαθίσταται ως εξής:

«α. Οι εθνικές γενικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας καθορίζουν τους ελάχιστους μισθολογικούς και λοιπούς όρους εργασίας, που ισχύουν για τους εργαζόμενους όλης της χώρας.

β. Οι κλαδικές, οι επιχειρησιακές και οι εθνικές ή τοπικές ομοιοεπαγγελματικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας δεν επιτρέπεται να περιέχουν δυσμενέστερους όρους εργασίας, για τους εργαζόμενους, από τους όρους της εθνικής γενικής συλλογικής σύμβασης εργασίας.

Στους εργαζόμενους αυτούς περιλαμβάνονται και οι εργαζόμενοι με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου στο Δημόσιο στα Ν.Π.Δ.Δ. και στους ΟΤΑ.

γ. Οι υπόλοιπες συλλογικές συμβάσεις εργασίας όλων των κατηγοριών και βαθμίδων, δεσμεύουν όλους τους εργαζόμενους και όλους τους εργοδότες, που εμπίπτουν στο πεδίο ισχύος της κάθε συλλογικής σύμβασης, ανεξάρτητα αν είναι μέλη ή όχι των συνδικαλιστικών οργάνων ή οργανώσεων, που συνήψαν τη συγκεκριμένη συλλογική σύμβαση εργασίας».

Άρθρο 5

Συρροή.

Το άρθρο 10 του ν. 1876/1990, όπως ισχύει μετά και την προσθήκη εδαφίου με το άρθρο 37 παρ. 5 του ν. 4024/2011, αντικαθίσταται ως εξής:

«α. Αν μια σχέση εργασίας ρυθμίζεται από περισσότερες ισχύουσες συλλογικές συμβάσεις εργασίας, εφαρμόζεται η πιο ευνοϊκή για τον εργαζόμενο.

β. Κλαδική ή επιχειρησιακή συλλογική σύμβαση εργασίας, υπερισχύει, σε περίπτωση συρροής, με ομοιοεπαγγλεματική συλλογική σύμβασης εργασίας, εκτός εάν η ομοιοεπαγγελματική είναι ευνοϊκότερη για τους εργαζόμενους».

Άρθρο 6

Χρόνος ισχύος της συλλογικής σύμβασης εργασίας.

Οι όροι των συλλογικών συμβάσεων εργασίας εξακολουθούν να ισχύουν μέχρι την υπογραφή νέας αντίστοιχης συλλογικής σύμβασης εργασίας, χωρίς κανένα χρονικό περιορισμό. Καμιά σ.σ.ε. δεν μπορεί σε κάθε περίπτωση να έχει διάρκεια μικρότερη του έτους. Κατά τα λοιπά ισχύουν οι περιπτώσεις 2 και 3 του ν. 1876/90.

Άρθρο 7

Διαιτησία.

Σε περίπτωση αποτυχίας των διαπραγματεύσεων ή αποτυχίας της μεσολάβησης, οι εργαζόμενοι έχουν δικαίωμα μονομερούς προσφυγής στη διαιτησία, για τον καθορισμό όλων των όρων παροχής εργασίας.

Άρθρο 8

Επαναφορά σε ισχύ συλλογικών συμβάσεων εργασίας.

Όροι συλλογικών συμβάσεων εργασίας, που ήταν σε ισχύ στις 29.2.2012 (ημερομηνία δημοσίευσης της Π.Υ.Σ. 6/2012), εφόσον αυτές έχουν λήξει, επανέρχονται σε ισχύ, από την έναρξη ισχύος της παρούσας.

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

Άρθρο 9

Επαναφορά κατώτατου μισθού και ημερομισθίου.

Από την έναρξη ισχύος της παρούσας το κατώτατο όριο του μηνιαίου μισθού του νεοπροσλαμβανόμενου άγαμου εργατοτεχνίτη ανέρχεται στο ποσό των 751 ευρώ και του ημερομισθίου στο ποσό των 33.57 ευρώ, μικτά, ανεξαρτήτως ηλικίας.

Η Πράξη Υπουργικού Συμβουλίου 6/2012, το άρθρο 103 του ν. 4172/2013, καθώς επίσης και κάθε άλλη αντίθετη, στην προηγούμενη παράγραφο, διάταξη, τυπικού ή ουσιαστικού νόμου ή συλλογικής σύμβασης εργασίας ή διαιτητικής απόφασης, καταργείται. Για όσους έχουν προϋπηρεσία αναγνωρίζονται 3 τριετίες για τους υπαλλήλους και 6 τριετίες για τους αμειβόμενους με ημερομίσθιο κατά τα ποσοστά που ίσχυαν πριν την εφαρμογή των παραπάνω νόμων.

ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ

Άρθρο 10

Επαναφορά του 13^ου και 14^ου μισθού και της 13^ης και 14^ης σύνταξης.

α. Οι συνταξιούχοι όλων των ασφαλιστικών φορέων κύριας και επικουρικής ασφάλισης λαμβάνουν επιδόματα Πάσχα και άδειας, ανερχόμενα το καθένα στο μισό της μηνιαίας χορηγούμενης σύνταξης. Επίσης οι πιο πάνω συνταξιούχοι δικαιούνται επίδομα Χριστουγέννων, ανερχόμενο στο ποσό της μηνιαίας χορηγούμενης σύνταξης.

β. Επαναχορηγούνται τα επιδόματα εορτών Χριστουγέννων, Πάσχα και άδειας, που καταργήθηκαν και αφορούν υπαλλήλους, μισθωτούς και λειτουργούς του Δημοσίου, Ν.Π.Δ.Δ., Ν.Π.Ι.Δ., ΟΤΑ καθώς και τα μόνιμα στελέχη των ενόπλων δυνάμεων, της ΕΛ.ΑΣ, του πυροσβεστικού και λιμενικού σώματος.

Το επίδομα Χριστουγέννων ανέρχεται στο ύψος των μηνιαίων αποδοχών και τα επιδόματα Πάσχα και άδειας στο ύψος του μισού των μηνιαίων αποδοχών, το καθένα.

ΜΕΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟ

Άρθρο 11

Κατάργηση ελαστικών σχέσεων εργασίας.

α. Καταργείται κάθε διάταξη νόμου, που προβλέπει καθιέρωση μερικής απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα. Από την έναρξη ισχύος του παρόντος, οι υφιστάμενες σχέσεις εργασίας μερικής απασχόλησης μετατρέπονται, αυτοδικαίως, σε συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, πλήρους απασχόλησης.

β. Καταργείται κάθε διάταξη νόμου, που θεσμοθετεί την εκ περιτροπής εργασία.

γ. Καταργείται κάθε διάταξη νόμου, που αναφέρεται στη διευθέτηση του χρόνου εργασίας.

δ. Καταργούνται οι διατάξεις νόμων, που αναφέρονται στις εταιρίες προσωρινής απασχόλησης (ενοικίασης εργαζομένων). Από την έναρξη ισχύος της παρούσας, οι εργαζόμενοι των πιο πάνω εταιριών, που απασχολούνται σε άλλους (έμμεσους εργοδότες), θεωρείται, αυτοδικαίως, ότι συνδέονται, με σχέση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, με τους έμμεσους αυτούς εργοδότες.

ΜΕΡΟΣ ΠΕΜΠΤΟ

Άρθρο 12

Καταργούμενες διατάξεις.

Κάθε διάταξη νόμου ή κανονιστικής πράξης της Διοίκησης, αντίθετη προς τις διατάξεις της παρούσας, καταργείται, με την επιφύλαξη ευνοϊκότερων, για τους εργαζόμενους, διατάξεων, που περιέχονται σε νόμο, κανονιστική πράξη της διοίκησης, συλλογική σύμβαση εργασίας ή διαιτητική απόφαση, οι οποίες εξακολουθούν να ισχύουν.

ΜΕΡΟΣ ΕΚΤΟ

Άρθρο 13

Έναρξη ισχύος.

Η ισχύς της παρούσας, εάν δεν ορίζεται διαφορετικά, στις επιμέρους διατάξεις της, αρχίζει από τη δημοσίευσή της στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης.

Αθήνα Ιούνιος 2016

Οι προτείνοντες

πηγη: 902.gr