του Βασίλη Λιόση

Εδώ και καιρό η κυβέρνηση επιχείρησε να κατασκευάσει ένα διαταξικό μέτωπο με θέμα τα εργασιακά. Οι εργοδοτικές οργανώσεις και η ΓΣΕΕ είχαν δεσμευτεί να φέρουν ένα κοινό σχέδιο στον υπουργό εργασίας σχετικά με τα εργασιακά, προκειμένου να υπάρχει κοινή γραμμή απέναντι στους δανειστές. Έτσι, η ΓΣΕΕ και η κυβέρνηση μπήκαν σε ένα παιχνίδι κατασκευής του ιδεολογήματος της κοινωνικής συναίνεσης και της κοινότητας συμφερόντων ανάμεσα σε αντικειμενικά αντιτιθέμενες τάξεις.

Οι βιομήχανοι, όμως, φρόντισαν να βάλουν τα πράγματα στη θέση τους. Συγκεκριμένα, πραγματοποιήθηκε μυστική συνάντηση τεσσάρων εργοδοτικών οργανώσεων (ΣΕΒ, ΕΣΣΕΕ, ΓΣΕΒΕΕ, ΣΕΤΕ) και στη συνέχεια δημοσιοποιήθηκαν τα αποτελέσματά της. Σε σχετική παρέμβαση που έκανε ο πρόεδρος του ΣΕΒ διευκρινίστηκαν τα εξής: 

α) ότι πρέπει να καταργηθεί η μονομερής προσφυγή στη διαιτησία, β) ότι οι ομαδικές απολύσεις είναι ένα δυσάρεστο μέτρο που θα πρέπει να εφαρμόζεται σε έκτακτες περιπτώσεις συγχωνεύσεων, αναδιαρθρώσεων και διασώσεων επιχειρήσεων, γ) ότι το λοκ άουτ δεν είναι λύση, παρά ένα μέτρο άμυνας σε καταχρηστικές απεργίες, δ) ότι ο συνδικαλιστικός νόμος πρέπει να εκσυγχρονιστεί, ε) ότι οι μισθοί πρέπει να μειωθούν λόγω της απότομης βύθισης του ΑΕΠ και της ανάγκης προσαρμογής της αγοράς στους δημοσιονομικούς στόχους, στ) ότι πρέπει να υπερισχύσουν οι κλαδικές συμβάσεις έναντι των επιχειρησιακών και ζ) ότι το εργασιακό περιβάλλον στην Ελλάδα ήταν για δεκαετίες υπερ-ρυθμισμένο με προνόμια και δυσκαμψίες που εξυπηρετούσαν μεμονωμένα συντεχνιακά συμφέροντα.

Η μετάφραση είναι απλή: πρέπει να ανοίξει ο δρόμος ώστε να γενικευτούν οι απολύσεις σε κάθε περίπτωση (προφανώς για το ΣΕΒ αυτός είναι ένας τρόπος για να καταπολεμηθεί το 30% της ανεργίας και να σταματήσει η αιμορραγία χιλιάδων Ελλήνων εργαζομένων στο εξωτερικό), η έννοια της συλλογικής σύμβασης πρέπει να θαφτεί, οι μισθοί των 400 ευρώ θεωρούνται υψηλοί και πρέπει να συμπιεστούν κι άλλο προς τα κάτω, οι βιομήχανοι, μεγαλέμποροι κ.λπ. πρέπει να αποκτήσουν απόλυτη ελευθερία κινήσεων απέναντι στους εργαζόμενους ακόμη και με το δικαίωμα της ανταπεργίας κι εν τέλει να πάψουν να ισχύουν όσα εργατικά δικαιώματα έχουν απομείνει.

Το δικαίωμα στην απεργία, οι συλλογικές συμβάσεις, η κατάργηση του λοκ άουτ δεν ήταν και δεν είναι προνόμια συντεχνιών, όπως επίμονα ο αστικός κόσμος προσπαθεί να μας πείσει. Ήταν αποτέλεσμα σκληρών απεργιών, αγώνων και συγκρούσεων με το κεφάλαιο. Για να κερδηθούν τα στοιχειώδη δικαιώματα της εργατικής τάξης, κάποιοι απολύθηκαν, άλλοι πλήρωσαν με τη ζωή τους ή γνώρισαν μιαν ολόκληρη ζωή με διώξεις. Οι νεκροί των απανταχού πρωτομαγιών δεν ήταν συντεχνίες.

Η ΓΣΕΕ και η κυβέρνηση έχουν τεράστια ευθύνη για τη διασπορά αυταπατών, για το τέλμα στο οποίο έχει περιέλθει το εργατικό κίνημα, για το ότι τα εργασιακά χτυπήματα είναι άνευ προηγουμένου τα χρόνια της κρίσης. Αλλά τι να περιμένει κάποιος από μία ΓΣΕΕ που στήριξε το ΝΑΙ και από μία κυβέρνηση που μετέτρεψε το ΟΧΙ σε ΝΑΙ; Τίποτα παραπάνω από αυτή τη θλιβερή εικόνα που βλέπουμε.

Οι βιομήχανοι είναι σαφείς και πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Έχουν απόλυτη επίγνωση της θέσης τους και των συμφερόντων τους. Και όπως αναφέρεται σε ένα διάλογο που διεξάγεται ανάμεσα σε δύο εργαζόμενους και που κοσμεί κάποιους τοίχους της Αθήνας:

-          Η ταξική πάλη τελείωσε.

-          Καλά που μου το είπες για να το πω στο αφεντικό μου να μην παλεύει μόνο του.

πηγη: kordatos.org

Γράφει ο Κίμων Ρηγόπουλος

Αφού έπαιξαν πρώτα το παιχνίδι της κότας που ντύνεται λιοντάρι, αφού εξάντλησαν όλο το μελό ρεπερτόριο του ‘τραβάτε με κι ας κλαίω’, αφού ασέλγησαν πάνω στην απελπισία των ανθρώπων που τους επέτρεψε να λεονταρίζουν δωρεάν, τώρα γειώθηκαν οι τιποτένιοι στην πραγματική τους φύση. Είναι οι σύγχρονοι κοτσαμπάσηδες. Δεν προσκυνούν βέβαια τον Σουλτάνο αλλά τον Σόιμπλε. Δεν λογοδοτούν στην Υψηλή Πύλη αλλά στην τρόικα. Μικρές λεπτομέρειες που δεν ακυρώνουν την αποκαλυπτική ιστορική αναλογία.

Είναι οι ίδιοι για τους οποίους η μακαρίτισσα η Μαλβίνα Κάραλη είχε πει κάποτε: αυτοί δεν είναι κόμμα, είναι δέκα κώλοι που ζητάνε καρέκλα. Απομυζούν αποστεωμένα κουφάρια με το καλαμάκι. Έχοντας περιηγηθεί ασκόπως στην πρώτη νιότη τους σε θεωρίες που τους ξεβόλευαν, αποφάσισαν να αγκυροβολήσουν στο απάνεμο λιμάνι του ολοκληρωτικού καπιταλισμού που διά βίου τους τρέφει. Άλλοτε με κανένα κέφαλο, κανένα πρόγραμμα ευρωπαϊκό, τώρα με συναγρίδα πεσκέσι των αξιοσέβαστων δανειστών. Φοροεισπράκτορες της συμφοράς, αφήνουν πίσω τους την αποφορά της ακατάσχετης λιγούρας τους.

Εξαγγέλλουν μέτρα για την αθλιότητα ισοδύναμα της αθλιότητάς τους. Άλλοτε κλαίγοντας και άλλοτε στεγνοί δακρύων, παριστάνουν ότι κυβερνούν οι προσκυνημένοι των μνημονίων.

Σκιαμαχούν για το θεαθήναι στο καταργημένο κοινοβούλιο για να στήσουν το θλιβερό σκηνικό του δικομματισμού. Χαζοχαρούμενες υπάρξεις που η ελλειμματική τους συνείδηση αποτελεί και το ασφαλές διαβατήριο της ψωραλέας καριέρας τους. Πουλάνε τα εναπομείναντα στο σεντούκι της γιαγιάς για τη ‘φουκαριάρα την πάρτη τους’.

Δεν τους χωρούν οι έννοιες γι’ αυτό εφευρίσκουν ισοδύναμες μετωνυμίες. Δεν τους χωράει η φωνή τους γι’ αυτό μιλούν με άλλες. Δεν τους χωράει η αλητεία τους γι’ αυτό δανείζονται και τις αλητείες των προστατών τους. Ενώ τραγουδούσαν ανέξοδα κάποτε το ‘γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον’, τώρα ενθρονισμένοι με το αζημίωτο στο παρόν, αλλάζουν το χαβά τους και τραγουδούν αμέριμνοι το ‘και περάσαμε όμορφα, όμορφα, όμορφα’. Στοιχημένοι δίπλα και κάτω από τον άνθρωπο που ο λόγος του είναι σπαθί  στομωμένο απ’ το ψέμα, εφορμούν σαν όρνια με νύχια που δεν είναι πια γαμψά, καλλωπισμένα από το μανικιούρ της τρόικας. Κλεπταποδόχοι ιδεών που ποτέ δεν πίστεψαν, τις εξαργυρώνουν τώρα όσο όσο για μια πρέζα «δυτικής» καλοπέρασης. Μικροί άνθρωποι στήνουν τις μεγάλες απάτες. Ψευδομάρτυρες της συμφοράς χαρτζιλικωμένοι, είναι αυτοί που αναλαμβάνουν συνήθως την υπεράσπιση των μεγάλων αφεντικών.

Και το ακροατήριο; Το σιωπηλό ακροατήριο γιατί δεν επεμβαίνει; Αφού δεν έχει να χάσει τίποτα. Μόνο να κερδίσει τη φωνή του και την τιμή του έχει.

ΥΓ. Διαβάζω αναλύσεις επί αναλύσεων για την κατάσταση έκτακτης ανάγκης που παγιώνεται σε αναπόφευκτο κακό. Με ενοχλεί ότι οι περισσότερες είναι στρογγυλεμένες για να πληρούν τους όρους του πολιτικώς ορθού. Πιστεύω ότι χωρίς την ολοκληρωτική αποδόμηση αυτών των τυχάρπαστων που παριστάνουν τους κυβερνήτες, θα αιωρείται μονίμως μια ντροπαλή συμπάθεια γι’ αυτούς που ‘προσπάθησαν αλλά δεν μπόρεσαν’. Είναι λοιπόν χρέος μας να αποκαλύψουμε χωρίς αστερίσκους και δισταγμούς το πραγματικό μέγεθος των ψύλλων που κάθισαν στο σβέρκο μας.

πηγη: pandiera.gr

Γράφει ο Κωνσταντίνος Παπαναγιώτου.

Σύμφωνα με τον ορισμό της Νομικής Επιτροπής της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών το 2001, οι τρομοκρατικές πράξεις ορίζονται σαν «Εγκληματικές πράξεις που αποσκοπούν στη δημιουργία κατάστασης τρόμου στο ευρύ κοινό ή σε μια ομάδα ή σε μέλη μιας ομάδας για πολιτικούς λόγους». Οι πράξεις αυτές καταδικάζονται «ανεξάρτητα από οποιεσδήποτε πολιτικές, φιλοσοφικές, ιδεολογικές, φυλετικές, εθνικές, θρησκευτικές ή άλλες αιτίες που μπορούν να προβληθούν για να τις δικαιολογήσουν».

Κατά τους αστούς πάντα, η τρομοκρατία αντικαθιστά τη μέθοδο της διαπραγμάτευσης, της εξεύρεσης ισορροπιών και συμβιβασμών στο στάδιο της δημοκρατικής πολιτικής. Όσο η τελευταία δεν εμπεδώνεται πλήρως και όσο το σύγχρονο κράτος, ακόμη και το πιο δημοκρατικό, διατηρεί για τον εαυτό του το προνόμιο της άσκησης μαζικής βίας, η διάκριση ανάμεσα στην κρατική και τη μη κρατική τρομοκρατική δραστηριότητα θα είναι ηθικά και πολιτικά δυσδιάκριτη, και θα διαφέρουν απλώς οι «περιστάσεις» που θα «δικαιολογούν» τη μία ή την άλλη (Δημ. Δημητράκος, καθηγητής πολιτικής φιλοσοφίας).

Εδώ πρέπει να ξεχωρίσουμε την ατομική τρομοκρατία από την μαζική κοινωνικοπολιτική επαναστατική δράση που σκόπιμα συσκοτίζονται από τους αστούς.

Τους βολεύει να ταυτίζουν την επαναστατική δράση της εργατικής τάξης με την «τρομοκρατία». Με την ατομική τρομοκρατία είμαστε καθαρά αντίθετοι. Κανένα κοινωνικό ζήτημα δε λύνεται με δολοφονίες πολιτικών προσώπων. Η ατομική τρομοκρατία είναι εχθρός της επαναστατικής διαδικασίας.

Οι Μαρξ, Ένγκελς και Λένιν αντιμετώπισαν ως έναν από τους βασικούς εχθρούς του εργατικού κινήματος ομάδες και πρόσωπα, που είχαν αιχμή της δράσης τους την ατομική τρομοκρατία, στο κίνημα των αναρχικών, αλλά και των ναρόντνικων, (αγροτικό δημοκρατικό κίνημα στα μέσα του 19^ου αιώνα στη Ρωσία). Αλλά και στη συνέχεια, αρχές του 20^ου αιώνα, ο Λένιν το αντιμετώπισε στη δράση των εσέρων (σοσιαλιστές-επαναστάτες).

Το επαναστατικό εργατικό κίνημα άσκησε, με ειδική συμβολή του Λένιν, δριμεία πολεμική, απέρριψε και απομόνωσε αυτά τα ρεύματα, τα οποία εξέφραζαν τον αγανακτισμένο από το καθεστώς μικροαστό που εξεγειρόταν ατομικά, έχοντας βαθιά δυσπιστία στις μάζες και τη μαζική πάλη, διακατεχόμενος από τη μικροαστική, αντιιστορική του ανυπομονησία.

Μεταπολεμικά και ιδιαίτερα στις δεκαετίες '60 -'70, έκαναν την εμφάνισή τους τέτοιου είδους "δραστηριότητες" από άτομα και οργανώσεις (με χαρακτηριστικό παράδειγμα την Ιταλία), για τις οποίες υπάρχουν ερωτηματικά, για να μην πούμε βέβαια στοιχεία, που δείχνουν τις διασυνδέσεις και τον έλεγχό τους από μυστικές υπηρεσίες κ.α. Στην Ελλάδα είχαμε αργότερα την γνωστή περίπτωση της 17 Νοέμβρη.

Για να κλείσουμε λοιπόν το ζήτημα περί ατομικής τρομοκρατίας είναι ανάγκη να τονιστεί ιδιαίτερα ότι ο Μαρξισμός-Λενινισμός, ως θεωρία και πρακτική δράση, η ιδεολογία και η πολιτική του εργατικού κινήματος, η ταξική πάλη για την ανατροπή του καπιταλισμού, καμιά σχέση δεν έχουν με την ατομική τρομοκρατία. Το πέρασμα από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό απαιτεί επαναστατική πάλη της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, δηλαδή της τεράστιας πλειοψηφίας του λαού, ενάντια στην αστική τάξη.

Άλλο πράγμα είναι όμως η επαναστατική δράση από την ατομική τρομοκρατία που όπως αναφέρθηκε σκόπιμα οι αστοί προσπαθούν να τις ταυτίσουν.

Όλη η ιστορία των κοινωνιών, το πέρασμα από τη μια στην άλλη, είναι ιστορία επαναστάσεων και ένοπλων εξεγέρσεων που είναι έργο της τεράστιας πλειοψηφίας των λαϊκών μαζών. Αυτό έγινε και στη γαλλική αστική επανάσταση, το 1789, αυτό έγινε και με την Οχτωβριανή Επανάσταση.

Θα ήταν ουτοπικό να πιστεύουμε πως είναι δυνατόν να αλλάξει μια κοινωνία που βασίζεται στην καταπίεση και στην οργανωμένη βία χωρίς να χρησιμοποιηθεί η λαϊκή δύναμη.

Με την λογική των αστών πρέπει να οδηγηθούμε στο συμπέρασμα ότι και η Γαλλική Επανάσταση, το καμάρι του γαλλικού διαφωτισμού, δεν είναι τίποτα άλλο, παρά μία τρομοκρατία. Ο Ροβεσπιέρος, ο Μαρά, ο Δαντών, δεν ήταν επαναστάτες αλλά «τρομοκράτες». Ο Μοντεσκιέ και άλλοι εκπρόσωποι του Γαλλικού διαφωτισμού δεν ήταν φωτεινά μυαλά που οδηγούσαν την κοινωνία μπροστά ,αλλά οι ιδεολογικοί αρχηγοί της τότε «τρομοκρατίας»!

Η αστική τάξη, που ήταν πάνω από 200 χρόνια σε σύγκρουση με την φεουδαρχία, δεν επικράτησε επειδή παρέδωσαν απλά την εξουσία οι φεουδάρχες. Αν είχε γίνει κάτι τέτοιο, δεν υπήρχε λόγος να γίνει χρήση βίας από κανέναν.

Το αμερικανικό έθνος-που σήμερα αναγορεύεται σε δήθεν υπερασπιστή της ελευθερίας και με πρόσχημα την «τρομοκρατία» επιτίθεται κατά κρατών που θέλει να υποδουλώσει πώς συγκροτήθηκε; Χωρίς βία; Δεν υποχρεώθηκε σε διπλό πόλεμο με τη γαλλική και την αγγλική αποικιοκρατία; Δεν έλυσε μέσω του εμφυλίου την οικονομική διένεξη μεταξύ βορρά και νότου;

Τώρα όμως ο αμερικάνικος παράγοντας πρωτοστατεί μέσω των ιμπεριαλιστικών υπερκέντρων (ΝΑΤΟ, ΕΕ) στην πραγματική και πιο επικίνδυνη μορφή τρομοκρατίας που ισοπέδωσαν κράτη, δημιούργησαν εκατοντάδες χιλιάδες αθώα θύματα και εξακολουθούν να σπέρνουν τον θάνατο και να αφανίζουν έθνη και όλα αυτά στον όνομα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας!

Τα σχέδια των ιμπεριαλιστών δεν μπορούν να τα εμποδίσουν ούτε οι διεθνείς συνθήκες, ούτε η “ηθική “ τους αλλά ούτε και οι επιθέσεις “καμικάζι”. Μόνο η πάλη των μαζών με συνειδητοποιημένους αγωνιστές που θα δίνουν την καθημερινή μάχη κατά των αντιδραστικών κυβερνήσεων και των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών, σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο, μπορεί να το πετύχει.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Λέσχη Εργασίας, Αλληλεγγύης & Πολιτισμού Τρικάλων

H υπόσχεση τιμής στον Άρη Βελουχιώτη και στον Τζαβέλλα, στα πρόσωπα και στη μνήμη των οποίων, τιμήσαμε τον Ιούνη του 2015 στο οδοιπορικό των Εργατικών Λεσχών, όλη εκείνη την ηρωική γενιά αγωνιστών και αγωνιστριών, που αντιστάθηκαν στον φασισμό και τον ναζισμό, που πολέμησαν σε πόλεις και χωριά, στην ύπαιθρο και στα βουνά, που δεν υπέκυψαν στον ρεαλισμό της εποχής τους, που θυσίασαν τα νιάτα κι έχυσαν το αίμα τους, για ελευθερία, αξιοπρέπεια, κοινωνική δικαιοσύνη και ονειρεύτηκαν και κατάφεραν να νικήσουν και να οικοδομήσουν, έστω και για λίγο, μια ελεύθερη πατρίδα με τον λαό πραγματικό αφέντη στον τόπο του, ολοκληρώθηκε φέτος, με την τοποθέτηση της τιμητικής πλακέτας στο φαράγγι του Φάγγου, στον τόπο θυσίας του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ και του συντρόφου του Τζαβέλλα, από μέλη της Εργατικής Λέσχης Νέας Σμύρνης, της Λέσχης Εργασίας, Αλληλεγγύης και Πολιτισμού Τρικάλων και φίλες και φίλους που συμμετείχαν και πέρυσι και φέτος στα οδοιπορικά μνήμης και τιμής που οργανώθηκαν από τις Εργατικές Λέσχες.

Η οργάνωση και διεξαγωγή των οδοιπορικών το 2015 σε Γοργοπόταμο, Λαμία, Τρίκαλα και Μεσούντα, και το 2016 στις Κορυσχάδες, στο Μικρό Χωριό, στην Καλύβα του Στεφανή, στα μέρη εκείνα που γράφτηκε με ανεξίτηλα γράμματα η ιστορία αυτού του τόπου, από τον οργανωμένο λαό, από τους φτωχούς και λαϊκούς ανθρώπους, που πήραν τη μοίρα των ζωών τους και αυτού του τόπου στα χέρια τους κάποτε κι απέδειξαν πως μπορούν να νικήσουν και να αναπνεύσουν καθαρό αέρα ελευθερίας και αληθινής δημοκρατίας, δίχως εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, δίχως δυνάστες και κατακτητές, δε θα σταματήσει εδώ!

Η μεγάλη συμμετοχή και το συγκινητικό ενδιαφέρον εκατοντάδων ανθρώπων, αποδεικνύει πως η ιστορική μνήμη και η σύνδεσή της με τους σημερινούς αγώνες λαών κι εργαζομένων, αποτελούν, μικρά μεν, σημαντικά δε, βήματα στην προσπάθεια ανάδειξης της αναγκαιότητας της ύπαρξης του οργανωμένου λαού και στις μέρες μας ως τη μόνη απάντηση στη φτώχεια και την εξαθλίωση, την κοινωνική καταστροφή και βαρβαρότητα που βιώνουμε.

Συνεχίζουμε λοιπόν την καθημερινή μας δράση σε όλα τα κοινωνικά μέτωπα, στους αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας, στην πάλη ενάντια στη φτώχεια, στην εργοδοτική τρομοκρατία, τον φασισμό και τον ρατσισμό, στην υπεράσπιση και την αλληλεγγύη στους αδύναμους, τους ανέργους, τους πρόσφυγες, στην ανάδειξη δημιουργίας ενός πραγματικά λαϊκού πολιτισμού, και χαράζουμε τα νέα μας σχέδια για την ανάδειξη της ιστορικής μνήμης, με εκδηλώσεις, συζητήσεις και τα οδοιπορικά.

πηγη: pandiera.gr