Όλα δείχνουν ότι η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ βρίσκεται πολύ κοντά σε συμφωνία με τα διεθνή τοκογλυφικά κέντρα των δανειστών.

Σύμφωνα με πληροφορίες που δεν επιδέχονται την παραμικρή αμφισβήτηση, οι απαιτήσεις του κουαρτέτου διαρκώς αυξάνονται και αυτό που στις αρχές του 2016 υπολογίζονταν σε 1,8 δις ευρώ για το δημοσιονομικό κενό με το ασφαλιστικό και φορολογικό όλα δείχνουν ότι η κυβέρνηση έχει αποδεχτεί τουλάχιστον το τον τριπλασιασμό για το δημοσιονομικό κενό και τα επαίσχυντα νέα βάρβαρα μέτρα θα ξεπεράσουν τα 5 δις.

Στο ποσόν των 5 δις ευρώ που χρειάζονται για την κάλυψη του δημοσιονομικού κενού το φορολογικό αγγίζει το 1,4 δις ευρώ, το ασφαλιστικό το 1,8 δις ενώ η κυβέρνηση αναζητά μέτρα να καλύψει την υπόλοιπη διαφορά έως τα 5 δις ευρώ.

Η κατεύθυνση των νέων μέτρων αναζητείται, σύμφωνα με κυβερνητικές διαρροές, με νέα φορολογικά μέτρα όπως είναι η αύξηση του Ε.Φ.Κ στην βενζίνη, επιβολή ενός ακόμη τέλους στις τραπεζικές συναλλαγές, στην συνδρομητική τηλεόραση κ.λπ.

Ταυτόχρονα σύμφωνα με δηλώσεις παραγόντων της κυβέρνησης δεν έχουν αποδεχθεί έως σήμερα τα κλιμάκια των δανειστών την αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών όπως την προτείνει το Υπουργείο Εργασίας που αντιστοιχεί σε μειώσεις πάνω από 350 εκατομμύρια ευρώ, σε διαφορετική περίπτωση είναι μονόδρομος με την μνημονιακή κυβερνητική πολιτική η πρόσθετη μείωση στις υφιστάμενες συντάξεις ώστε να βγαίνει ο λογαριασμός των 1,8 δις που προβλέπει το μνημόνιο.  

Οι νέες δραματικές μειώσεις των συντάξεων σε συνδυασμό με την φοροκαταιγίδα οδηγεί σε τεράστιες μειώσεις του εισοδήματος και του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων και ευρύτερα των λαϊκών στρωμάτων.

Ανοιχτό επίσης παραμένει το μέτωπο των κόκκινων δανείων και είναι περισσότερο από ποτέ ο κίνδυνος μιας ακόμη υποχώρησης της κυβέρνησης στην κάλυψη της πρώτης κατοικίας με τραγικό αντίκτυπο στα λαϊκά νοικοκυριά.

Η κυβέρνηση όλο αυτό το διάστημα δείχνει να συνδιαλέγεται, να υποχωρεί και να υποκύπτει στις νέες αξιώσεις των δανειστών, επιθυμεί το κλείσιμο της διαπραγμάτευσης έως τις 22/4/2016 και παρ’ όλα αυτά καθόλου βέβαιο δεν πρέπει να θεωρείται η λεγόμενη ελάφρυνση του χρέους που επιθυμεί η ελληνική κυβέρνηση.

Στην πραγματικότητα η διαπραγμάτευση μεταξύ ελληνικής κυβέρνησης και δανειστών εξελίσσεται σε Βατερλώ για την πρώτη και για άλλη μια φορά ο λαός και οι εργαζόμενοι θα κληθούν να σηκώσουν στις δικές τους πλάτες τα νέα δυσβάστακτα μέτρα που θα πλήξουν ανεπανόρθωτα το δημόσιο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, τα συνταξιοδοτικά δικαιώματα ενώ με τα νέα μέτρα φορολεηλασίας των μισθωτών, των συνταξιούχων και των μικρομεσαίων στρωμάτων οδηγούνται σε φτωχοποίηση και εξαθλίωση εκατοντάδες χιλιάδες λαού.

Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση προστατεύει σαν κόρη οφθαλμού τα προνόμια του μεγάλου κεφαλαίου, των εφοπλιστών, των βιομηχάνων, των τραπεζιτών ενώ παίρνει και μέτρα για την ενίσχυση και διεύρυνση της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητάς τους.

Οι δυνάμεις του εργοδοτικού – κυβερνητικού (παλιού και νέου) και του κομματικού συνδικαλισμού φέρουν τεράστιες ευθύνες για την πολύμηνη αποχή, την αναμονή, την αδράνεια και τελικά την παραλυσία που έχουν οδηγήσει όλο αυτό το διάστημα το οργανωμένο κίνημα των εργαζομένων.

Ειδικότερα οι δυνάμεις που διακήρυσσαν ότι το ασφαλιστικό αποτελεί αιτία πολέμου για το εργατικό κίνημα και ότι τα σφαγιαστικά μέτρα στο ασφαλιστικό δεν θα περάσουν, είναι αυτές που έδωσαν πρώτες την κατεύθυνση για αναβολή και αναστολή των αγώνων, είναι αυτές που απέσυραν τα αγροτικά μπλόκα, που σηματοδότησαν την λήξη και τον τερματισμό των αγώνων μετά την μεγαλειώδη απεργία στις 4/2/2016 και στην ουσία έδωσαν χέρι βοήθειας στην ετοιμόρροπη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ μεταθέτοντας τις όποιες αγωνιστικές και απεργιακές κινητοποιήσεις με την κατάθεση του νομοσχεδίου για το ασφαλιστικό όταν αυτό κατατεθεί για ψήφιση στην Βουλή.

Η βαθύτατα εσφαλμένη (τουλάχιστον) και επιζήμια για το εργατικό κίνημα θέση αυτή έλυσε τα χέρια της συμβιβασμένης και χρεοκοπημένης ηγεσίας στην ΓΣΕΕ και όλο αυτό το διάστημα οι εργαζόμενοι παρακολουθούν έκπληκτοι αλλά και αγανακτισμένοι την αποχή από οποιαδήποτε κινητοποίηση και αγώνα.

Ταυτόχρονα για αυτήν την απαράδεκτη τακτική προκειμένου αυτή πολιτικά να δικαιολογηθεί, επιστρατεύονται θεωρίες και απόψεις για τον κίνδυνο εκφυλισμού των αγώνων και των κινητοποιήσεων, εκτοξεύονται και διατυπώνονται άθλια επιχειρήματα – απαντήσεις ότι η συνέχιση και η κλιμάκωση του αγώνα μετά τις 4/2/2016 θα οδηγούσε σε τυχοδιωκτισμό και ήττα τα συνδικάτα και το εργατικό κίνημα!!!

Στην προσπάθειά τους να καλύψουν τις βαρύτατες ευθύνες για την αναδίπλωση, την υποχώρηση που επέβαλαν με τις θέσεις τους για την υποστολή των αγώνων, διατυπώνουν τον παράλογο - εξωφρενικό ισχυρισμό ότι η καθυστέρηση στην κατάθεση του νομοσχεδίου συνιστά εξέλιξη θετική και δυσκολεύει την κυβέρνηση αγνοώντας και περιφρονώντας με τον χειρότερο τρόπο ότι η κυβέρνηση μέσω της νέας διαπραγμάτευσης αυξάνει δραματικά το κόστος των δημοσιονομικών μέτρων και τελικά ο λογαριασμός που θα φθάσει στον λαό θα είναι κατά πολύ πιο επιβαρυμένος από αυτό που υπολογίζονταν στα τέλη του Γενάρη του 2016!!!

Όλα τα παραπάνω ήταν τα βασικά στοιχεία της ομιλίας του Προέδρου της ΠΕΝΕΝ κατά την συνεδρίαση της Διοίκησης της ΠΝΟ στις 28/3/2016 στην οποία πρότεινε την συμπόρευση της Ομοσπονδίας και των Ναυτεργατών στην 24ωρη απεργία που έχει κηρύξει η ΑΔΕΔΥ για τις 7/4/2016 και στην οποία καλεί και τις οργανώσεις του ιδιωτικού τομέα να πάρουν ανάλογες αποφάσεις αφού όπως είναι γνωστό η ΓΣΕΕ και η ηγετική ομάδα της διαβουλεύεται για την συγκρότηση του νέου Προεδρείου της και αναπολεί την 5άστερη πολυτέλεια του Ρόδος Παλάς…..

Το πρωτοφανές στην συνεδρίαση της ΠΝΟ ήταν το γεγονός ότι θλιβεροί πρωταγωνιστές ενάντια στην κάθοδο στην απεργία ήταν για άλλη μια φορά οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ και των Σωματείων ΠΕΜΕΝ – ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ ΠΕΕΜΑΓΕΝ (Μάγειροι) οι οποίοι πρωτοστάτησαν να μην ληφθεί απόφαση βοηθούντος και του γηραλέου Γ.Γ της ΠΝΟ ο οποίος συμφώνησε μαζί με τις δυνάμεις του κομματικού συνδικαλισμού η απόφαση για απεργία να παρθεί με την κατάθεση στην Βουλή του νομοσχεδίου για το ασφαλιστικό….

Από την άλλη οφείλουμε να γνωστοποιήσουμε ότι η πρόταση για 24ωρη απεργία στην Διοίκηση της ΑΔΕΔΥ κατατέθηκε, υποστηρίχτηκε και ψηφίστηκε και από τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ!!!

Άραγε το ΠΑΜΕ άλλη θέση έχει στο δημόσιο και άλλη στον ιδιωτικό τομέα και τελικά τι από τα δύο ισχύει αναφορικά με την αντιμετώπιση της επίθεσης κυβέρνησης – δανειστών σε βάρος των δικαιωμάτων των εργαζομένων;

Σημειώνουμε ότι η πρόταση που κατέθεσε στην συνεδρίαση της ΠΝΟ η ΠΕΝΕΝ ήταν συμμετοχή στην 24ωρη απεργία της 7/4/2016 και συνέχιση με δεύτερη 48ωρη προκειμένου να αναδειχθούν και τα ειδικότερα προβλήματα που αφορούν την διάλυση του ΝΑΤ και των άλλων ταμείων μας αλλά και την απόκρουση των δυσμενέστατων αλλαγών ενάντια στα συνταξιοδοτικά δικαιώματα των εν ενεργεία και συνταξιούχων Ναυτικών που προωθεί η κυβέρνηση. Οι δυνάμεις του εργοδοτικού – κυβερνητικού και κομματικού συνδικαλισμού ομόφωνα απέρριψαν την πρόταση της ΠΕΝΕΝ δίνοντας για πολλοστή φορά δείγματα γραφής για το πώς εννοούν τους αγώνες και την κλιμάκωσή τους…..

Οι δυνάμεις του κομματικού τόξου (ΠΕΜΕΝ κ.λπ) το μόνο που ψέλλισαν ήταν τα περί συμμετοχής στις συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ στις 31/3/2016 σε Αθήνα και Πειραιά…..

Οι ραγδαίες εξελίξεις οι οποίες είναι αναμφισβήτητα σε βάρος των εργαζομένων και του λαού από την διαπραγμάτευση – παρωδία κυβέρνησης - δανειστών επιβάλουν περισσότερο από ποτέ την ανασύνταξη και την αγωνιστική – μαχητική παρέμβαση των συνδικάτων, του εργατικού κινήματος αλλά και του συνόλου των αριστερών ριζοσπαστικών δυνάμεων. Χωρίς καμιά κωλυσιεργία να συμπορευθούν (παραμερίζοντας τις όποιες ιδεολογικοπολιτικές διαφορές τους) σε ένα κοινό μέτωπο ενάντια στο αντιασφαλιστικό τερατούργημα, να αντιπαλέψουν ενάντια στα παλιά και νέα μνημονιακά δεσμά, να ακυρώσουν το ξεπούλημα του δημόσιου παραγωγικού πλούτου, να αποτρέψουν τα νέα φορομπηχτικά μέτρα, να διαμορφώσουν τις προϋποθέσεις για μια μεγάλη εργατική αντεπίθεση στην κατεύθυνση αλλαγής των πολιτικών και κοινωνικών συσχετισμών από την οποία θα προκύψει μια εναλλακτική επιλογή και κατεύθυνση σε όφελος του λαού και των εργαζομένων.

Με εντολή Διοίκησης

Ο Πρόεδρος                                 Ο Γεν. Γραμματέας

Νταλακογεώργος Αντ.                   Κροκίδης Νικόλαος

Τον αντίκτυπο της αφρικανικής σκόνης που σηκώνεται από την έρημο Σαχάρα στο Κλίμα της Γης διερευνά μια νέα γαλλοαμερικανική επιστημονική έρευνα και εκτιμά ότι τις επόμενες δεκαετίες το φαινόμενο θα περιοριστεί.

Η μελέτη που υπογράφουν ερευνητές του Εθνικού Κέντρου Μετεωρολογικών Ερευνών της Γαλλίας (CNRS/Meteo France), του γαλλικού Ινστιτούτου Πιέρ Σιμόν Λαπλάς και του Ινστιτούτου Ωκεανογραφίας Scripps του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Nature».

Οι επιστήμονες προβλέπουν μια αισθητή μείωση στην παραγωγή σκόνης στην έρημο της Σαχάρας έως το τέλος του 21ού αιώνα. Αυτό αφενός θα έχει θετικές επιπτώσεις στη δημόσια υγεία, αλλά αφετέρου θα αυξήσει τις θερμοκρασίες στον βόρειο Ατλαντικό και θα ευνοήσει τη δημιουργία κυκλώνων.

Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι σήμερα υπάρχει τόση πολλή σκόνη της Σαχάρας διασκορπισμένη στον πλανήτη μέσω των αερίων ρευμάτων, που επηρεάζεται το Κλίμα πολλών περιοχών.

Η αφρικανική σκόνη εντοπίζεται από τους παγετώνες των Ελβετικών Άλπεων μέχρι τον Βόρειο και το Νότιο Πόλο, αλλά μέχρι στιγμής οι επιστήμονες δεν έχουν κατανοήσει καλά πώς όλη αυτή η σκόνη επιδρά στο κλίμα της Γης.

Οι μάζες αυτές περιέχουν θρεπτικά συστατικά που λιπαίνουν τα εδάφη και τα νερά, εμποδίζουν ή αντανακλούν το ηλιακό φως και επηρεάζουν τη διαμόρφωση νεφών και κυκλώνων.

Η Σαχάρα εκπέμπει περισσότερη σκόνη από κάθε άλλη έρημο του πλανήτη. Περισσότερη από τη μισή σκόνη που έχει καταβυθιστεί στα βάθη των ωκεανών, προέρχεται από τη βόρεια Αφρική. Η σκόνη αυτή αποτελείται κυρίως από σωματίδια διαμέτρου 0,1 έως 20 μικρομέτρων (εκατομμυριοστών του μέτρου), τα οποία παρασύρονται από τον αέρα μέχρι να πέσουν στο έδαφος από τη δύναμη της βαρύτητας ή από το νερό της βροχής.

Η διασπορά της σκόνης εξαρτάται από διάφορους μετεωρολογικούς παράγοντες: από το φαινόμενο Ελ Νίνιο έως την μεταβαλλόμενη ένταση του ανέμου της Σαχάρας, γνωστού ως «Χαρματάν», ο οποίος δυναμώνει πολύ, όταν κατεβαίνει από τα όρη της βορειοδυτικής Αφρικής. Ο άνεμος αυτός κατά καιρούς σηκώνει τη σκόνη από το έδαφος και τη διασπείρει ανάλογα με την κατεύθυνσή του.

Οι ποσότητες της σκόνης της Σαχάρας ποικίλουν σημαντικά. Οι υψηλότερες συγκεντρώσεις παρατηρήθηκαν από τη δεκαετία του 1910 έως τη δεκαετία του 1940, καθώς και στις δεκαετίες του 1970 και του 1980, ενώ υπήρξαν και τρεις περίοδοι με αφύσικα λίγη σκόνη, στις δεκαετίες του 1860, του 1950 και του 2000.

Πηγή: econews

Χθες ήταν μια «μαύρη» μέρα! Από τη μια, η ιμπεριαλιστική Ευρώπη έδειξε το πιο αποκρουστικό της πρόσωπο: κατάργησε απροσχημάτιστα τη Σύμβαση της Γενεύης για τους πρόσφυγες, με μια κατάπτυστη συμφωνία «επαναπροώθησης» στην Τουρκία «παράτυπων» μεταναστών.

Στην Τουρ­κία που εμπλέ­κε­ται στρα­τιω­τι­κά στον πό­λε­μο στη Συρία, που είναι σε ανοι­χτό πό­λε­μο με τους Κούρ­δους στις νο­τιο­α­να­το­λι­κές της πε­ριο­χές, που το κα­θε­στώς της είναι σε πα­ρο­ξυ­σμό αυ­ταρ­χι­κής σκλή­ρυν­σης… Ένο­χοι όχι μόνο για την κα­τάρ­γη­ση στην πράξη της Σύμ­βα­σης της Γε­νεύ­ης για το άσυλο, αλλά και ηθι­κοί αυ­τουρ­γοί για εγκλή­μα­τα κατά της αν­θρω­πό­τη­τας - οι ίδιοι που συμ­με­τεί­χαν στις ιμπε­ρια­λι­στι­κές εκ­στρα­τεί­ες «εξα­γω­γής δη­μο­κρα­τί­ας» με τις κα­νο­νιο­φό­ρους, στο Αφ­γα­νι­στάν, το Ιράκ, τη Λιβύη κ.λπ.

Για κάθε «πα­ρά­τυ­πο» που θα επι­στρέ­φει διά της βίας στην Τουρ­κία, ένας «νό­μι­μος» θα με­τε­γκα­θί­στα­ται στην Ευ­ρώ­πη, αλλά με ανώ­τα­το πλα­φόν με­τε­γκα­θι­στά­με­νων τις… 72.000! Ο μι­κρός Λί­βα­νος φι­λο­ξε­νεί 1,5 εκατ. πρό­σφυ­γες, αλλά η Ευ­ρώ­πη των εκα­το­ντά­δων εκα­τομ­μυ­ρί­ων κα­τοί­κων θα απο­δε­χτεί 72.000, για να απε­λά­σει εκα­το­ντά­δες χι­λιά­δες (αφού πάνω από τον αριθ­μό 72.000 θα είναι πλέον όλοι «πα­ρά­τυ­ποι»). 

Δεν πρό­κει­ται ασφα­λώς για την «Ευ­ρώ­πη» γε­νι­κώς αλλά για τη ρα­τσι­στι­κή Ευ­ρώ­πη-«φρού­ριο», για την Ευ­ρω­ζώ­νη και την Ε.Ε. της άγριας λι­τό­τη­τας και των μνη­μο­νί­ων, για την Ευ­ρώ­πη-ιμπε­ρια­λι­στι­κή φυ­λα­κή των λαών της. Για τη σύγ­χρο­νη Ιερή Συμ­μα­χία, για μια σύγ­χρο­νη, ηπει­ρω­τι­κών δια­στά­σε­ων Βα­στίλ­λη που πρέ­πει να δια­λύ­σου­με, να γκρε­μί­σου­με!

Σε αυτή την Ευ­ρώ­πη, η θλι­βε­ρή ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση των ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ - ΑΝΕΛ όχι μόνο ευ­θυ­γραμ­μί­στη­κε πλή­ρως, αλλά πα­νη­γυ­ρί­ζει για τη συμ­φω­νία! Όχι μόνο προ­συ­πέ­γρα­ψαν την κα­τάρ­γη­ση της συν­θή­κης της Γε­νεύ­ης για το άσυλο, όχι μόνο ανα­δεί­χτη­καν σε ηθι­κούς συ­ναυ­τουρ­γούς για εγκλή­μα­τα κατά της αν­θρω­πό­τη­τας, αλλά πα­νη­γυ­ρί­ζουν για το γε­γο­νός ότι το δι­καί­ω­μα στο άσυλο εκα­τομ­μυ­ρί­ων αν­θρώ­πων έγινε με τη σύμ­φω­νη γνώμη τους δι­με­ρές ζή­τη­μα ανά­με­σα στην Ελ­λά­δα και την Τουρ­κία υπό την μπα­γκέ­τα του ΝΑΤΟ! Δεν υπάρ­χει επι­κοι­νω­νια­κό εύ­ρη­μα για να κα­λύ­ψει αυτή τη ντρο­πια­στι­κή στάση που να μη χρειά­ζε­ται τη συν­δρο­μή ενός Γκέ­μπελς!

Αυτή η κυ­βέρ­νη­ση, με μόνο πλέον «πρό­ταγ­μα» το να πα­ρα­μεί­νει στην κυ­βερ­νη­τι­κή εξου­σία, ξε­που­λά­ει τα πάντα, και μά­λι­στα στο όνομα της Αρι­στε­ράς! Υπέ­γρα­ψε μνη­μό­νιο, συ­γκυ­βερ­νά με ακρο­δε­ξιούς, εκλι­πα­ρεί τη συ­ναί­νε­ση του Λε­βέ­ντη και των πα­λιών μνη­μο­νια­κών για να ψη­φι­στούν και εφαρ­μο­στούν τα νέα μνη­μο­νια­κά μέτρα, έφερε το ΝΑΤΟ στο Αι­γαίο, ψη­φί­ζει όλη την γκάμα των ρα­τσι­στι­κών απο­φά­σε­ων της Ε.Ε., στέλ­νει κα­τα­τρεγ­μέ­νους αν­θρώ­πους πίσω στο σφα­γείο ή στην κα­λύ­τε­ρη πε­ρί­πτω­ση σε στρα­τό­πε­δα συ­γκέ­ντρω­σης στην Τουρ­κία σε αγα­στή συ­νερ­γα­σία με το κα­θε­στώς του Ερ­ντο­γάν, ανα­κά­λυ­ψε ότι υπάρ­χουν «πα­ρά­τυ­ποι» με­τα­νά­στες στους οποί­ους «αρ­μό­ζει» η επα­να­προ­ώ­θη­ση στο σφα­γείο ή ο εγκλει­σμός σε πολ­λές νέες «Αμυ­γδα­λέ­ζες», στρα­τιω­τι­κο­ποιεί τη δια­χεί­ρι­ση του προ­σφυ­γι­κού ζη­τή­μα­τος ανα­θέ­το­ντας τα πε­ρι­βό­η­τα hot spots στο υπουρ­γείο Άμυ­νας, συ­ντη­ρεί μια Κό­λα­ση στην Ει­δο­μέ­νη για να απο­θαρ­ρύ­νει τους πρό­σφυ­γες ώστε να μην ασκούν πλέον πίεση στα σύ­νο­ρα.

Και όλα αυτά, στο όνομα της Αρι­στε­ράς! Ε, λοι­πόν, όχι! Όχι στο όνομά μας! Το κί­νη­μα αλ­λη­λεγ­γύ­ης στους πρό­σφυ­γες δεν θα υπο­χω­ρή­σει. Οι αντι­στά­σεις στα μνη­μό­νια δεν θα υπο­χω­ρή­σουν. Το δρόμο αυτής της κυ­βέρ­νη­σης, που απο­φά­σι­σε να υλο­ποι­ή­σει και τα πιο κρυφά όνει­ρα της ελ­λη­νι­κής άρ­χου­σας τάξης και του ιμπε­ρια­λι­σμού φτά­νο­ντας εκεί που δεν δια­νο­ή­θη­καν καν οι μνη­μο­νια­κοί προ­κά­το­χοί της, θα τον στα­μα­τή­σου­με!

Κάτω η κα­τά­πτυ­στη συμ­φω­νία της ρα­τσι­στι­κής και ιμπε­ρια­λι­στι­κής ΕΕ. Να γκρε­μί­σου­με την Ευ­ρώ­πη-«φρού­ριο»!

Έξω το ΝΑΤΟ από το Αι­γαίο - έξω η Ελ­λά­δα από το ΝΑΤΟ!

Αλ­λη­λεγ­γύη στους πρό­σφυ­γες «άνευ όρων»!

Δεν υπάρ­χουν πα­ρά­τυ­ποι άν­θρω­ποι και λα­θραί­ες ψυχές.

Οι πρό­σφυ­γες και η αλ­λη­λεγ­γύη θα νι­κή­σουν!     

πηγη: rproject.gr

Γράφει ο Κωνσταντίνος Παπαναγιώτου.

Πολλά έχουν γραφεί για πρώην κομματικά μέλη που για διάφορους λόγους βρέθηκαν εκτός κόμματος. Κάποιοι διαγράφηκαν ή αποχώρησαν διαφωνώντας με την πολιτική θεωρώντας την καταστροφική και αποκλίνουσα απο τις Μαρξιστικές–Λενινιστικές αρχές. Άλλοι χαρακτηρίστηκαν κουρασμένοι και απογοητευμένοι που σταμάτησαν να πιστεύουν ότι η συμμετοχή τους στην οργανωμένη δράση θα έφερνε αποτελέσματα. Τέλος, μια άλλη κατηγορία βρήκε στέγη και αξιώματα στα αστικά κόμματα.

Κατά καιρούς, βλέπουμε διάφορα σχόλια και άρθρα γραμμένα από υποστηρικτές της ηγεσίας του ΚΚΕ, οι περισσότεροι από τους οποίους δεν έχουν περάσει ποτέ απο τις γραμμές της οργανωμένης κομματικής ζωής. Με κείμενα γεμάτα «επαναστατικές» κορώνες, σε μια απόπειρα επίδειξης κομματικού πατριωτισμού, υπερασπίζονται μέχρι κεραίας την εκάστοτε γραμμή της κομματικής ηγεσίας και να προβαίνουν σε εύκολους συκοφαντικούς χαρακτηρισμούς για όσους αντιδρούν στην πολιτική παρέκκλισης από τις Μαρξιστικές–Λενινιστικές αρχές του ΚΚΕ και αποχωρούν.

Μάλιστα, σε μια εκ του πονηρού γενίκευση, δημιουργούν συνειρμούς, με εκείνους που κατά σύμπτωση αποτελούσαν κάποτε ανώτερα καθοδηγητικά όργανα και έδωσαν «γη και ύδωρ» μέχρι που τελικά ενσωματώθηκαν στα αστικά κόμματα.

Πρόσφατα ένα τέτοιο άρθρο γράφτηκε από κάποιον απ’ τους πολλούς κομματικούς πατριώτες που «επαγρυπνούν» εξ αποστάσεως, έτοιμοι να κατατροπώσουν τους «εχθρούς του κόμματος» και της προοπτικής της λαϊκής εξουσίας. Ούτε λίγο ούτε πολύ, μας λέει ότι όσοι αποχωρούν από το κόμμα το χρησιμοποιούν σαν εφαλτήριο ανάδειξης ή για να κάνουν τις δουλειές τους. Γενικεύοντας συλλήβδην και χωρίς να διαχωρίζει τις περιπτώσεις, αναφέρεται και στα επαγγέλματα όλων αυτών: είναι λοιπόν γιατροί, δικηγόροι, εργολάβοι και λοιποί κοινωνικοί και άλλοι λειτουργοί που αξιοποιούν την όποια πολιτική κουλτούρα απέκτησαν από το «λαϊκό πανεπιστήμιο του Περισσού» για να διακριθούν πλέον ως οι πιο αδίστακτοι καριερίστες και γενίτσαροι που υπηρετούν με συνέπεια τα αφεντικά τους και πολλά άλλα ωραία που δεν χρειάζεται να αναφερθούν για λόγους οικονομίας του κειμένου.

Απέναντι σε όλους αυτούς τους «οπορτουνιστές» αντιπαραβάλλεται η περίπτωση του Κώστα Κάππου ως του κομμουνιστή που διαφώνησε, αλλά τήρησε τίμια στάση, που αρνήθηκε δόξες και τιμές και παραιτήθηκε, δίχως καμία ιδιοτέλεια. Που μέχρι το τέλος, τιμούσε το ΚΚΕ ασκώντας την κριτική του, με θάρρος, αλλά και σεβασμό.

Κατά πρώτον, δόξες και τιμές δεν αποκτά κανένας στο κόμμα, ούτε πρέπει να έχει στο μυαλό του τέτοιους στόχους. Κατά δεύτερον, ο Κώστας Κάππος δεν παραιτήθηκε, αλλά διαγράφηκε όπως ο ίδιος τουλάχιστον λέει σε συνέντευξη που έδωσε στον δημοσιογράφο Άρη Σκιαδόπουλο στις 18/11/1992 (περιοδικό «ΕΝΑ» τεύχος 47). Λέει λοιπόν ο Κώστας Κάππος: «Δεν είναι αποχώρηση. Διαγράφτηκα. Βεβαίως δεν μου ήταν δυνατόν να μείνω στην καθοδήγηση του ΚΚΕ και το ΚΚΕ όταν είδα ότι αλλάζει ο χαρακτήρας διαφοροποιήθηκα ... στη συνέχεια βέβαια, με διάφορα προσχήματα και δικαιολογίες, με διαγράψανε»

Και βέβαια ο Κώστας Κάππος δεν είχε καμία διαφωνία με την κομμουνιστική ιδεολογία, όπως και κάθε τίμιος κομμουνιστής που εκφράζει κάποια διαφωνία γιατί πιστεύει ότι υπερασπίζεται την ιδεολογία του αντιδρώντας στα αρνητικά φαινόμενα.

Ο Κάππος και ο κάθε Κάππος διαφωνεί με την πολιτική της συγκεκριμένης κομματικής ηγεσίας και όχι με το κόμμα σαν κομμουνιστική ιδεολογία, την οποία δεν κατέχουν με συμβολαιογραφική πράξη, όπως είπε κάποιος, μόνο αυτοί που έχουν την σφραγίδα και τα σύμβολα του κόμματος.

Και κλείνω για τον Κώστα Κάππο με ένα ακόμα απόσπασμα που αφορά τα επαγγελματικά στελέχη στην ίδια τότε συνέντευξη «Εγώ πρώτα απ’ όλα πιστεύω πως δεν πρέπει να γίνονται επαγγελματικά στελέχη χωρίς να ξέρουν μια δουλειά για να βγάλουν το ψωμί τους. Αλλιώς είναι υποχρεωμένοι να πηγαίνουν πότε με τον έναν και πότε με τον άλλον για να διατηρούνται έτσι στην ηγεσία και να αλλάζουν απόψεις, Πρέπει κάθε τέσσερα ή οχτώ χρόνια να αφήνουν το πόστο και να πηγαίνουν στην παραγωγή, κι αφού μείνουν εκεί κοντά στο λαό για ένα χρονικό διάστημα, να επανέρχονται στα όργανα».

Όσον αφορά την πολιτική κουλτούρα απο το λαϊκό Πανεπιστήμιο(!) του Περισσού   μαζί με το απαιτούμενο κύρος, που αποτελούν την προίκα για καριέρα στο σύστημα, μπορεί να θέσει ο καθένας το ερώτημα: Μόνο το «πανεπιστήμιο» του Περισσού είναι αρκετό για να καθιερώσει κάποιον στην κοινωνία και καθόλου η προσωπικότητά του και η στάση ζωής του; Και γιατί αυτό δεν ισχύει για ένα μέρος μικρό ή μεγάλο   των κομματικών στελεχών; Η πολιτική κουλτούρα αποκτάται απο το λαϊκό Πανεπιστήμιο ή απο την κομμουνιστική ιδεολογία που πρέπει να υπηρετει ένα κόμμα για να λέγεται κομμουνιστικό;

Τελικά, ποιος είναι ο σκοπός τέτοιων αναφορών; Να αναφερθούν στις -είτε λίγο είτε πολύ- γνωστές περιπτώσεις αυτών που απέκτησαν αξιώματα υπηρετώντας το σύστημα που κάποτε πολεμούσαν και μάλιστα από ανώτερα καθοδηγητικά πόστα; Ή για να στείλουν το συκοφαντικό μήνυμα σε αυτούς που δεν σιώπησαν, δεν απαρνήθηκαν τις αρχές, την ιστορία, τα ιδανικά που τους στράτευσαν στο ιστορικό ΚΚΕ και δεν μπορούσαν να το βλέπουν να καταστρέφεται και να μεταλλάσσεται χωρίς να κάνουν τίποτα; Ένα μήνυμα ότι η επιλογή τους να παλαίψουν «εκτός των τειχών» συνδέεται με στόχους αναζήτησης ρόλου στο αστικό σύστημα;

Και, εν τέλει. από πότε όποιος έχει διαφορετική αντίληψη από την «πεφωτισμένη» ηγεσία χαρακτηρίζεται «προδότης» και «πατροκτόνος»; Με την ίδια «λογική» δε θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για «παιδοκτόνους» και τον «Κρόνο που τρώει τα παιδιά του»; Θα μπορούσαμε να το κάνουμε αλλά προτιμάμε να κρατήσουμε τη συζήτηση σε επίπεδο πολιτικής γνώμης αντί να την υποβιβάσουμε στο επίπεδο της θρησκευτικής μεταφυσικής που απευθύνεται στο θυμικό του (συνήθως) εκτός των κομματικών γραμμών «ευσεβούς ποιμνίου». Ο δρόμος των κραυγών δεν μας ταιριάζει. Προτιμάμε εκείνον της κριτικής σκέψης και της κριτικής αντίκρουσης ιδεών.

Συμπερασματικά κατά την άποψή μου το μήνυμα τέτοιων άρθρων είναι: "Σιωπητήριο". "Ακόμα και αν οι δείκτες επιρροής του κόμματος και του κινήματος γενικά είναι στον πάτο, φταίνε μόνο οι συνθήκες και όλοι οι άλλοι". "Αν αμφισβητείς τους «σοφούς» του λαϊκού Πανεπιστημίου, θέλεις να γίνεις αδίστακτος καριερίστας"!

Έλεος!

πηγη: ergatikosagwnas.gr