Με αφορμή ένα βιβλίο

Γράφει ο Γιώργος Πετρόπουλος.

Πρόσφατα κυκλοφόρησε από την «Σύγχρονη Εποχή» το βιβλίο που εκπόνησε το ιστορικό τμήμα της ΚΕ του ΚΚΕ με τίτλο «Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας, Συλλογή κειμένων, έγγραφα από το Αρχείο του ΚΚΕ». Το βιβλίο έχει 417 σελίδες, εκ των οποίων οι πρώτες οκτώ αποτελούν πρόλογο του ιστορικού τμήματος, οι επόμενες 17 είναι η αναδημοσίευση της διακήρυξης της ΚΕ για τα 70χρονα του ΔΣΕ ενώ στις υπόλοιπες δημοσιεύεται το κυρίως υλικό. Επί της ουσίας πρόκειται για συλλογή κειμένων διαφορετικών συγγραφέων που καλύπτουν διαφορετικά θέματα της περιόδου 1945- 1949.

Σαράντα πέντε σελίδες του χωρίζονται από το υπόλοιπο ως ξεχωριστή ενότητα που φέρει τον τίτλο «Ντοκουμέντα» και εσωτερικό τίτλο «Έγγραφα από το Αρχείο του ΚΚΕ σχετικά με τον αγώνα του KKE και του ΔΣΕ». Αν και στην προβολή του βιβλίου από τα κομματικά μέσα αυτό το κομμάτι διαφημίζεται έντονα, εντούτοις δεν ικανοποιεί τις προσδοκίες που δημιουργεί η διαφήμιση. Πρόκειται για εννέα ντοκουμέντα εκ των οποίων τα επτά είναι γνωστά και δημοσιευμένα, κατ’ επανάληψη, στο παρελθόν- αρκετά, μάλιστα, σε κομματικές εκδόσεις και δημοσιεύματα. Δυο έγγραφα δημοσιεύονται για πρώτη φορά: Η επιστολή του Ζαχαριάδη προς τον Ζντάνοφ με ημερομηνία 21- 1- 1948 και η επιστολή του Ζαχαριάδη προς τον Στάλιν με ημερομηνία 17-12-1948. Και οι δυο αυτές επιστολές είναι χρήσιμες ως ιστορικά τεκμήρια αλλά δεν προσθέτουν κάτι περισσότερο στην ήδη αποκτημένη ιστορική μας γνώση. Προκαλεί, όμως, εντύπωση το γεγονός ότι ενώ γίνεται θόρυβος για την αναδημοσίευση των ήδη γνωστών, τα κομματικά όργανα που εγκρίνουν τις διάφορες εκδόσεις δεν σκέφτηκαν να δώσουν στη δημοσιότητα πρωτογενές ιστορικό υλικό που θα βοηθούσε στη συμπλήρωση και στην εμβάθυνση της ιστορικής μας γνώσης. Γιατί δεν το πράττουν; Προφανώς γιατί αυτό υπαγορεύει η αντίληψη τους για την ιστορία.

Ο στόχος του βιβλίου

Το βιβλίο έχει στόχο να υπηρετήσει το, εσχάτως αποκτηθέν και προβληθέν, κομματικό σχήμα με το οποίο προσεγγίζεται η κομματική ιστορία και γενικότερα η ιστορία της ταξικής πάλης στην Ελλάδα. Κι αυτό το σχήμα, πολύ απλά, λέει πως ό,τι δεν συμφωνεί με την σημερινή κομματική αντίληψη περί τακτικής και στρατηγικής του κόμματος, ό,τι δεν δικαιώνει τη σημερινή τακτική και στρατηγική, ήταν λάθος και η αιτία που το επαναστατικό κίνημα γνώρισε τις μεγάλες ήττες του και δεν πήρε την εξουσία τότε που του δόθηκε η ευκαιρία. Εν συντομία η πηγή όλων των δεινών είναι οι αποφάσεις της 6^ης ολομέλειας της ΚΕ του 1934 και το κομματικό πρόγραμμα που αυτή ενέκρινε.

Έχουμε πολλές φορές στο παρελθόν- με αδιάσειστα ντοκουμέντα και επιχειρήματα- απαντήσει στην σημερινή αντίληψη της ηγεσίας του ΚΚΕ κι έχουμε αποδείξει τον αντεπιστημονικό, αντιμαρξιστικό της χαρακτήρα. Δεν αρθρώθηκε ποτέ από μέρους της- καθώς εκείνη είναι που εγκρίνει τί δημοσιεύεται ως κομματική άποψη- και από μέρους των ιδεολογικών κομματικών μηχανισμών ένας ουσιαστικός αντίλογος. Εντούτοις είναι αξιοπρόσεκτη η επιμονή της ηγεσίας σε ένα σχήμα που συνεχώς ανακυκλώνεται και που η ίδια δεν μπορεί να υποστηρίξει την ορθότητά του και να το υπερασπιστεί με βάση το μαρξισμό- λενινισμό. Γιατί αυτή η επιμονή τότε; Εμείς καταλαβαίνουμε το γιατί αλλά προτιμάμε να δώσουμε το λόγο στους ίδιους να απαντήσουν.

Θα αντιπαρατεθούμε και πάλι με αυτό το σχήμα για την στρατηγική του κόμματος στο παρελθόν και όσα λανθασμένα γράφονται στο βιβλίο για τον ΔΣΕ και την κομματική πολιτική στον εμφύλιο. Προηγουμένως όμως θα σταθούμε στην αντίληψη του ιστορικού τμήματος της ΚΕ «περί ιστορίας» η οποία παρουσιάζεται κάπως αναλυτικά στον πρόλογο της συγκριμένης έκδοσης.

Οι σχολές ιστοριογραφίας σύμφωνα με το ιστορικό τμήμα της ΚΕ

Το ιστορικό τμήμα της ΚΕ διακρίνει έξι σχολές στη μελέτη της ιστορίας του εμφυλίου πολέμου. Οι τρεις είναι καθαρά αστικές. Τις παραθέτουμε εν συντομία:

α) Η «ευπρεπής και συγκαλυμμένη αστική προσέγγιση» που προτάσσει την εθνική ενότητα του σήμερα και μέσα από αυτό το πρίσμα συσκοτίζει την ταξική πάλη του παρελθόντος εμφανίζοντας τον εμφύλιο σαν ένα κακό που δίχασε αφού αυτά που μας ενώνουν είναι περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν.

β) Η φασιστική προσέγγιση της ιστορίας που προτάσσει την ιδεολογία της εθνικοφροσύνης και μέσω αυτής προσεγγίζει το παρελθόν.

γ) Η αναθεωρητική σχολή της ιστορίας των Καλύβα- Μαραντζίδη που αναπαράγει εκλεπτυσμένα και με επιστημονικοφάνεια τον αντικομουνισμό.  

Η τέταρτη και η πέμπτη σχολή, σύμφωνα με το ιστορικό τμήμα της ΚΕ του ΚΚΕ, προέρχονται από τον «σοσιαλδημοκρατικό-οπορτουνιστικό χώρο». Η μία αντιλαμβάνεται τον ένοπλο αγώνα ως «ως συνέπεια του δογματισμού του ΚΚΕ» και η άλλη «αρνείται ή και δεν μπορεί να διεισδύσει στο βάθος των γεγονότων, προκειμένου να διερευνήσει τους παράγοντες που επέδρασαν στην έκβαση του ένοπλου αγώνα 1946-1949, καθώς και της περιόδου 1941-1944. Εξωραΐζει τη στρατηγική του ΚΚΕ και του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος εκείνα τα χρόνια, αποδίδοντας τις αιτίες των προβλημάτων όχι σε αυτήν, αλλά σε μια σειρά παράγοντες όπως λάθη τακτικής ή και άστοχες εκτιμήσεις της τότε ηγεσίας του ΚΚΕ». Σ’ αυτή τη δεύτερη σχολή η ηγεσία του ΚΚΕ εννοεί εμάς και όσους της ασκούν κριτική για το σχήμα μέσα από το οποίο κρίνει το παρελθόν.

Η έκτη σχολή είναι το ιστορικό τμήμα και η ηγεσία του ΚΚΕ. Διαβάζουμε στο βιβλίο: «Στον αντίποδα όλων των προηγούμενων, η παρούσα έκδοση έχει σκοπό να φωτίσει βασικές πλευρές που αφορούν τη συγκρότηση και δράση του ΔΣΕ, καθώς και τη στρατηγική του στόχευση».

Όπως θα έχει παρατηρήσει ο αναγνώστης, το ιστορικό τμήμα της ΚΕ του ΚΚΕ δεν μιλά για σχολές και ρεύματα στο χώρο της ιστορίας ως επιστήμης αλλά για πολιτικοϊδεολογικά ρεύματα που προσεγγίζουν το παρελθόν και διαμορφώνουν γι’ αυτό μια πολιτική άποψη- για τρέχουσα πολιτική χρήση- συμβατή με τις πολιτικές και ιδεολογικές τους απόψεις. Επί της ουσίας το σημερινό ΚΚΕ αναφέρεται όχι στην επιστημονική προσέγγιση της ιστορίας αλλά στην πολιτική και ιδεολογική, στην εργαλειακή χρήση της, όπου η ιστορία ως επιστήμη δεν υπάρχει. Κι όπου υπάρχει, στο τέλος, ακυρώνει τον εαυτό της και καταλήγει να είναι η θεραπαινίδα της πολιτικής. Παρόλα αυτά η σημερινή κομματική ηγεσία θέλει να δώσει επιστημονικά πρόσημα σε τέτοιες πρακτικές αφού, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο συμπεριφέρεται και η ίδια στην ιστορία. Εξού και το κριτήριό της για τί πρέπει να δημοσιεύεται και τί πρέπει να αποκρύβεται. Διαβάζουμε στον πρόλογο του ιστορικού τμήματος: «Έτσι κι αλλιώς, σε μια ταξική κοινωνία δεν μπορεί να υπάρξει ταξικά αμερόληπτος ιστορικός επιστήμονας». Με βάση την κατάταξη σε σχολές ιστοριογραφίας που κάνει το ιστορικό τμήμα της ΚΕ να υποθέσουμε ότι και ο φασίστας ιστοριογράφος είναι ένας ταξικά μεροληπτικός ιστορικός επιστήμονας;

Ποιος ενδιαφέρεται για την ιστορική αλήθεια;

Γνωρίζουμε καλά ότι η ηγεσία του σημερινού ΚΚΕ, στην προσπάθειά της να προσαρμόσει το κομματικό παρελθόν στις πολιτικές ανάγκες της επιβίωσής της, την μόνη αντίσταση την συναντάει από τους κομμουνιστές που δεν δέχονται αυτή την αντιμαρξιστική- αντιλενινιστική αναθεώρηση της κομματικής ιστορίας. Την αντίσταση αυτή η κομματική ηγεσία την ονομάζει άρνηση ή αδυναμία διείσδυσης στο βάθος των γεγονότων και εξωραϊσμό της στρατηγικής του ΚΚΕ και του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος στο παρελθόν. Πρόκειται για παραποίηση και χάλκευση της πραγματικότηκότητας. Αν η ηγεσία του ΚΚΕ θέλει, όντως, την αντιπαράθεση με αυτά τα κριτήρια, έχει μία ακόμη ευκαιρία να το πράξει. Να αποδείξει δηλαδή με συγκεκριμένα στοιχεία και ντοκουμέντα, πάνω σε συγκεκριμένα ιστορικά τεκτενόμενα ποιος διεισδύει στο βάθος των γεγονότων, ποιος εξωραΐζει και ποιος συκοφαντεί και διαστρεβλώνει. Είχε πολλές ευκαιρίες, στο παρελθόν, να το πράξει αλλά τις απέφυγε επιμελώς. Ελπίζουμε να αλλάξει τακτική καθώς μέχρι τώρα το μόνο που κάνει είναι σιωπά εκεί που πρέπει να αντιπαρατεθεί και από καιρού εις καιρόν επαναφέρει τα ίδια σχήματα και δόγματα λες και αυτά ουδέποτε τέθηκαν σε κριτική.

Ας δούμε, όμως, αν όντως η ηγεσία του κόμματος και τα τμήματά της κάνουν κάποια προσπάθεια διείσδυσης στο βάθος των ιστορικών γεγονότων. Μέχρι στιγμής έχουν βγάλει λάθος την στρατηγική της 6^ης ολομέλειας του ’34, λάθος την πολιτική των Λαϊκών και εθνικοαπελευθερωτικών μετώπων, λάθος την πολιτική του ΚΚΕ και του διεθνούς επαναστατικού κινήματος στο μεσοπόλεμο και στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Με βάση αυτό που θεωρούν λάθος ερμηνεύουν όλα τα γεγονότα που ακολούθησαν. Έτσι φτάνουμε στον παραλογισμό το 1934 να ευθύνεται για το 1944 και το 1949!!! Μια τέτοια αντίληψη θα μπορούσε να έχει αξία για όσους πιστεύουν σε προφητείες κι όχι για τους μαρξιστές.

Παρόλα αυτά, εμείς δεν θα διστάζαμε να αναγνωρίσουμε στη σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ μια προσπάθεια να διεισδύσει στο βάθος των γεγονότων, αν το σχήμα που χρησιμοποιεί για την προσέγγιση της κομματικής ιστορίας ήταν δικό της. Δεν είναι. Το δανείστηκε εξολοκλήρου από τους τροτσκιστές όπως το είχε κατασκευάσει ο Π. Πουλιόπουλος πριν 82 χρόνια και το αναπαρήγαγαν στη συνέχεια οι διάφορες τροτσκιστικές πολιτικές κινήσεις. Ειλικρινά, απαιτεί περίσσιο θράσος, να χρησιμοποιείς δανεικά και αποτυχημένα ερμηνευτικά σχήματα- που μετράνε έναν αιώνα ζωής και έχει αποδειχτεί η αξία τους- για εξηγήσεις τον κομματικό σου παρελθόν, αλλά ταυτόχρονα να κατηγορείς όσους σε επικρίνουν γι’ αυτό ότι δεν μπορούν ή δεν θέλουν να διεισδύσουν στο βάθος το γεγονότων κι ότι εξωραΐζουν το παρελθόν.

Θα επανέλθουμε.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Στα 16.613.714.104,63 ευρώ (τρέχον υπόλοιπο) εκτινάχθηκαν οι οφειλές ασφαλιστικών χρεών επιχειρήσεων και εργοδοτών προς τα ταμεία, σύμφωνα με τα στοιχεία της τριμηνιαίας έκθεσης του ΚΕΑΟ για το διάστημα Απριλίου – Ιουνίου 2016.

Όπως επισημαίνεται στη σχετική έκθεση, το τρέχον υπόλοιπο μεταβάλλεται καθημερινά καθώς οι οφειλές, είτε επιβαρύνονται με πρόσθετα τέλη, είτε μειώνονται από τμηματικές καταβολές, είτε εξοφλούνται. Στο τέλος Ιουνίου 2016, το συνολικό ποσό των οφειλών που εντάχθηκαν στο ΚΕΑΟ ανέρχεται στα 13.604.182.364,42 €.

Από τα στοιχεία προκύπτει ότι για τις οφειλές ύψους 16.613.714.105 €:

● το 19,99% (ποσό 3.321.681.127 €) του συνολικού χρέους δημιουργήθηκε από οφειλέτες που ξεκίνησαν να δημιουργούν οφειλές για πρώτη φορά από το 2010 και μετά,

● ενώ το 80,01% (ποσό 13.292.032.979 €) δημιουργήθηκε από οφειλέτες που ξεκίνησαν να δημιουργούν οφειλές για πρώτη φορά από το 2009 ή παλαιότερα.

Από την έναρξη της λειτουργίας του ΚΕΑΟ και μέχρι τον Ιούνιο του 2016 έχουν ενταχθεί στο ΚΕΑΟ:

● συνολικά 125.888 οφειλέτες από το ΙΚΑ-ΕΤΑΜ (περίπου το 25% των οφειλετών του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ).

● από τον ΟΑΕΕ έχουν ενταχθεί οι οφειλέτες με οφειλές από 5.000 έως 15.000 ευρώ και από 40.000 ευρώ και άνω,

● από τον ΟΓΑ και το ΕΤΑΑ έχουν ενταχθεί αντίστοιχα 50.299 και 1.925 οφειλέτες.

Η ακτινογραφία των οφειλετών

Από την έκθεση του δευτέρου τριμήνου προκύπτει ότι υπάρχει συγκέντρωση πλήθους οφειλετών στις χαμηλότερες κλίμακες οφειλών και συγκεκριμένα:

α. 124.091 οφειλέτες (41% των οφειλετών) έχουν οφειλή έως 15.000 € ο καθένας,

β. το 65% των οφειλετών (196.562 οφειλέτες) έχουν οφειλή έως 30.000 € ο καθένας,

γ. το μεγαλύτερο μέρος των οφειλών αφορά 60.307 οφειλέτες που έχουν οφειλή από 50.000 € - 100.000 € (περίπου 25% του τρέχοντος υπολοίπου). Μεγάλο μέρος του υπολοίπου οφειλών αφορά λίγους μεγαλοοφειλέτες (1.087 οφειλέτες που συγκεντρώνουν το 23% του υπόλοιπου οφειλών).

Με πληροφορίες από naftemporiki.gr

Kλαδικές συμβάσεις υπό εξαφάνιση λόγω απορρύθμισης στα εργασιακά - Υπ. Εργασίας: 79 επιχειρησιακές και μόλις έξι κλαδικές συμβάσεις υπεγράφησαν μέσα στο 2016

Οι δομικές αλλαγές που συντελέστηκαν στην αγορά εργασίας αλλά και στην ελληνική οικονομία, από το 2008 μέχρι σήμερα, αποτυπώνονται με ιδιαίτερα αποκαλυπτικό τρόπο στο πεδίο των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και στην οργάνωση των εργασιακών σχέσεων.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, το 2008 ο αριθμός των κλαδικών συμβάσεων εργασίας έφθανε τις 203 και ήταν κατάτι μικρότερος από τον αριθμό των επιχειρησιακών συμβάσεων, οι οποίες ήταν 230. Μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα των οκτώ ετών, δηλαδή στην περίοδο 2008-2016, οι επιπτώσεις της οικονομικής ύφεσης, της έκρηξης της ανεργίας, των ελαστικών μορφών απασχόλησης, της βύθισης των μισθών και κυρίως των μνημονιακών ρυθμίσεων που συρρίκνωσαν δραστικά το πεδίο των ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων είχαν σωρευτικά καταλυτικές επιπτώσεις στον τρόπο και στους όρους οργάνωσης των μορφών εργασίας.

Αξίζει να επισημάνουμε ότι οι πιο δραστικές αλλαγές στην οργάνωση των εργασιακών σχέσεων και των συλλογικών διαπραγματεύσεων έγιναν με την υπογραφή του δεύτερου μνημονίου (ν. 4093/2012, έγκριση μεσοπρόθεσμου πλαισίου δημοσιονομικής στρατηγικής 2013-2016, επείγοντα μέτρα εφαρμογής του ν. 4046/2012 και του μεσοπρόθεσμου πλαισίου δημοσιονομικής στρατηγικής).

Έτσι, η οικονομική κρίση, σε συνδυασμό με τις επιπτώσεις των μνημονιακών νόμων, λειτούργησε σαν επιταχυντής της απορρύθμισης της αγοράς εργασίας. Το αποτέλεσμα είναι, μερικά χρόνια αργότερα, δηλαδή μέσα στο 2016, να έχουμε την υπογραφή μόνο έξι κλαδικών συμβάσεων εργασίας και 79 επιχειρησιακών. Τα αντίστοιχα στοιχεία για το 2015 είναι 23 κλαδικές και 264 επιχειρησιακές συμβάσεις εργασίας, ενώ ανέρχονται σε αρκετές δεκάδες οι συμβάσεις που υπέγραψαν οι «ενώσεις προσώπων».

Μετατροπές συμβάσεων

Εκτός από τους εντυπωσιακά ταχύτατους ρυθμούς περιορισμού των κλαδικών συμβάσεων εργασίας, το δεύτερο κυρίαρχο στοιχείο είναι η αλλαγή των συμβάσεων εργασίας με τις οποίες απασχολούνται εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι στη χώρα μας. Από την ανάλυση της μισθωτής απασχόλησης του συστήματος Εργάνη προκύπτει ότι μέσα στη διετία 2014-2015 έγιναν 3.375.691 αναγγελίες προσλήψεων και ταυτόχρονα μέσα στην ίδια χρονική περίοδο είχαμε 3.176.869 αποχωρήσεις ή καταγγελίες συμβάσεων των εργαζομένων.

Η μεγάλη ρευστότητα που υπάρχει στην αγορά εργασίας προκύπτει και από τον συνεχώς αυξανόμενο ρυθμό μετατροπών των συμβάσεων πλήρους απασχόλησης σε συμβάσεις μερικής απασχόλησης. Από τον Ιούλιο του 2013 μέχρι και τον Ιούνιο του 2016 είχαμε τη μετατροπή 152.636 συμβάσεων πλήρους απασχόλησης σε συμβάσεις μερικής απασχόλησης ή εκ περιτροπής εργασίας. Ο αριθμός των συμβάσεων που μετατράπηκαν μέσα σε 36 μήνες (Ιούλιος 2013 - Ιούνιος 2016) σε συμβάσεις μερικής απασχόλησης, εάν αναχθεί στο σύνολο του αριθμού των μισθωτών που ασφαλίζονται στο ΙΚΑ, δεν είναι αμελητέος, διότι αντιστοιχεί περίπου στο 8%-10% του συνόλου της μισθωτής εργασίας του ιδιωτικού τομέα.

Πηγή: naftemporiki.gr