Πραγματοποιήθηκε στις 21 Ιούλη 2016 η συνεδρίαση του Δ.Σ του Εργατικού Κέντρου Πειραιά προκειμένου να συζητήσει τις τρέχουσες εξελίξεις και τα προβλήματα των εργαζομένων σε συνδυασμό με τις επιχειρούμενες αλλαγές που προωθεί η αντιλαϊκή – αντεργατική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ σε συνεργασία με τους δανειστές στα πλαίσια του τρίτου μνημονίου για τις εργασιακές σχέσεις καθώς και τα συνδικαλιστικά και δημοκρατικά δικαιώματα.

Στο πεδίο αυτών των εξελίξεων οι εκπρόσωποι του Συνδυασμού Ταξική Εργατική Συσπείρωση – Ε.Κ.Πειραιά επισήμαναν την ανάγκη το εργατικό κίνημα και τα συνδικάτα να προβούν σε συνδυασμένες και συντονισμένες μορφές ενημέρωσης και πληροφόρησης των εργαζομένων και ταυτόχρονα να σχεδιασθεί, να οργανωθεί μια πλατειά εκστρατεία στους χώρους δουλειάς από τα πρωτοβάθμια σωματεία με σκοπό την κινητοποίηση και την ανάπτυξη πολύμορφων δράσεων και αγώνων για να αποτραπούν δυσμενείς εξελίξεις – όπως έγινε με το ασφαλιστικό νομοσχέδιο – για τους εργαζόμενους και ευρύτερα για τα λαϊκά στρώματα.

Ο αγώνας αυτός για να έχει αποτελεσματικότητα και επιτυχία πρέπει να εξασφαλίζει όρους μαζικής συσπείρωσης, ενότητας, αλληλεγγύης και δράσης.

Να εξασφαλίζει την συμμαχία της εργατικής τάξης με άλλα λαϊκά στρώματα στην κατεύθυνση αμφισβήτησης της νεομνημονιακής πολιτικής, σύγκρουσης και ρήξης με τα επιχειρούμενα μέτρα ενώ η οργάνωση αυτού του αγώνα να ξεκινήσει άμεσα.

Στο επίκεντρο αυτής της πάλης πρέπει να βρεθούν οι παλιές και νέες μνημονιακές πολιτικές, η απόκρουση της επίθεσης του μεγάλου εγχώριου και ξένου κεφαλαίου αλλά και η εναλλακτική που πρέπει και οφείλει να προβάλει το εργατικό κίνημα ως διέξοδο από την κοινή επίθεση δανειστών – κυβέρνησης και μεγάλου κεφαλαίου.

Στην κατεύθυνση αυτή οι εκπρόσωποι του Συνδυασμού μας κατήγγειλαν και καταδίκασαν τις πρόσφατες πρωτοβουλίες της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ να συμπτύξει κοινό μέτωπο με τον ΣΕΒ και άλλες εργοδοτικές ενώσεις με στόχο δήθεν να διασφαλίσει και να προστατεύσει τα εργασιακά δικαιώματα των εργαζομένων!!!

Πρόκειται για κινήσεις και πρωτοβουλίες της γνωστής κυβερνητικο- εργοδοτικής πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ και των Παναγόπουλου – Κιουτσιούκη οι οποίοι επιδιώκουν να δημιουργήσουν σύγχυση, να καλλιεργήσουν αυταπάτες και αποπροσανατολισμό και τελικά να διευκολύνουν την υλοποίηση του νέου αντεργατικού πακέτου της κυβέρνησης και της τρόικα!!

Η εργατική τάξη και τα συνδικάτα πρέπει να αποδοκιμάσουν με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο αυτές τις αθλιότητες της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ που αντί να επιδιώξει ως όφειλε μια μαχητική αγωνιστική συσπείρωση των εργαζομένων, προσπαθεί σε συμμαχία με το μεγάλο κεφάλαιο να βάλει πλάτη για να περάσουν τα μέτρα που διακαώς επιθυμούν για το λοκ άουτ, την συντριβή σε ακόμη χαμηλότερα επίπεδα των κατώτερων μισθών, τις ομαδικές απολύσεις, το χτύπημα και την υπονόμευση των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Ο ρόλος της ΓΣΕΕ είναι ξεκάθαρος τόσο στο παρελθόν όσο και σήμερα γι’ αυτό δεν πρέπει να υπάρχουν κανενός είδους ψευδαισθήσεις!

Για το παραπάνω ζήτημα οι εκπρόσωποι του Συνδυασμού κατέθεσαν πρόταση στο ΕΚΠ να καταδικασθεί η πρωτοβουλία αυτή της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ και για τον σκοπό αυτόν να εκδοθεί σχετικό ψήφισμα του ΕΚΠ.

Η πρότασή μας αυτή έγινε ομόφωνα αποδεκτή από την Διοίκηση του ΕΚΠ. Επίσης στην συνεδρίαση έγινε εκτενής συζήτηση σχετικά με την πρόταση οργανώσεων που πρόσκεινται στο ΠΑΜΕ (Σωματεία – Ομοσπονδίες – Ε.Κ) για συνυπογραφή σχεδίου νόμου για τις ΣΣΕ και τα εργασιακά δικαιώματα των εργαζομένων.

Στην παρέμβασή τους τα μέλη του Δ.Σ του Συνδυασμού μας επικρότησαν την πρωτοβουλία για την συλλογή υπογραφών από πλευράς σειράς συνδικαλιστικών οργανώσεων και συμφώνησαν με το περιεχόμενο του σχετικού κειμένου.

Είναι σαφές (όπως διευκρίνισαν εκπρόσωποι του Συνδυασμού μας) ότι το όποιο κείμενο ή σχέδιο νόμου από μόνο του, ανεξάρτητα από τον βαθμό απήχησης, υποδοχής, υπογραφής, κ.λπ, δεν μπορεί να ασκήσει ουσιαστική πίεση εάν ταυτόχρονα δεν οργανωθεί στους χώρους δουλειάς με όρους ταξικής αναμέτρησης και αποφασιστικής πάλης έως το τέλος ο αγώνας ενάντια στα νέα αντεργατικά μέτρα κυβέρνησης και τρόικα.

Ταυτόχρονα επισήμαναν ότι η μάχη που καλείται να δώσει το επόμενο διάστημα η εργατική τάξη δεν μπορεί και δεν θα είναι επιτυχής και αποτελεσματική εάν γίνει με όρους της μιας ή της άλλης παράταξης, εάν τα συνδικάτα στον αγώνα αυτόν μπούνε για πολλοστή φορά πολυδιασπασμένα, ή και αυτήν την φορά επικρατήσουν οι μικροκομματικές και παραταξιακές σκοπιμότητες και πολύ περισσότερο εάν και αυτή την φορά το κίνημα πορευθεί με τον ίδιο τρόπο που κινητοποιήθηκε για το αντιασφαλιστικό έκτρωμα της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Για τον σκοπό αυτόν – τόνισαν – ότι επιβάλλεται οι αγώνες στο κρίσιμο επόμενο διάστημα να οργανωθούν με όρους κοινής και συντονισμένης πάλης. Επικεφαλείς αυτών των κινητοποιήσεων πρέπει να είναι οι φορείς και οι θεσμοί των συνδικάτων (χωρίς αποκλεισμούς και καπελώματα), να επιδιωχθεί η πιο πλατιά συμπόρευση του κινήματος έχοντας όμως ξεκάθαρο προσανατολισμό και περιεχόμενο ο αγώνας αυτόςπου πρέπει να στρέφεται ευθέως ενάντια στην κυβερνητική πολιτική, στα εργασιακά αλλά και τα γενικότερα προβλήματα που εφαρμόζονται στα πλαίσια των μνημονίων από το 2010.

Πρέπει επίσης να τεθεί ως κεντρικό αίτημα και στόχος των συνδικάτων η διαγραφή του χρέους που αποτελεί την μοναδική ρεαλιστική προοπτική για να βγει η χώρα, ο λαός και οι εργαζόμενοι από την πολιτική της λιτότητας και του νεοφιλελευθερισμού όπως τον επιβάλουν οι τοκογλύφοι δανειστές της ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ και την οποία εκτελούν πιστά και με απόλυτη συνέπεια από το 2010 οι πολιτικές δυνάμεις Ν.Δ – ΠΑΣΟΚ – ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και οι σύμμαχες δυνάμεις που συμπορεύονται στον μονόδρομο της ΕΕ και της ζώνης του ευρώ.

Σε αυτήν την κατεύθυνση επισήμαναν οι εκπρόσωποι της Ταξικής Εργατικής Συσπείρωσης το Εργατικό Κέντρο πρέπει το επόμενο διάστημα να αναλάβει μεγάλης εμβέλειας πρωτοβουλίες για την ευρύτερη συσπείρωση των εργαζομένων, να γίνει το κέντρο αντίστασης, πάλης, αλληλεγγύης και συντονισμού του αγώνα για να μην περάσουν τα νέα αντεργατικά μέτρα.

Εάν οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ που αποτελούν την πρώτη δύναμη στο ΕΚΠ θέλουν να πορευθούν σε μια τέτοια πορεία, η συμπόρευση αυτή θα έχει θετικά αποτελέσματα για το εργατικό κίνημα, εάν όχι, θα κριθούν με τον πιο αυστηρό τρόπο από τους εργαζόμενους του Πειραιά. Σε κάθε περίπτωση ουδεμία παρέκκλιση από το συμφωνημένο πλαίσιο δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτή από τις δικές μας δυνάμεις.

Σε μια τέτοια πορεία οι δυνάμεις του Συνδυασμού μας θα συμβάλουν με τον πιο αποφασιστικό τρόπο. Για τον σκοπό αυτόν πρέπει να γίνει ενδοπαραταξιακή σύσκεψη στην οποία θα συζητηθούν και θα αναληφθούν συγκεκριμένες δράσεις, πρωτοβουλίες, αγώνες, κινητοποιήσεις με επίκεντρο το ΕΚΠ.

Σε μια τέτοια κατεύθυνση καλούμε και τις άλλες δυνάμεις του Ε.Κ.Π να παλέψουμε.

Έπειτα από διαλογική συζήτηση στην ψηφοφορία που ακολούθησε έγινε αποδεκτό το πλαίσιο που πρότεινε ο Συνδυασμός μας.

Επιβάλλεται το αμέσως επόμενο διάστημα να υλοποιηθούν οι σχετικές αποφάσεις που λήφθηκαν ομόφωνα στην τελευταία συνεδρίαση του ΕΚΠ.  

Πειραιάς 25/7/2016

Για την Ταξική Εργατική Συσπείρωση ΕΚΠ

Νταλακογεώργος Αντώνης

Τράκας Ελευθέριος

Κροκίδης Νικόλαος

Δημήτρης Γρηγορόπουλος

Το πραξικόπημα στην Τουρκία και η άγρια καταστολή του αποτελούν ισχυρό κρίκο στην αλυσίδα των φαινομένων βίας, που προσιδιάζουν στον σύγχρονο ολοκληρωτικό καπιταλισμό. Το καθεστώς Ερντογάν έχει εξαπολύσει πογκρόμ όχι μόνο κατά των πραξικοπηματιών, αλλά εναντίον ευρύτερων τμημάτων του κρατικού μηχανισμού, που είναι καταγεγραμμένα απ’ τις μυστικές υπηρεσίες ως μη νομιμόφρονα έναντι του καθεστώτος Ερντογάν (δεκάδες χιλιάδες στρατιωτικοί, δικαστικοί, εκπαιδευτικοί). Ήδη στην Τουρκία κηρύχτηκε καθεστώς έκτακτης ανάγκης, τρίμηνης υποτίθεται διάρκειας, για να πληγούν χωρίς φραγμούς οι εθνωτικές και θρησκευτικές μειονότητες (Κούρδοι, κυρίως, και Αλεβίτες), αλλά και οι προοδευτικές και αριστερές δυνάμεις. Η φυσική εξόντωση αγνώστου αριθμού αντιπάλων του καθεστώτος είναι επί θύραις, αφού ο Ερντογάν δήλωσε ότι είναι υπέρ της επανόδου της θανατικής ποινής.

Η σαρωτική βία του Ερντογάν έχει θορυβήσει ΗΠΑ και ΕΕ, που νουθετούν την Τουρκία να σεβαστεί τις δημοκρατικές διαδικασίες, κυρίως για να περισώσουν κάποια απ’ τα ερείσματά τους.

Η έξαρση της βίας και της καταστολής δεν εκδηλώνεται μόνο σε περιφερειακές καπιταλιστικές χώρες (Τουρκία, Αίγυπτος, Ισραήλ) με ισχνή αστικοδημοκρατική παράδοση, που ενισχύεται από χρόνια πολιτικά, κοινωνικά, εθνικά, θρησκευτικά προβλήματα. Αποτελεί έκφανση της διαρθρωτικής και όχι κυκλικής κρίσης κερδοφορίας (μείωση ή αναιμική άνοδος του ποσοστού κέρδους) του κεφαλαίου γενικά. Η κρίση ηγεμονίας της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης μετά τη θριαμβική δεκαετία του 1990-2000 έχει ακρωτηριάσει το ηγεμονικό αφήγημα άρθρωσης του αστικού συμφέροντος με το εργατολαϊκό. Το κέντρο βάρους της αστικής πολιτικής έχει πλέον μετατοπιστεί δυναμικά και κυριαρχικά απ’ την περιφρούρηση του αστικού κράτους στην τρέχουσα διακυβέρνηση. Απ’ τον υπερσυγκεντρωτισμό της εκτελεστικής εξουσίας εις βάρος της νομοθετικής και δικαστικής εξουσίας ως τον σφαγισμό των πολιτικών και εργασιακών δικαιωμάτων, απ’ την αστυνομοκρατία, το εκτεταμένο ηλεκτρονικό φακέλωμα και τη χειραγώγηση των ΜΜΕ ως τις προκλητικές διακρίσεις εις βάρος των ριζοσπαστικών αριστερών δυνάμεων. Με κορύφωση τη έξαρση της ωμής βίας κατά των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων και την παράταση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης στη Γαλλία, τις φασιστοειδείς απειλές του Τραμπ για αποκλεισμό όλων των Μουσουλμάνων και των Μεξικανών απ’ τις ΗΠΑ, την κατάργηση του ασύλου στην ΕΕ, που οδηγεί εκατομμύρια κατατρεγμένους στον εγκλεισμό και πολλές χιλιάδες στο θάνατο…

Έκφραση της βιαιότητας του ολοκληρωτικού καπιταλισμού

Ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός, στο κέντρο και την περιφέρεια, καταφεύγει όλο και συχνότερα σε μορφές ακραίας και υπεραντιδραστικής βίας: Στο πραξικόπημα, τη στρατιωτική δικτατορία, την αντιδραστική λαϊκή ή και ένοπλη εξέγερση, την ένοπλη επέμβαση σε έθνη-κράτη, την εθνικιστική, ρατσιστική και θρησκευτική βία. Το πραξικόπημα παραμένει όπλο επιβολής της εξουσίας του κεφαλαίου. Από αστούς δημοσιολόγους προβλήθηκε με προχειρότητα η άποψη ότι η τουρκική περίπτωση αποδεικνύει ότι στις σύγχρονες αστικές κοινωνίες είναι αδύνατη η επικράτηση πραξικοπήματος, αφού η κοινωνική δικτύωση εξασφαλίζει τη μαζική λαϊκή παρέμβαση, αλλά και την αντίδραση τμημάτων του σύνθετου κρατικού μηχανισμού, που δεν έχουν μυηθεί στη συνωμοσία. Ωστόσο, η δικτύωση που έχει ευρύτατη συμβολή στην εξέγερση της πλατείας Ταχρίρ, δεν απέτρεψε την ανατροπή της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης Μόρσι και την επιβολή της στρατιωτικής δικτατορίας του Σίσι. Αλλά και στην Τουρκία, αν και πολλά ερωτήματα μένει να απαντηθούν, φαίνεται ότι δεν αποτέλεσε η λαϊκή εξέγερση τον κυρίαρχο παράγοντα αποτυχίας του πραξικοπήματος, αλλά η μη προσχώρηση στην οργάνωση σύσσωμης ή τουλάχιστον της πλειοψηφίας της στρατιωτικής ηγεσίας, ώστε διά της πειθαρχίας στη στρατιωτική ιεραρχία να εξασφαλίζεται η συμμετοχή και αποδοχή του πραξικοπήματος απ’ το στράτευμα στο σύνολό του, όπως κατ’ επανάληψη έχει συμβεί στην Τουρκία με στρατιωτικά κινήματα εμπνεόμενα απ’ την κεμαλική παράδοση. Αβάσιμη είναι και η αντίληψη ότι η «προχειρότητα» του κινήματος οφείλεται στο ότι δεν σκοπούσε στην εγκαθίδρυση στρατιωτικής δικτατορίας αλλά ότι επρόκειτο για προνουντσιαμέντο, για «διάβημα» κινήματος στρατιωτικών στην κυβέρνηση, ώστε ν’ αλλάξει την πολιτική της (βλ. κίνημα στο Γουδί 1909).

Στον σύγχρονο υπεραντιδραστικό και υπεροργανωμένο κρατικό καπιταλισμό, ένα κίνημα αυτού του είδους με μαθηματική ακρίβεια θα έχει εξασφαλισμένη την αποτυχία του και την εξόντωση των πρωτεργατών του. Το δυστύχημα για τους λαούς είναι ότι στο εποικοδόμημα του ολοκληρωτικού καπιταλισμού οι προοδευτικές, συστημικές βέβαια, εναλλακτικές όπως η σοσιαλδημοκρατία του ‘45-’75, έχουν σχεδόν εκλείψει. Τα νεοφιλελεύθερα κόμματα εναλλάσσονται με σοσιαλφιλελεύθερα και σχετικά συμπληρώματα, εναλλακτικά στον Άσαντ προωθούν τον ISIS και την Αλ Νούσρα στον Μόρσι, τον Σίσι, στην Τουρκία το στρατιωτικό πραξικόπημα αντί της υπεραυταρχικής δημοκρατίας του Ερντογάν και τούμπαλιν. Στη χώρα μας αριστεροί σχηματισμοί και ορισμένοι διανοούμενοι έσπευσαν να πανηγυρίσουν για τη «νίκη της δημοκρατίας», που προοιωνίζεται δήθεν προοδευτικές πολιτικές εξελίξεις. Στην ίδια λογική με έναν στρεβλό διεθνισμό νομιμοποιούν το καθεστώς Ερντογάν θεωρώντας την Τουρκία δημοκρατική κοινοβουλευτική χώρα. Μάλιστα αιτιώνται για εθνικιστικό αντιτουρκισμό τις αριστερές δυνάμεις, που αμφοτεροβαρώς καταγγέλλουν και το πραξικόπημα και την κοινοβουλευτική δικτατορία του Ερντογάν και τάσσονται υπέρ της παροχής άσυλου στους 8 διαφυγόντες τούρκους αξιωματικούς.

Οι λαϊκές μισοαυθόρμητες εξεγέρσεις είναι διαχρονικό φαινόμενο, εμφανίζεται όμως με αύξουσα συχνότητα στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό, λόγω της αφόρητης όξυνσης των αντιθέσεων, της χρεοκοπίας των κομματικών και θεσμικών δυνατοτήτων του συστήματος και της αδυναμίας της επαναστατικής αριστεράς σε συγκεκριμένες ιστορικές στιγμές να ηγεμονεύσει σ’ αυτά τα κινήματα. Κινήματα όμως και εξεγέρσεις εμφανίζονται και σε αντιδραστική κατεύθυνση. Ο κοινοβουλευτικός ολοκληρωτισμός στο σύγχρονο καπιταλισμό προκρίνει και επιδιώκει την αδρανοποίηση και αποπολιτικοποίηση των μαζών περιορίζοντας την πολιτική τους παρέμβαση στις κοινοβουλευτικές εκλογές. Ο κίνδυνος όμως ή και ύπαρξη ριζοσπαστικών και προοδευτικών κινημάτων ακόμη και οι ενδοαστικές και ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, ωθούν τις αστικές δυνάμεις να ενισχύουν αντιδραστικά κινήματα στη βάση αντικειμενικών προβλημάτων, εναντίον προοδευτικών κινημάτων ή και καθεστώτων ή εναντίον και υπέρ αστικών και ιμπεριαλιστικών πολιτικών, που και οι μεν και οι δε βλάπτουν τα λαϊκά συμφέροντα. Χαρακτηριστικές εξεγέρσεις εναντίον προοδευτικών καθεστώτων εκδηλώθηκαν στη Χιλή του Αλιέντε (κινήματα κατσαρόλας) στη Νικαράγουα με τους Κόντρας εναντίον των Σαντινίστας, στη Βενεζουέλα εναντίον της μπολιβαριανής δημοκρατίας. Απ’ την άλλη, στην Ουκρανία η φιλο-ΕΕ αστική τάξη ενίσχυσε φασιστικές δυνάμεις, για να ανατραπεί το φιλορωσικό καθεστώς. Στη Συρία με όργανο κυρίως τους ακραίους ισλαμιστές του ISIS και της Αλ Νούσρα και την ενίσχυση ΗΠΑ, ΕΕ, Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας, επιδιώχθηκε η ανατροπή του αυταρχικού καθεστώτος Άσαντ. Στην Τουρκία, κατά των πραξικοπηματιών εξεγέρθηκαν λαϊκές μάζες, που στην ενδοκαθεστωτική πάλη δεν διεκδίκησαν δικά τους αυτόνομα συμφέροντα, οικονομικά, δημοκρατικά, εθνωτικά, αλλά υπερασπίστηκαν την κοινοβουλευτική δικτατορία του Ερντογάν. Στην ταξικά και διεθνιστικά προσανατολισμένη ανακοίνωση του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση εύστοχα υπογραμμίζεται: «Η επικράτηση Ερντογάν[…] δεν πρόκειται να οδηγήσει σε ενίσχυση των δημοκρατικών δικαιωμάτων, των εργατικών λαϊκών ελευθεριών και σε αποτροπή του πολέμου κατά του κουρδικού λαού ή των τουρκικών υποϊμπεριαλιστικών επεμβάσεων στη Συρία[…]». Η τοποθέτηση αυτή είναι διαμετρικά αντίθετη απ’ την εκτίμηση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και των λοιπών αστικών δυνάμεων, που στηρίζουν το καθεστώς Ερντογάν και χαιρετίζουν τη νίκη του.

Δυστυχώς, θετικά τοποθετήθηκαν υπέρ του Ερντογάν και αριστερές δυνάμεις για τη «σωτηρία της τουρκικής δημοκρατίας» χωρίς πολιτικό και ταξικό πρόσημο και καθορισμό! Επιπλέον, εμφανίζουν την αντιδραστικού χαρακτήρα λαϊκή εξέγερση ως εξέγερση περίπου προοδευτικών και αριστερών δυνάμεων (κεμαλιστών, σοσιαλδημοκρατών, αριστερών, φιλοκουρδικών και προοδευτικών δυνάμεων) στις οποίες συμμετείχαν και οπαδοί του Ερντογάν! Η λαϊκή εξέγερση υπήρξε αντιδραστική αντικειμενικά όχι μόνο λόγω του χαρακτήρα της, της στήριξης και αντιδραστικού ερντογανικού καθεστώτος που στρέφεται προς ακόμη αντιδραστικότερη κατεύθυνση. Εκτός αυτού, όπως προκύπτει απ’ τα video και τις πληροφορίες η πλειοψηφία των εξεγερμένων δεν προέρχεται βέβαια από προοδευτικούς χώρους, αλλά απ’ το φανατικό ισλαμικό ρεύμα, που χειραγωγεί ο Ερντογάν και οι ιμάμηδες. Τα τζαμιά καλούσαν συνεχώς τους πιστούς να κατέβουν στο δρόμο και αποτέλεσαν τα κέντρα της εξέγερσης υπέρ του Ερντογάν. Το «Αλλάχ ου Άκμπαρ» αποτέλεσε τη σημαία της λαϊκής εξέγερσης… Ο θεοσεβούμενος όμως Ερντογάν διέπραξε μέγιστο ανοσιούργημα κατά των νεκρών αντιπάλων του. Ως νέος Κρέων απαγόρεψε τη θρησκευτική ταφή τους…

πηγη: prin.gr

Η αποτυχία, η συρρίκνωση των δυνάμεών τους και η αποξένωση από τους Ναυτεργάτες είναι χωρίς αμφιβολία το κύριο χαρακτηριστικό αυτών των δυνάμεων στο Ναυτεργατικό συνδικαλιστικό κίνημα όλα τα τελευταία χρόνια.

Από την μια η νεορεφορμιστική τακτική τους , η σύμπλευση και η συμπόρευση με τον Γ.Γ της ΠΝΟ αλλά και με τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό στο ναυτεργατικό συνδικαλιστικό κίνημα και από την άλλη η επιλεκτική σύγκρουση με τις δυνάμεις της ΠΕΝΕΝ τους οδηγούν σε μια πρωτοφανή κωματώδη κατάσταση που αγγίζει τα όρια της διάλυσης!!

Πρόσφατο και χαρακτηριστικό παράδειγμα οι αρχαιρεσίες στην Πανελλήνια Ένωση Ηλεκτρολόγων Ε.Ν.

Πρόκειται για Σωματείο που διαχρονικά οι δυνάμεις της Ναυτεργατικής συνδικαλιστικής κίνησης είχαν ισχυρή επιρροή, πράγμα που φαινόταν και στην πολύ ενισχυμένη παρουσία και ρόλο τόσο στον κλάδο όσο και στην Διοίκηση.

Παράλληλα πρέπει να τονισθεί ότι οι Διοικήσεις των δύο Σωματείων ΠΕΜΕΝ – ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ από πλευράς μελών έχουν αναφορά στον κλάδο του μηχανοστασίου, γεγονός που από μόνο του, εάν και εφόσον είχαν δεσμούς με τους κλάδους που εκπροσωπούν, θα έπρεπε αυτό να καθρεπτίζεται και να επιβεβαιώνεται και στο Σωματείο των Ηλεκτρολόγων.

Όμως η ζωή καταγράφει μια άλλη πραγματικότητα κόντρα και ενάντια στην απλή λογική!!!

Έτσι στις πρόσφατες αρχαιρεσίες που ολοκληρώθηκαν τον Ιούλη του 2016, οι δυνάμεις του κομματικού συνδικαλισμού υπέστησαν ένα συντριπτικό σοκ το οποίο αποτελεί συνέχεια της διάλυσης που υφίστανται οι δυνάμεις αυτές και σε άλλους κλάδους και Σωματεία όπως είναι η ΠΕΝΕΝ – Θαλαμηπόλοι – Πλοίαρχοι κ.λπ.

Συγκεκριμένα (για να μιλήσουμε με αριθμούς) στις εκλογές του Σωματείου Ηλεκτρολόγων Ε.Ν ψήφισαν συνολικά 370 άτομα και ο συνδυασμός ΕΔΣΗΗΕΝ που υποστηρίζονταν από τις δυνάμεις ΝΣΚ – ΠΑΜΕ έλαβε 17 ψήφους με μηδέν έδρες στο Δ.Σ και μηδέν έδρες στους αντιπροσώπους για ΠΝΟ – ΕΚΠ!!

Ο καταποντισμός και η συντριβή σε όλο το μεγαλείο τους! Παρά ταύτα οι δυνάμεις και τα χρεοκοπημένα πρόσωπα που ηγούνται του κομματικού συνδικαλισμού στο ναυτεργατικό κίνημα αγρόν ηγόρασαν….

Ένα δεύτερο πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί η επίσκεψη – περιοδεία (παρωδία) που έκαναν εκπρόσωποι των Προεδρείων ΠΕΜΕΝ – ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ σε Πάτρα – Κέρκυρα – Ρίο – Αντίρριο στην οποία η συντριπτική πλειοψηφία των μελών τους τους γύρισαν επιδεικτικά τις πλάτες! Ενδεικτικά η απόπειρα να κάνουν σύσκεψη – συγκέντρωση Ναυτεργατών στην Κέρκυρα στέφθηκε από απόλυτη αποτυχία αφού σε αυτήν προσήλθαν 7 άτομα από τα οποία δύο Συνταξιούχοι και μέλη της Διοίκησης του τοπικού Σωματείου.

Μάλιστα σε ανακοίνωσή τους που ακολούθησε, τα έβαλαν για πολλοστή φορά με τον ταξικό τους αντίπαλο δηλαδή την ΠΕΝΕΝ την οποία κατηγόρησαν με ασύστολα ψεύδη και κατασκευασμένα «γεγονότα» τα οποία στο σύνολό τους δεν ανταποκρίνονταν στην αλήθεια. Όμως και αυτή την φορά δεν τολμούν να αρθρώσουν ούτε λέξη για την ΠΝΟ και τον εργοδοτικό – κυβερνητικό συνδικαλισμό που έχει την αποκλειστική ευθύνη για την κατάσταση και τα οξυμένα προβλήματα των Ναυτεργατών.

Αυτό αποκαλύπτει το βρώμικο και υπονομευτικό ρόλο που διαδραματίζουν σαν πέμπτη φάλαγγα στις γραμμές του ταξικού κινήματος!!! Τα παραδείγματα αυτά και πολλά άλλα είναι άραγε ικανά να προβληματίσουν τους αποτυχημένους και ανίκανους ηγετίσκους του κομματικού συνδικαλισμού τύπου Τσιμπόγλου – Ευαγγελάκη;

Προφανώς όχι αφού εμμένουν στην καταδικασμένη και χρεοκοπημένη τακτική τους, γεγονός που τους οδηγεί στην αναξιοπιστία, την αφερεγγυότητα και τελικά στον πάτο του γκρεμού!!

Ούτε λόγος να επανεξετάσουν την τακτική αλλά και την συμπεριφορά τους που αποτελεί την αιτία των αποτυχιών τους, αντίθετα με ύφος αντίστοιχο του Πάπα της Ρώμης διατείνονται ότι η γραμμή τους επιβεβαιώνεται και δικαιώνεται ενώ τα στραπάτσα που υφίστανται καθημερινά διαδέχονται το ένα το άλλο!!!   

Δεκατρία δισεκατομμύρια και όχι εννιά δισεκατομμύρια άνθρωποι θα απομυζούν το 2100 έναν φτωχότερο και πιο μολυσμένο πλανήτη! Ο ένας στους τρεις κατοίκους της Γης θα είναι Αφρικανός και η Νιγηρία θα είναι η πολυπληθέστερη χώρα του κόσμου. 

Μέχρι πρόσφατα οι περισσότεροι ειδικοί πίστευαν πως η περιβόητη “πληθυσμιακή βόμβα” ήταν στην ουσία ένας Μαλθουσιανός μύθος που θα αφοπλίζονταν οριστικά κάπου στα μέσα του αιώνα που διανύουμε.
Εκτιμούσαν πως ο παγκόσμιος πληθυσμός θα σταματούσε να αυξάνεται κατά τις επόμενες δεκαετίες, θα σταθεροποιούνταν και κατόπιν θα άρχιζε αργά αλλά σταθερά να μειώνεται.

Ωστόσο ανατροπή στις μέχρι τώρα εκτιμήσεις και προβλέψεις για το μέγεθος του πληθυσμού της Γης φέρνει μια μια νέα έρευνα ειδικών, η οποία κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για την επερχόμενη πληθυσμιακή έκρηξη. Σύμφωνα με τα συμπεράσματα της νέας έρευνας, τα οποία δημοσιεύθηκαν στις 18 Σεπτεμβρίου του 2014 στην επιθεώρηση Science, ο παγκόσμιος πληθυσμός όχι μόνον δε θα σταθεροποιηθεί στα μέσα του 21ου αιώνα, αλλά θα συνεχίσει να αυξάνεται εκρηκτικά φτάνοντας τα 13 δισεκατομμύρια ως το 2100 και έπεται συνέχεια.

Έως πρόσφατα οι ειδικοί δημογράφοι του ΟΗΕ προέβλεπαν πως ο πληθυσμός της Γης, που σήμερα αριθμεί 7,1 δισεκατομμύρια, θα αυξάνονταν με χαμηλότερους ρυθμούς κατά τις επόμενες δεκαετίες και θα κορυφώνονταν γύρω στα 9,4 δισεκατομμύρια κάπου μεταξύ του 2050-2075 και κατόπιν θα μειώνονταν στα 9 δισεκατομμύρια γύρω στο 2100. Άρα η λεγόμενη “πληθυσμιακή βόμβα” ουσιαστικά θα αφοπλίζονταν. Όμως η νέα έρευνα, που πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον, προβλέπει πως κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί.

Αντίθετα η δημογραφική έκρηξη θα συνεχιστεί, κυρίως στην υποσαχάριο Αφρική, και ο παγκόσμιος πληθυσμός θα κυμαίνεται το 2100 κάπου μεταξύ 11-13 δισεκατομμύρια, με επικρατέστερο σενάριο τα 12 δισεκατομμύρια. Το συμπέρασμα είναι πως το 2100 θα κατοικούν τουλάχιστον 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι περισσότεροι απ' όσοι προβλέπονταν ως πρόσφατα με ότι σημαίνει αυτό  στους τομείς του περιβάλλοντος, των φυσικών πόρων, της ενέργειας, της οικονομίας, της κοινωνίας  και της γεωπολιτικής, καθώς, όπως έχει αποδείξει ως τώρα η Ιστορία, περισσότεροι άνθρωποι σπάνια δημιουργούν λιγότερα προβλήματα.   

Η Αφρική ενεργοποιεί την «Πληθυσμιακή Βόμβα»

Χρησιμοποιώντας μια νέα στατιστική μέθοδο, που θεωρείται και πιο ακριβής, οι επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον απορρίπτουν ως αβέβαιες τις μέχρι τώρα προβλέψεις των ειδικών του ΟΗΕ, που εκτιμούσαν πως ο παγκόσμιος πληθυσμός θα σταθεροποιούνταν στα 9 δισεκατομμύρια και θα σταματούσε να αυξάνεται το αργότερο ως το 2100. Σύμφωνα με το δικό τους στατιστικό μοντέλο οι συντάκτες της νέας έρευνας συμπεραίνουν πως υπάρχουν 80% πιθανότητες ο παγκόσμιος πληθυσμός να είναι μεταξύ 11-13 δισεκατομμύρια το 2100 και να συνεχίσει να αυξάνεται κατά τον 22ο αιώνα έστω και με πιο αργούς ρυθμούς.

Σύμφωνα με τη νέα έρευνα η πληθυσμιακή έκρηξη θα προέλθει κυρίως από την Αφρική και ειδικά από το υποσαχάριο τμήμα της, που θα τετραπλασιάσει τον πληθυσμό της στη διάρκεια του 21ου αιώνα. Συγκεκριμένα η Μαύρη Ήπειρος από το ένα δισεκατομμύριο κατοίκους που είναι σήμερα το 2100 θα φιλοξενεί έναν πληθυσμό μεταξύ 3,5 και 5,1 δισεκατομμυρίων και θα είναι τόσο πυκνοκατοικημένη, όσο και η σημερινή Κίνα! Μάλιστα οι ίδιοι ερευνητές θεωρούν πιθανό ο πληθυσμός της Νιγηρίας, που  σήμερα ανέρχεται στα 170 εκατομμύρια, να φτάσει ακόμη και το 1,5 δισεκατομμύριο κατοίκους (!) και να ξεπεράσει έτσι τον πληθυσμό της Ινδίας, ο οποίος θα κορυφωθεί το 2060 στο 1,7 δισεκατομμύρια και κατόπιν θ' αρχίσει να μειώνεται.

Όσο για τον πληθυσμό της Κίνας, που είναι σήμερα η πολυπληθέστερη χώρα του πλανήτη, αυτός θα κορυφωθεί το 2020 στο 1,4 δισεκατομμύρια και κατόπιν θα αρχίσει να μειώνεται πέφτοντας το 2100 στο ένα δισεκατομμύριο περίπου. Μια νέα δημογραφική τάξη πραγμάτων φαίνεται πως ανατέλλει στον πλανήτη Γη, που θα ανατρέψει τα πάντα, θα αλλάξει ριζικά το πρόσωπο του πλανήτη μας και θα φέρει την Αφρική και τους κατοίκους της στο επίκεντρο των μελλοντικών παγκόσμιων εξελίξεων.  

Ωστόσο ο John Wilmoth, επικεφαλής του Τμήματος του ΟΗΕ για τον Πληθυσμό, θεωρεί πως η νέα έρευνα “δεν είναι προβλέψεις, αλλά προβολές για το τι πρόκειται να συμβεί αν συνεχιστούν οι σημερινές τάσεις”. Με άλλα λόγια θεωρεί πως υπάρχουν ακόμη περιθώρια παρεμβάσεων ώστε να μην οδηγηθούμε σε πληθυσμιακή έκρηξη. Ο ίδιος βέβαια παραδέχεται πως η συγκεκριμένη έρευνα παρουσιάζει πολλές καινοτομίες ως προς την κλίμακα των υπολογισμών και αποτελεί “μια πολύ πιο πειστική ανάλυση της αβεβαιότητας, αν και μπορεί να απέχει από την μελλοντική πραγματικότητα κατά δύο δισεκατομμύρια”. Σε κάθε περίπτωση παραδέχεται πως ο παγκόσμιος πληθυσμός το 2100 θα είναι πολύ περισσότερος  απ' όσο τον υπολόγιζαν ως τώρα, κάτι που συνιστά αρνητική εξέλιξη επαναφέροντας το “ξεπερασμένο” ζήτημα του υπερπληθυσμού και πάλι στην κορυφή της διεθνούς ατζέντας με τα παγκόσμια προβλήματα.  

Άλλωστε στην εποχή μας πάνω από το 90% της παγκόσμιας πληθυσμιακής αύξησης συντελείται στα φτωχότερα 2/3 του πλανήτη: μια πραγματική «δημογραφική βόμβα» (D-Bomb) που απειλεί με αποσταθεροποίηση όχι μόνον τις φτωχότερες περιοχές του νοτίου ημισφαιρίου αλλά και τις πλούσιες περιοχές του γερασμένου Βορρά, που κατακλύζονται από αλλεπάλληλα κύματα   μεταναστών και προσφύγων. Για μια ακόμη φορά ο δημογραφικός χάρτης του πλανήτη μας αλλάζει: ενώ ο πληθυσμός πολλών χωρών του φτωχού Νότου συνεχίζει να αυξάνεται αλματωδώς, σχεδόν όλες οι χώρες του πλούσιου Βορρά μαστίζονται από υπογεννητικότητα και αυξανόμενη γήρανση. Ειδικότερα η γήρανση του πληθυσμού προβάλει ως η μεγαλύτερη πρόκληση του 21ου αιώνα.

Αποτελεί το υπέρτατο πολιτικό και οικονομικό ζήτημα του νέου αιώνα, όχι μόνον για τις ανεπτυγμένες χώρες, αλλά και για τις αναπτυσσόμενες, οι οποίες, αργά ή γρήγορα, θα γεράσουν με τη σειρά τους. Μια Νέα Γκρίζα Παγκόσμια Τάξη γεννιέται και αποτελεί παρενέργεια της πρωτοφανούς πληθυσμιακής έκρηξης του ανθρώπινου είδους κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα και η οποία προβλέπεται να συνεχιστεί και στο μεγαλύτερο τμήμα του 21ου αιώνα. Η γήρανση αποτελεί απλώς το άλλο πρόσωπο του υπερπληθυσμού, με εξαίρεση φυσικά την υποσαχάριο Αφρική που θα συνεχίσει να έχει περισσότερους νέους απ' ότι γέρους ως τα τέλη 2100, την εποχή δηλαδή που ο υπόλοιπος κόσμος θα έχει μεταβληθεί σ' ένα απέραντο γηροκομείο.

Παραπομπές
Περιοδικό Science, Experts Be Damned: World Population Will Continue to Rise, 18.9.2014 (http://news.sciencemag.org/economics/2014/09/experts-be-damned-world-population-will-continue-rise) # Wolfgang Lutz, Global Environmental Change,  International Institute for Applied Systems Analysis (IIASA) Vienna #  Γιώργος Στάμκος, Γκρίζα Ελλάδα: Η Ανατομία του Ελληνικού Συνδρόμου, εκδ. Άγνωστο 2004 # The Economist, Ο Κόσμος του 2050, κεφ. John Parker, Όχι Ακριβώς Μοίρα # Paul Kennendy, Προετοιμασία για τον 21ο Αιώνα, 1994 # Thomas Malthus,  Δοκίμιο για τις Αρχές του Πληθυσμού (An Essay on the Principle of Population) # Chamie Joseph, The New Population Order, UN Population Division 2000 # Carl Haub, How Many People Have Ever Lived on Earth?, Population Today.

* Ο Γιώργος Στάμκος (Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.) είναι συγγραφέας και δημιουργός του ΖΕΝΙΘ (www.zenithmag.wordpress.com)

πηγη: tvxs.gr