Το τζίνι δεν μπορεί να ξαναμπεί στο μπουκάλι και η ανεύθυνη απόφαση του 2008 θα αποτελεί το κεκτημένο για κάθε εθνοτικό θύλακα να «αυτοπροσδιορίζεται»

Παρά τις κατηγορίες προς τη Ρωσία για την προσάρτηση επαρχιών της Ουκρανίας, οφείλουμε να θυμόμαστε ότι ήταν η Δύση αυτή, η οποία άνοιξε τον ασκό του Αιόλου με την αναγνώριση του Κοσόβου, θέτοντας σε αμφισβήτηση για πρώτη φορά μεταπολεμικώς την εδαφική ακεραιότητα ενός κυρίαρχου ευρωπαϊκού κράτους.

Όταν οι ηγέτες της αλβανικής εθνότητας προέβησαν σε μονομερή διακήρυξη ανεξαρτησίας το 2008, οι περισσότερες δυτικές χώρες αναγνώρισαν το Κόσοβο ως ανεξάρτητο κυρίαρχο κράτος. Το γεγονός αυτό έστειλε στον κάλαθο των αχρήστων τις διακηρύξεις του ΟΗΕ για την εδαφική ακεραιότητα των μελών του. Μόλις το κουτί της Πανδώρας άνοιξε για πρώτη φορά μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ακολουθήθηκαν παρόμοιες λύσεις στις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, που μην ξεχνάμε, υπήρξε και αυτή μια σοσιαλιστική ομοσπονδία όπως η Γιουγκοσλαβία. Το παράδειγμα του Κοσόβου αναφέρθηκε στις περιπτώσεις της Νότιας Οσετίας, της Αμπχαζίας, της Κριμαίας και τώρα των επαρχιών της νοτιανατολικής Ουκρανίας, καθώς επίσης και κατά τη διαμάχη της Αρμενίας με το Αζερμπαϊτζάν στο Ναγκόρνο Καραμπάχ.

Όλα αυτά τα σημειώνει σε πρόσφατο άρθρο του ο Μπόρις Τάντιτς, πρώην πρόεδρος της Σερβίας (2004-2012) με το φιλοδυτικό κόμμα των Δημοκρατικών, ένας πολιτικός που ανήκε στην πλέον προσανατολισμένη προς την Ευρωπαϊκή Ένωση πτέρυγα του σερβικού πολιτικού σκηνικού, ο οποίος, όμως, δεν μπορεί παρά να παρατηρήσει τα προφανή.

Τα γνωστά διπλά μέτρα και σταθμά της Δύσης είχαν εφαρμοστεί σε πλήθος περιπτώσεων μεταπολεμικά. Η πράξη, ωστόσο, αναγνώρισης της ανεξαρτησίας του Κοσόβου αποτέλεσε μια διάβαση του Ρουβίκωνα, η οποία ανέτρεψε το status quo, που είχε καθιερωθεί από τα Ηνωμένα Έθνη, και, ανοίγοντας τον δρόμο σε ένα «mirroring» (για να χρησιμοποιήσουμε έναν όρο του συρμού των επικοινωνιολόγων) από χώρες αντίπαλων μπλοκ, πλησίασε την ανθρωπότητα πολύ περισσότερο σε έναν Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο, που επί δεκαετίες είχαμε προσπαθήσει να αποφύγουμε.

Πάντως, ο Βλαντίμιρ Πούτιν είναι ένας εξαιρετικά διαφανής ηγέτης. Προκειμένου να κατανοήσει κανείς τις μελλοντικές ενέργειές του, αρκεί να διαβάσει προσεκτικά τους πλέον περίοπτους λόγους και δηλώσεις του, που είναι μάλιστα εξαιρετικά έγκαιροι. Ήδη το 2008, μετά την αναγνώριση του Κοσόβου ο Βλαντίμιρ Πούτιν είχε δηλώσει ότι η αναγνώριση του Κοσόβου είναι «ένα δίκοπο μαχαίρι που θα επιστρέψει σε αυτούς και θα τους χτυπήσει στο πρόσωπο». Άλλο αν κάποιοι δεν ήθελαν να καταλάβουν τι σημαίνει αυτή η δήλωση.

Βεβαίως, θυμηδία προκαλεί η διακήρυξη της Δύσης ότι το Κόσοβο αποτελεί μία μοναδική, sui generis περίπτωση που δεν μπορεί να επαναληφθεί. Πέρα από τον προφανή ιμπεριαλιστικό εγωισμό και νταηλίκι της έκφρασης, αγνοεί κοντόφθαλμα (όπως δυστυχώς μυωπικά ήταν όλα τα καμώματα του νατοϊκού ιμπεριαλισμού μετά το 1990) ότι πάρα πολύ παρόμοιες συνθήκες με αυτές του Κοσόβου επικρατούν στις χώρες μιας άλλης πρώην σοσιαλιστικής ομοσπονδίας, της Σοβιετικής Ένωσης. Βεβαίως, η ρωσική απάντηση δεν άργησε, καθώς πολύ σύντομα αναγνωρίστηκαν μονομερώς το 2008 η Αμπχαζία και η Νότια Οσετία, αυτονομημένες περιοχές της Γεωργίας που είχαν ανακηρύξει την ανεξαρτησία τους 15 χρόνια νωρίτερα. Η περίπτωση τους είναι πανομοιότυπη με του Κοσόβου και, όπως παρατήρησε ο τότε πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας Ντμίτρι Μεντβέντεφ: «μας ήταν αδύνατον να πείσουμε τους Αμπχάζιους και τους Οσέτιους ότι αυτό που ίσχυε για το Κόσοβο δεν θα έπρεπε να ισχύει για τις δικές τους δημοκρατίες».

Σημειωτέον, παρεμπιπτόντως, ότι η Σερβία αρχικά θα προτιμούσε να μην είχε κάνει η Ρωσία «mirroring» της δυτικής πολιτικής, ώστε να μην εξασθενήσει η δική της πολιτική θέση για τη μη αναγνώριση του Κοσόβου, την οποία άλλωστε ουδέποτε έπαψε να υποστηρίζει η Ρωσική Ομοσπονδία στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Ωστόσο, μετά την πλέον κραυγαλέα χρήση διπλών στάνταρντ από τη «συλλογική Δύση», ώστε να μιλήσει η γυμνή ισχύς, δεν πρέπει να μας εκπλήσσει αν αυτό οδηγεί εντέλει σε μια παγκόσμια αναμέτρηση λίγα χρόνια μετά. Πλέον το μεγαλύτερο μέρος του σερβικού λαού επιδοκιμάζει τη ρωσική πολιτική, όσο και αν πονοκεφαλιάζουν πολλοί Σέρβοι διπλωμάτες.

Γιατί λέμε ότι το Κόσοβο, η Αμπχαζία και η Νότια Οσετία είναι πανομοιότυπες περιπτώσεις; Μα ασφαλώς επειδή είχαν το ίδιο στάτους: Ήταν αυτόνομες περιοχές εντός σοσιαλιστικών δημοκρατιών εντός σοσιαλιστικών ομοσπονδιών. Για να το θέσουμε με παραδείγματα. Η ανακήρυξη ανεξαρτησίας λ.χ. της Σλοβενίας ή της Κροατίας στην πρώην Γιουγκοσλαβία είχε ως ανάλογο την αντίστοιχη ανακήρυξη της Εσθονίας ή της Γεωργίας στην πρώην Σοβιετική Ένωση. Όμως το να ανακηρύσσεται ως ανεξάρτητο το Κόσοβο έχει ως αντίστοιχο μια ανακήρυξη ανεξαρτησίας αυτόνομων περιοχών, όπως η Αμπχαζία και η Νότια Οσετία στη Γεωργία και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό. Σημειωτέον ότι αυτόνομη περιοχή εντός της Σερβίας ήταν και η Βοϊβόντινα, και τώρα η Σερβία φοβάται ότι μια αναγνώριση του Κοσόβου οδηγεί μακροπρόθεσμα σε αναγνώριση ανεξαρτησίας και αυτού του μέρους της χώρας, όπου βρίσκεται η δεύτερη σημαντικότερη σερβική πόλη, το Νόβισαντ, και την οποία διεκδικούν οι Ούγγροι.

Με άλλα λόγια, τα εσωτερικά διοικητικά σύνορα ομοσπονδιακών πολυεθνοτικών οντοτήτων (τα οποία δεν συνεπάγονταν κάτι το δραματικό για τη ζωή των ανθρώπων και εύκολα άλλαζαν, όπως συνέβη τη δεκαετία του ’50 με την υπαγωγή της Κριμαίας στην Ουκρανική ΣΣΔ) άλλοτε είναι «ιερά», όταν μετατρέπονται σε διεθνή σύνορα, και άλλοτε όχι και οι εθνικές ολοκληρώσεις σε ομοιογενείς διεθνείς οντότητες άλλοτε είναι «ευλογημένες» βάσει της αρχής της αυτοδιάθεσης και άλλοτε όχι.

Η προβαλλόμενη διαφορά ότι στην περίπτωση του Κοσόβου υπήρξε εκ των υστέρων αναγνώριση από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης είχε το ακόμη χειρότερο αποτέλεσμα της κατακρήμνισης της διεθνούς νομικής αρχιτεκτονικής. Ας μην ξεχνάμε ότι κατά την περίοδο της αποαποκιοποίησης οι λαοί της Αφρικής και της Ασίας θα μπορούσαν να είχαν χαράξει ξανά τα σύνορα που είχαν ορίσει οι αποικιοκρατικές δυνάμεις εντελώς αυθαίρετα, όμως δεν το έκαναν από φόβο ότι αυτό θα δημιουργούσε χάος. Ως προς την αναγνώριση του Κοσσυφοπεδίου, οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν διαμηνύσει ότι θα αγνοούσαν ούτως ή άλλως, αν αυτή ήταν αρνητική, τη γνωμοδότηση του Διεθνούς Δικαστηρίου, στο οποίο είχε απευθυνθεί η Σερβία. Με αποτέλεσμα το Διεθνές Δικαστήριο να πρέπει να συμπεριλάβει στην απόφασή του από τη μια την αρχή της ακεραιότητας των κυρίαρχων κρατών και από την άλλη ντε φάκτο κριτήρια σε σχέση με τη στάση της συλλογικής Δύσης. Τελικά, η γνωμοδότησή του ήταν τρομακτικά αόριστη και ανοικτή σε διαφορετικές ερμηνείες, μιλούσε για τη διακήρυξη ανεξαρτησίας σχεδόν σαν να είναι ένα ζήτημα ελευθερίας της γνώμης, υποβαθμίζοντας τις επιτελεστικές συνέπειες που έχει για την απόσχιση μιας περιοχής από ένα κυρίαρχο κράτος. Στην ουσία η γνωμοδότηση απλώς δεν καταδίκαζε τους Αλβανούς Κοσοβάρους, ενώ από την άλλη επέτρεπε σε όσους ήθελαν να συνεχίσουν να μην αναγνωρίζουν το Κόσοβο. Το τελευταίο πέτυχε την αναγνώρισή του από την πλειονότητα των δυτικών χωρών, με την αρχή της ισχύος να παράγει αποτελέσματα.

Η συνέπεια βεβαίως αυτής της κοντόφθαλμης γνωμοδότησης ήταν ότι ο καθένας μπορούσε τώρα να διακηρύσσει την ανεξαρτησία του, σχεδόν σαν να πρόκειται για ένα είδος δικαιωματικού αυτοπροσδιορισμού, και μετά ασφαλώς εναπόκειται στη γυμνή δύναμη και στους διπλωματικούς συσχετισμούς να τον επιβεβαιώσουν. Κάπως έτσι το 2008 καταλύθηκε μία παράδοση διεθνούς δικαίου πολλών δεκαετιών, που μπορεί να ήταν συντηρητική ενίοτε σε βάρος των πραγματικών γεωπολιτικών συσχετισμών, αλλά είχε το πλεονέκτημα ότι απέτρεπε αιματηρούς πολέμους με απρόβλεπτες συνέπειες. Όχι τυχαία, το 2008 είχαμε την κρίση της Γεωργίας, την οποία σύντομα ακολούθησε ο πόλεμος του 2014 στην Ουκρανία, που κρατάει μέχρι σήμερα. Αλλά υπάρχει επίσης και το πρόβλημα του Ναγκόρνο Καραμπάχ, καθώς η Αρμενία έχει τη δυνατότητα να επικαλείται το προηγούμενο του Κοσόβου, με αποτέλεσμα οι διαφορές με το Αζερμπαϊτζάν να λύνονται με τη δύναμη των όπλων, όπως στον πρόσφατο πόλεμο.

Το πρόβλημα είναι βεβαίως ότι το τζίνι δεν μπορεί να ξαναμπεί στο μπουκάλι και η ανεύθυνη απόφαση του 2008 θα αποτελεί το κεκτημένο για κάθε εθνοτικό θύλακα να «αυτοπροσδιορίζεται», παραπέμποντας την τελική έκβαση στην ισχύ των όπλων, παράγοντας «παγωμένες», αλλά πλέον και «φλεγόμενες» συγκρούσεις.   

Πηγή: kosmodromio.gr

Τελείωσε ο μαραθώνιος των εκλογών στην ΠΕΝΕΝ οι οποίες ξεκίνησαν στις 7/11/22 και η τελευταία ψηφοφορία έγινε σήμερα 15 Φλεβάρη!

Η εφορευτική επιτροπή με την εποπτεία των δικαστικών αντιπροσώπων θα κάνουν την διαλογή και την καταμέτρηση των σταυρών του Συνδυασμού “Ταξική Αγωνιστική Συσπείρωση Ναυτών” και των 5 μεμονωμένων υποψηφίων που έλαβαν μέρος.

Τις επόμενες ημέρες θα δημοσιοποιήσουμε τα σχετικά στοιχεία για την ενημέρωση των μελών μας.

Η απελθούσα Διοίκηση εκφράζει τις θερμές ευχαριστίες της για την μαζική ανταπόκριση και συμμετοχή των μελών  μας στις εκλογές.

Εντός των επόμενων ημερών προβλέπεται να συγκροτηθεί σε σώμα το νέο ΔΣ και να προχωρήσει στην εκλογή του νέου Προεδρείου της Ένωσης μας!

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ εκφράζει την αλληλεγγύη των χιλιάδων μελών της Ένωσης μας στον δίκαιο αγώνα του κόσμου του πολιτισμού που εναντιώνονται στις κυβερνητικές επιλογές που υπονομεύουν τα δικαιώματα τους!

Οι άνθρωποι της τέχνης και του πολιτισμού βρίσκονται στις επάλξεις του αγώνα εδώ και δυο μήνες υπερασπίζοντας τα δίκαια αιτήματα και τις διεκδικήσεις τους.

Παλεύουν σύσσωμοι, ενωμένοι αλλά και αποφασισμένοι να ακυρώσουν τις απαράδεκτες επιλογές της κυβέρνησης που υποβαθμίζουν τα πτυχία τους, τις σπουδές τους και την ίδια την επαγγελματική τους υπόσταση!

Ενώνουμε μαζί τους την φωνή μας και απαιτούμε από την κυβέρνηση να δώσει εδώ και τώρα λύση στα αιτήματα τους.

• - Η απόσυρση από το Προεδρικό Διάταγμα 85/2022, όλων των ρυθμίσεων που αφορούν στις ειδικότητες των καλλιτεχνών και των εργαζομένων στην Τέχνη και στον Πολιτισμό
• - Η υπαγωγή όλων των αποφοίτων καλλιτεχνικών σχολών και των εργαζομένων στην Τέχνη και στον Πολιτισμό, στην κατηγορία Τ.Ε. (πλην αυτών που ήδη ανήκουν στην κατηγορία Π.Ε.)
• - Η ίδρυση Δημόσιας Τριτοβάθμιας Ανώτατης Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης και ενιαίας δημόσιας καλλιτεχνικής εκπαίδευσης σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες.
• - Παροχή Σίτισης, Στέγασης και Δωρεάν Συγγραμμάτων στο Σπουδαστικό Σώμα.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Άρθρο- Παρέμβαση

Σε πρόσφατη τοποθέτηση της η Πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών( ΕΕΕ) κ. Μελίνα Τραυλού αναφέρεται εκτενώς στα δρώμενα της παγκόσμιας και ελληνόκτητης Ναυτιλίας.

Στο πλαίσιο αυτό παραθέτει μεταξύ των άλλων και τα εξής αποκαλυπτικά στοιχεία:

«Εκπροσωπούμε το 21% της παγκόσμιας χωρητικότητας και το 60% της ευρωπαϊκής.

Πιο συγκεκριμένα σε παγκόσμιο επίπεδο ελέγχουμε το 25% του στόλου μεταφοράς χύδην φορτίου, το 31% του στόλου των Δ/Ξ, το 23% του στόλου υγροποιημένο φυσικού αερίου (LNG), το 10% του στόλου μεταφοράς χημικών και παραγώγων πετρελαίου καθώς και το 8% του στόλου μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων.

Στην ίδια δήλωση της αναφέρει:

Ότι «ελληνική»  Ναυτιλία είναι «εθνικό» υπερκομματικό κεφάλαιο, στρατηγικής σημασίας με τα καταγεγραμμένα οφέλη για την οικονομία της πατρίδας μας!

Με ύφος χιλίων καρδιναλίων, περιχαρής εμφανίζει το εφοπλιστικό lobby, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι συνδράμει στο «ασταθές παγκόσμιο περιβάλλον και λειτουργεί ως φάρος σταθερότητας».

Το μόνο που δεν έγραψε είναι για ότι για αυτή την συνεισφορά καρπώθηκαν κέρδη τα οποία είναι σε αστρονομικά επίπεδα!!

Ο λόγος για την περίοδο της εφοδιαστικής, υγειονομικής κρίσης και εν μέσω του ιμπεριαλιστικού πολέμου στην Ουκρανία!!!

Για τη λεγόμενη πράσινη μετάβαση της Ναυτιλίας ξεκαθάρισε για πολλοστή φορά ότι το βάρος δεν μπορούν να το σηκώσουν μόνοι τους οι εφοπλιστές μιλώντας για συνέργεια όλων των εμπλεκόμενων μερών στη Ναυτιλία, κατασκευαστές πλοίων – μηχανών, ναυπηγεία, ακόμη και οι παραγωγοί ενέργειας!

Τέλος έδωσε το εφοπλιστικό στίγμα, που αποτελεί και μήνυμα προς το πολιτικό προσωπικό που υπηρετεί την στρατηγική τους, ότι: «Απαιτείται ένα εθνικό σχέδιο δράσης και όχι μεμονωμένες αποσπασματικές πρωτοβουλίες που δημιουργούν σύγχυση και όξυνση»!!

Τι δεν μας είπε η κ. Πρόεδρος της ΕΕΕ;

• 1) Ότι τα τελευταία χρόνια η ελληνική σημαία έχει κατρακυλήσει σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα, φθάνοντας πλέον κάτω από τα 700 ποντοπόρα πλοία που βρίσκονται στο εθνικό νηολόγιο. Τα υπόλοιπα 4800 τα έχουν «φυγαδεύσει» σε πειρατικές σημαίες ευκολίας. Για αυτή την τεράστια εθνική συνεισφορά δεν ψέλλισε ούτε λέξη. Αυτό το μεγάλο «εθνικό» τους κατόρθωμα το κρύβουν όπως και τα δις τους που τα στέλνουν σε φορολογικούς παραδείσους!
• 2) Όπως αναμενόταν δεν ανέφερε το παραμικρό για την τεράστια συρρίκνωση των θέσεων εργασίας των Ελλήνων Ναυτεργατών οι οποίοι έχουν αποβληθεί από την ποντοπόρο ελληνική Ναυτιλία στο όνομα της ανταγωνιστικότητας και της αμύθητης κερδοφορίας τους!
• 3) Ομιλεί όπως και ο προκάτοχος της για την συνεισφορά στην οικονομία αλλά αποσιωπά ότι το ναυτιλιακό συνάλλαγμα κατά μεγάλο μέρος είναι οι μισθοί των Ελλήνων Ναυτεργατών, ενώ οι ίδιοι επανεξάγουν το Ναυτιλιακό συνάλλαγμα χρησιμοποιώντας διάφορα τερτίπια!
• 4) Αποσιωπά την συμμετοχή τους στα φορολογικά έσοδα του κράτους που βρίσκονται σύμφωνα με την φορολογία επί του τονάζ στο 1/3 των φορολογικών βαρών που επιβαρύνονται οι Ναυτεργάτες! Ακόμη χειρότερα είναι τα πράγματα για αυτούς από την λεγόμενη εθελοντική συνεισφορά που διαμόρφωσαν με τις κυβερνήσεις ΝΔ- ΣΥΡΙΖΑ- ΠΑΣΟΚ- ΚΙΝΑΛ.
• 5) Και προφανώς στα κατορθώματα τους δεν λέει τίποτα για την χρεοκοπία που οδήγησαν οι ίδιοι και οι κυβερνήσεις τους το ΝΑΤ και τα υπόλοιπα ασφαλιστικά ταμεία που έως και σήμερα με τις μειωμένες συνθέσεις, τα ανεξόφλητα χρέη, τα δανεικά και αγύριστα, την εισφοροδιαφυγή και την εισφορο-αποφυγή τους!

Αντώνης Νταλακογεώργος

Πρόεδρος ΠΕΝΕΝ