Οι απεργιακοί αγώνες σε Βρετανία και Πορτογαλία παράδειγμα

Η ΔΟΕ 2 εβδομάδες  πριν τις 15 /2 , η ΟΛΜΕ παρότι  στην εισήγηση της προς τις τοπικές ΕΛΜΕ μιλούσε για απεργία στα μέσα Φλεβάρη, δεν είχε ορίσει ημερομηνία, τελικά βγήκε στην σύσκεψη των προέδρων το Σάββατο 11/2. Ο συντονισμός των δύο ομοσπονδιών θα έπρεπε να είναι αυτονόητος,  η έλλειψη του είναι αναντίστοιχη της κυβερνητικής επίθεσης και αποδεικνύει δύο πράγματα, ένα ότι πιέστηκαν πραγματικά να βγάλουν τις αποφάσεις ενάντια στην αξιολόγηση και την απεργία, δύο ότι οι ηγεσίες των ΔΟΕ-ΟΛΜΕ δεν είναι πρόθυμες να δώσουν τη μάχη στα γεμάτα.

Ο κόσμος της εκπαίδευσης είναι οργισμένος

Παρότι βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο , η επίθεση της κυβέρνησης και στον χώρο της εκπαίδευσης είναι αμείωτη , βασικό στόχο έχει να περάσει όλο το νομοθετικό πακέτο της αξιολόγησης και να την ξεκινήσει πριν τις εκλογές σαν παρακαταθήκη στην επόμενη κυβέρνηση.  Έτσι σε άσχετο νομοσχέδιο του Υπουργείου Μεταφορών , χωρίς καμιά προειδοποίηση προστέθηκαν και πέντε τροπολογίες που αφορούν την εκπαίδευση μεταξύ αυτών και η ατομική αξιολόγηση των εκπαιδευτικών.  Ο χρόνος δεν ήταν άσχετος, συμπίπτει με την άρνηση του υπουργείου να μονιμοποιήσει οριστικά τους εκπαιδευτικούς που διορίστηκαν το 2020 και είναι δικαίωμα τους μετά από 2 χρόνια « δοκιμής περιόδου» . Το υπουργείο επειδή έχει ηττηθεί σε όλες τις προσπάθειες του στην εφαρμογή των αντίμεταρρυθμίσεων του ( ηλεκτρονικές εκλογές αιρετων,  αξιολόγηση σχολικών μονάδων,  μέντορες- συντονιστές, PISA) εκβιάζει τους νεοδιόριστους συνδέοντας την μονιμοποίηση τους με την αξιολόγηση τους, έτσι νομίζει ότι θα βρει μια ομάδα εκπαιδευτικών που θα λειτουργήσει σαν απεργοσπαστικός μηχανισμός. Η άλλη ανοιχτή πληγή είναι η αδιοριστία και τα σχέδιά για ΑΣΕΠ για τους επόμενους διορισμούς αναπληρωτών παράλληλα με το προσοντολόγιο. Από την άλλη η υποχρηματοδότηση των σχολείων εκτός από ελλείψεις σε βασικές υλικοτεχνικές υποδομές  κάνει δύσκολη πλέον ακόμη και την καθαριότητα,  τον ηλεκτροφωτισμό αλλά και την θέρμανση τους . Οι εκπαιδευτικοί δεν ασκούν το ίδιο θεάρεστο λειτούργημα με τους αστυνομικούς οπότε δεν εμπίπτουν σε κανένα ειδικό καθεστώς,   ούτε επίδομα δικαιούνται , οι μισθοί τους από το 2010 έχουν μόνο περικοπές . Ο πληθωρισμός έρχεται να τσακίσει κι αυτούς τους πετσοκομμένους μισθούς που για νεοδιόριστους ξεκινούν από τα 750 ευρώ. Αυτοί είναι οι λόγοι που οι εργαζόμενοι της παιδείας είναι θυμωμένοι και είναι πρόθυμοι να πάρουν τον δρόμο του αγώνα.

Πορτογαλία

Οι εκπαιδευτικοί εκεί έχουν μπει σε ένα μακρύ αγώνα με μεγάλες διαδηλώσεις, διαμαρτυρίες έξω από υπουργεία και κυλιόμενες πολυήμερες απεργίες . Η αξιολόγηση έχει κάνει αρκετά βήματα και οι εκπαιδευτικοί  έχουν προσωπικό αξιολογικό φάκελο . Η κυβέρνηση σχεδιάζει τα  σχολεία να  περάσουν στους δήμους και από τοπικά σχολικά συμβούλια, βάση αυτού του φακέλου ,να γίνονται στο εξής οι προσλήψεις κάτι που στην χώρα μας αποτελεί στόχο με την  «Αυτονόμηση της σχολικής μονάδας» . Το πάγωμα των προσλήψεων έχει φέρει πολλά κενά και οι πιο νέοι εκπαιδευτικοί πρέπει καθημερινά να ταξιδεύουν δεκάδες χιλιόμετρα ανάμεσα σε σχολεία για να καλύψουν το ωράριο τους.  Το βασικό όμως αίτημα και για τους Πορτογάλους εκπαιδευτικούς είναι οι αυξήσεις στους μισθούς τους .

Με αυτά τα δεδομένα τα μεγάλα συνδικάτα της εκπαίδευσης είχαν σχεδιάσει διαπραγματεύσεις στις αρχές Ιανουαρίου με την κυβέρνηση με βασικό αίτημα αυξήσεις 120 ευρώ αντί 50 που είναι η πρόταση της κυβέρνησης , χωρίς αρχικά να έχουν σχεδιάσει  κινητοποιήσεις. Το μικρό συνδικάτο STOP είχε ξεκινήσει πολύμορφες κινητοποιήσεις από τον προηγούμενο Δεκέμβριο και είναι αυτό που έσυρε τα μεγάλα συνδικάτα. Το STOP έχει μικρό αριθμό μελών , έχει όμως έντονα ριζοσπαστικά στοιχεία και το ενδιαφέρων είναι ότι συσπειρώνει στους κόλπους του όλους τους εργαζόμενους στα σχολεία εκπαιδευτικούς, βοηθητικό προσωπικό,  καθαρίστριες,  φύλακες, ψυχολόγος κ.α. Το STOP είναι αυτό που έβαλε τα πιο προωθημένα αιτήματα ενάντια στην αξιολόγησης εκτός των αυξήσεων και των προσλήψεων .  Προκήρυξε απεργίες για τα μέλη του και οργάνωσε διαμαρτυρίες κάνοντας κατασκήνωση έξω από το υπουργείο παιδείας. Συνέπεια της δράσης του ήταν να μπουν στις κινητοποιήσεις και τα μεγάλα συνδικάτα  . Έτσι μέσα στον Ιανουάριο και στις αρχές Φλεβάρη έγιναν 2 συγκεντρώσεις των 100 χιλιάδεων έξω από το υπουργείο παιδείας στην Λισαβόνα και  είναι σε εξέλιξη απεργίες ανά περιφέρεια που θα καταλήξουν κι αυτές στην πρωτεύουσα με τους γονείς και τους μαθητές να βρίσκονται μαζί με τους εκπαιδευτικούς στον δρόμο.  Η κυβέρνηση του σοσιαλιστή πρωθυπουργού  Αντόνιο Κόστα μπορεί να  έχει εκλεγεί ένα χρόνο μόνο αλλά είναι σε ιδιαίτερα δύσκολη θέση κάτω από την πίεση σκανδάλων, της  λαϊκής δυσαρέσκειας λόγο της οικονομίας αλλά των απεργιών κι άλλων κλάδων εργαζομένων . Με τις κινητοποιήσεις να συνεχίζονται ,προχώρησε σε κάποιες  γενικές υποσχέσεις για προσλήψεις και όριο στις χιλιομετρικές αποστάσεις που θα κάνουν οι εκπαιδευτικοί αλλά παράλληλα ετοιμάζει νόμο για την ποινικοποίηση των απεργιών , οι  Πορτογάλοι εκπαιδευτικοί όμως δεν κάνουν βήμα πίσω. Την Κυριακή έκαναν την μεγαλύτερη συγκέντρωση διαμαρτυρίας που έχει γίνει ποτέ στην χώρα από εκπαιδευτικούς με 200.000 να διαδηλώνουν στους δρόμους της Λισαβόνα ενώ τις επόμενες μέρες σχεδιάζουν κοινή απεργία με τους υγειονομικούς.

Βρετανία

Σε Ελλάδα και Πορτογαλία χρειάστηκε να έρθει το Δ.Ν.Τ για να απαιτηθεί η εφαρμογή της αξιολόγησης.  Το βρετανικό  όμως το σύστημα της αξιολόγησης αποτελεί το καμάρι του ΟΟΣΑ το οποίο έχει διαλύσει το σύστημα δημόσιας εκπαίδευσης. Υπάρχουν σχολεία διαφορετικών ταχυτήτων όσο αφορά την χρηματοδότηση και τον αριθμό του προσωπικού. Επομένως τα κακά σχολεία είναι φτωχά σχολεία με λιγότερους εκπαιδευτικούς και ότι αυτό συνεπάγεται. Τα ωράρια των εκπαιδευτικών είναι εξοντωτικά τα αυτονομημένα σχολεία δεν έχουν βιβλία και οι εκπαιδευτικοί φτιάχνουν μόνοι τους το υλικό της δυσκολίας τους , πρέπει καθημερινά να συμπληρώνουν τις φόρμες της αξιολόγησης και να κάνουν μάθημα,  έτσι δουλεύουν πάνω από 10 ώρες.  Η αξιολόγηση είναι ένας συνεχόμενος έλεγχος με αφόρητη πίεση που σε συνδυασμό με τις χαμηλές απολαβές φέρνει χιλιάδες παρατήσεις ενώ η σχολική αποτυχία και διαρροή για τα παιδιά των φτωχών οικογενειών είναι κανόνας. Η πληθωριστική κρίση είναι η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι . Τα εκπαιδευτικά σωματεία έχουν ξεκινήσει από την αρχή της σχολικής χρονιάς να δουλεύουν την απεργία και κατάφεραν να ακολουθήσουν το τεράστιο απεργιακό κύμα που συγκλονίζει την Βρετανία και παρότι ο δισεκατομμυριούχος πρωθυπουργός Σουνακ πέρασε στο τέλος Γενάρη νόμο για τον περιορισμό τους δεν έχει καταφέρει να τις σταματήσει. Τα σωματεία λειτουργούν δυστυχώς περίπου στα πλαίσια του νόμου Χατζηδάκη όσο αφορά την προκήρυξη μιας απεργίας.  Μετά από κανονικές  δια ζώσης συνελεύσεις χρειάστηκε να ψηφιστεί η απεργία από τα μέλη του σωματείου με αποστολική ψήφο. Η συμμετοχή έφτασε στην Αγγλία το 53% και στην Ουαλία το 58% , με το 90 % και 93% αντίστοιχα να τάσσεται υπέρ της απεργίας . Η απεργία ξεκίνησε την 1^η Φλεβάρη με τεράστιες συγκεντρώσεις και πορείες στο Λονδίνο και τις άλλες μεγάλες πόλεις. Οι απεργίες κι εκεί θα είναι ανά περιφέρεια κυλιόμενες σε μια μακρά περίοδο.  Μπορεί βασικό αίτημα να έχουν τις αυξήσεις στους μισθούς στο 10% κόντρα στο 5% που δίνει η κυβέρνηση αλλά αν διαβάσουμε τα πλακάτ των διαδηλωτών εκπαιδευτικών αυτό που διεκδικούν είναι να πάρουν πίσω την αξιοπρέπεια τους.

Πηγή: ergasianet.gr

Ένα αποκαλυπτικό σημείο από την εξαμηνίαια Έκθεση Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας της Τράπεζας της Ελλάδας (Νοέμβριος 2022) για «άρση περιορισμών» στους διαχειριστές των funds, δηλαδή των (νόμιμων) «κορακιών».

Την περασμένη Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου, ο Άρειος Πάγος εξέδωσε μια απόφαση που λύνει τα χέρια των funds και των εταιρειών (εκπροσώπων τους) διαχείρισης δανείων, για να μπορούν προχωρούν άνετα σε μαζικούς πλειστηριασμούς.  Συγκεκριμένα, η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου, σε διάσκεψη (με πλειοψηφία 56-9), δεχόμενη την εισήγηση της αρεοπαγίτου Κανέλλας Τζαβέλα, αποφάνθηκε ότι οι διαχειριστές των funds που εδρεύουν στην Ελλάδα μπορούν να ενεργούν δικαστικές πράξεις (να γίνονται διάδικοι), να προβαίνουν σε πλειστηριασμούς με τη δική τους επωνυμία και όχι ως πληρεξούσιοι των funds.

Πρόκειται για μια απόφαση του Αρείου Πάγου, δηλαδή με τη «σφραγίδα» της Δικαιοσύνης σε ανώτατο επίπεδο, που διευκολύνει ακόμα περισσότερο τα (νόμιμα) «κοράκια» να αρπάξουν τα σπίτια του κόσμου. Αναμφίβολα η «τυφλή» Δικαιοσύνη «πάτησε» σε νομοθετικό πλαίσιο της κυβέρνησης της ΝΔ, αλλά και της προηγούμενης κυβερνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.  

Προκύπτει, όμως, και κάτι άλλο εξαιρετικά αποκαλυπτικό. Τον Νοέμβριο του 2022, στην εξαμηνιαία Έκθεση Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας της Τράπεζας της Ελλάδας, στη σελίδα 12, διαβάζουμε αυτά:  

Η ικανότητα των Εταιρειών Διαχείρισης Απαιτήσεων από Δάνεια και Πιστώσεις «να διαχειριστούν τα δάνεια για λογαριασμό των Εταιρειών Απόκτησης Απαιτήσεων από Δάνεια και Πιστώσεις και των Πιστωτικών Ιδρυμάτων, δυσχεραίνεται από την πρόσφατη απόφαση του Αρείου Πάγου 822/2022 και τις σχετικές εφετειακές αποφάσεις αναφορικά με τη νομιμοποίησή τους να προβούν σε δικαστικές ενέργειες και κυρίως να συμμετέχουν σε διαδικασίες πλειστηριασμών. Ωστόσο, η αποτελεσματικότητα των ΕΔΑΔΠ αναμένεται να διαφανεί τους επόμενους μήνες με την άρση των παραπάνω περιορισμών σε συνδυασμό με την πρόσφατη έναρξη της λειτουργίας της ψηφιακής πλατφόρμας για την πρώτη κατοικία των ευάλωτων νοικοκυριών, η οποία θα είναι σε ισχύ μέχρι τη μεταβίβασή της στο Φορέα Απόκτησης και Επαναμίσθωσης Ακινήτων».

Για να καταλαβαινόμαστε: Οι Εταιρείες Διαχείρισης Απαιτήσεων από Δάνεια και Πιστώσεις είναι οι διαχειριστές των funds (οι λεγόμενοι servicers) και οι Εταιρείες Απόκτησης Απαιτήσεων από Δάνεια και Πιστώσεις είναι τα λεγόμενα funds. 

Μετά από όλα αυτά εμείς θα αναρωτηθούμε τα εξής:

– Τι σημαίνει η φράση «η αποτελεσματικότητα των ΕΔΑΔΠ αναμένεται να διαφανεί τους επόμενους μήνες με την άρση των παραπάνω περιορισμών»;  

– Πού γνώριζε η Τράπεζα της Ελλάδας και ο κύριος Γιάννης Στουρνάρας, διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, ώστε να το διαβεβαίωνει κιόλας στην Εκθεσή του τρεις μήνες πριν (!), ότι θα έρθει «άρση περιορισμών», η οποία και ήρθε με την απαράδεκτη πρόσφατη απόφαση του Αρείου Πάγου; 

– «Σύμπτωση» ή «υπαγόρευση»; 

– Η κυβέρνηση και ειδικά το υπουργείο Οικονομικών σε όλη αυτή την «περίεργη» «σύμπτωση» τι ρόλο έχει; 

Και κάτι τέλευταίο, κύριοι (της κυβερνήσεως, της Τράπεζας της Ελλάδας, του Αρείου Πάγου):

Ντρέπεστε ή ντρέπεστε;

Τίποτα από τα δύο, ε; 

Πηγή: imerodromos.gr

Οι πολυκατοικίες που κατέρρευσαν σαν πύργοι από τραπουλόχαρτα στην Τουρκία, δεν αποτελούν απλώς κακοτεχνίες μεγαλοεργολάβων. Η οικοδόμηση και η κατάρρευσή τους συνοψίζουν την πολιτική, οικονομική και κοινωνική ιστορία της σύγχρονης Τουρκίας

Όταν εργαζόμουν ως ανταποκριτής στην Κωνσταντινούπολη, είχα την τύχη και την ατυχία να ζω στον λόφο του Ντικιλιτάς, μία από τις πιο φτωχές συνοικίες του κέντρου της πόλης. Παρ’ όλα αυτά, θεωρούσα τον εαυτό μου προνομιούχο που είχα βρει ένα φτηνό διαμέρισμα, με πανοραμική θέα σε όλο τον Βόσπορο. Μόνο όταν με επισκέφθηκε ένας φίλος μηχανικός και είδα το πρόσωπό του να χάνει το χρώμα του, κατάλαβα τι είχε συμβεί. Ένα από τα δωμάτια δεν ήταν χτισμένο, αλλά απλώς κολλημένο με λίγο τσιμέντο στην κεντρική δομή του κτιρίου. Ο ένοικος του ισογείου είχε φτιάξει ένα πρόχειρο δωμάτιο, επάνω στο οποίο έχτισε ακόμη ένα δωμάτιο ο ένοικος του δευτέρου ορόφου. Τον ακολούθησε ο ένοικος του τρίτου, μέχρι που έφτασαν στον έκτο. «Αν σπρώξουμε με δύναμη, μπορούμε να ρίξουμε όλη την κατασκευή με τα χέρια μας», μου είπε ο μηχανικός – ο οποίος παρεμπιπτόντως δεν ήρθε ποτέ ξανά να με δει στο σπίτι.

Ο ίδιος κρατικός μηχανισμός που είχε στείλει έναν ασφαλίτη για να τσεκάρει τις κινήσεις μου, από την πρώτη ημέρα της άφιξής μου (τυπικό «καλωσόρισμα» για αρκετούς ξένους ανταποκριτές), δεν είχε στείλει για δεκαετίες έναν επιθεωρητή να βεβαιώσει τη στατική επάρκεια του κτιρίου.

Οι πολυκατοικίες στο Ντικιλιτάς ήταν η μετεξέλιξη των περίφημων γκετζέκοντου (gecekondu), των «σπιτιών της μιας νύχτας». Στο βιβλίο της «Τα παραμύθια των σκουπιδιών της μπερτζή Κριστίν», η συγγραφέας Λατιφέ Τεκίν περιγράφει ως εξής τη δημιουργία αυτών των παράνομων χτισμάτων: «Μια χειμωνιάτικη νύχτα σε έναν λόφο, όπου τεράστια απορριμματοφόρα ξεφόρτωναν τα σκουπίδια της πόλης, κάποιοι σήκωσαν οχτώ καταλύματα, δουλεύοντας μόνο με το φως μερικών φακών… Την επόμενη μέρα, μέσα από τους σωρούς των σκουπιδιών –δίπλα στα εργοστάσια που παρασκεύαζαν χημικά και λάμπες– είχε δημιουργηθεί μια νέα γειτονιά. Σπίτια φτιαγμένα από λάσπη και χημικά απόβλητα. Με πλαστικές οροφές, με πόρτες από παλιά χαλιά, παράθυρα από μουσαμάδες και τοίχους από υγρούς τσιμεντόλιθους».

Στις αρχές του 21ου αιώνα, επτά στους 10 κατοίκους της Κωνσταντινούπολης –αυτούς που δε βλέπει ποτέ ένας επισκέπτης– ζούσαν στη μετεξέλιξη κάποιας γειτονιάς που είχε οικοδομηθεί σχεδόν εξ ολοκλήρου χωρίς καμία άδεια.

Η ιστορία των γκετζέκοντου ξεκινά την εποχή του Σχεδίου Μάρσαλ, όταν η Τουρκία καλεί τους αγρότες στα αστικά κέντρα, μεθυσμένη από το όνειρό της του εκβιομηχανισμού. Το ποτάμι της εσωτερικής μετανάστευσης, όμως, είναι τόσο ισχυρό, που πλημμυρίζει τις όχθες των αστικών κέντρων. Κατά διαστήματα, μάλιστα, αυτή η ροή ενισχύεται από νέους εσωτερικούς μετανάστες, όπως τους εκατοντάδες χιλιάδες Κούρδους που ζητούν καταφύγιο από τις επιδρομές του τουρκικού στρατού στα νοτιοανατολικά της χώρας. Καθώς η τουρκική βιομηχανία αδυνατεί πλέον να απορροφήσει τους εσωτερικούς μετανάστες και να τους μετατρέψει σε προλεταριάτο, οι κάτοικοι των γκετζέκοντου μετατρέπονται σε μικροπωλητές και αχθοφόρους που επιβιώνουν μόνο χάρη στην εσωτερική αλληλεγγύη της τουρκικής οικογένειας και σε ισλαμικά δίκτυα αλληλοβοήθειας.

Το πανίσχυρο τουρκικό κράτος ανέχεται την παράνομη δόμηση, μέσω της οποίας ελέγχει έναν πληθυσμό που ζει σε καθεστώς διαρκούς ημιπαρανομίας. Παράλληλα, τα μεγάλα πολιτικά κόμματα προσφέρουν νομιμοποιήσεις αυθαιρέτων πριν από κάθε εκλογική αναμέτρηση, εξασφαλίζοντας την ψήφο ολόκληρων οικογενειών ή ακόμη και γειτονιών.

Αυτό που δεν είχε υπολογίσει όμως το κοσμικό κατεστημένο ήταν ότι οι άνθρωποι αυτοί μπορεί να εγκατέλειψαν τα χωριά τους στα βάθη της Ανατολίας, αλλά δεν έφτασαν ποτέ στην πόλη. Μετέφεραν την επαρχία στις αποσκευές τους, μαζί με τη θρησκεία, τις αντιλήψεις και τις προκαταλήψεις τους. Η νέα ανθρωπογεωγραφία ήταν αδιάφορη για το κεμαλικό κατεστημένο, για όσο διάστημα είχε τον απόλυτο έλεγχο της χώρας. Όταν όμως θα εμφανιστούν οι λεγόμενες Τίγρεις της Ανατολίας, δηλαδή η νέα ισλαμική, αστική τάξη, που αντλεί τη δύναμή της από τις βιοτεχνίες και τις μικρές βιομηχανίες της ανατολικής Τουρκίας, θα βρουν στα μεγάλα αστικά κέντρα έτοιμες δεξαμενές πιστών ψηφοφόρων.

Οι αλλαγές που συντελούνται και οι οποίες θα οδηγήσουν στην αναρρίχηση του Ερντογάν στην εξουσία, είναι σαρωτικές σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, όχι όμως και σε οικοδομικό. Η ασυδοσία στην ανέγερση οικοδομών, που ξεκίνησε για να στεγάσει τα κύματα εσωτερικών μεταναστών, έχει επικρατήσει πλέον σε ολόκληρη τη χώρα. Οι νέες ισλαμικές κυβερνήσεις, μάλιστα, ακολουθούν τα βήματα του κεμαλικού κατεστημένου, ουσιαστικά δηλαδή δεν κάνουν τίποτα που θα μπορούσε να ενοχλήσει τους ιδιοκτήτες κατοικιών, αλλά και τη βιομηχανία των οικοδομών, που πλέον ελέγχει το 30% του τουρκικού ΑΕΠ.

Παρά το γεγονός ότι η σχετική νομοθεσία για την ασφάλεια των κτιρίων άλλαξε το 1999 και το 2018, στην πραγματικότητα δεν εφαρμόστηκε ποτέ, καθώς όλες οι κυβερνήσεις προσέφεραν τη λεγόμενη «οικοδομική αμνηστία», έσβηναν δηλαδή τα πρόστιμα σε παρατυπίες που καταγράφονταν σε νεόδμητες οικοδομές. Όπως εξηγούσε προ ημερών στο BBC η Πελίν Πινάρ Γκιριτλίογλου, επικεφαλής της τουρκικής ένωσης μηχανικών και αρχιτεκτόνων, στη ζώνη που επλήγη από τους πρόσφατους σεισμούς υπήρχαν 75.000 κτίρια που είχαν λάβει οικοδομική αμνηστία.

Στην ανέγερση οικοδομών το τουρκικό κράτος απέδειξε ότι διαθέτει συνέχεια, καθώς περνούσε από την παντοκρατορία των στρατηγών και των κεμαλιστών, στην «ισλαμοδημοκρατία» των πρώτων χρόνων του Ερντογάν και στη συνέχεια στο αυταρχικό καθεστώς που ο ίδιος δημιούργησε.

Πηγή: kommon.gr

Σε χιονοστιβάδα εξελίσσεται ήδη η συλλογή υπογραφών κάτω από το γερμανικό «Μανιφέστο για την Ειρήνη».

Σε χιονοστιβάδα εξελίσσεται ήδη η συλλογή υπογραφών κάτω από το γερμανικό «Μανιφέστο για την Ειρήνη», υπογραφές που ξεπέρασαν τις 400.000 σε διάστημα ελάχιστων 24ώρων. Ενός Μανιφέστου, που θύμισε σε μερικούς την απήχηση των πύρινων μανιφέστων της γερμανικής κομμουνιστικής αριστεράς την επαύριο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, της Λούξεμπουργκ και του Λίμπνκεχτ, και της πολιτικο-πολιτιστικής της σύνθεσης κατά το στυλ του μεγάλου «κόκκινου προπαγανδιστή» της εποχής εκείνης (και αντισταλινικού στην εξέλιξή του κομμουνιστή), Βίλι Μίντσενμπεργκ.

Είναι πιθανό, αλλά δεν μπορούμε να το πούμε με βεβαιότητα, ότι βρισκόμαστε τώρα κοντά στο σημείο ρήξης που αφορά τις ποιες ιδέες είναι ηγεμονικές σε μια δοσμένη κοινωνία, εν προκειμένω στη γερμανική (*) και επομένως έχει ήδη παραχθεί η «κρίσιμη μάζα», που είναι η αναγκαία συνθήκη για την πρόκληση μειζόνων πολιτικών ανακατατάξεων. (Η ικανή συνθήκη είναι η ύπαρξη πολιτικής ηγεσίας να αναλάβει αυτό το έργο, και κυρίως στηριζόμενη σε μαζικό κίνημα, όχι μόνο σε κινήσεις κορυφής).

Οι μισοί περίπου Γερμανοί διαφωνούν με την πολιτική της χώρας τους στο Ουκρανικό, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις. Και το πιο σημαντικό είναι ότι αυτό συμβαίνει παρά το ότι υπόκεινται στο ανελέητο φιλονατοϊκό σφυροκόπημα των μέσων ενημέρωσης και στις τοποθετήσεις της πολύ μεγάλης πλειοψηφίας της γερμανικής πολιτικής τάξης όλων των αποχρώσεων. Έχουν μορφώσει δική τους γνώμη εναντίον όλων όσων εμπιστεύονται σε όλη τους τη ζωή.

Το Μανιφέστο έδωσαν στη δημοσιότητα η (πολύ δημοφιλής) βουλευτής της Αριστεράς Ζάρα Βάγκενκνεχτ (Sahra Wagenknecht) και η παλαίμαχη φεμινίστρια Άλις Σβάρτσερ, επικεφαλής μιας ομάδας 69 διακεκριμένων προσωπικοτήτων από εντελώς διαφορετικούς χώρους, μεταξύ των οποίων ο πρώην πρόεδρος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος και πρώην ηγέτης του Κόμματος της Αριστεράς, Όσκαρ Λαφοντέν, ο γιος του Βίλλι Μπραντ, Πέτερ, ο άλλοτε στρατιωτικός σύμβουλος της καγκελαρίου Μέρκελ απόστρατος στρατηγός Έριχ Φατ (Vad), η θεολόγος Μαργκότ Κέσμαν, ο δημοφιλής τραγουδιστής και στιχουργός Ράινχαρτ Μέι, ο ευρωβουλευτής και επικεφαλής του σατιρικού κόμματος «Die Partei» Μάρτιν Ζόνεμπορν, ο Χριστιανοκοινωνιστής Πέτερ Γκάουβαϊλερ, ο πρώην επίτροπος της Ε.Ε. Γκίντερ Φερχόιγκεν και πολλοί άλλοι.

Και το περιεχόμενο του Μανιφέστου και η συγκέντρωση αυτών των προσωπικοτήτων και το timing, σε μια στιγμή που ο γερμανικός λαός έχει σοβαρότατες αμφιβολίες για το πού τραβάει η υπόθεση της Ουκρανίας, βλέπει να ζωντανεύουν οι χειρότεροι φόβοι της δραματικής ιστορίας του και ταπεινώνεται από τους Αμερικανούς δήθεν συμμάχους του (βλ. ανατίναξη αγωγού Nord Stream), ακόμη και από ένα φαιδρό πρόσωπο όπως ο Ζελένσκι, συνιστούν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ, που απειλεί τη γερμανική κυβέρνηση στο σύνολό της και τη γερμανική σοσιαλδημοκρατία ειδικότερα, καθώς η κοινωνική και πολιτική βάση της αδυνατεί πια να παρακολουθήσει τον καγκελάριο. Στο κάτω κάτω, το SPD υπήρξε κάποτε το κόμμα του Βίλι Μπραντ, για να μην πάμε πιο πίσω.

Μια εκρηκτική αντίθεση έχει τώρα σχηματισθεί στη σημαντικότερη χώρα της Ευρώπης, ανάμεσα σε μια πολιτική τάξη που ελέγχεται, όπως και σε όλη την ήπειρο, από υπερατλαντικά κέντρα, δυτικές μυστικές υπηρεσίες, ολιγαρχικά συμφέροντα και το ΝΑΤΟ και σε μια κοινή γνώμη που δεν μπορεί πια να την παρακολουθήσει και έχει σοβαρότατους φόβους, ανησυχίες και διαφωνίες.

To Μανιφέστο καλεί τον Γερμανό καγκελάριο Όλαφ Σολτς να σταματήσει την «κλιμάκωση των παραδόσεων όπλων στην Ουκρανία» και να αποτρέψει το συνακόλουθο κίνδυνο πυρηνικού και παγκόσμιου πολέμου. Ζητά από τον Σολτς να ηγηθεί μιας συμμαχίας σε γερμανικό και ευρωπαϊκό επίπεδο για μια εκεχειρία και ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις.

Οι δύο συγγραφείς του Μανιφέστου, από κοινού με τον πρώην στρατιωτικό σύμβουλο της Μέρκελ στρατηγό Φατ, καλούν ταυτόχρονα σε μεγάλη συγκέντρωση το Σάββατο 25 Φεβρουαρίου, ένα χρόνο από την έναρξη του πολέμου, μπροστά από την πύλη του Βραδεμβούργου στο Βερολίνο. Οι Βάγκενκνεχτ και Σβάρτσερ αναφέρονται στους περισσότερους από 200.000 στρατιώτες και 50.000 αμάχους που πιστεύεται ότι ήδη χάθηκαν και τονίζουν ότι αν ο πόλεμος συνεχιστεί όπως τώρα, ένας ολόκληρος λαός θα πληγεί και σύντομα η Ουκρανία θα είναι μια κατεστραμμένη χώρα χωρίς πληθυσμό.

«Πολλοί άνθρωποι σε όλη την Ευρώπη φοβούνται την κλιμάκωση του πολέμου. Φοβούνται για το μέλλον τους και το μέλλον των παιδιών τους», γράφει το Μανιφέστο που αναγνωρίζει ότι ο ουκρανικός λαός επλήγη βάναυσα από τη Ρωσία και χρειάζεται αλληλεγγύη, όμως αυτή η αλληλεγγύη δεν σημαίνει, υποστηρίζει, παροχή όπλων.

«Ο πρόεδρος Ζελένσκι», γράφουν χαρακτηριστικά οι συγγραφείς του Μανιφέστου, δεν κρύβει τις επιδιώξεις του. Μετά τις υποσχέσεις για τανκς τώρα ζητάει μαχητικά αεροσκάφη, πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς και πολεμικά πλοία. Για να κάνει τι; Να νικήσει τη Ρωσία;». «Ο Γερμανός καγκελάριος διαβεβαιώνει ακόμα ότι δεν θέλει να στείλει μαχητικά ή στρατεύματα στο έδαφος. Αλλά πόσες και πόσες ‘κόκκινες γραμμές’ δεν ξεπεράστηκαν στους τελευταίους μήνες;».

Αν η Ουκρανία επιτεθεί στην Κριμαία ο πρόεδρος Πούτιν θα διατάξει μάξιμουμ ανταπόδοση, υποστηρίζουν οι υπογράφουσες και προσθέτουν, επικαλούμενες και τις εκτιμήσεις του αρχηγού των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων (που σημειώνει ότι καμία από τις δύο πλευρές δεν μπορεί να πετύχει τους στόχους της με στρατιωτικά μέσα) ότι η Ουκρανία μπορεί να κερδίσει τη μια ή την άλλη μάχη, όχι όμως έναν πόλεμο εναντίον μιας πυρηνικής δύναμης.

Ο πόλεμος πρέπει να λήξει με διαπραγμάτευση και διαπραγμάτευση δεν σημαίνει συνθηκολόγηση, σημαίνει συμβιβασμούς και από τις δύο πλευρές, με σκοπό να αποτραπούν εκατοντάδες χιλιάδες θάνατοι, αλλά και τα ακόμα χειρότερα. Το πιστεύουμε και εμείς αυτό και το πιστεύει και ο μισός γερμανικός πληθυσμός. Είναι καιρός να μας ακούσετε».

Και το Μανιφέστο των δύο γυναικών καταλήγει:

Ο συμπρόεδρος της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD) Τίνο Κρουπάλα, εμφάνισε και αυτός την περασμένη εβδομάδα την «ειρηνευτική πρωτοβουλία» της δικής του κοινοβουλευτικής ομάδας. Η πρωτοβουλία αυτή είναι διατυπωμένη με πολύ εθνικιστικούς όρους, καθώς η γερμανική άκρα δεξιά δεν είναι γενικά αντίθετη στον πόλεμο κατά της Ρωσίας, είναι όμως αντίθετη στον αμερικανικό πόλεμο κατά της Ρωσίας, με το επιχείρημα-σύνθημα: «Αυτός ο πόλεμος δεν είναι δικός μας».

Πρακτικά βέβαια και τα δικά της συνθήματα είναι ανάλογα με αυτά του Μανιφέστου για την Ειρήνη. Ο Κρουπάλα δήλωσε ότι συνυπέγραψε και αυτός το Μανιφέστο, με αποτέλεσμα οι φιλο-Νατοϊκοί εχθροί της Βάγκενκνεχτ, εντός και εκτός του κόμματός της Αριστεράς να τη χτυπήσουν ως συνοδοιπόρο της άκρας δεξιάς.

Το ότι η δική τους πολιτική καθιστά δημοφιλή την άκρα δεξιά ουδόλως τους απασχολεί. Άλλωστε μήπως έχουν καμία δυσκολία οι Ευρωπαίοι «δημοκράτες», περιλαμβανομένης και της εντελώς απίθανης δικής μας κυβέρνησης, που ανέχθηκε τους Ναζί να μιλήσουν στη Βουλή, να συνεργαστούν όχι με τη mild άκρα δεξιά της AfD, αλλά με τους δολοφονικούς Ναζί της Πολιτοφυλακής του Αζόφ, τους ίδιους που φέρουν, και αρνούνται να τα βγάλουν, τα σύμβολα των μεραρχιών SS που ξεκλήρισαν το Δίστομο και τα Καλάβρυτα;

Η υπογραφή του Μανιφέστου από τόσες προσωπικότητες όλου του πολιτικού φάσματος αντανακλά την αποκρυστάλλωση μιας τάσης που διατρέχει οριζόντια τον πολιτικό κόσμο της Γερμανίας, περιλαμβανομένης και της Linke, του κόμματος της Βάγκενκνεχτ η ηγεσία του οποίου τα «μασάει» στο Ουκρανικό.

Ήδη το περασμένο Σαββατοκύριακο, πολλές οργανώσεις και τάσεις της Linke υπέβαλαν τροπολογίες, ζητώντας αποφασιστική συμμετοχή στις αντιπολεμικές διαδηλώσεις (κάτι που η ηγεσία του κόμματος απέφευγε μέχρι τώρα να κάνει) και σε αυτή της 25^ης Φεβρουαρίου.

Αν το κόμμα δεν πάει σε μια τέτοια κατεύθυνση, είναι πολύ πιθανή η διάσπασή του. Ο πόλεμος εγκυμονεί μια καινούργια πολιτική δύναμη στη Γερμανία, που, αν καταφέρει να υπάρξει και να σταθεί στα πόδια της και αν την βοηθήσουν και άλλες δυνάμεις από την υπόλοιπη Ευρώπη, μπορεί να γίνει μια μεγάλη ελπίδα για την Ευρώπη, μια μεγάλη ελπίδα για την ανθρωπότητα.

(*) Ένα τέτοιο «σημείο ρήξης», «ποιοτικής αλλαγής» των ηγεμονικών ιδεών της κοινωνίας γνωρίσαμε στην Ελλάδα αρχικά με τις διαδηλώσεις των Αγανακτισμένων και κυρίως στις 28 Οκτωβρίου 2011, με τις διαδηλώσεις κατά του μνημονίου στις τελετές της εθνικής εορτής και, στο αποκορύφωμα, με την υιοθέτηση από τον Τσίπρα, κατά τη συζήτηση των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης Παπαδήμα, της κριτικής στο PSI και το αγγλικό δίκαιο που έκανε το Κίνημα Ανεξαρτήτων Πολιτών Σπίθα. Εκεί, για πρώτη φορά, ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίστηκε ως το εναλλακτικό υποψήφιο εθνικό ηγετικό υποκείμενο.

Πηγή: kosmodromio.gr