Στις Ιστορίες του Ηροδότου για τους Μερμνάδες, τη δυναστεία που κυβέρνησε τη Λυδία από το 717 μέχρι το 546 π.Χ., μαθαίνουμε ότι ο διάσημος κιθαρωδός Αρίoνας έπεσε θύμα ληστείας, καθώς επέστρεφε εν πλω από τον Τάραντα, όπου είχε κερδίσει πλούσια βραβεία σε ένα μουσικό διαγωνισμό. Σαν τους σημερινούς πρόσφυγες ο Αρίoνας βρέθηκε αντιμέτωπος με δυο επιλογές: είτε να αποδεχθεί τον βέβαιο θάνατό του στην ξηρά ή να δοκιμάσει την τελευταία του ελπίδα στη θάλασσα όπου θα τον εγκατέλειπαν μεσοπέλαγα οι ληστές. Επιλέγοντας τη λύση της θάλασσας ο Αρίoνας άρχισε να παίζει την κιθάρα του στέλνοντας μήνυμα στον θεό Απόλλωνα να τον βοηθήσει. Ήταν ίσως το πρώτο «σήμα κινδύνου» που εξέπεμψε ένας ναυαγός στη Μεσόγειο. Ο Απόλλωνας ανταποκρίθηκε άμεσα στο κάλεσμα (distress call) και οργάνωσε αυτό που σήμερα θα αποκαλούσαμε επιχείρηση έρευνας και διάσωσης. Με εντολή του ένα δελφίνι έσπευσε στην περιοχή και έσωσε τον Αρίoνα, μεταφέροντάς τον στο ακρωτήριο Ταίναρο, το νοτιότερο άκρο της ηπειρωτικής Ελλάδας και ολόκληρων των Βαλκανίων.

Σήμερα το συγκεκριμένο γεωγραφικό σημείο όπου βρήκε καταφύγιο ο Αρίoνας χωρίζει κυριολεκτικά δυο διαφορετικούς κόσμους. Στα διεθνή ύδατα, ανατολικά και νότια του ακρωτηρίου, τεράστια δεξαμενόπλοια μεταγγίζουν μεταξύ τους ρωσικό πετρέλαιο επιτρέποντας στον Πούτιν να συνεχίζει τον ιμπεριαλιστικό του πόλεμο εναντίον της Ουκρανίας. Η περιοχή παρακολουθείται λοιπόν όσο ελάχιστα θαλάσσια σημεία του πλανήτη. Λίγα ναυτικά μίλια ανατολικά του ακρωτηρίου όμως βρήκαν τραγικό θάνατο εκατοντάδες άνθρωποι που επέβαιναν σε ένα αλιευτικό σκάφος χωρίς κανένας να τους προσφέρει έγκαιρα βοήθεια. Το διάδοχο σχήμα του θεού Απόλλωνα, δηλαδή το ελληνικό κράτος, φέρεται να αδιαφόρησε για τις πληροφορίες που λάμβανε από πολλές διαφορετικές πηγές για τον άμεσο κίνδυνο. Παρά το γεγονός λοιπόν ότι διέθετε πολύ πιο σύγχρονα μέσα (από τα δελφίνια) έγινε συνένοχο σε μια από τις χειρότερες ναυτικές τραγωδίες της σύγχρονης εποχής.

Στην αρχαία Ελλάδα η ιστορία του Αρίoνα συμβόλιζε την απόλυτη προτεραιότητα κάθε ναυτικού λαού: να σώζει τους ανθρώπους που κινδυνεύουν στη θάλασσα. Η παράδοση αυτή μάλιστα επεκτεινόταν και σε περιόδους πολέμου. Όπως ανέφερε το 1924 ο Αμερικανός στρατιωτικός ιατρός Ουίλιαμ Λικ Μαν στο βιβλίο του Medical Tactics in Naval Warfare (Iατρικές τακτικές στις ναυτικές εχθροπραξίες) πιστεύεται ότι στην αρχαία Ελλάδα οι ναυτικοί στόλοι συνοδεύονταν από ένα πλοίο που ονομαζόταν «Θεραπεία». Το πλοίο αναλάμβανε να προσφέρει βοήθεια, να περιποιείται και να μεταφέρει τραυματίες και ασθενείς που βρίσκονταν στη θάλασσα. Την ίδια πρακτική πιστεύεται ότι ακολούθησαν και οι αρχαίοι Ρωμαίοι με το βοηθητικό σκάφος Aesculapius – από τη λατινική γραφή του Ασκληπιού. Τα συγκεκριμένα πλοία είναι ό,τι πλησιέστερο υπάρχει σήμερα σε πλωτά νοσοκομεία και διασωστικά σκάφη, ενώ σύμφωνα με τη διεθνολόγο Άλμπα Γκρέμπι αποτέλεσαν την απαρχή των κρατικών ενεργειών που ονομάζουμε επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης.

Την περιπέτεια του Αρίoνα, που περιγράφει ο Ηρόδοτος, μετέδωσαν και ανάπτυξαν πολλοί συγγραφείς, όπως ο Λουκιανός ο Σαμοσατεύς, ενώ στην αρχαία ελληνική και τη ρωμαϊκή μυθολογία συναντάμε πολλές σχεδόν πανομοιότυπες ιστορίες: Ο Μελικέρτης και η μητέρα του, Ινώ, διασώθηκαν και μεταφέρθηκαν στην Κόρινθο, ενώ ο γιος του Ποσειδώνα, Τάραντας, διασώθηκε και αυτός από ένα δελφίνι που ξεκίνησε από το ακρωτήριο Ταίναρο για να φτάσει μέχρι την Απουλία στη Νότια Ιταλία.

Φανταστείτε πόσο τραγικές θα ήταν αυτές οι ιστορίες αν ο θεός Απόλλωνας είχε κρίνει τότε ότι η Απουλία βρίσκεται έξω από την περιοχή έρευνας και διάσωσης (SAR) των θεών του Ολύμπου ή ακόμη χειρότερα αν έστελνε τα δελφίνια του να επαναπροωθήσουν (pushback) τους ναυαγούς σε πιο βαθιά νερά.

Σήμερα προβεβλημένα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, όπως ο Κώστας Κυρανάκης, και μεγαλοστελέχη μιντιακών αυτοκρατοριών εφοπλιστών, όπως ο Γιάννης Πρετεντέρης, ισχυρίζονται ψευδώς ότι «η Ελληνική Πολιτεία δεν είχε υποχρέωση να ασχοληθεί με ένα περιστατικό που αφορά και τη Λιβύη και την Ιταλία», αποκρύπτοντας ότι το ναυάγιο σημειώθηκε εντός της ζώνης έρευνας και διάσωσης της Ελλάδας. Η θέση αυτή είναι πρωτίστως απάνθρωπη, αλλά ταυτόχρονα αμφισβητεί και τα γεωγραφικά όρια δικαιοδοσίας ή κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας (στην περίπτωση της Ελλάδας το SAR ταυτίζεται με το FIR Αθηνών) με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για προσπάθειες αμφισβήτησής τους από γειτονικές χώρες.

Στις Ιστορίες του Ηροδότου, ο τύραννος Περίανδρος, όταν πληροφορήθηκε το περιστατικό προχώρησε σε δυο άκρως συμβολικές κινήσεις: συνέλαβε και σταύρωσε όσους ευθύνονταν για το γεγονός ότι ο Αρίoνας βρέθηκε στη θάλασσα και κατασκεύασε ένα μνημείο για να τιμήσει το δελφίνι, ουσιαστικά δηλαδή όλους τους διασώστες των θαλασσών.

Σήμερα οι διασώστες στοχοποιούνται από στελέχη της κυβέρνησης Μητσοτάκη και από νεοφασιστικά στοιχεία που τους ταυτίζουν με τους διακινητές, ενώ ακόμη και η Πρόεδρος της Δημοκρατίας αποφεύγει να τους συναντήσει υπακούοντας στην ακροδεξιά αυλή της. Τα πτώματα του Αρίονα, του Τάραντα, του Μελικέρτη και της μητέρας του θα ξεβραστούν σύντομα σε κάποια παραλία της Πελοποννήσου, όπου αρκετοί αδιάφοροι παραθεριστές θα εξαργυρώσουν τη φρίκη τους με κάποιο προεκλογικό επίδομα των 20 ευρώ.

Είναι φαίνεται η τραγωδία μιας χώρας που μαθαίνει στο σχολείο να αμφισβητεί τις θεωρίες του Φαλμεράιερ, αλλά με κάθε ευκαιρία προσπαθεί να αποδείξει την ασυνέχεια με τα θετικά χαρακτηριστικά των αρχαίων προγόνων της.

Πηγή: efsyn.gr

Πηγή: kommon.gr

▸ «Ψηφίστε μας για τη… σταθερότητα του συστήματος»

Ολο και πιο χαμηλά θέτει τον πήχη ο ΣΥΡΙΖΑ στην προσπάθειά του να παραμείνει ο βασικός εκφραστής του λεγόμενου «προοδευτικού πόλου» του δικομματισμού. Η ματαίωση της τηλεμαχίας και η αλλαγή της εκλογικής ατζέντας μετά την τραγωδία στην Πύλο δημιουργούν νέα δεδομένα και κάνουν το εκλογικό τοπίο ακόμα πιο ρευστό, με τον ΣΥΡΙΖΑ να επιδίδεται σε «ασκήσεις ισορροπίας». Ο Αλέξης Τσίπρας, κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του στην Καλαμάτα, τόνισε κατ’ επανάληψη ότι αυτό που ήθελε τη συγκεκριμένη στιγμή δεν ήταν η απόδοση ευθυνών αλλά απαντήσεις στο γιατί δεν σώθηκαν αυτοί οι άνθρωποι. Στο πλαίσιο της «μάχης του κέντρου» με το ΠΑΣΟΚ, ο Αλέξης Τσίπρας συνεχίζει να δίνει διαπιστευτήρια υπευθυνότητας, τονίζοντας ότι το πρόγραμμά του περιλαμβάνει την υποβολή νέου μεσοπρόθεσμού προγράμματος στις Βρυξέλλες, το οποίο «θα περιλαμβάνει και τις δαπάνες, προφανώς λαμβάνοντας υπόψιν τις δημοσιονομικές δεσμεύσεις που θα ισχύουν για κάθε χώρα». Στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε στο Ζάππειο, κατηγόρησε τη ΝΔ ότι τα μέτρα που προτείνει παραμένουν ακοστολόγητα και πως δεν υπάρχει δημοσιονομικός χώρος στο Πρόγραμμα Σταθερότητας. «Δεν έχουμε πλέον καμία αμφιβολία για ποιόν λόγο η ΝΔ αρνήθηκε την από κοινού κοστολόγηση που προτείναμε και κατόπιν τον δημόσιο διάλογο», σημείωσε

Με αυτό τον τρόπο, ωστόσο, ο Αλέξης Τσίπρας ναρκοθετεί και τα όρια της αντιπολίτευσης που θα ασκήσει, χωρίς να αμφισβητεί τις «κόκκινες γραμμές» του συμφώνου σταθερότητας, των προαπαιτούμενων του συμφώνου ανάπτυξης και της επίτευξης πρωτογενών πλεονασμάτων. Ο Α. Τσίπρας έθεσε το εξής ερώτημα ενόψει της κάλπης της 25ης Ιουνίου: «Θέλουμε την επόμενη ημέρα μια παντοδύναμη, αλαζονική, ανεξέλεγκτη κυβέρνηση που θα λειτουργεί ως καθεστώς κομματικής και οικογενειακής εξουσίας ή θέλουμε μια ζωντανή και υγιή δημοκρατία;»

Το νέο προεκλογικό αφήγημα αποτελεί μια χλωμή παραλλαγή της γραμμής «να φύγει ο Μητσοτάκης» της 21ης Μαϊου. «Σε κάθε περίπτωση, είναι ζήτημα σταθερότητας του πολιτικού συστήματος και υγείας της δημοκρατίας» επισημαίνει ο Α. Τσίπρας, στέλνοντας ουσιαστικά μήνυμα ενσωμάτωσης της λαϊκής διαμαρτυρίας και των αναπόφευκτων κοινωνικών εκρήξεων σε θεσμικό πλαίσιο, μέσω της διατήρησης του ΣΥΡΙΖΑ ως κύριας «εναλλακτικής λύσης». Μάλιστα, έφτασε να υποστηρίξει πως «με δεδομένο ότι ψηφίζουμε με ενισχυμένη αναλογική, κάθε ψήφος προοδευτικού πολίτη που θα κατευθυνθεί οπουδήποτε αλλού εκτός από την κάλπη του ΣΥΡΙΖΑ, αντικειμενικά ευνοεί, εξυπηρετεί τον σχεδιασμό της ΝΔ και του κυρίου Μητσοτάκη»!

Το εκβιαστικό δίλημμα που θέτει είναι προκλητικό, ξεπερασμένο και διάτρητο. Προκλητικό γιατί ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ έστρωσε τον δρόμο στην κυριαρχία της δεξιάς αλλά και στη νεκρανάσταση του ΠΑΣΟΚ, μέσω της επικράτησης του δόγματος «δεν υπάρχει εναλλακτική». Επιπλέον δείχνει ότι κύριος εκλογικός στόχος της Κουμουνδούρου είναι ο κανιβαλισμός των ψήφων της αριστεράς και όχι η αποδυνάμωση της ΝΔ. Το δίλημμα είναι διάτρητο γιατί στις κάλπες στις 25 Ιουνίου κρίνεται ποια μαχητική αντιπολίτευση θα έχουμε και όχι ποια μορφή δικομματισμού και αναπαλαίωσης της σοσιαλδημοκρατίας θα επικρατήσει. Ο ΣΥΡΙΖΑ επιμένει ότι «είναι και θα παραμείνει κόμμα εξουσίας και όχι διαμαρτυρίας», ωστόσο, μετά την πανωλεθρία και τον ενταφιασμό της «προοδευτικής διακυβέρνησης», η πρόσδεση σε έναν δεξιόστροφο θεσμικό κυβερνητισμό δεν έχει την ίδια απήχηση στη νεολαία και τα νοικοκυριά που πλήττονται από την κρίση.

Πηγή: prin.gr

Σειρά ερωτημάτων για τους χειρισμούς του Λιμενικού Σώματος  και του Ενιαίου Κέντρου Συντονισμού Έρευνας και Διάσωσης σχετικά με το ναυάγιο με εκατοντάδες πρόσφυγες ανοιχτά της Πύλου θέτει το ΚΚΕ.

«Οι απαντήσεις που έχουν δώσει οι αρμόδιες αρχές, το υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, το υπουργείο Πολιτικής Προστασίας και το αρχηγείο του Λιμενικού Σώματος είναι εντελώς ανεπαρκείς» αναφέρει το ΚΚΕ και τονίζει: «Παραμένουν αναπάντητα πολλά ερωτήματα και το ΚΚΕ καταθέτει ορισμένες ερωτήσεις, που καλούνται οι αρμόδιες αρχές να απαντήσουν με σαφήνεια».

Τα ερωτήματα είναι τα εξής:

«1. Το σαπιοκάραβο - αλιευτικό ήταν σε θαλάσσιο χώρο έρευνας και διάσωσης, που την ευθύνη έχουν οι ελληνικές αρχές και συνεπώς θα έπρεπε να παρέμβουν με όλα τα μέσα. Γιατί δεν έγινε αυτό;

2. Πώς αξιολογήθηκε ο υψηλός κίνδυνος που διέτρεχε το αλιευτικό, το οποίο ήταν αποδεδειγμένα στα χέρια δουλεμπορικού κυκλώματος - διακινητών, ταξίδευε με όρους πειρατείας, μετέφερε πολυάριθμους πρόσφυγες - μετανάστες σε άθλιες συνθήκες, χωρίς σωσίβια και παραβίαζε τους κανόνες ασφαλούς ναυσιπλοΐας και προστασίας της ζωής στη θάλασσα;

3. Αν αξιολογήθηκε ο υψηλός κίνδυνος γιατί δεν καταρτίστηκε το αναγκαίο σχέδιο στήριξης του αλιευτικού, δημιουργία «κλοιού ασφαλείας» και διάσωσης των επιβαινόντων, με τη συνδρομή όλων των κατάλληλων μέσων; Αν δεν αξιολογήθηκε ο υψηλός κίνδυνος, ποιοι είναι οι λόγοι;

4. Με ποια μέσα πραγματοποιήθηκαν οι επικοινωνίες των εμπορικών πλοίων -που παρείχαν βοήθεια (τρόφιμα/νερό)- με το αλιευτικό; Τις γνωρίζει το Ενιαίο Κέντρο Συντονισμού Έρευνας και Διάσωσης; Τι ειπώθηκε ακριβώς και πως αξιολογήθηκαν;

5. Εκτιμήθηκε το ενδεχόμενο πιθανής βύθισης του αλιευτικού; Αν ναι τι μέτρα πάρθηκαν κι αν όχι για ποιους λόγους; Γιατί δεν εξασφαλίστηκαν σωσίβια στους επιβαίνοντες;

6. Γιατί δεν πραγματοποιήθηκε έγκαιρα έλεγχος του αλιευτικού και δεν πάρθηκαν τα κατάλληλα μέσα για να σταματήσει η πορεία του, που οδηγούσε τους επιβαίνοντες στο θάνατο; Προσέγγισαν το κινδυνεύον αλιευτικό πλοία της FRONTEX; Ζητήθηκε αυτό από τις ελληνικές αρχές; Ποιος ήταν ο ρόλος της FRONTEX στο περιστατικό;

7. Κλήθηκαν Ρυμουλκά-Ναυαγοσωστικά; Ζητήθηκε η συνδρομή βατραχανθρώπων - δυτών;

8. Εξετάστηκε η περίπτωση ρυμούλκησης του αλιευτικού και της μετεπιβίβασης των επιβαινόντων; Αν όχι γιατί κι αν ναι γιατί δεν καταρτίστηκε ή δεν υλοποιήθηκε σχετικό σχέδιο;

9. Με ποιους μίλησαν οι αρμόδιες αρχές στην επικοινωνία τους με το αλιευτικό; Γιατί συναίνεσαν στη θέση των δουλεμπόρων - διακινητών πως δεν έχει ανάγκη από βοήθεια; Είναι αυτό κριτήριο για το αν ή όχι θα παρέμβουν οι αρμόδιες αρχές και θα λάβουν τα αναγκαία μέτρα για την διάσωση των επιβαινόντων; Γιατί δεν κινήθηκαν στη βάση της Διεθνούς Σύμβασης για την Προστασία της Ανθρώπινης Ζωής στη Θάλασσα (SOLAS);

10. Πλοίο του λιμενικού σώματος έδεσε σχοινί στο κινδυνεύον αλιευτικό; Με τι στόχο; Με ποιο σχέδιο;».

Πηγή: efsyn.gr