του Αλέκου Αναγνωστάκη

Κανείς δεν πιστεύει φυσικά πως αυτή η βίαιη και με διεθνείς επιδράσεις περικοπή - διακοπή των ερευνών στους κορονοϊούς στις ΗΠΑ, εκεί στη μήτρα των ερευνών και εφαρμογών βιολογικού πολέμου, έγινε για την αποφυγή ατυχήματος. 

Αυτό που πράγματι συνέβαινε ήταν πως η κερδοφορία από τις συγκεκριμένες έρευνες ήταν απορριπτέα, καθώς ο χρόνος απόδοσης στη βασική έρευνα είναι μεγάλος και αβέβαιο το ποσοστό κερδοφορίας.

Πέντε χρόνια μετά την έναρξη της πολιτικής Ομπάμα, το Δεκέμβριο του 2019, η ανθρωπότητα βρέθηκε αντιμέτωπη με την πανδημία.

Και σε 12 μόλις μήνες από την έναρξη της πανδημίας και οι 220 από τις 220 χώρες και αυτόνομες κρατικές οντότητες της υφηλίου, ακόμη και η Σαμόα και το Βανουατού, έχουν προσβληθεί από τον ιό. Η εξάπλωση της πολυπαραγοντικής αυτής πανδημίας βρίσκεται ξανά σε ιδιαίτερα δυναμική έξαρση., μόνο 23 από τα 220 κράτη και κρατικές οντότητες, κατά κανόνα ωκεάνιοι νήσοι, δεν έχουν κανένα νεκρό (προς ώρας δυστυχώς). 

Κι όλα αυτά, τόσο εξ αιτίας των καίριων πληγμάτων που είχαν υποστεί τα δημόσια συστήματα υγείας από τις νεοφιλελεύθερες χρεοκοπημένες μονομέρειες, όσο και γιατί η ανθρωπότητα από τα τέλη του 2019 βρέθηκε μπροστά σε έναν «άγνωστο». Βρέθηκε δίχως φάρμακα, δίχως στρατηγικές ίασης, δίχως εμβόλιο και δίχως γνώση της ασθένειας αλλά και αυτού καθ’ αυτού του ιού της γνωστής, εντούτοις, οικογένειας. Το άγνωστο αφορά φυσικά όλους ανεξαιρέτως. Το άγνωστο ήταν άγνωστο για όλες τις κοινωνικές και επιστημονικές δυνάμεις, για όλες τις πολιτικές, την αστική πολιτική, τις αριστερές πολιτικές. (Η ρητή ή υπόρρητη αντίληψη περί της πάνσοφης και παντογνώστριας δήθεν αστικής τάξης, τμήματα της οποίας «γνώριζαν» και «σχεδίαζαν» καταχθόνια, είναι αποκυήματα φαντασίας.) Το «άγνωστο» αυτό έφερε την ανθρωπότητα μπροστά σε μια κατάσταση στην οποία η μη φαρμακευτική αντιμετώπιση της ελαύνουσας πανδημίας (απόσταση, μάσκα, απολύμανση, lock down), ήταν αναπόφευκτη και αναπότρεπτη, ήταν απλά λογική συνέπεια.

Αλλά η οικογένεια των κορονοϊών ως γνωστό είναι διαπιστωμένη από τη δεκαετία του 1930. Απασχολεί ιδιαίτερα την ανθρωπότητα, πρόσφατα π.χ. δια του SARS που εκδηλώθηκε το 2002, ή δια του MERS o οποίος διαπιστώθηκε το 2012 και προκάλεσε το αναπνευστικό σύνδρομο της Μέσης Ανατολής. Παρόλα αυτά όμως, παρότι οι κορονοϊοί βρίσκονταν από καιρό εντός του επιστημονικού μικροσκοπίου, εντούτοις η ανθρωπότητα βρέθηκε μπροστά σε μια ασυνέχεια, σε ένα γνωστικό κενό στη βάση των επιστημονικών και ερευνητικών δεδομένων (πλην του ό, τι υπήρχε ως το 2014 περίπου).

Η δυσμενής αυτή εξέλιξη, καταμεσής μάλιστα της πιο συγκλονιστικής επιστημονικοτεχνικής έκρηξης, οφείλεται στην πολιτική αντιμετώπισης της βασικής έρευνας από τις κυβερνήσεις ήδη από το τέλος του περασμένου - αυγή του νέου - αιώνα. Οφείλεται στις επιπτώσεις που έχει αυτή η πολιτική γενικά στην επιστήμη, αλλά και ειδικά και στη βασική έρευνα επί των κορονοϊών.

Στην έκθεση που δημοσίευσε το 2016 ο ΟΟΣΑ με τίτλο «Προοπτικές για την επιστήμη, την τεχνολογία και την καινοτομία, 2016» χαρακτηρίζει ως «Απειλή για την προώθηση της καινοτομίας, σε μια περίοδο όπου πολλές παγκόσμιες προκλήσεις όπως η κλιματική αλλαγή και η γήρανση του πληθυσμού απαιτούν νέες λύσεις, την πτωτική τάση που παρατηρείται διεθνώς στη δημόσια χρηματοδότηση της επιστημονικής έρευνας» (OECD Science, Technology and Innovation Outlook 2016). Σύμφωνα πάλι με τον ΟΟΣΑ (Ναυτεμπορική 13.11.2017) «οι δαπάνες (σ.σ. δημόσιες) για Έρευνα και Ανάπτυξη που πραγματοποιούνται από ερευνητικά κέντρα και πανεπιστήμια εμφάνισαν πτώση το 2014 στις χώρες του ΟΟΣΑ, για πρώτη φορά από το 1981». 

Η πτωτική αυτή τάση αφορά λοιπόν όχι τη συνολική – αυτή ενισχύεται σχετικά και μεροληπτικά υπέρ της εφαρμοσμένης έρευνας - αλλά τη «δημόσια χρηματοδότηση της βασικής έρευνας.» 

Οι πολυεθνικοί και πολυκλαδικοί κατά κανόνα μονοπωλιακοί όμιλοι επεμβαίνουν άμεσα πλέον και ευέλικτα στη χρηματοδότηση της έρευνας υπέρ της εφαρμοσμένης, γιατί αυτή έχει άμεση, σχετικά, και γρήγορη κερδοφορία.

Γι αυτό εξάλλου και η πολιτική των κυβερνήσεων πάνω στα ζητήματα της έρευνας είναι πλέον ολοένα και πιο μεροληπτική υπέρ της εφαρμοσμένης και σε βάρος της βασικής έρευνας. 

Το λάκτισμα αυτής της θανατηφόρας και αντιδραστικής πολιτικής ειδικά για τη βασική έρευνα στους κορονοϊούς, δόθηκε από την κυβέρνηση Ομπάμα, όπως αποκάλυψαν οι New York Times. 

Η βασική έρευνα θεμέλιο της προόδου

Ως γνωστόν η βασική έρευνα είναι το θεμέλιο της ουσιώδους και με άλματα επιστημονικής προόδου της ανθρωπότητας. Είναι ένα πεδίο το οποίο καμία χώρα δεν θα έπρεπε να αγνοεί, αν θέλει να ανταποκριθεί στην εποχή μας, να ανοίξει νέα μονοπάτια στη γνώση, να αντιμετωπίσει απροσδόκητες εξελίξεις. 

 «Αντί να ρωτάμε ποιο είναι το μέλλον της βασικής έρευνας στην Ευρώπη, πρέπει να ρωτάμε ποιο θα είναι το μέλλον της Ευρώπης χωρίς τη βασική έρευνα» είναι η χαρακτηριστική τοποθέτηση του πρώην επιτρόπου Έρευνας Φιλίπ Μπουσκίν το 2014. 

Ο βραβευμένος με Νόμπελ το 1906 Άγγλος φυσικός J. J. Thomson (είχε ανακαλύψει το ηλεκτρόνιο), σε μια ομιλία του το 1961, περιγράφει με έναν αρκετά ενδιαφέροντα τρόπο το ρόλο της βασικής και την εφαρμοσμένης έρευνας και επιστήμης και την αναμεταξύ τους διαφορά:

«Με τον όρο έρευνα στην καθαρή επιστήμη (σ.σ. βασική έρευνα) εννοώ την έρευνα που γίνεται χωρίς να έχουμε ιδέα για την εφαρμογή της στο βιομηχανικό τομέα, αλλά που έχει αποκλειστικό στόχο τη διεύρυνση της γνώσης μας για τους νόμους της Φύσης. 

Θα δώσω μόνο ένα παράδειγμα της «χρησιμότητας» τέτοιου είδους έρευνας, μια περίπτωση που έχει τονιστεί ιδιαίτερα από τον πόλεμο-εννοώ τη χρήση των ακτίνων -Χ στη χειρουργική. 

Πώς ανακαλύφθηκε αυτή η μέθοδος;

Δεν ήταν το αποτέλεσμα της έρευνας στην εφαρμοσμένη επιστήμη ( σ.σ. εφαρμοσμένη έρευνα) που προσπαθούσε να βρει μία καλύτερη μέθοδο εντοπισμού των πληγών από τις σφαίρες. Τέτοιου είδους έρευνα θα μπορούσε να οδηγήσει στην κατασκευή βελτιωμένων καθετήρων, αλλά δεν μπορούμε να φανταστούμε ότι θα οδηγούσε στην ανακάλυψη των ακτίνων-X. Όχι, αυτή η μέθοδος ανακαλύφθηκε εξαιτίας της έρευνας στην καθαρή επιστήμη, που γινόταν με στόχο να ανακαλύψουμε ποια είναι η φύση του ηλεκτρισμού… Η εφαρμοσμένη επιστήμη οδηγεί σε βελτιώσεις παλαιών μεθόδων, ενώ η βασική επιστήμη οδηγεί σε νέες μεθόδους. Η εφαρμοσμένη επιστήμη οδηγεί σε μεταρρυθμίσεις, ενώ η καθαρή επιστήμη οδηγεί σε επαναστάσεις και οι επαναστάσεις, πολιτικές και επιστημονικές, είναι ισχυρά εργαλεία, εάν είσαι με το μέρος του νικητή. »

Τέτοιες νέες μέθοδοι, εκτός των ακτινών Χ, που επαναστατικοποίησαν τη «φωτογράφηση» του ανθρώπινου σώματος, οδήγησαν σε αλματώδη πρόοδο την ιατρική και τη μηχανική υλικών, είναι αναρίθμητες. Συχνά, οι εφαρμογές στις οποίες οδηγούν είναι εντελώς απρόβλεπτες και αφορούν τομείς πολύ διαφορετικούς από εκείνους τους οποίους αφορούσαν οι εργασίες

Μεγάλα πρόσφατα επιτεύγματα της βασικής έρευνας αποτελούν π.χ. το World Wide Web (WWW), το «ιντερνέτ», το οποίο ανακαλύφθηκε στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Έρευνας στην Πυρηνική (CERN), ή το ατομικό ρολόι που χρησιμοποιείται για το Global Positioning System – GPS (το ατομικό ρολόι αναπτύχθηκε το 1940 για την απόδειξη της Θεωρίας της Σχετικότητας του Αϊνστάιν). Η ανακάλυψη του φαινομένου του πυρηνικού μαγνητικού συντονισμού που οδήγησε σε πολυάριθμες εφαρμογές στην ιατρική διαγνωστική και στη μελέτη των υλικών. Οι εργασίες, κατά τη δεκαετία του 60, επί της αρχής της εξαναγκασμένης σύμφωνης ακτινοβολίας, του λέιζερ, που βρήκαν πολλαπλές εφαρμογές στη βιομηχανία και την ιατρική. Η πρόοδος των γνώσεων στη φυσική των ημιαγωγών που επέτρεψε την ανάπτυξη των τρανζίστορ, άρα των ολοκληρωμένων κυκλωμάτων και στη συνέχεια των μικροεπεξεργαστών, οι οποίοι αποτελούν τα θεμέλια της ηλεκτρονικής. Στην πληροφορική, τα αναβαθμισμένα λογισμικά που ελέγχουν τις φιλικές προς το χρήστη διεπαφές και τα υπολογιστικά συστήματα στηρίζονται σε μαθηματικούς αλγορίθμους οι οποίοι αναπτύχθηκαν σε πολύ θεωρητικό πλαίσιο και στα πλαίσια της βασικής έρευνας. Στον τομέα των βιοεπιστημών και των βιοτεχνολογιών, η ανακάλυψη των περιοριστικών ενζύμων, προσέφερε στη βιοτεχνολογία, με τη μορφή των "μοριακών ψαλιδιών", εργαλείο καθολικής χρήσεως. Γενικότερα οι επιτυχίες της ιατρικής και φαρμακευτικής έρευνας, και τα βήματα προόδου που έχουν επιτευχθεί στον τομέα της υγείας, βασίζονται κατά μεγάλο βαθμό σε πρωτοποριακές ανακαλύψεις βασικής έρευνας. 

Αυτή τη διεύρυνση στη γνώση, αυτήν την πορεία προς επαναστατικά επιτεύγματα και στη διερεύνηση μοντέλων και πιθανών μεταλλάξεων των κορονοϊών και στην πιθανή αντιμετώπιση τους περιόρισε και φρέναρε – με όλες τις επιπτώσεις σε ανθρώπινες ζωές, θέσεις εργασίας και οικονομικές βυθίσεις - η πολιτική καθήλωσης ή και μείωσης των δημόσιων δαπανών βασικής έρευνας που ακολουθούν οι αστικές κυβερνήσεις.

Ο ένοχος και η επιδείνωση της κατάστασης στη χώρα μας

Στο ερώτημα, επομένως, που προκύπτει, «ποιος είναι ο ένοχος», ποιοι είναι εκείνοι που έφεραν την ανθρωπότητα όχι μπροστά σε μια πανδημία, (πανδημίες εμφανίζονται διιστορικά και σε διαφορετικές κοινωνίες) αλλά μπροστά σε μια άγνωστη πανδημία ενός ιού γνωστής, εντούτοις, οικογένειας ( των κορονοϊών), η απάντηση είναι προφανής .

Ένοχες είναι όλες ανεξαίρετα οι κυβερνήσεις που επεξεργάστηκαν, ενεργά εφάρμοσαν, κάλυψαν ή και ανέχτηκαν τις μεροληπτικές και ετεροβαρείς πολιτικές υπέρ της εφαρμοσμένης και σε βάρος της βασικής έρευνας γενικά αλλά και ειδικά στην υγεία. Όλες ανεξαίρετα οι κυβερνήσεις, νέο συντηρητικές, σοσιαλδημοκρατικές ή συνασπισμένες (Γερμανία, Ελλάδα) που, με τις διαφορές τους και παρά τη διαφορετικότητα τους, κάλυψαν τις πολιτικές αυτές, οι οποίες, όπως το κυνηγόσκυλο στο κυνήγι του θηράματος, τα δίνουν όλα για άμεσα και υψηλά κέρδη. Είναι η εφαρμοζόμενη πολιτική της μείωσης των δημόσιων δαπανών στη βασική έρευνα και οι αυτονόητες επιπτώσεις επί της βασικής έρευνας γενικά και επί της βασικής έρευνας στους κορονοϊούς, ειδικά.

Αυτή η ετεροβαρής πολιτική στη σχέση βασικής και εφαρμοσμένης έρευνας είναι η εικόνα του κόσμου μας, είναι το απρόσωπο πρόσωπο της σημερινής κοινωνίας, η οποία ως αρχή και τέλος, ως μέσο και σκοπό έχει το κέρδος και την αυτοανάπτυξη του κεφαλαίου.

Στη χώρα μας και σε ό,τι αφορά τη σχέση της επιστημονικής έρευνας με την κοινωνία και την οικονομία τα πράγματα οδεύουν προς το χειρότερο.

Στην έκθεση Πισσαρίδη, αλλά και στις εξαγγελίες του Υπουργείου Ανάπτυξης, υπό τον ανερμάτιστο, αλλά πιστό υπηρέτη των επιχειρηματικών επιδιώξεων ακροδεξιό υπουργό Γεωργιάδη διαχωρίζεται συμβολικά και συνοπτικά η Έρευνα & Τεχνολογία από την Ανώτατη Εκπαίδευση και μεταφέρεται η εποπτεία από το Παιδείας στο Υπουργείο Ανάπτυξης. 

Η επιχειρούμενη μετατόπιση συνοδεύεται και συνοδεύει τις κλασσικές αγοραίες πολιτικές που προωθούν την πολιτική μονοκαλλιέργεια πως όλα πρέπει να ρυθμίζονται αυστηρά χρησιμοθηρικά από τις ανάγκες της αγοράς. 

Ειδικά στις δαπάνες για έρευνα η Ελλάδα βρίσκεται στη 16η θέση μεταξύ των χωρών της Ε.Ε..

 Το 2019 το ποσοστό των δαπανών Έρευνας & Ανάπτυξης διαμορφώθηκε μόλις στο 1,27% επί του ΑΕΠ, από 1,21% το 2018. Και εντός αυτής της πραγματικότητας τη μεγαλύτερη «συνεισφορά» έχει ο τομέας των επιχειρήσεων οι οποίες πραγματοποίησαν δαπάνες ύψους 1,073,22 εκατ. ευρώ (0,59% του ΑΕΠ) έναντι μόλις 527,06 εκατ. ευρώ (0,28% του ΑΕΠ) των κρατικών δαπανών.

Η έρευνα, θεσμικά πλέον, υπάγεται στα αδηφάγα μονοπωλιακά συμφέροντα. Και μάλιστα σε μια εποχή που απαιτεί μεγάλες διεπιστημονικές συνέργειες και συμπράξεις μεταξύ ακαδημαϊκών και ερευνητικών ιδρυμάτων, τη χρηματοδότηση όλο και πιο μεγάλων ολιστικών ερευνητικών προγραμμάτων, το σχεδιασμό, τις ισχυρές ερευνητικές δομές. Σε μια εποχή που απαιτεί ισόρροπη στήριξη της βασικής και εφαρμοσμένης έρευνας. 

Σε αυτήν την εποχή το μόνο που δεν αλλάζει στους βασικούς άξονες είναι η κυβερνητική πολιτική της καθολικής υπαγωγής της επιστήμης στο κεφάλαιο και των διαρκών διευκολύνσεων, παραχωρήσεων και εκχωρήσεων στην πολιτική της άμεσης και ευέλικτης παρουσίας των μονοπωλίων στην ίδια την ερευνητική διαδικασία. 

Αλλά αυτός είναι ο καπιταλισμός στη νέα εποχή του διάχυτου φόβου, αλλά και της αναγεννώμενης (με «νου» και σχέδιο) ελπίδας.

πηγη: kommon.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

Παρακολουθώντας το τελευταίο διάγγελμα του Μητσοτάκη, αλλά και τις δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών και “ειδικών” της κυβέρνησης, το μήνυμα είναι σαφές :

“Κάντε λίγο ακόμη υπομονή και η περιπέτεια θα τελειώσει. Έστω με κόστος 100 ζωές τη μέρα, θα έρθει το εμβόλιο και μαζί του η σωτηρία μας”.

Από την αρχή έτσι το είχαν σκεφτεί:

 “Μένουμε σπίτι ώσπου να βγει το εμβόλιο”.

Και δεν κούνησαν το δακτυλάκι τους για τίποτα άλλο…

Η αφελής ερώτηση του μη ειδικού, έρχεται αμέσως:

Αλήθεια, τόσο απλό είναι; Για κάθε νόσο, ακόμη και την πιο επιθετική, ένα εμβόλιο και τέλος; Για κάθε εμβόλιο ή /και φάρμακο, ένα φαρμακείο ή έστω ένα κέντρο εμβολιασμού ή Κέντρο Υγείας και καθαρίσαμε;

Μα πώς δεν το είχαμε σκεφτεί τόσο καιρό! Ούτε μονάδες προληπτικής ιατρικής θέλουμε, ούτε δημόσια νοσοκομεία, ούτε γιατρούς και νοσοκόμους/ες. Πηγαίνουμε στο φαρμακείο της γειτονιάς, όπου  βρίσκουμε όλα τα φάρμακα και τα εμβόλια.

Συνήθως μάλιστα όλα είναι τακτοποιημένα στα ράφια με… αλφαβητική σειρά για ευκολία!

Επειδή, δόξα τω θεώ, έχουμε καπιταλισμό και ανταγωνισμό, υπάρχουν πολλά φαρμακευτικά “προϊόντα” για την ίδια νόσο από ποικίλες πολυεθνικές και χώρες. Διαλέγουμε κατά συνείδηση και τέλος.

Αν υπάρχει στα παραπάνω μια αντίληψη περί υγείας είναι τούτη: Το ανθρώπινο σώμα αντιμετωπίζεται ως ένα άθροισμα οργάνων και ξεχωριστών λειτουργιών, όπου το κάθε μέρος έχει τα δικά του ξεχωριστά  manual λειτουργίας, ανταλλακτικά και υλικά υποστήριξης. Επομένως και η ιατρική επιστήμη δεν θεωρείται τίποτα άλλο, παρά  ένα άθροισμα χωριστών ιατρικών πράξεων, παρεμβάσεων  και φαρμακευτικών χορηγήσεων, οι οποίες στοχεύουν κάθε φορά συγκεκριμένη δυσλειτουργία και βλάβη. Η ολιστική προσέγγιση της υγείας προφανώς απουσιάζει. Εκπίπτει σε μια τεμαχισμένη εκδοχή της σε ανεξάρτητα modules, ακριβώς επειδή λείπει η έννοια της συνολικής υπόστασης κάθε ξεχωριστού ανθρώπου  ως ψυχοσωματικής ενότητας στο πλαίσιο της αλληλόδρασής της  με την ευρύτερη κοινωνική ζωή.

Κάπου εδώ όμως έρχονται, όχι κομμουνιστές και εχθροί του καπιταλισμού (κάθε άλλο θα λέγαμε), αλλά εκπρόσωποι του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και χαλάνε την ευφορία.

Ο επικεφαλής του ΠΟΥ Tedros Ghebreyesus δήλωσε στις 3 Αυγούστου :

“Δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει ασημένια σφαίρα κατά του κορωνοϊού… Ο εθνικισμός των εμβολίων, μπορεί μόνο να διαιωνίσει την ασθένεια και να απομακρύνει την παγκόσμια ανάπτυξη”.

Μόλις χθες και ενώ ήδη έχουν αγοραστεί πάνω από 10 δισ. εμβολίων, με αφορμή την έναρξη του προγράμματος εμβολιασμού κατά της COVID-19 στη Βρετανία, η Δρ Μάργκαρετ Χάρις, στέλεχος του ΠΟΥ, δήλωσε:
«Τα εμβόλια είναι ένα σημαντικό εργαλείο, θα είναι πολύ βοηθητικά, αλλά η επίδραση του εμβολίου όσον αφορά τη δημιουργία ενός κάποιου είδους ανοσοποιητικού φραγμού βρίσκεται ακόμη πολύ μακριά..Μόνον τα μέτρα για τη δημόσια υγεία, όχι τα εμβόλια, μπορούν να αποτρέψουν μια νέα έξαρση των κρουσμάτων».

Όλες αυτές οι ειδήσεις περνούν στα ψιλά στα συστημικά μέσα ενημέρωσης, ενώ αντίθετα υπέρ-προβάλλονται οι πανηγυρικές εξαγγελίες των φαρμακευτικών εταιρειών που ανεβάζουν τις πωλήσεις τους και την αξία των μετοχών τους.

Τα εμβόλια έχουν σώσει και σώζουν ζωές. Όμως ας το δούμε πιο σωστά. Στην πραγματικότητα,  σώζουν οι εμβολιασμοί που γίνονται ως αποτέλεσμα μιας ολοκληρωμένης επιστημονικής έρευνας και ασφαλών δοκιμών, στο πλαίσιο της λειτουργίας επαρκών δημόσιων συστημάτων υγείας, πρόληψης και περίθαλψης, αλλά και της ανάπτυξης αγώνων που απαιτούν   πολιτικές που να  βελτιώνουν την κοινωνική και οικονομική ζωή.

Έξω από αυτό το πλαίσιο, δεν αντιμετωπίζεται καμία ασθένεια, ούτε η πανδημία του covid-19. Ούτε η επόμενη που θα έρθει. Καλά καλά δεν έχουμε ξεμπερδέψει και με τις προηγούμενες και ας έχουμε εμβόλια για τις περισσότερες νόσους.Ας ψάξουν αλλού οι κυβερνώντες να βρουν “αρνητές των εμβολίων” και “ψεκασμένους”. Σίγουρα θα βρουν, άλλωστε τους βολεύουν μια χαρά με αυτά που λένε.
Για να αποτελέσει ωστόσο κάποιο εμβόλιο για τον κορωνοϊό (ποιο αλήθεια τελικά και ποιος θα το απαντήσει αυτό; Μήπως η “ελευθερία επιλογής” του κάθε πολίτη; Ω, πόση ανευθυνότητα στο όνομα της ελευθερίας!), θα πρέπει να αποτελέσει μέρος μιας μεγαλύτερης φαρέτρας όπλων για τον κορωνοϊό, από ένα αποφασιστικά ενισχυμένο δημόσιο σύστημα υγείας.

Ο covid-19 έχει αποδειχθεί ένας έξυπνος ιός, μεγάλης μεταδοτικότητας που είναι ήδη σε δράση σε όλες τις χώρες του κόσμου. Πλήττει σαφώς  περισσότερο τους φτωχούς και όσους έχουν ανύπαρκτη ή ανεπαρκή πρόσβαση σε δομές πρόληψης και περίθαλψης. Μα όσο πλήττει αυτούς, οι “έχοντες και κατέχοντες” είναι και αυτοί σε θανάσιμο κίνδυνο. Για να χρησιμοποιήσουμε πάλι τα λόγια του Ghebreyesus:

 “ή θα βουλιάξουμε ή θα κολυμπήσουμε όλοι μαζί”.

Μπορούν οι ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες να ενσωματώσουν αυτή τη διάσταση στην αντίδρασή τους; Κομμάτι δύσκολο.

Προς το παρόν, κάθε εταιρεία βγάζει και πουλάει το δικό της εμβόλιο, χωρίς μάλιστα να δημοσιοποιεί αποτελέσματα δοκιμών. Οι δε κυβερνήσεις των πλούσιων χωρών διπλό-τριπλό-αγοράζουν εμβόλια γεμίζοντας τις τσέπες των πολυεθνικών. Ταυτόχρονα, στην πράξη, αποκλείουν  τις φτωχές και αναπτυσσόμενες χώρες, αφού δεσμεύουν μεγάλες ποσότητες εμβολίων. Υπάρχει  το γνωστό χάσμα 90/10 στην παγκόσμια υγεία, δηλαδή το 90% των παγκόσμιων φαρμακευτικών προϊόντων να  εξυπηρετεί το 10% του παγκόσμιου πληθυσμού. Αλλά και ο επίσης γνωστός παραλογισμός: μια μεγάλη αγορά πολλών  φαρμάκων για την στυτική δυσλειτουργία ακόμη και 90ρηδων,  αλλά όχι φάρμακα για το δάγκειο πυρετό.

Θα σωθούν αλήθεια  από τον κορωνοϊό, Βόρεια Αμερική και  Ευρώπη, αν αποδεκατίζονται  Λατινική Αμερική και Αφρική; Είναι αλήθεια ότι ο ΠΟΥ έχει δρομολογήσει την πρωτοβουλία COVAX για τη δημιουργία ταμείου που θα εξασφαλίσει το εμβόλιο για όλες τις χώρες με όρους ισότητας. Όμως ο κίνδυνος να αποτελέσει αυτό ένα απλό προπέτασμα καπνού για την κερδοσκοπία των φαρμακευτικών, είναι πολύ ισχυρός. Την ίδια στιγμή που η Βρετανία συμμετέχει στην πρωτοβουλία, δεσμεύει τεράστιες ποσότητες εμβολίων, αποστερώντας στην πράξη τη δυνατότητα ίσης πρόσβασης σε φτωχότερες χώρες. Επίσης, Pfizer και Moderna, προς το παρόν τουλάχιστον, αποφεύγουν να στηρίξουν την εν λόγω πρωτοβουλία.
Το τραγικό είναι ότι όλες οι κυβερνήσεις ετοιμάζονται να χρεώσουν μια πολύ πιθανή αποτυχία τους και πάλι στην ανευθυνότητα των κοινωνιών τις οποίες αντιμετωπίζουν ως ανώριμους εφήβους, που, εν προκειμένω, αμφιβάλλουν για το εμβόλιο. Και πώς αλήθεια θα “τακτοποιήσουν” αυτή την ανωριμότητα;

Η μία σκέψη τους ήταν να ΥΠΟΧΡΕΩΣΟΥΝ όλους να κάνουν το εμβόλιο, αλλά δεν ευδοκίμησε. Δεν έλειψε και η φαινομενικά αντίθετη και σίγουρα ευφάνταστη σκέψη, δηλαδή να τους ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ όλους για να εμβολιαστούν , ώστε επιτέλους “να σωθεί η οικονομία” (και το τομάρι τους…).

Είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος: Θεωρούν τους ανθρώπους ιδιοκτησία τους και απλά εργαλεία και ενεργούμενα για την παραγωγή, την κατανάλωση και τελικά τα κέρδη και το άρχειν τους.

Και δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο ανθυγιεινό από αυτό.

πηγη: pandiera.gr

Με μια νέα άθλια ντρο-πολογία της κυβέρνησης στην Βουλή (η οποία πέρασε κατά πλειοψηφία) οι παιδικές κατασκηνώσεις του Οίκου Ναύτη, περιουσιακό στοιχείο των Ναυτεργατών, πέρασαν με διαδικασία εξπρές στον Δήμο Μαραθώνα!!!

Σύμφωνα με καταγγελία στην Βουλή η μεταβίβαση γίνεται για την ενίσχυση της ρευστότητας του ΕΦΚΑ και η σχετική πληρωμή θα γίνει από το ταμείο αρωγής για τους πυρόπληκτους!

Ουσιαστικά πρόκειται για πράξη λαθροχειρίας αφού "λογιστική" είναι η υποτιθέμενη αξιοποίηση αφού τα χρήματα θα παρθούν από το ταμείο αρωγής των πυρόπληκτων και θα περάσουν λογιστικά στον ΕΦΚΑ.

Ο αρμόδιος Υφυπουργός Εργασίας ανέφερε σχετικά ότι "η ρύθμιση γίνεται στο πλαίσιο των εξαγγελιών της κυβέρνησης για την αποκατάσταση και ανάπλαση των περιοχών Ανατολικής Αττικής που επλήγησαν από τις πυρκαγιές στις 24 Ιούλη 2018".

Ο χώρος των κατασκηνώσεων αποτελείται από 137 στρέμματα στα οποία υπάρχουν και 3600 τ.μ στεγασμένων χώρων.

Στο μεταξύ όπως προέκυψε από την συζήτηση στην Βουλή οι όροι πώλησης δεν διασφαλίζουν ότι αυτός ο χώρος που είναι φιλέτο δεν θα δοθεί για εκμετάλλευση ή ιδιωτικοποίηση ....

Η κυβέρνηση χρησιμοποιεί δημοτικές και περιφερειακές αρχές ως όχημα για την αρπαγή της περιουσίας των Ναυτεργατών, όπως στο ΝΙΕΝ τον Δήμο Μελισσίων, ενώ για τις κατασκηνώσεις μας τον Δήμο Μαραθώνα και η αξιοποίησή τους σε μεταγενέστερο χρόνο θα περάσει στα κοράκια της ιδιωτικής επιχειρηματικής πρωτοβουλίας!

Οι Ναυτεργάτες δεν είναι ούτε υπεύθυνοι, ούτε υπόλογοι (όπως ούτε και οι εργαζόμενοι - συνταξιούχοι) για τα ελλείμματα του ΕΦΚΑ που έχουν δημιουργηθεί και οι παιδικές κατασκηνώσεις τους δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε σχεδιασμούς που οδηγούν στην απώλεια της ακίνητης περιουσίας τους.

Η κυβέρνηση και με αυτή την πράξη της δείχνει το αντιλαϊκό της πρόσωπο και οι Ναυτεργάτες οφείλουν να αντιδράσουν άμεσα θέτοντας την προστασία της ακίνητης περιουσίας τους, τα ναυτεργατικά κοινωνικοασφαλιστικά προβλήματα στο προσκήνιο αναπτύσσοντας την πάλη τους ενάντια στην επίθεση που εξελίσσεται στα δικαιώματά τους από την κυβέρνηση και το εφοπλιστικό κεφάλαιο.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Υ.Γ.: Για να δώσουμε ένα δείγμα γραφής του σεβασμού της ακίνητης περιουσίας των Ναυτεργατών, από την στιγμή που οι κατασκηνώσεις μεταβιβάστηκαν στον ΕΦΚΑ για όλο το διάστημα του καλοκαιριού του 2019 εντός του χώρου των κατασκηνώσεων είχαν μεταφερθεί εκατοντάδες τόνοι καμένης ξυλείας από την καταστροφή στο Μάτι, μετατρέποντας με τον τρόπο αυτό όχι μόνο τις κατασκηνώσεις αλλά και όλη την περιοχή σε μια πυριτιδαποθήκη έτοιμη να αναφλεγεί. Όλα αυτά με ευθύνη των Δήμων και με την έγκριση του Υπουργείου Υποδομών.

Ο ΕΦΚΑ και οι υπηρεσίες του που είχε αναλάβει υποτίθεται την αξιοποίηση των κατασκηνώσεων περιορίστηκε σε ανούσιες έγγραφες παρεμβάσεις και αυτές όμως αγνοήθηκαν...

Λύση προσπάθησαν να δώσουν με παρεμβάσεις τους μόνο τοπικές κινήσεις και οικολογικές οργανώσεις....