Σήμερα: 06/05/2026
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

f675ce04dc7aa4c3b4cdff9d97e129a0_L.jpg

του Στέλιου Μερμίγκη

Τελικά η λύση στο πρόβλημα της υγειονομικής κρίσης είναι η επιστράτευση 200 ιδιωτών ιατρών.

Αυτό τουλάχιστον υποστήριξε και έπραξε ο υπουργός υγείας μετά την συνάντηση του με την ηγεσία του Πανελλήνιου Ιατρικού συλλόγου. Οι χιλιάδες των προσλήψεων που μας ανακοινώνει η κυβέρνηση από καιρό σε καιρό φαίνεται ότι δεν έφτασαν το αναγκαίο νούμερο σε γιατρούς, ενώ για τις άλλες ειδικότητες εργαζομένων μάλλον είμαστε επαρκείς. Τώρα, πώς οι γιατροί αυτοί θα βοηθήσουν τις δεκάδες των συνανθρώπων μας που βρίσκονται καθημερινά δια σωληνωμένοι σε κλίνες εκτός Μ.Ε.Θ. θα παραμείνει για εμάς τους κοινούς θνητούς ένα μυστήριο.

Επίσης, αξίζει να αναφερθεί ότι όσοι ελάχιστοι ιδιώτες ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της πολιτείας να στελεχώσουν τα νοσοκομεία μέχρι ώρας, παραμένουν απλήρωτοι. Η περίπτωση του παθολόγου υπευθύνου στην κλινική Covid στο νοσοκομείο Αγρινίου να παραμένει απλήρωτος τέσσερις μήνες τώρα είναι χαρακτηριστική.

Να υπενθυμίσω εδώ ότι όλο αυτό το διάστημα της πανδημίας και ειδικά τον πρώτο καιρό, παρακολουθούσαμε καθημερινά στα τηλεοπτικά μέσα, συνεντεύξεις και ανταποκρίσεις δεκάδων Ελλήνων ιατρών από διάφορες χώρες του εξωτερικού. Όλοι αυτοί οι επιστήμονες, που οι οικογένειες τους μάτωσαν να τους σπουδάσουν σε ελληνικά πανεπιστήμια, η χώρα μας, που γιορτάζει φέτος τα 200 χρόνια από την επανάστασή του 1821, αποφάσισε από τα χρόνια μάλιστα της οικονομικής κρίσης να τους κλείσει την πόρτα των δημοσίων νοσοκομείων της, κατ´ επιταγή των δανειστών της, κάνοντας μάλιστα τον αντιπρόεδρο της ΝΔ να κομπάζει για αυτές τους τις ενέργειες.

Ας θυμηθούμε εδώ τις προεκλογικές δηλώσεις του πρωθυπουργού πριν από δυο χρόνια για το πλεονάζον ιατρικό προσωπικό στα νοσοκομεία, καθώς επίσης και τη δήλωση της Μιράντας Ξαφά γκουρού του νεοφιλελευθερισμού, ότι δεν θα έπρεπε να υπάρχουν καθόλου δημόσια νοσοκομεία.

Η λογική αυτή λοιπόν ότι τα χρήματα για τη δημόσια Υγεία είναι πεταμένα, οδήγησε τα προηγούμενα χρόνια όχι μόνο στη αποψίλωση των δημόσιων δομών υγείας αλλά και στο κλείσιμο 12 νοσοκομείων μεταξύ αυτών των Λοιμωδών Νόσων σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, όπως και αυτού του Νοσημάτων Θώρακα στην γειτονική μας Πάτρα. Την ίδια στιγμή που ο υπουργός Υγείας επιστρατεύει τους ιδιώτες γιατρούς, προκειμένου να συνδράμουν στα νοσοκομεία, μεταφέρει ειδικευόμενους γιατρούς προκειμένου να δουλέψουν στα δυο ιδιωτικά κέντρα στη Αθήνα. Το ίδιο ακριβώς έκαναν και στη Θεσσαλονίκη πριν από λίγους μήνες.

Στο μεταξύ το μεγάλο φαγοπότι συνεχίζεται. Ο ιδιωτικός τομέας των μεγάλων επιχειρήσεων στη υγεία λιποτακτώντας από αυτή την μάχη, παραμένει αλώβητος από τον Covid και απλά δέχεται ποταμούς δημοσίου χρήματος μετά και τον διπλασιασμό των νοσηλίων για ασήμαντες υπηρεσίες, όπως την αντιμετώπιση εκείνων των περιστατικών που απλά παίρνουν εξιτήριο τις επόμενες μέρες.

Έφτασαν στο εξωφρενικό μάλιστα σημείο να τους πληρώνουν προκαταβολικά για μελλοντικές δαπάνες όπως έγινε σε ιδιωτική κλινική στη Θεσσαλονίκη εγκρίνοντας τους το ποσό του ενός εκατομμυρίου εξακόσιες χιλιάδες ευρώ.

Η υγειονομική κρίση μέχρι ώρας αντιμετωπίζεται αποκλειστικά με διοικητικά μέτρα και με άφθονη καταστολή. Εκτός από το ξύλο και τα πρόστιμα στους πολίτες, εκτός από το αφήγημα της ατομικής ευθύνης, έχουμε και σωρεία διώξεων σε γιατρούς συνδικαλιστές και όχι μόνο, επειδή τολμούν να πουν τα πράγματα με το όνομα τους. Φοβάμαι ότι αν συνεχίσουν έτσι και αυτό θα κάνουν αν δεν τους φρενάρουμε, θα βρεθούμε σε μια χώρα όπου μετά το τέλος της πανδημίας η εικόνα που θα αντικρίσουμε μάλλον θα μοιάζει με εκείνης της Ελλάδας μετά το τέλος του Β’ παγκόσμιου πολέμου τηρουμένων βέβαια των αναλογιών. Μια κοινωνική πλειοψηφία κατεστραμμένη οικονομικά να κλαίει τους νεκρούς της και μια κοινωνική μειονότητα να κολυμπά στον συσσωρευμένο πλούτο της όπως οι μαυραγορίτες της κατοχής. Ας μην το επιτρέψουμε.

*Νοσοκομειακός φαρμακοποιός της Νοσηλευτικής Μονάδας Αγρινίου

πηγη: kommon.gr

_την_ιστορία_απ_τη_σκοπιά_των_αστών.jpg

Γιώργος Κρεασίδης

Στα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση του 1821 ανοίγει μια μεγάλη συζήτηση με εκδηλώσεις, εκδόσεις και αρθρογραφία. Αν και η πανδημία και οι πολύπλευρες τραγικές συνέπειές της βρίσκονται στο επίκεντρο, το 1821 απασχολεί με πυκνές παρεμβάσεις που έχουν ιστορική ματιά αλλά και το βλέμμα στραμμένο στο σήμερα και το αύριο. Η άρχουσα τάξη επιχειρεί να αξιοποιήσει την επέτειο, πρώτα από όλα, για να παρουσιάσει τον κόσμο του εφοπλισμού, της επιχειρηματικότητας και των τραπεζών σαν δημιουργό αυτής της χώρας και της ιστορίας της αλλά και τις Μεγάλες Δυνάμεις σαν σωτήρες της. Να ευλογήσει τα γένια της δηλαδή, μετά από μια παρατεταμένη περίοδο κρίσης, που δεν μένει μόνο στην οικονομία αλλά διαπερνά τους θεσμούς και τις ιδέες της αστικής τάξης. Επιδιώκει να αναδείξει τις διαχρονικές συμμαχίες της με τους ιμπεριαλιστές (τώρα ΕΕ και ΝΑΤΟ) σαν υπαρξιακό στοιχείο της Ελλάδας.

Πέρα από το κυρίαρχο αφήγημα, υπάρχουν και οι διαφοροποιήσεις που δίνουν βάρος σε επιμέρους πλευρές. Δεν υπάρχουν μόνο τα ελιτίστικα μηνύματα για τον τολμηρό και επινοητικό κόσμο της αγοράς που έφερε τον Διαφωτισμό, οργάνωσε την Επανάσταση, μάς έκανε κράτος και μάς ενσωμάτωσε στη Δύση. Υπάρχει και η λαϊκής απεύθυνσης εθνικιστική αφήγηση, καθώς δεν υφίσταται σήμερα θετικό και αισιόδοξο αστικό όραμα, ενώ λειτουργεί και σαν αντιστάθμισμα στη φθορά του ευρωπαϊσμού.

Βασική επιδίωξη για την αστική ματιά στην Επανάσταση του 1821 είναι να αναιρεθεί ο καθοριστικός ρόλος του υποκειμένου της: του φτωχού λαού που εμπνεύστηκε από το επαναστατικό μήνυμα, σήκωσε το βάρος του αγώνα και πλήρωσε βαρύ τίμημα για να βρεθεί προδομένος, στη συνέχεια, από τις κυρίαρχες δυνάμεις στο ανεξάρτητο ελληνικό κράτος. Δεν είναι καθόλου βολικό παράδειγμα για την αστική τάξη η ιδέα της Επανάστασης ενός φτωχού λαού ενάντια στον πανίσχυρο δεσποτισμό του Σουλτάνου, τη βούληση των Μεγάλων Δυνάμεων, αλλά και τα κηρύγματα των ισχυρών στην ελληνική πλευρά, των κοτζαμπάσηδων και της επίσημης Εκκλησίας. Ενός επαναστατικού αγώνα που κόντρα σε κάθε ρεαλισμό κατάφερε να νικήσει, αφήνοντας μια ισχυρή δημοκρατική παρακαταθήκη, που αποτυπώνεται στην πεποίθηση ότι η εξέγερση απέναντι σε κάθε τυραννία είναι δικαίωμα. Αλλά και στα τρία επαναστατικά συντάγματα, στα οποία, δεκαετίες πριν από πολλές δυτικοευρωπαϊκές χώρες, αναγνωρίζονται οι δημοκρατικές ελευθερίες και δικαιώματα, η ισονομία, ενώ απαγορεύονται η δουλεία και οι τίτλοι ευγενείας.

Προφανώς η κοινωνική και πολιτική ηγεμονία των αστικών στρωμάτων έβαλε φραγμούς και όρια στην Επανάσταση, επιτρέποντας στους επιγόνους της να ξαναγράψουν την ιστορία με τη βοήθεια της επιλεκτικής μνήμης. Καθόλου τυχαία ο πρέσβης των ΗΠΑ Τζέφρι Πάιατ, όπως και πολλοί άλλοι, μιλάει για τον «ελληνικό πόλεμο για την ανεξαρτησία», αποφεύγοντας να αναφερθεί στην Επανάσταση.Δεν είναι η πρώτη φορά που ανάλογες επέτειοι αξιοποιούνται με αυτόν τον τρόπο. Το 1971, στα 150 χρόνια από το 1821, η Χούντα επιδίωξε να το εμφανίσει σαν έργο οπλαρχηγών και ιερωμένων, παραπέμποντας σε στρατό και εκκλησία, τα βασικά της στηρίγματα.

Αλλά δεν σβήνει εύκολα η συλλογική μνήμη για τη ριζική ανατροπή του συσχετισμού και ένα αποτέλεσμα που κανείς ισχυρός εκείνου του καιρού δεν ήθελε. Η ιστορική ανατομία της επανάστασης μακριά από εξωραϊσμούς και σκοπιμότητες, από μια σκοπιά εργατική και λαϊκή, που πρώτος επιχείρησε στην εποχή του ο Γιάνης Κορδάτος, δεν είναι απλά μια απάντηση στην παραχάραξη ή μια επιστημονική πρόκληση. Είναι μια διαδικασία συλλογικής αυτογνωσίας μπροστά στις προκλήσεις του αγώνα κατά του ολοκληρωτικού καπιταλισμού της εποχής μας.

πηγη: prin.gr

portosalte-nosokomeia1.png

Ο Πορτοσάλτε θυμίζει το νεοφιλελεύθερο ερώτημα - επιχείρημα των εχθρών του δημόσιου συστήματος Υγείας

Την περίοδο που (στα λόγια) ακόμα κι αυτοί που ποτέ δεν στήριξαν τα δημόσια νοσοκομεία μιλούν για ήρωες υγειονομικούς, ο Πορτοσάλτε κρατά το νεοφιλελεύθερο ερώτημα- επιχείρημα για το δημόσιο σύστημα Υγείας. Μα (θα) χρειάζονται τόσοι υγειονομικοί; 

«Δεν θα έχουμε κάθε μέρα κορωνοϊό. Σήμερα είναι μία έκτακτη κατάσταση, είμαστε σε πόλεμο. Είναι συνθήκες πολέμου. Μεθαύριο, όταν με το καλό ησυχάσουμε, θα χρειάζονται όλοι αυτοί ή θα έχουμε πλεόνασμα;».

Μετά το τρίτο λεπτό: 





Ας το κρατήσουμε το ερώτημα-επιχείρημα διότι ο Πορτοσάλτε απλά υπενθυμίζει αυτό που για τη νεοφιλελεύθερη πολιτική της κυβέρνησης είναι… νόμος. Θα το ξανακούσουμε κι από επίσημα κυβερνητικά χείλη, σίγουρα. 

Λέμε  για αυτούς που πριν την πανδημία ήταν ανοιχτά οι εχθροί του δημόσιου συστήματος Υγείας.

Ας θυμηθούμε, για παράδειγμα τον Κυρ. Μητσοτάκης, τον Αδ. Γεωργιάδης, τον Μπ. Παπαδημητρίου σε δηλώσεις τους για εκείνο το «αόρατο χέρι της αγοράς» που θα ρύθμιζε τα πάντα, αλλά ζητούσε από διάλυση, εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση της δημόσιας υγείας μέχρι απολύσεις προσωπικού στα νοσοκομεία.





Στο ερώτημα του Πορτοσάλτε υπάρχει (μη νεοφιλελεύθερη απάντηση). Χρειάζονται ακόμα περισσότεροι υγειονομικοί με μόνιμες προσλήψεις για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Χρειάζονται, όμως, και για μετά, όπως χρειαζόταν και πριν. Εάν θέλουμε ένα δημόσιο σύστημα Υγείας που θα μπορεί να προσφέρει, όχι με κριτήρια «ανταγωνιστικότητας» αλλά με κριτήρια Υγείας και Ζωής. Δύσκολο να το καταλάβουν αυτό οι Πορτοσάλτε…

πηγη: imerodromos.gr

IMG-4993-3.jpg

Με πρωτοβουλία του ΕΚΠ, εργατικών σωματείων της δύναμής του και συμμετοχή φορέων και συλλόγων  του Πειραιά πραγματοποιήθηκε μαζική συγκέντρωση έξω από τη ιδιωτική κλινική «Μετροπόλιταν» στο Ν. Φάληρο με κεντρικό αίτημα την επίταξη όλων των ιδιωτικών δομών υγείας.

Στη συγκέντρωση μίλησαν εκπρόσωποι του ΕΚΠ και σωματείων.

Στη παρέμβασή του ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ και μέλος του ΔΣ του ΕΚΠ ανέδειξε τη σημασία του αιτήματος για την επίταξη των ιδιωτικών κλινικών και την ένταξή τους στο δημόσιο σχεδιασμό για την αντιμετώπιση της πανδημίας.

Ανέφερε χαρακτηριστικά «η κυβέρνηση επιστρατεύει τους γιατρούς της γειτονιάς, και την ίδια στιγμή αφήνει στο απυρόβλητο τον ιδιωτικό τομέα και τους επιχειρηματίες υγείας να κερδοσκοπούν, επιβραβεύει την εμπορευματοποίηση της υγείας, μειώνει τις δαπάνες για το δημόσιο σύστημα υγείας, κωφεύει και αρνείται τις μαζικές προσλήψεις σε υγειονομικό προσωπικό για την ενίσχυση των νοσοκομείων, επιδεικνύει μια άθλια ολιγωρία στη δημιουργία νέων ΜΕΘ και με την πολιτική της έχει δημιουργήσει μια εφιαλτική κατάσταση στη προστασία της δημόσιας υγείας του λαού.

Επιβεβαίωση για αυτό αποτελεί η κατακόρυφη αύξηση των διασωληνωμένων με COVID-19, η πληρότητα στις ΜΕΘ των δημοσίων νοσοκομείων, η ραγδαία αύξηση των νοσηλευόμενων και πλέον βαριά περιστατικά νοσηλεύονται σε απλούς θαλάμους των νοσοκομείων!!! Σήμερα θρηνήσαμε τον πρώτο νεκρό αυτής της εγκληματικής πολιτικής της κυβερνητικής αναλγησίας!

Στις συνθήκες αυτές το αίτημα για επίταξη των ιδιωτικών κλινικών παίρνει άμεσο, επιτακτικό και επείγοντα χαρακτήρα και το κίνημα πρέπει και μπορεί ακόμη πιο αποφασιστικά να επιβάλει στη κυβέρνηση να προχωρήσει χωρίς καθυστέρηση στο μέτρο αυτό.

Αρνούμαστε στη κυβέρνηση να παίζει τη ζωή μας κορώνα γράμματα και να προστατεύει τους κλινικάρχες και τα κέρδη τους»!

Επίσης κατήγγειλε την εργοδοτική ασυδοσία στη λήψη των επιβαλλόμενων μέτρων για τη προστασία της υγείας των εργαζομένων στους εργασιακούς χώρους και το ξεσάλωμα της τρομοκρατίας και της αυθαιρεσίας που τη περίοδο της πανδημίας έχει πάρει ανησυχητικές διαστάσεις από την εργοδοσία ενώ η κυβέρνηση σφυρίζει αδιάφορα στις επανειλημμένες καταγγελίες μας για τα προβλήματα αυτά.

Το ίδιο ισχύει και για την τραγική έλλειψη μέτρων στα ΜΜΜ, χαρακτηριστικό παράδειγμα οι καθημερινές καταγγελίες μας για τα κρούσματα σε πλοία της ακτοπλοΐας.

Το αγωνιστικό σ.κ στις συνθήκες αυτές πρέπει να δυναμώσει τη δράση του, να κινητοποιήσει μαζικά τους εργαζόμενους στο δρόμο του αγώνα, να συντονίσει και να κλιμακώσει τη πάλη του βάζοντας μπροστά τις ώριμες και δίκαιες διεκδικήσεις για τη προστασία της υγείας και της ζωής των εργαζομένων και του λαού, να επιβάλει στη κυβέρνηση την υλοποίηση των αιτημάτων του.

Η πάλη για το υγειονομικό πρόβλημα είναι στενά δεμένη με τα εργατικά-λαϊκά προβλήματα, την απόκρουση της αντιλαϊκής πολιτικής κυβέρνησης-κεφαλαίου, τη σύγκρουση με το δόγμα «νόμος και τάξη» τον αυταρχισμό, την αστυνομοκρατία και την καταστολή.

IMG-4997-1.jpg

 

IMG-4995-2.jpg

  

 

Σελίδα 1937 από 4477
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή