Όπως καταγγέλλει η ΠΟΕ-ΟΤΑ, έχει ανακύψει σοβαρό πρόβλημα με την μισθοδοσία συγκεκριμένου αριθμού νεωκόρων και ιεροψαλτών, καθ’ ότι η εφαρμογή του Νόμου 4735/2020, άρθρο 56, που περικλείει αυτή τη συμφωνία Κράτους-Εκκλησίας στην πράξη εξαιρεί το εν λόγω προσωπικό, παρότι από την 1η Δεκεμβρίου του 2020, έχει αυτοδίκαια καταστεί προσωπικό της οικείας Μητρόπολης και θα έπρεπε να αμείβεται με την αναγνώριση της προϋπηρεσίας του.

Σύμφωνα με την ΠΟΕ-ΟΤΑ, σήμερα, οι εν λόγω εργαζόμενοι, είτε λόγω δυστοκίας, είτε αδιαφορίας και αναλγησίας βρίσκονται επί μήνες απλήρωτοι και στα όρια της πείνας, αφού δεν έχουν γίνει από την πλευρά του φορέα υποδοχής και νέου «εργοδότη» οι ανάλογες και απαραίτητες ενέργειες για να τους καταβληθούν τα δεδουλευμένα. Βρίσκονται συνεπώς σε εργασιακή ανασφάλεια και αναστάτωση.

Oι εργαζόμενοι έχουν μείνει στον… αέρα, είναι επί μήνες χωρίς μισθό και οδηγούνται στην εξαθλίωση

Στις συνεχείς οχλήσεις των πρώην υπαλλήλων των Δήμων, για την ολοκλήρωση των διαδικασιών που έπρεπε εδώ και μήνες να έχουν γίνει, εισπράττουν απαξίωση και απροθυμία για την ένταξη τους μισθολογικά και υπηρεσιακά στις Τοπικές Μητροπόλεις λαμβάνοντας μέχρι και παρότρυνση «…να υπογράψουν ότι θέλουν να παραμείνουν στους Δήμους».

Στην προκειμένη περίπτωση, φαίνεται να υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά. Από τη μία τηρείται κανονικά η συμφωνία Κράτους-Εκκλησίας για την μεταφορά των εισπράξεων των Ναών και των Κοιμητηρίων από τους Δήμους στις τοπικές Μητροπόλεις, από την άλλη ωστόσο, οι εργαζόμενοι έχουν μείνει στον… αέρα. Είναι επί μήνες χωρίς μισθό και οδηγούνται στην εξαθλίωση.

«Η τακτική αυτή είναι απόλυτα καταδικαστέα. Καλούνται οι αρμόδιοι φορείς, είτε αυτή λέγεται Μητρόπολη ή Αρχιεπισκοπή Αθηνών, είτε Υπουργείο Εσωτερικών και κυβέρνηση να τηρήσουν τον Νόμο στο ακέραιο και να σταματήσει εδώ και τώρα η «ομηρία» των Νεωκόρων και Ιεροψαλτών», καταλήγει η ΠΟΕ-ΟΤΑ.

πηγή: prin.gr

του Γιώργου Αλεξάτου

Ένα χρόνο μετά από την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας, η κατάσταση στην Ελλάδα διέψευδε με τον πιο απροκάλυπτο τρόπο τις προσδοκίες πως θα μπορούσε να υπάρχει ομαλή δημοκρατική διέξοδος από την πολιτική κρίση που προκαλούσε η αντιπαράθεση των δυνάμεων της Αριστεράς και του λαϊκού κινήματος με τις δυνάμεις του αστισμού, οι οποίες είχαν και ισχυρή βρετανική πολιτική και στρατιωτική στήριξη.

Τον αφοπλισμό και τη διάλυση του ΕΛΑΣ ακολούθησε ένα όργιο κρατικής και παρακρατικής βίας, με συνέπεια –σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιοποίησε το ΕΑΜ- να έχουν σημειωθεί, από τον Φεβρουάριο 1945 μέχρι τον Φεβρουάριο 1946, 1.289 φόνοι αγωνιστών της Αντίστασης και της Αριστεράς (οι 953 από παρακρατικές συμμορίες), 6.671 τραυματισμοί, 509 απόπειρες φόνου, 165 βιασμοί γυναικών, 34.931 συλλήψεις, 31.632 βασανισμοί, 18.767 λεηλασίες και υλικές καταστροφές, και 677 καταστροφές γραφείων εαμικών οργανώσεων.

Εντούτοις και παρά το τρομοκρατικό όργιο, η επιρροή του ΚΚΕ και του ΕΑΜ (που λειτουργεί ως συνασπισμός πολιτικών κομμάτων) παραμένει εξαιρετικά ισχυρή, όπως αποδεικνύει η κατάκτηση της πλειοψηφίας στο σύνολο, σχεδόν, των οργανώσεων του μαζικού κινήματος, ακόμη και της ΓΣΕΕ, της ΠΑΣΕΓΕΣ, του ΣΕΓΑΣ κ.λπ. Η ΕΠΟΝ παραμένει μαζική οργάνωση της νεολαίας, ισχυρό παραμένει το γυναικείο κίνημα, συγκροτημένο στην Πανελλήνια Ένωση Γυναικών και κατόπιν στην Πανελλαδική Ομοσπονδία Γυναικών, η κυκλοφορία του «Ριζοσπάστη» και των άλλων εντύπων του ΚΚΕ και του ΕΑΜ, εξακολουθεί να κινείται σε ψηλά επίπεδα κ.λπ.

Στις συνθήκες αυτές τίθεται το ζήτημα της εξομάλυνσης της πολιτικής ζωής της χώρας με τη διεξαγωγή εκλογών, για τις οποίες, όμως, δεν υπήρχαν οι αναγκαίες προϋποθέσεις. Εκτός του ότι δεν είχαν πραγματοποιηθεί οι εκκαθαρίσεις των εκλογικών καταλόγων από όσους δεν βρίσκονταν, πλέον, στη ζωή, δέκα χρόνια μετά από τις προηγούμενες εκλογές του 1936, πράγμα που ευνοούσε τη νόθευση του εκλογικού αποτελέσματος, η κρατική και παρακρατική τρομοκρατία, ιδιαίτερα έντονη στην ύπαιθρο, προδίκαζε τη διεξαγωγή τους υπό καθεστώς βίας από την πλευρά της Δεξιάς, στην οποία εντάσσονταν και όλοι εκείνοι οι οποίοι είχαν συνεργαστεί στα 1941-44 με τις δυνάμεις κατοχής.

Για τον αστισμό και τους Βρετανούς προστάτες του, η διεξαγωγή των εκλογών αποτελούσε μονόδρομο, αποβλέποντας στη νομιμοποίηση του μεταβαρκιζιανού καθεστώτος. Επιπλέον, η δυνατότητα νόθευσης του αποτελέσματος και η άσκηση τρομοκρατίας για τον εξαναγκασμό αριστερών και δημοκρατικών πολιτών να ψηφίσουν τη Δεξιά, αποτελούσε εγγύηση για ένα αποτέλεσμα ευνοϊκό για την επιδιωκόμενη στη συνέχεια επάνοδο του βασιλιά Γεώργιου Β΄ στον θρόνο, αλλά και τη συνέχιση των νομότυπων διώξεων κατά της Αριστεράς.

Αν και τη διεξαγωγή των εκλογών έχει αναλάβει η κεντρώα κυβέρνηση του Θεμιστοκλή Σοφούλη, η Δεξιά είναι αυτή που ευνοείται από τη διενέργειά τους υπό αυτές τις συνθήκες. Χαρακτηριστικές είναι οι δηλώσεις του ίδιου του πρωθυπουργού, στη Θεσσαλονίκη, στις 18 Μαρτίου 1946, με τις οποίες αμφισβητούσε το κατά πόσο οι εκλογές θα μπορούσαν να είναι αδιάβλητες. Παρ’ όλα αυτά, και το Κόμμα των Φιλελευθέρων (του οποίου ηγούνταν ο Σοφούλης) και τα κόμματα των Σοφοκλή Βενιζέλου και Γεώργιου Παπανδρέου (που έχουν αποδεχτεί ακόμη και την επάνοδο του βασιλιά) προτάσσουν ως κύριο στόχο την αντιμετώπιση της εαμικής Αριστεράς, όσο κι αν βλέπουν πως θίγονται και τα ίδια από την έξαρση της δεξιάς τρομοκρατίας.

Για την Αριστερά το ζήτημα της συμμετοχής ή μη στις εκλογές τίθεται επιτακτικά όσο πλησιάζει η ημερομηνία της 31^ης Μαρτίου που έχει οριστεί για τη διενέργειά τους. Καθώς, παρά τις συνεχείς διαμαρτυρίες τους, η κυβέρνηση Σοφούλη δεν δείχνει ικανή ή και αποφασισμένη να πάρει μέτρα για την εξασφάλιση του αδιάβλητου των εκλογών, από τον Φεβρουάριο το σύνολο των αριστερών πολιτικών δυνάμεων (τα κόμματα του ΕΑΜ, οι συνεργαζόμενοι με το ΕΑΜ Αριστεροί Φιλελεύθεροι και το ΣΚ-ΕΛΔ, η Ένωση Δημοκρατικών Αριστερών του Σοφιανόπουλου κ.ά.), αλλά και το κεντρώο Προοδευτικό Κόμμα του Γεώργιου Καφαντάρη, ανακοινώνουν τον προσανατολισμό τους στην αποχή. Έτσι ώστε να μη συμβάλλουν στη νομιμοποίηση ενός αποτελέσματος που δεν θα ανταποκρίνεται στην πραγματική λαϊκή βούληση.

Πριν ακόμη πάρει σχετική απόφαση το ΚΚΕ –κύρια δύναμη του εαμικού συνασπισμού- ο προσανατολισμός για αποχή αποφασίζεται από το ΕΑΜ, στις 7 Φεβρουαρίου, με ξεκάθαρη τοποθέτηση των συνεργαζόμενων μικρότερων κομμάτων. Ανάλογη απόφαση παίρνουν και οι Αριστεροί Φιλελεύθεροι, ενώ στις 20 Φεβρουαρίου ανακοινώνει πως δεν θα συμμετάσχει στις εκλογές και το ΣΚ-ΕΛΔ των Σβώλου-Τσιριμώκου.

Το ΚΚΕ ευθυγραμμίζεται με την απόφαση αυτή, ενώ ταυτόχρονα, κατά τη 2^η Ολομέλεια της Κ.Ε., στις 12-15 Φεβρουαρίου, αποφασίζεται ο συνδυασμός της νόμιμης δράσης με μορφές ένοπλου αγώνα. Πρόκειται για το περίφημο 4^ο σημείο της απόφασης της Κ.Ε., που δημοσιεύεται στον «Ριζοσπάστη» με αποσιωπητικά.

Ήδη, ήταν χιλιάδες οι καταδιωκόμενοι αγωνιστές που είχαν καταφύγει στα βουνά, όπου συγκροτούσαν ένοπλες ομάδες. Μία από αυτές, που βρισκόταν στην περιοχή του Ολύμπου,  θα αναλάμβανε δράση τη νύχτα των εκλογών, στις 30-31 Μαρτίου, χτυπώντας τον σταθμό χωροφυλακής του Λιτόχωρου Πιερίας, σηματοδοτώντας έτσι την απόφαση να μη γίνεται, πλέον, ανεκτή η μονομερής άσκηση βίας από την πλευρά του κράτους και των παρακρατικών συμμοριών.

Ενώ η ομάδα των ανταρτών χτυπάει στο Λιτόχωρο, αιφνιδιάζοντας χωροφύλακες και στρατιώτες, σκοτώνοντας δέκα από αυτούς και αφοπλίζοντας τους υπόλοιπους, οι εκλογές της άλλης μέρας αναδεικνύουν νικητή τον συνασπισμό της Δεξιάς με το 55% των ψήφων. Εντούτοις, η αποχή υπολογίζεται πως -παρά την άγρια τρομοκρατία- έφτανε ή και ξεπερνούσε το 50%, παρόλο που οι δυτικοί διεθνείς παρατηρητές ανακοίνωναν πως περιοριζόταν στο… 9%!

Συνέπεια των εκλογών ήταν η ανάδειξη Βουλής υπό την πλήρη κυριαρχία της Δεξιάς, ενώ η Αριστερά βρισκόταν έξω απ’ αυτήν, κατηγορούμενη, μάλιστα –λόγω της επίθεσης στο Λιτόχωρο- πως επιδίωκε εμφύλιο πόλεμο. Πρόκειται για μια κατηγορία που βασιζόταν στη σκόπιμη παράβλεψη της μεταβαρκιζιανής πραγματικότητας, κατά την οποία ο εμφύλιος διεξαγόταν ήδη μονομερώς, με τη μορφή της δεξιάς «Λευκής Τρομοκρατίας».

Η αποχή από τις εκλογές, σε συνδυασμό με την έναρξη της ένοπλης δράσης των καταδιωκόμενων αγωνιστών, απασχόλησε και τότε και επί δεκαετίες στη συνέχεια, και συνεχίζει να απασχολεί την Αριστερά και τους ιστορικούς της. Κυρίαρχη άποψη –την οποία αποδεχόταν αργότερα και ο ίδιος ο Νίκος Ζαχαριάδης - είναι πως η αποχή συνιστούσε ένα από τα σοβαρά λάθη της Αριστεράς εκείνων των κρίσιμων χρόνων. Υποστηρίζεται πως ακόμη και με τις δεδομένες συνθήκες βίας και νοθείας, η Αριστερά θα μπορούσε να εξασφαλίσει ένα αξιοπρεπές εκλογικό ποσοστό, που θα της επέτρεπε να χρησιμοποιεί και το βήμα της Βουλής στον αγώνα της κατά του μεταβαρκιζιανού καθεστώτος. Επιπλέον, η συμμετοχή του αριστερού κόσμου στις εκλογές θα καθιστούσε αδύνατη την παντοδυναμία της Δεξιάς.

Πράγματι, η εκτίμηση αυτή είναι βάσιμη. Το ερώτημα, όμως, που παραμένει είναι αν η συμμετοχή στις εκλογές θα μπορούσε να αποτρέψει τον εμφύλιο πόλεμο. Αν υπήρχαν στην Ελλάδα του 1946 οι όποιες –έστω και ελάχιστες- προϋποθέσεις για μια ομαλή δημοκρατική εξέλιξη. Κι αυτό το ερώτημα είναι εξαιρετικά δύσκολο να απαντηθεί.

Παραμένει πάντα το καίριο ζήτημα που διαφοροποιεί την ελληνική περίπτωση από αυτές χωρών όπως η Γαλλία ή η Ιταλία, όπου, αν και μέσα από την Αντίσταση βγήκε μια ισχυρή Αριστερά, μπόρεσαν να υπάρξουν ομαλές εξελίξεις και αποφεύχθηκε η εμφύλια αντιπαράθεση. Η διαφορά έγκειται στο ότι εδώ δεν είχαμε απλώς μια ισχυρή Αριστερά, αλλά ένα γιγάντιο λαϊκό κίνημα που θα μπορούσε –σε περίπτωση που δρομολογούνταν ομαλές δημοκρατικές εξελίξεις- να διεκδικήσει νόμιμα την εξουσία. Επιπλέον, απέναντί του αυτό το κίνημα δεν είχε έναν Ντε Γκολ ή έναν Ντε Γκάσπερι.

Η ελληνική Δεξιά –στο μεγαλύτερο μέρος της- όχι μόνο δεν συμμετείχε στην Αντίσταση, αλλά συνεργάστηκε με τους κατακτητές. Ενδεχόμενη άνοδος στην εξουσία του εαμικού συνασπισμού θα σήμαινε και την εκκαθάριση κι αυτών των λογαριασμών. Όχι μόνο με όσους ένοπλα στήριξαν τη φασιστική κατοχή, αλλά και με εκείνους που πλούτισαν απ’ αυτήν, συγκροτώντας τον πυρήνα της νέας μεταπολεμικής αστικής τάξης και μεγάλου μέρους των μεσοστρωμάτων.

Καθώς μια ενδεχόμενη –και πολύ βάσιμη- κυριαρχία της Αριστεράς θα είχε ως συνέπεια και την αναδιάταξη των διεθνών σχέσεων της χώρας μας, σε συνθήκες κατά τις οποίες οι γειτονικές μας χώρες στη Βαλκανική ήδη ανακηρύσσονταν λαϊκές δημοκρατίες, ενώ είχαν αρχίσει να αχνοφαίνονται τα πρώτα σημάδια του Ψυχρού Πολέμου, εκτός από τον ελληνικό αστισμό, ήταν και άλλες ισχυρότερες ξένες δυνάμεις που ενδιαφέρονταν για την αποτροπή μιας ομαλής εξέλιξης στην ελληνική πολιτική ζωή.

Κατά συνέπεια, μπορούμε να πούμε πως η ένοπλη εμφύλια αντιπαράθεση ήταν αναπότρεπτη. Το ζήτημα είναι αν θα συνεχιζόταν μονομερώς από την πλευρά των καθεστωτικών δυνάμεων ή αν θα επιδίωκε και το λαϊκό κίνημα να αμυνθεί, ώστε να διαμορφωθούν όροι που θα επέτρεπαν το σταμάτημα της τρομοκρατίας. Κι αν αυτό δεν ήταν δυνατό να γίνει, τη διεκδίκηση της μόνης διεξόδου που του απέμενε: την ένοπλη κατάληψη της εξουσίας. Με σαφή και αταλάντευτο προσανατολισμό, επιστράτευση όλων των δυνάμεων, που παρέμεναν ισχυρές, και αξιοποίηση των συνθηκών της περιόδου, κατά την οποία δεν είχε συγκροτηθεί ακόμη κυβερνητικός στρατός ικανός να αντιμετωπίσει ένα ένοπλο λαϊκό επαναστατικό κίνημα. Και ενώ οι Βρετανοί ήταν όλο και περισσότερο απρόθυμοι να συνεχίσουν την εμπλοκή τους, όταν ήδη η Βρετανική Αυτοκρατορία αντιμετώπιζε σοβαρούς τριγμούς, οι Αμερικάνοι δεν ήταν ακόμη αποφασισμένοι για την υποκατάστασή τους.

πηγη: kommon.gr

Δείχνοντας πλάνα από πορεία αλληλεγγύης στους πρόσφυγες εστίασε στον Π. Κωνσταντίνου τον οποίο κατηγόρησε ότι «δεν πληρώνει τις κλήσεις του» (!) ενώ από το στόχαστρό του δεν ξέφυγε ούτε ο δημοσιογράφος Στρατής Μπαλάσκας από τη Λέσβο για τον οποίο είπε ότι «είναι επικίνδυνος για την ασφάλεια και την ηρεμία στο νησί» απειλώντας τον ότι «θα το πληρώσει»!

Αναφερόμενος στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ την αποκάλεσε δε και «Ανταρ-Σία»! Εκεί βέβαια που απογείωσε το ακροδεξιό και νεοναζιστικών αποχρώσεων κρεσέντο του ήταν όταν ξεστόμισε το αμίμητο: «Πόσοι είναι, 500 στην Πάτρα, 2000 στην Αθήνα, 1000 στη Θεσσαλονίκη; Τους μαζεύεις όλους αυτούς και τους πας στα ακατοίκητα νησιά μας, όχι εξορία (!), αλλά με κοινωνική εργασία»!

Πηγή: Πριν - imerodromos.gr

Αγωνιστικό Κάλεσμα της ΠΕΝΕΝ

Όπως αναλυτικά ενημερώσαμε με προηγούμενη ανάρτησή μας στον ιστότοπο της ΠΕΝΕΝ, η Διοίκηση της Ένωσής μας στηρίζει αποφασιστικά τις κινητοποιήσεις του ΕΚΠ (το Παμπειραϊκό συλλαλητήριο ήταν δική μας πρόταση στην τελευταία συνεδρίαση του Δ.Σ του ΕΚΠ). Για τον λόγο αυτό οι κινητοποιήσεις του ΕΚΠ απετέλεσαν αντικείμενο ουσιαστικής συζήτησης στην ετήσια Γενική Συνέλευση της ΠΕΝΕΝ η οποία ομόφωνα εξέφρασε την στήριξή της σε αυτές.

Παράλληλα στην ΠΕΝΕΝ πραγματοποιήθηκε ευρεία σύσκεψη του Προεδρείου και μελών του ΠΣΣ ΝΑΤ στην οποία συζητήθηκαν μια σειρά πρακτικά μέτρα για την ενημέρωση και την συμμετοχή των Ναυτεργατών τόσο στο συλλαλητήριο του Σαββάτου στο Πασαλιμάνι όσο και στον αποκλεισμό στο Υπουργείο Περιβάλλοντος στις 5/4 στις 5.30 μ.μ.

Επίσης η σχετική ανακοίνωση του ΕΚΠ και το αντίστοιχο κάλεσμα της ΠΕΝΕΝ μοιράζεται στα καράβια της Ακτοπλοΐας με σκοπό την συμμετοχή των Ναυτεργατών, ιδιαίτερα στην κινητοποίηση στο Πασαλιμάνι.

Για τον σκοπό αυτό τοπικές κινήσεις και συλλογικότητες που συνεργάζεται η ΠΕΝΕΝ ήδη βρίσκονται σε ανάλογη δραστηριότητα για την ενημέρωση ευρύτερα των Πειραιωτών στο κέντρο αλλά και στις συνοικίες του.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ καλεί τα μέλη μας και ευρύτερα τους εν ενεργεία και συνταξιούχους Ναυτεργάτες να έχουν δυναμική συμμετοχή σε αυτές τις κινητοποιήσεις που αναδεικνύουν μια σειρά σοβαρά προβλήματα της τρέχουσας περιόδου και στα οποία η παρέμβαση των ίδιων των εργαζομένων είναι απαραίτητη περισσότερο από ποτέ.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Ακολουθεί η Ανακοίνωση του Εργατικού Κέντρου Πειραιά

ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΕΙΡΑΙΑ

   Αρ. Πρωτ. 228                                                                 Πειραιάς 30/3/2021  

Παμπειραϊκό Συλλαλητήριο στο Πασαλιμάνι, Σάββατο 3/4 στις 12.00μμ

Αποκλεισμός του Υπουργείου Περιβάλλοντος, Δευτέρα 5/4 στις 5.30μμ

Δυναμώνουμε τον αγώνα για τα δικαιώματά μας στην δουλειά την υγεία την ζωή κόντρα στον αυταρχισμό και την καταστολή

Συμπληρώθηκε ένας χρόνος από την έναρξη της πανδημίας στη χώρα μας και η κυβέρνηση συνεχίζει το έγκλημα! Έχει αφήσει «γυμνό» το δημόσιο σύστημα υγείας, αδύναμο να ανταποκριθεί στις αυξημένες ανάγκες της πανδημίας. Την τελευταία εβδομάδα το Κρατικό Νίκαιας έχει κατά μέσο όρο 5 με 6 ανθρώπους την ημέρα εκτός ΜΕΘ, το Τζάνειο μετατρέπεται σε μια πρόχειρη "αποθήκη" ασθενών και το Μεταξά πρακτικά μετατρέπεται σε νοσοκομείο μιας νόσου,αφήνοντας εκτεθειμένο από την ανάγκη γενικής νοσηλείας και ειδικής φροντίδας, τον λαό του Πειραιά, σε έναν από τους μεγαλύτερους Δήμους στην Ελλάδα.

Τα παραδείγματα από την τραγική κατάσταση των νοσοκομείων του Πειραιά και της υπόλοιπης Αττικής, αποδεικνύουν ότι τα παγιωμένα κενά και οι ελλείψεις σε ανθρώπινο δυναμικό και εξοπλισμό που προϋπήρχαν στο σύστημα υγείας, το έχουν κυριολεκτικά σμπαραλιάσει, σε σημείο που αδυνατεί να καλύψει όχι μόνο τις ανάγκες για την αντιμετώπιση της πανδημίας αλλά και τα υπόλοιπα πολύ σοβαρά νοσήματα.

Την ίδια στιγμή ο ιδιωτικός τομέας της υγείας, οι κλινικάρχες όπως το Metropolitan στον Πειραιά με τεράστιες υποδομές,θησαυρίζουν πάνω στον πόνο του λαού. Είναι προκλητικό και εγκληματικό, η κυβέρνηση να μην προχωράει σε πραγματική και άμεση επίταξη του ιδιωτικού τομέα, ενώ ενισχύει με παχυλές αποζημιώσεις τις δήθεν επιταγμένες ιδιωτικές κλίνες, ενώ φτάνει στο απαράδεκτο σημείο να μεταφέρει σε αυτές, ειδικευόμενους γιατρούς από τον ήδη υποστελεχωμένο δημόσιο τομέα!!!

Η νέα αντεργατική επίθεση δεν θα περάσει!

Η κυβέρνηση αξιοποιώντας την πανδημία προχωράει την επίθεση στα εργατικά-λαϊκά δικαιώματα, δίχως φρένο. Χιλιάδες εργαζόμενοι βρίσκονται στην ανεργία. Χιλιάδες εργαζόμενοι έχουν δεχτεί ισχυρό πλήγμα στο εισόδημα τους, είτε βρίσκονται σε αναστολή είτε σε άλλα προγράμματα ενίσχυσης των επιχειρηματικών κερδών. Χιλιάδες εργαζόμενοι εργάζονται κακοπληρωμένοι κάτω από νέα απάνθρωπα ωράρια, χωρίς μέτρα προστασίας.

Μιλούν για lockdown! Μας κοροϊδεύουν! Τα lockdown είναι για να μην μιλάμε, να μην οργανώνουμε την αντίσταση των εργαζομένων απέναντι στην επίθεση που δεχόμαστε στην υγεία μας, στο εισόδημα μας, στο δικαίωμα στη σταθερή εργασία! Μας θέλουν με κλειστό το στόμα, υποταγμένους στην κερδοφορία των επιχειρηματικών συμφερόντων.

Η κυβέρνηση έχει στα σκαριά έτοιμο να καταθέσει στην Βουλή ένα νέο αντεργατικό τερατούργημα που έχει στο επίκεντρο την κατάργηση του 8ώρου και των υπερωριών, τον δραστικό περιορισμό του δικαιώματος στην απεργία, την περιστολή στα συνδικαλιστικά δικαιώματα, την επιβολή κυβερνητικού ελέγχου στα συνδικάτα και το χτυπημα στο δικαίωμα στην απεργία

Τα κέρδη τους τσακίζουν τον λαό, φτώχεια, ανεργία και σκουπιδαριό

Η COSCO, με την ανοχή της κυβέρνησης, της Περιφέρειας και του Δήμου Πειραιά συνεχίζει (εν μέσω πανδημίας) το περιβαλλοντικό έγκλημα στην Πειραϊκή, κόντρα στις μαζικές αντιδράσεις κατοίκων, φορέων και σωματείων της περιοχής αγνοώντας ακόμα και την απόφαση του ΣτΕ για την προσωρινή αναστολή των εργασιών και τώρα δημιουργεί νέα εργοτάξια, στη Δραπετσώνα και δίπλα στο πάρκο Λιπασμάτων (στου Κράκαρη). Όλα αυτά έρχονται να προστεθούν σε μια ήδη επιβαρυμένη περιοχή από τα «καζάνια του θανάτου» και όπου υπάρχουν σχεδιασμοί από κυβέρνηση και περιφέρεια για δημιουργία Μονάδας Επεξεργασίας Απορριμμάτων στο Σχιστό, τη νομιμοποίηση του παράνομου - μέχρι σήμερα - Σταθμού Μεταφόρτωσης Απορριμμάτων του Δήμου Πειραιά στο Κερατσίνι και τη δημιουργία ΣΜΑ του Δήμου Περάματος μέσα στην πόλη, στο παλιό νεκροταφείο!

Λέμε όχι στην πολιτική που τσακίζει τα δικαιώματα των εργαζομένων, των αυτοαπασχολούμενων και των κατοίκων της περιοχής. Εναντιωνόμαστε συνολικά στο masterplan της COSCO. Στους σχεδιασμούς που θέλουν να μετατρέψουν τις γειτονιές του Πειραιά σε περιοχές μεταφόρτωσης και επεξεργασίας απορριμμάτων. Να φύγουν τα καζάνια του θανάτου από Πέραμα και Δραπετσώνα. Όχι στην περαιτέρω υποβάθμιση της ζωής μας και τους περιβάλλοντος.

Υπάρχει ελπίδα! Οργανωμένα, αγωνιστικά, ταξικά να απαντήσουμε στη νέα επίθεση!

Χωρίς τη δράση των συνδικάτων και των φορέων του οργανωμένου λαϊκού κινήματος, η κατάσταση σήμερα θα ήταν πολύ χειρότερη. Η αποκάλυψη της εγκληματικής πολιτικής κυβέρνησης - εργοδοσίας, οι εκατοντάδες παρεμβάσεις των σωματείων, είναι αυτά που σήμερα φοβούνται και γι’ αυτό έχουν λυσσάξει να καταστείλουν κάθε φωνή που αγωνίζεται και αντιστέκεται. Γι’ αυτό βαράνε στο ψαχνό και συκοφαντούν τους λαϊκούς αγώνες, τους εργαζόμενους, τη νεολαία ως και τους υγειονομικούς που δίνουν μάχες μέσα κι έξω από τα νοσοκομεία, διεκδικώντας υποδομές και ανθρώπινο δυναμικό.

Η απάντηση σήμερα εκφράζεται με άμεσες διεκδικήσεις προς το κράτος και την εργοδοσία, με αφοβία μπροστά στην εργοδοτική τρομοκρατία, με συλλογικό, οργανωμένο και ταξικό αγώνα.

Απαιτούμε:

• Επίταξη ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ, του Metropolitan και του συνόλου του ιδιωτικού τομέα της Υγείας, χωρίς αποζημίωση.
• Μαζικές προσλήψεις όλου του αναγκαίου μόνιμου προσωπικού για την αποφασιστική ενίσχυση του δημόσιου συστήματος Υγείας. Ενίσχυση της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας.
• Μέτρα προστασίας των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς, στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, στα σχολεία και τα πανεπιστήμια.
• Οργανωμένος υγειονομικός έλεγχος με ευθύνη των κρατικών φορέων για την εξάπλωση του ιού στο λιμάνι του Πειραιά, στην COSCO, στα καράβια, στην Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη, στα εργοστάσια και τις βιομηχανικές μονάδες όπου απασχολούνται χιλιάδες εργαζόμενοι. Οργανωμένος έλεγχος στα σούπερ μάρκετ.
• Όχι στο masterplan της COSCO, να σταματήσουν τώρα τα έργα της COSCO στο λιμάνι.
• Να φύγουν τα καζάνια του θανάτου από Πέραμα και Δραπετσώνα.
• Όχι στην δημιουργία ΜΕΑ στο Σχιστό. Ούτε σκέψη για εργοστάσιο καύσης.
• Να κλείσει τώρα ο ΣΜΑ στο Παλαιό Νεκροταφείο Περάματος και ο ΣΜΑ του Πειραιά που λειτουργεί στο Σχιστό. Να παρθεί πίσω η τροπολογία του 12/2020 που τον νομιμοποίησε.
• Στήριξη του εισοδήματος και των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Προστασία των ανέργων, ένταση του αγώνα ενάντια σε κυβέρνηση και επιχειρηματικούς ομίλους, που επιχειρούν να τσακίσουν μισθούς, συντάξεις, τα ασφαλιστικά, τα εργασιακά και δημοκρατικά δικαιώματα.
• Καμία περιστολή των δημοκρατικών δικαιωμάτων των λαών με πρόσχημα τον κορωνοϊό. Να μπει τέρμα στην αστυνομοκρατία και την κρατική καταστολή.

Καλούμε τα σωματεία και τα συνδικάτα του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα στον Πειραιά, τους συλλόγους αυτοαπασχολουμένων, τους συλλόγους γονέων, γυναικών, άλλους τοπικούς φορείς των γειτονιών ολόκληρης της Περιφέρειας του Πειραιά:

• Σε Παμπειραϊκό Συλλαλητήριο στο Πασαλιμάνι, το Σάββατο 3/4 στις 12.00μμ
• Στον αποκλεισμό του Υπουργείου Περιβάλλοντος, τη Δευτέρα 5/4 στις 5.30μμ