Προς : Εργατικά Κέντρα, Ομοσπονδίες

Το Διοικητικό Συμβούλιο του εργατικού Κέντρου Πειραιά αποφάσισε την κήρυξη Παμπειραϊκής Απεργίας στις 3 Ιούνη και συγκέντρωση στην πλατεία Καραϊσκάκη στις 10 το πρωί, ενάντια στο αντεργατικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης που :

1.         Διευθέτηση του χρόνου εργασίας, καταργεί το 8ώρο και τις απλήρωτες υπερωρίες, δίνοντας το ελεύθερο στις επιχειρήσεις να μεταχειρίζονται τους εργαζομένους σαν πιόνια.

2.         Γενικεύει την εργασία τις Κυριακές σχεδόν στο σύνολο των κλάδων. Πετώντας το τυράκι για τις γονικές παροχές και τα δικαιώματα των μητέρων, δίνοντας τάχα τις “Παρασκευές”, απελευθερώνει την κυριακάτικη εργασία.

3.         Αυξάνει το ανώτατο όριο των υπερωριών κατά 25% και του κατώτερου κατά 50%. Δίνει το ελεύθερο στις επιχειρήσεις αντί για νέες θέσεις εργασίας να ξεζουμίζουν με υπερεργασία και υπερεκμετάλλευση τους εργαζόμενους. Στο λιμάνι η COSCO και οι εργολάβοι περιμένουν με τόση αγωνία το νομοσχέδιο που προτού ακόμα κατατεθεί στην Βουλή επιβάλλουν 12ωρη εργασία στους λιμενεργάτες.

4.         Απαγορεύει τυπικά την συνδικαλιστική οργάνωση και το δικαίωμα στην απεργία, με ασφυκτικούς όρους και προϋποθέσεις, με τη μετατροπή του προσωπικού ασφαλείας σε “ελάχιστη εγγυημένη υπηρεσία” στο 1/3 των εργαζομένων νομιμοποιώντας δηλαδή την απεργοσπασία.

5.         Το ηλεκτρονικό φακέλωμα των Σωματείων στρώνει το έδαφος για να ξεκινήσουν το πογκρόμ απέναντι στους εργαζόμενους και την συνδικαλιστική δράση

6.         Καταργεί το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας και υποβαθμίζει τους ελεγκτικούς μηχανισμούς μετατρέποντας τους σε δήθεν “ανεξάρτητες αρχές”. Πετάει την μπάλα στην εξέδρα αφού πλέον κανένας δεν αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη για την ζούγκλα που επικρατεί στους χώρους δουλειάς

Απέναντι στην επίθεση της Κυβέρνησης στα εργατικά δικαιώματα και τις συνδικαλιστικές ελευθερίες χρειάζεται να υπάρξει γενικός ξεσηκωμός.

Καλούμε τα Εργατικά Κέντρα της χώρας και τις Ομοσπονδίες, τα Σωματεία Ιδιωτικού και Δημόσιου Τομέα, να κηρύξουν Απεργία στις 3 Ιούνη, απαιτώντας να μην κατατεθεί το αντεργατικό έκτρωμα.

Η Διοίκηση

Οι Έλληνες δουλεύουμε περισσότερο από όλους τους υπόλοιπους στην Ευρωπαϊκή Ένωση, 1950 ώρες ετησίως. Η Ελλάδα είναι στην Τρίτη χειρότερη θέση από όλες τις χώρες του ΟΟΣΑ. Μόνο οι Κορεάτες (1967 ώρες ετησίως) και οι Μεξικανοί (2137 ώρες ετησίως) δουλεύουν περισσότερες ώρες από τους Έλληνες εργαζόμενους.

Αυτό φαίνεται στο παρακάτω διάγραμμα που παρουσιάζει τις ετήσιες ώρες εργασίας ανά χώρα μέλος του ΟΟΣΑ (στοιχεία του 2019).

Το χάσμα είναι τεράστιο ειδικά αν σκεφτούμε ότι στη Γερμανία υπολογίζεται ότι ένας εργαζόμενος δουλεύει 1386 ώρες ετησίως, 564 (70,5 μέρες με μέτρο το 8ωρο) ώρες λιγότερες από ότι ο αντίστοιχος εργαζόμενος στην Ελλάδα! Τι σημαίνει με άλλα λόγια αυτό;

Για κάθε 10ώρες δουλειάς ενός εργαζόμενου στην Ελλάδα, ένας εργαζόμενος στη Γερμανία εργάζεται 7. (πράγμα που δεν ακούγεται καθόλου εκτός πραγματικότητας ούτε υπερβολικό…)

Ακόμα και η τοποθέτηση του μέσου όρου του ΟΟΣΑ δείχνει πράγματα. 25 χώρες είναι κάτω από τον μέσο όρο των 1726 ωρών, ενώ μόλις 10 είναι πάνω από τον μέσο όρο. Αυτό σημαίνει ότι πολύ λίγες χώρες, συγκεκριμένα το Ισραήλ, η Χιλή, η Ελλάδα, η Ν.Κορέα και το Μεξικό, «εργάζονται» δυσανάλογα πολύ σε σχέση με όλες τις υπόλοιπες χώρες κράτη-μέλη του ΟΟΣΑ.

Ο χρόνος είναι χρήμα. Αν ισχύει αυτό τότε θα έπρεπε να είμαστε πολύ πλούσιοι. Τουλάχιστον η Τρίτη πλουσιότερη χώρα του ΟΟΣΑ. Αν ο χρόνος είναι χρήμα, με την έννοια ότι όσο περισσότερο δουλεύεις τόσο πιο πολλές υπηρεσίες ή προϊόντα παράγεις, τότε μπορούμε να πούμε ότι στην Ελλάδα προσφέρουμε πολύ χρόνο εργασίας, άρα παράγεται αντίστοιχα πολύ χρήμα; Αυτό δεν θα έπρεπε να σημαίνει αντίστοιχα υψηλούς μισθούς; Τουλάχιστον τον τρίτο καλύτερο μισθό ανάμεσα στις χώρες του ΟΟΣΑ;

Προφανώς αυτό δεν συμβαίνει. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι όσο περισσότερο κάποιος δουλεύει με σταθερό μισθό ή/και όσο λιγότερο αμείβεται για τον ίδιο χρόνο εργασίας, τόσο μεγαλύτερη η απλήρωτη μισθωτή εργασία, τόσο πιο μεγάλη η υπεραξία, τόσο πιο μεγάλη η εκμετάλλευση του από τον εργοδότη. Και σε αυτό το πεδίο έχουμε την περήφανη 3^η θέση στο παραπάνω πίνακα.

Τώρα ας δούμε και ένα πίνακα της Eurostat που αναφέρεται στην εργάσιμη εβδομάδα.

Αυτό που βλέπουμε στο παραπάνω διάγραμμα (το οποίο συνδυάζει στοιχεία από δουλειές πλήρους και μερικής απασχόλησης) είναι μια ακόμη θλιβερή πρωτιά για τη χώρα μας και με πανηγυρική διαφορά μάλιστα. Η πραγματική εργάσιμη εβδομάδα στην Ελλάδα αγγίζει τις 42,3 ώρες ενώ αμέσως επόμενη χώρα είναι η Βουλγαρία με 40,8 ώρες.

Στοιχεία του 2016 δείχνουν τον Ευρωπαϊκό Μ.Ο. στις 40,3 ώρες/εβδομάδα για τις δουλειές πλήρους απασχόλησης με την αντίστοιχη ελληνική συμμετοχή να είναι στις 41,2 ώρες/εβδομάδα.

Σε απλά ελληνικά: Το 5μερο, 8ωρο, 40ωρο δεν υφίσταται…

Τώρα ας δούμε και το νομοσχέδιο Χατζηδάκη. Ανάμεσα σε αρκετά πράγματα που τροποποιούνται ξεχωρίζουν τα εξής:

1. Αύξηση του ημερήσιου ορίου υπερωριών από 2 σε 3 στις υπηρεσίες/εμπόριο
2. Αύξηση του ανώτατου ορίου υπερωριών σε 150 ώρες/έτος
3. Διευθέτηση του χρόνου εργασίας με ατομική διαπραγμάτευση εργαζόμενου – εργοδότη. Καταργείται η προηγούμενη ρύθμιση που η συμφωνία έπρεπε να γίνει μια κάποια ένωση εργαζομένων, είναι πλέον πολύ εύκολο για τον εργοδότη να επιβάλει τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας.

Τι αποτέλεσμα θα έχει ο νόμος Χατζηδάκη; Εργάσιμη μέρα των 12 ωρών, εργάσιμη εβδομάδα των 50 ή 55 ωρών, πολλές φθηνές υπερωρίες. Και το κερασάκι στην τούρτα θα είναι μια καθόλου ανεξάρτητη επιθεώρηση εργασίας πράγμα που θα σημαίνει κανένας έλεγχος για παρατυπίες, για αδήλωτες υπερωρίες κοκ.

Η κεντρική ιδέα των αλλαγών αυτών είναι «Δουλέψτε περισσότερο. Περισσότερο και πιο φθηνά».

Ο Χατζηδάκης γνωρίζει ότι δουλεύουμε ήδη πάρα πολύ. Γνωρίζει τα παραπάνω στοιχεία. Με το νομοσχέδιο του, τα γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του.

Το 8ωρο αμφισβητείται στην ουσία του. Λίγοι δουλεύουν 5μερο, 8ωρο (το δείχνουν και τα στοιχεία άλλωστε), αυτό το γνωρίζουν όλοι.

Αντί όμως να υπάρξει νομοθετική ρύθμιση για μείωση του χρόνου εργασίας, για μεγαλύτερη προσαύξηση στις υπερωρίες, για Επιθεώρηση Εργασίας και ελεγκτικούς μηχανισμούς που να μην αφήνουν καμία αδήλωτη υπερωρία, γίνεται ακριβώς το αντίθετο!

Αντί να προστατευτεί το 8ωρο, καταργείται στην ουσία του. Αντί να βάλουμε σαν στόχο να προσεγγίσουμε έστω τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, θα απομακρυνθούμε ακόμα περισσότερο. Αντί να βάλουμε σαν στόχο να μην είμαστε αυτοί που δουλεύουν περισσότερο από όλους και αμείβονται πενιχρά, το αποτέλεσμα θα είναι περισσότερη απλήρωτη εργασία…

Τι έρχεται να διορθώσει το νομοσχέδιο Χατζηδάκη;

Τρέμε Μεξικό. Ερχόμαστε.

Λάμπης Παπαθανασίου

Ο Λάμπης Παπαθανασίου αρθρογραφεί για το antapocrisis.

ΠΗΓΗ: antapocrisis.gr

Οι καθυστερήσεις στις τακτικές γραμμές μειώνουν τη χωρητικότητα και τα αποθέματα, περιπλέκοντας τις προσπάθειες οικονομικής ανάκαμψης. Φέτος, τα φορτηγά πλοία παρέδωσαν το φορτίο τους αργότερα από ποτέ, προσθέτοντας επιπλέον προβλήματα στην εφοδιαστική αλυσίδα και υπονομεύοντας τις λιανικές πωλήσεις και τις προσπάθειες των κατασκευαστών να εκμεταλλευτούν την οικονομική ζήτηση.

Σύμφωνα με ανάλυση της Sea-Intelligence ApS, που δημοσιεύει το mundomaritimo.com, μόνο το 40% των πλοίων μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων στον κόσμο έφτασαν στα λιμάνια εγκαίρως τον Μάρτιο, με μέσες καθυστερήσεις άνω των έξι ημερών. Οι καθυστερήσεις βελτιώθηκαν από τον Φεβρουάριο, αλλά απέχουν ακόμη από τα επίπεδα αξιοπιστίας των δύο προηγούμενων ετών, όταν πάνω από το 70% των πλοίων έφταναν εγκαίρως.

Οι καθυστερήσεις σε όλο τον κόσμο έρχονται ως αποτέλεσμα μιας αλυσίδας καταστάσεων, που ξεκινούν από τη μεγάλης κλίμακας ανανέωση των αποθεμάτων από τις εμπορικές εταιρείες, την αύξηση της ζήτησης των καταναλωτών, την έλλειψη εμπορευματοκιβωτίων που απαιτούνται για τη μεταφορά εμπορευμάτων και την άνοδο του κόστους μεταφοράς, ενόσω οι τιμές μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων αυξάνονται σε υψηλό όλων των εποχών.

Οι καθυστερήσεις αποτελούν μέρος μιας σειράς προβλημάτων που διαταράσσουν τις αλυσίδες εφοδιασμού, καθώς οι οικονομίες των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ευρώπης και της Ασίας ανακάμπτουν από την απότομη πτώση του περασμένου έτους, που προκλήθηκε από την πανδημία του Covid-19.

Οι καθυστερήσεις στη ναυτιλία άρχισαν να συσσωρεύονται στα τέλη του 2020. Σε ορισμένες περιπτώσεις, εμπορεύματα είναι ακινητοποιημένα για εβδομάδες, καθώς τα πλοία παραμένουν αγκυροβολημένα και τα φορτωμένα εμπορευματοκιβώτια μένουν για μεγάλα χρονικά διαστήματα στους τερματικούς σταθμούς.

Στελέχη της ναυτιλίας αναφέρουν ότι οι μεγαλύτερες καθυστερήσεις σημειώθηκαν στα λιμάνια της Νότιας Καλιφόρνιας, στο Λος Άντζελες και στο Λονγκ Μπιτς. Η ισχυρή ζήτηση από τους εισαγωγείς των ΗΠΑ προκειμένου να αναπληρώσουν τα εξαντλημένα αποθέματα κατά τη διάρκεια των περιορισμών Covid-19 του περασμένου έτους οδήγησε σε «ασφυξία» τη μεγαλύτερη πύλη για το εμπόριο των ΗΠΑ και σε πολύ μεγάλη καθυστέρηση πλοίων στα ανοικτά. «Η πλεύση από τη Σαγκάη στο Λος Άντζελες χρειάζεται συνήθως 14 ημέρες. Σήμερα διαρκεί έως και 33 ημέρες» δήλωσε ο Vincent Clerc, διευθύνων σύμβουλος της Maersk, Oceans and Logistics. «Ο χρόνος πλοήγησης είναι ο ίδιος, αλλά δύο φορές ο χρόνος ξοδεύεται περιμένοντας την εκφόρτωση στον κόλπο του San Pedro», εξήγησε. «Έχουμε επενδύσει εκατομμύρια δολάρια σε επιπλέον χωρητικότητα, αλλά μεγάλο μέρος αυτής της ικανότητας είναι ακινητοποιημένο λόγω της συμφόρησης στη Δυτική Ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών», κατέληξε.

Φωτό: Mariah Dalusong/ Unsplash

ΠΗΓΗ: naftikachronika.gr