Θα μπορούσε η αμερικανική κυβέρνηση να εξελιχθεί σε μεγαλύτερη απειλή για την δημοκρατία και την ειρήνη στον κόσμο ακόμη και στις ίδιες τις ΗΠΑ, από την απειλή που ήδη σήμερα αντιπροσωπεύει; Η απάντηση που δόθηκε στις 5 Νοεμβρίου είναι, ναι! Ο επόμενος ένοικος του Λευκού Οίκου θα βλάψει ακόμη περισσότερο την ευημερία, τη σταθερότητα και τις ελευθερίες, εντός κι εκτός των ΗΠΑ.

Η ψήφος των Αμερικανών ισοδυναμούσε με πολιτική θύελλα! Ο Τραμπ ανέβασε τα ποσοστά των Ρεπουμπλικανών σε παραδοσιακές πολιτείες τους, πήρε Πολιτείες των Δημοκρατικών και διείσδυσε σε μειονότητες όπως των ισπανόφωνων νοτιοαμερικανών που ποτέ στο παρελθόν το κόμμα του δεν είχε ισχυρό προβάδισμα.

Ο σημαντικότερος λόγος για τον εκλογικό θρίαμβο του Τραμπ είναι η πανστρατιά δισεκατομμυριούχων που στρατεύθηκε μαζί του. Ποτέ άλλοτε τόσοι πολλοί και τόσο πλούσιοι ολιγάρχες δεν συντάχθηκαν με τον έναν εκ των δύο μονομάχων, σε τέτοιο βαθμό ώστε η αναλογία των συνολικών δωρεών μεταξύ Ρεπουμπλικανών και Δημοκρατικών να διαμορφώνεται στο 2 προς 1.

Πανστρατιά ολιγαρχών

Ο ζάμπλουτος Έλον Μασκ, ο πλουσιότερος άνθρωπος στις ΗΠΑ, ιδιοκτήτης του Μέσου Κοινωνικής Δικτύωσης Χ, των ηλεκτρικών αυτοκινήτων Tesla, κ.λπ., κ.λπ., έφτασε στο σημείο να κληρώνει το ποσό του 1 εκατ. δολ. σε όποιον γραφόταν στους εκλογικούς καταλόγους κι έκανε δημόσια δήλωση υποστήριξης της ατζέντας των Ρεπουμπλικανών. Ο Τζεφ Μπέζος, δεύτερος πλουσιότερος άνθρωπος (με καθαρή περιουσία 227 δισ. δολ.), ιδιοκτήτης της Amazon και πολλών άλλων απαγόρευσε στην εφημερίδα του The Washington Post να υποστηρίξει δημόσια τους Δημοκρατικούς όπως έκανε συστηματικά τα προηγούμενα 36 χρόνια! Ο Μαρκ Ζούκερμπεργκ, τρίτος πλουσιότερος άνθρωπος στην Αμερική, αφού μετέτρεψε το Facebook σε απαγορευμένη ζώνη για την πολιτική κατεβάζοντας κάθε κριτική στην γενοκτονία της Παλαιστίνης, κατηγορήθηκε ότι τις προηγούμενες εβδομάδες κέρδισε δισ. δολ. δημοσιεύοντας παραπλανητικές διαφημίσεις της Καμάλα Χάρις, υποτίθεται, που όμως παρέπεμπαν στον Τραμπ.

Ο Λάρι Έλισον, συνιδρυτής της Oracle, μεταξύ άλλων, και τέταρτος πλουσιότερος άνθρωπος στις ΗΠΑ εκ παραδόσεως στηρίζει τους Ρεπουμπλικανούς. Όπως και ο Πίτερ Τίελ, συνιδρυτής με τον Μασκ του Paypal, ο οποίος κατάφερε να βάλει στην Γερουσία τον (αντιπρόεδρο τώρα) Βανς επενδύοντας 15 εκατ. δολ. στην προεκλογική του εκστρατεία και πλέον διαθέτει τον δικό του άνθρωπο-όργανο στο Λευκό Οίκο. Η λίστα των ζάμπλουτων που επένδυσαν στο κόμμα του Τραμπ είναι ατελείωτη και (για πρώτη φορά) δεν μπορεί να συγκριθεί με την λίστα των Δημοκρατικών παρά τα απαστράπτοντα ονόματα του πλούτου που περιλαμβάνει· Μπιλ Γκέιτς, Τζορτζ Σόρος, κ.λπ.

Ο δεύτερος σε σημασία λόγος θριάμβου του Τραμπ έγκειται στους ίδιους τους Δημοκρατικούς. Μπάιντεν και Χάρις ακόμη κι αν δεν υπήρχαν έπρεπε να ανακαλυφθούν για να στρώσουν το χαλί ώστε ο Τραμπ να βαδίσει για δεύτερη φορά τροπαιούχος στον Λευκό Οίκο. Όταν μάλιστα τα έκτροπα που προκάλεσε ο ίδιος ο Τραμπ με την έφοδο των οπαδών του στο Καπιτώλιο στις 6 Ιανουαρίου καταρράκωσαν το κύρος του.

Ο τρόπος με τον οποίο οι Δημοκρατικοί μετέτρεψαν σε πολέμιους τους ακόμη και τους πιο σταθερούς οπαδούς τους, οι οποίοι στην καλύτερη περίπτωση απείχαν από τις εκλογές, φαίνεται πεντακάθαρα σε ένα θέμα που είναι το λιγότερο πολιτικά φορτισμένο: το περιβαλλοντικό. Αφήνουμε μάλιστα εκτός συζήτησης το Παλαιστινιακό που οι Δημοκρατικοί χρηματοδότησαν και κάλυψαν την γενοκτονία των Παλαιστινίων, πληρώνοντας μεγάλο τίμημα σε ψήφους Αράβων και Μουσουλμάνων.

Στο ενεργειακό λόμπι ο πρώτος λόγος

Ο Τραμπ απέσυρε τις ΗΠΑ από την Συμφωνία του Παρισιού του 2015 για την συγκράτηση της αύξησης της παγκόσμιας θερμοκρασίας στους 1,5 βαθμούς. Η απόφαση του Τραμπ το 2017 υπαγορεύτηκε από τα συμφέροντα της αμερικανικής ενεργειακής βιομηχανίας και δη των αναδυόμενων σχιστολιθικών εκμεταλλεύσεων. Ως αποτέλεσμα, οι ΗΠΑ για πρώτη φορά στην πρόσφατη ιστορία τους πέτυχαν έναν οικονομικό άθλο: έγιναν όχι μόνο ενεργειακά αυτάρκεις, πλήρως ανεξάρτητες από τον ΟΠΕΚ κι άλλες πετρελαιοεξαγωγικές χώρες, αλλά οπλοποίησαν τον άφθονο ενεργειακό τους πλούτο, επιβάλλοντας οικονομικές κυρώσεις σε πολλές πετρελαιοεξαγωγικές χώρες (Ρωσία, Ιράν, Βενεζουέλα, κλπ.). Ζητούμενο της Ουάσιγκτον ήταν να οικειοποιηθεί τα μερίδια εξαγωγών των αντιπάλων της. Και σε μεγάλο βαθμό το πέτυχε!

Με την εκλογή του ο Μπάιντεν το 2021 επανέφερε τις ΗΠΑ στη Συμφωνία του Παρισιού, προς εύλογη ικανοποίηση των οικολόγων και κάθε πολίτη που ανησυχεί για τον πλανήτη. Ταυτόχρονα όμως μοίραζε άδειες για γεωτρήσεις σχιστολιθικού αερίου και πετρελαίου ακόμη και σε προστατευμένες περιοχές στην Αλάσκα. Μόνιμοι κάτοικοι διαδήλωναν και κατηγορούσαν τον Μπάιντεν ότι σπέρνει κλιματικές βόμβες. Μπάιντεν και Χάρις για να επανορθώσουν τις σχέσεις τους με το περιβαλλοντικό κίνημα που αποτελούσε διαχρονική σταθερά στην δεξαμενή των ψηφοφόρων του Δημοκρατικού Κόμματος πάγωναν ενίοτε τις εξαγωγές για να μπει ένα φρένο στην αδειοδότηση, αλλά η ζημιά είχε γίνει: Το μικρότερο σε ηλικία λόμπι των σχιστολιθικών ενεργειακών εταιρειών που εκπροσωπεί την μεγαλύτερη απειλή για το περιβάλλον είχε προλάβει να εδραιώσει τα δικά του συμφέροντα.

Από την άλλη, η διγλωσσία των Δημοκρατικών άγγιζε ύψη απαράμιλλα: «Η αμερικανική παραγωγή πετρελαίου υψωνόταν σε επίπεδα ρεκόρ τον Δεκέμβριο, ενώ αξιωματούχοι της διοίκησης Μπάιντεν παραβρίσκονταν στη Σύνοδο για την Κλιματική Αλλαγή του ΟΗΕ στο Ντουμπάι διαβεβαιώνοντας τους παγκόσμιους ηγέτες ότι οι ΗΠΑ θα συνέβαλαν στην παγκόσμια μετάβαση από τα ορυκτά καύσιμα. Μια βραχυχρόνια ώθηση στην εγχώρια παραγωγή πετρελαίου και η συνακόλουθη μείωση στις τιμές θα έχουν ένα μακροχρόνιο όφελος για τους περιβαλλοντιστές, βοηθώντας να αποτραπεί η επιστροφή στην εξουσία του Τραμπ και άλλων αρνητών της κλιματικής αλλαγής» έγραφε η Washington Post στις 31 Δεκεμβρίου 2023.

Τη συνέχεια την μάθαμε. Ειδικά όταν ρωτήθηκε ο Τραμπ αν θα γίνει δικτάτορας και απάντησε όχι, εκτός από την πρώτη μέρα που «θα κλείσει τα σύνορα και θα κάνει εξορύξεις, εξορύξεις, εξορύξεις».

Λιγότερο γνωστή είναι όμως μια συνάντηση που προηγήθηκε στο εξοχικό του νέου αμερικανού προέδρου με τους διευθυντές των μεγαλύτερων ενεργειακών εταιρειών. Για τα όσα συζητήθηκαν εκεί έγραψε η Washington Post στις 9 Μαΐου: «Είστε αρκετά πλούσιοι, είπε, ώστε να μπορείτε να μαζέψετε 1 δισ. δολ. για να με επιστρέψετε (σ.σ. καλά διαβάσατε: «με επιστρέψετε») στον Λευκό Οίκο. Στο δείπνο ορκίστηκε να ανακαλέσει δεκάδες περιβαλλοντικούς νόμους και πολιτικές του Μπάιντεν και να σταματήσει νέους από την ενεργοποίησή τους, σύμφωνα με ανθρώπους που μίλησαν υπό τον όρο της ανωνυμίας. Δίνοντας 1 δισ. δολ. θα είναι μια συμφωνία, είπε ο Τραμπ, λόγω των φόρων και των ρυθμίσεων που θα αποφύγουν χάρη σε αυτόν». Η ιστοσελίδα Politico επιβεβαίωσε το μυστικό δείπνο «δίνοντας» και τους παριστάμενους: Exxon Mobil, Chevron, ConocoPhilips, Cheniere Energy, κ.λπ.

Συνδέοντας τα δύο παραπάνω συμπεραίνουμε ότι ο Τραμπ, κατά δήλωσή του, ναι, θα γίνει δικτάτορας για χάρη όμως των αμερικανικών ενεργειακών εταιρειών.

Πάρτι στο χρηματιστήριο

Το ποιος θα είναι ο μεγάλος κερδισμένος της νέας εποχής που ήδη ξεκίνησε με την εκλογή του Τραμπ φάνηκε από την επόμενη κιόλας ημέρα με τα κέρδη που κατέγραψε το αμερικανικό χρηματιστήριο. Ο βιομηχανικός δείκτης Dow Jones σημείωσε τα μεγαλύτερα κέρδη στη διάρκεια δύο ετών: 3,6%. Ο S&P 500 αυξήθηκε κατά 2,5% και ο Nasdaq κατά 3%. Οι μετοχές της JPMorgan αυξήθηκαν κατά 12% και της Goldman Sachs κατά 13%, δεν φάνηκαν δηλαδή να πτοούνται από τις υποσχέσεις του Τραμπ να δώσει ώθηση στην βιομηχανία της χώρας…

Κέρδη ρεκόρ κατά 9,8% κατέγραψε και το Bitcoin φθάνοντας τα 76.231 δολ. λόγω των υποσχέσεων που έχει δώσει ο Τραμπ να μετατρέψει τις ΗΠΑ σε παγκόσμια πρωτεύουσα των κρυπτονομισμάτων και της εξαγγελίας του να δημιουργήσει στρατηγικό απόθεμα από Bitcoin. Το μπουστάρισμα των κρυπτονομισμάτων από τον Τραμπ δείχνει την κατάργηση των διαχωριστικών γραμμών μεταξύ νομιμότητας και οργανωμένου εγκλήματος και τη νομιμοποίηση των εσόδων του στην απελπισμένη προσπάθεια των ΗΠΑ να διατηρήσουν την πρωτοκαθεδρία στον πόλεμο των νομισμάτων. Ειδικά τώρα που το δολάριο απειλείται.

Η μεγάλη άνοδος των μετοχών δείχνει ότι ο Τραμπ ήταν το χαρτί στο οποίο πόνταρε ο αμερικανικός καπιταλισμός στις εκλογές του 2024 και τις προσδοκίες που γεννάει η άνοδός του στην εξουσία. Πίσω από τη νίκη του Τραμπ άλλες φορές κρύβονται κι άλλες καμαρώνουν αμερικανικά μεγαθήρια που μάχονται να διατηρήσουν την αμερικανική πρωτοκαθεδρία στον διεθνή ανταγωνισμό.

Η ντροπή για την εκλογή του βαραίνει βιομήχανους και τραπεζίτες, ιδιοκτήτες και στελέχη της παλιάς και της νέας οικονομίας που επένδυσαν όλο τους το κεφάλαιο στο ρατσιστικό του λόγο, τον μισογυνισμό και τη χυδαιότητα. Όταν δημόσια ο Μασκ, μέσω του δικού Μέσου Κοινωνικής Δικτύωσης, έκανε πλάκα στην Τέιλορ Σουίφτ, που συντάχθηκε με την Χάρις, ότι θα της κάνει παιδί(!), μπορούμε να φανταστούμε τι ώθηση δόθηκε στις καθημερινές φραστικές επιθέσεις και τις προσβολές λόγω φύλου!; Το μίσος του Τραμπ απέναντι στους μετανάστες, και τα μαζικά ρατσιστικά πογκρόμ που θα ακολουθήσουν για την εκδίωξή τους, αναπαράγουν τον κανιβαλισμό μεταξύ των φτωχότερων, στόχο έχουν να ενοχοποιήσουν τους πιο αδικημένους για την επιδείνωση της θέσης της φτωχής Αμερικής και να αφήσουν στο απυρόβλητο τους συνδαιτημόνες και χορηγούς του Τραμπ.

Ωστόσο, για τις νύχτες των κρυστάλλων που θα επέλθουν, με πρωταγωνιστές τις ένοπλες συμμορίες με τις ναζιστικές σημαίες που είδαμε να παρελαύνουν στη διάρκεια του πρόσφατου τυφώνα Μίλτον, θα έχει το βάλει και η Χάρις το χεράκι της. Η προεκλογική της υπόσχεση να ψηφίσει το νόμο για την επέκταση του τείχους στα νότια σύνορα των ΗΠΑ με το Μεξικό, και η δέσμευση της να αυστηροποιήσει το νόμο για την μετανάστευση εξέθρεψαν και δικαιολόγησαν τον ρατσισμό του Τραμπ. Έτσι, εξηγείται η αύξηση σε ένα χρόνο του ποσοστού των Αμερικανών που ζητούν μαζικές απελάσεις μεταναστών κατά 10%, για να φτάσει τον Ιούλιο του 2024 στο 55% – ποσοστό ρεκόρ από το 2001.

Στα ύψη οι εισοδηματικές αντιθέσεις

Όμως, για την μαζική μεταφορά πλούτου από τους εργαζόμενους των ΗΠΑ στους ζάμπλουτους των ΗΠΑ δεν φταίνε οι Μεξικάνοι. Το 1963 οι πλουσιότερες οικογένειες διέθεταν πλούτο 36 φορές μεγαλύτερο από τον μέσο πλούτο. Το 2022 ο πλούτος τους έγινε μεγαλύτερος κατά 71 φορές. Την ίδια περίοδο, από το 1963 ως το 2022, το φτωχότερο 10% από 23 δολάρια είδε το χρέος του να αυξάνει στα 450 δολάρια. Το πλουσιότερο 10% είδε τον πλούτο να αυξάνει 6 φορές (από 294.573 δολ. σε 1,9 εκατ.) και το πλουσιότερο 1% πάνω από 7 φορές (από 1,8 εκατ. σε 13,6 εκατ. δολ.). Η όξυνση των εισοδηματικών και κοινωνικών ανισοτήτων συνέβη και επί Τραμπ και επί Μπάιντεν, ανεξαρτήτως μικρών ενδιάμεσων διαλειμμάτων.

Το δύο τρίτα των Αμερικανών που βαθμολόγησαν αρνητικά την αμερικανική οικονομία (υποστηρίζοντας τον Τραμπ σε ποσοστό 69%-29%) την φτωχοποίησή τους βαθμολόγησαν κι όχι την ίδια την οικονομία που μια χαρά μεγεθύνθηκε και τα πήγε τουλάχιστον καλύτερα από την ευρωπαϊκή: 2021: 5,8%, 2022:1,9% και 2023: 2,5% ήταν η αύξηση του ΑΕΠ στις ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια.

Η υλοποίηση του προγράμματος του Τραμπ θα εντείνει αυτές τις ανισότητες και την υποκείμενη εκμετάλλευση.

Μια από τις πιο γνωστές υποσχέσεις που έχει δώσει στον Έλον Μασκ είναι να τον ορίσει επικεφαλής μιας ομάδας που θα σκανάρει τον δημόσιο τομέα με σκοπό να κλείσει απαρχαιωμένες και αχρείαστες, υποτίθεται, υπηρεσίες και να απολύσει δημόσιους υπαλλήλους. Το αποτέλεσμα θα είναι η κατάργηση ακόμη κι αυτών των ψιχίων που δίνονται στους άπορους, εν είδει κοινωνικής πολιτικής. Οι χαμένοι θα είναι οι ψηφοφόροι πρωτίστως του Τραμπ και δευτερευόντως της Χάρις.

Στην ίδια κατεύθυνση, της εξαφάνισης ακόμη και αυτού του ισχνού και διάτρητου αμερικανικού διχτυού προστασίας, θα οδήγησε επίσης η μείωση των φόρων για τις επιχειρήσεις, στα χνάρια των ανάλογων μέτρων που έλαβε ο Τραμπ και το 2017. Δεν είναι τυχαίο που ανέβηκαν οι αποδόσεις του αμερικανικού 10ετούς ομολόγου στο 4,425% (η χαρά του …τοκιστή), το υψηλότερο σημείο από τον Ιούλιο! Όμως, μείωση των εταιρικών φόρων σημαίνει αύξηση του ήδη δυσθεώρητου δημοσιονομικού ελλείμματος (1,8 τρισ. ή τριπλασιασμός του σε οκτώ χρόνια), του μυθικού ποσού που ήδη δίνεται για τόκους (890 δισ. δολ. το 2024) και του δημόσιου χρέους (36 τρισ.).

Νέα αμερικανική επιθετικότητα

Το σχέδιο του Τραμπ προβλέπει την διόρθωση των εξωτερικών και άλλων ανισορροπιών της αμερικανικής οικονομίας μέσω της ενίσχυσης της παραγωγής εντός των ΗΠΑ. Εκεί αποσκοπούν οι εξαγγελίες του για επιβολή οριζόντιων δασμών σε όποιο εμπόρευμα εισάγεται στις ΗΠΑ ύψους 10% και ειδικά για εκείνα από την Κίνα ύψους 100%. Οι Δημοκρατικοί υποστήριξαν αυτή τη στροφή στον οικονομικό εθνικισμό. Στη διάρκεια της θητείας Μπάιντεν όχι μόνο δεν μειώθηκαν οι δασμοί που είχε επιβάλει ο Τραμπ στην προηγούμενη θητεία του 2018-2020, αλλά και κορυφαίο αξιωματούχοι του ενστερνίστηκαν δημόσια τη γραμμή των δασμών. Ενδεικτικά, ο σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του Μπάιντεν, Τζέικ Σάλιβαν, μιλώντας στο Ινστιτούτο Μπρούκινγκς απέρριψε το ελεύθερο εμπόριο, δικαιολόγησε τους δασμούς και μίλησε για μια «Νέα Συναίνεση της Ουάσιγκτον»! Προφανώς, προς αντικατάσταση της παλιάς που είχε στην προμετωπίδα της το ελεύθερο εμπόριο και τον εκμηδενισμό των δασμών. Η σύγκλιση Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικανών δεν αναιρεί ότι πρόκειται για τομή, αλλά υπογραμμίζει την θετική και δικομματική ανταπόκριση που συναντά η αλλαγή οικονομικής πορείας.

Στο διεθνές πεδίο η εκλογή του Τραμπ θα σημάνει επέκταση και εμβάθυνση της αμερικανοκρατίας. Στην ΕΕ ακόμη και σήμερα χαρακτηρίζουν ως «απομονωτική» τη στάση των ΗΠΑ. Με αφορμή, για παράδειγμα, τις απειλές του Τραμπ ότι θα εγκαταλείψει το ΝΑΤΟ εάν οι Ευρωπαίοι δεν καταβάλουν το 2% του ΑΕΠ τους για πολεμικές δαπάνες. Η φυγή του ΝΑΤΟ από την Ευρώπη θα ήταν η πιο ευχάριστη είδηση των τελευταίων 75 χρόνων. Ακόμη πιο ευχάριστη θα ήταν η διάλυση του ΝΑΤΟ. Το ζητούμενο ωστόσο των αμερικανικών απειλών δεν είναι τίποτε άλλο από την αύξηση των ευρωπαϊκών παραγγελιών στην αμερικανική πολεμική βιομηχανία και η στρατιωτικοποίηση των ευρωπαϊκών οικονομιών. Διαδικασία που είμαι ήδη σε εξέλιξη, βάσει αποφάσεων της ΕΕ, και θα έχει δραματικές επιπτώσεις στο βιοτικό επίπεδο των Ευρωπαίων.

Γι’ αυτό κι η δήλωσή του «Αμερικανισμός κι όχι παγκοσμιοποίηση» είναι κενή περιεχομένου και παραπλανητική. Οι ΗΠΑ υπάρχουν επειδή εκμεταλλεύονται τον διεθνή τους περίγυρο – «γκλομπαλιστές» εξ ορισμού δηλαδή εξάγοντας ανεμπόδιστα, επειδή καμιά χώρα δεν τολμά να τους επιβάλει δασμούς και «φυτεύοντας» κυβερνήσεις και υπουργούς της αρεσκείας τους στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Ο εθνικισμός τους, καλυμμένος πίσω από τον πατριωτισμό, αποσκοπεί να διαφυλάξει την διεθνή θέση των ΗΠΑ που ήδη κλονίζεται και συρρικνώνεται, σκοπεύει να δώσει μια νέα ώθηση στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό σε βάρος της ειρήνης και της σταθερότητας, ειδικά στην Μέση Ανατολή και την Ασία.

Οι δεσμοί του Τραμπ με το ισραηλινό – σιωνιστικό λόμπι εγγυώνται την συνέχιση της γενοκτονίας στην Παλαιστίνη. Η καρατόμηση από τον Νετανιάχου του ισραηλινού υπουργού Άμυνας Γιόαβ Γκάλαντ, που εμφανιζόταν με δική του ατζέντα και δικές του επαφές στις ΗΠΑ, λίγο πριν κλείσουν οι κάλπες στις ΗΠΑ έδειξε την λευκή επιταγή που έχει το κράτος – απαρτχάιντ όχι μόνο από την απερχόμενη αλλά και από τη νέα αμερικανική κυβέρνηση.

Οι απειλές προς το Πεκίνο για την επιβολή αυξημένων δασμών δείχνουν τον φόβο που προκαλεί στις ΗΠΑ η κινέζικη οικονομία. Η υπεροχή της σε κλάδους στρατηγικής σημασίας και η ορμητική της άνοδο είναι που ανάγουν την Κίνα σε υπ’ αριθμό έναν αντίπαλο για τον Τραμπ. Και σε αυτό το μέτωπο φυσικά οι Δημοκρατικοί έχουν ήδη διαπρέψει. Το ταξίδι της Νάνσυ Πελόζι στην Ταϊβάν το 2022 έδειξε ότι οι Δημοκρατικοί θα στηρίξουν πλήρως τους τυχοδιωκτισμούς του Τραμπ.

Ιδεολογική οπισθοδρόμηση και συντηρητισμός

Βαθιά διαβρωτική σε όλον τον κόσμο, κι όχι μόνο στις ΗΠΑ, θα αποδειχθεί επίσης η ιδεολογική ατζέντα του «Τραμπ 2.0», που ήδη αναπαράγεται. Οι αντι-επιστημονικές θεωρίες συνομωσίας του Κένεντυ θα δώσουν περαιτέρω ώθηση στην θρησκοληψία, ενώ η σταυροφορία ενάντια στην αποκαλούμενη «woke ατζέντα» και το «dei» (ποικιλία, ισότητα, συμπερίληψη) δεν σκοπεύει καν να διορθώσει υπερβολές, όπως γράφεται.

Το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη στα αμερικανικά πανεπιστήμια χαρακτηρίστηκε  «woke ατζέντα» και το κυνήγι μαγισσών που έφτασε στο σημείο να διώξει πρυτάνεις επειδή δεν απέβαλλαν αγωνιζόμενους φοιτητές χαρακτηρίστηκε καταπολέμηση της «woke ατζέντας».

«Woke ατζέντα» χαρακτηρίζονται σήμερα στις ΗΠΑ και τα αιτήματα προστασίας του περιβάλλοντος από την φρενίτιδα των σχιστολιθικών εξορύξεων. Η παράδοση στους ολιγάρχες του πετρελαίου παρθένων και προστατευόμενων περιοχών θα έχει τον τίτλο της αποδόμησης της «woke ατζέντας».

Η δε ρεπουμπλικανική σταυροφορία ενάντια στο dei πρώτο στόχο έχει επιχειρήσεις που ευαισθητοποιήθηκαν μετά την δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ από την αστυνομία το 2020 κι επιχείρησαν να επιβάλλουν κανόνες σεβασμού και ισότητας των εγχρώμων.

Προφανώς, το ζητούμενο δεν είναι η υπεράσπιση της «woke ατζέντας» ή του dei που αποτελούν την στρεβλή απάντηση σε ένα τεράστιο πρόβλημα πολλαπλού ρατσισμού που διαπερνά την αμερικανική κοινωνία. Ζητούμενο είναι να φανεί ότι η επιστροφή στις παραδοσιακές αξίες που εκφράζει ο Τραμπ, με τις επιθέσεις στη woke ατζέντα και το dei, συγκαλύπτει μια ακροδεξιά, υπερσυντηρητική ιδεολογική ατζέντα που συνοδεύει κάθε πολιτική αντεπανάσταση· από την εποχή του Ρέιγκαν και της Θάτσερ ακόμη. Στο τέλος της ημέρας, πίσω από τις πλακίτσες για 5.372 φύλα και τα ταμπόν που προσέφερε ο υποψήφιος αντιπρόεδρος της Χάρις στους μαθητές, οι φυλετικοί διαχωρισμοί στους χώρους εργασίας των ΗΠΑ θα έχουν βαθύνει, περισσότερους έγχρωμους θα σκοτώνουν ατιμώρητα οι αμερικάνοι μπάτσοι, οι ανασφάλιστοι εργαζόμενοι και άνεργοι θα έχουν αυξηθεί, κατοχυρωμένα δικαιώματα και ελευθερίες θα καταργηθούν, η Εθνοφρουρά θα βρίσκεται στους δρόμους κάθε τρεις και λίγο και θα επανέλθει η υποχρεωτική θητεία, όπως έχει υποσχεθεί ο Τραμπ.

Η παράδοση όλης της εξουσίας των ΗΠΑ απ’ ευθείας στους ολιγάρχες προϋποθέτει ακόμη περισσότερη ιδεολογική πειθαρχία και ακόμη μεγαλύτερη καταστολή.

Πηγή: kommon.gr

1. 1.Ο Ντόναλντ Τραμπ -σε αντίθεση με την περιρρέουσα εντύπωση ότι από το πρωί ως το βράδυ μιλούσε υπέρ της απαγόρευσης των αμβλώσεων- επικέντρωσε σε δύο καίρια ζητήματα:

α) Οικονομία και

β) Πόλεμος.

Η Κάμαλα Χάρις αντίθετα, επεδίωξε να μείνει η συζήτηση μακριά από αυτά και ειδικά από την οικονομία και έδωσε έμφαση σε: α) “κίνδυνο για δημοκρατία που συνιστά δεύτερη θητεία Τραμπ” και β) δικαίωμα αμβλώσεων

2. 2.Από άποψη αναφοράς σε εκλογικά γκρουπ και για να βρει “αυτούς που θα έκαναν τη διαφορά”, ο Τραμπ απευθύνθηκε καίρια σε τμήματα της εργατικής τάξης, ειδικά της “λευκής”, αλλά και της “νόμιμης” μετανάστευσης (ακόμη και όταν ανέπτυξε αντιμεταναστευτική ρατσιστική ρητορική), υποβαθμισμένα “μεσαία” στρώματα, ειδικά της υπαίθρου.

Η Χάρις επικέντρωσε σε γυναίκες (με συγκεκριμένο και περιοριστικό τρόπο), σε Λατίνους (μιλώντας όμως παράλληλα για ” έλεγχο συνόρων” ), μουσουλμάνους (έχοντας όμως φθορά από στήριξη γενοκτονίας σε Παλαιστίνη) και δήθεν “μετριοπαθείς Ρεπουμπλικάνους”, ανεμίζοντας την υποστήριξη από (εγκληματία πολέμου) Ντ. Τσένι, κόρη Μπους, Σβαρτσενέγκερ και άλλα γελοία πρόσωπα.

3. 3.Ο Τραμπ σήκωσε δημαγωγικά και έντονα το θέμα του πληθωρισμού που κατατρώει το εισόδημα εργατικών και λαϊκών νοικοκυριών, ενώ η Χάρις προτίμησε να προβάλλει τους ρυθμούς ανάπτυξης που βασικά έκλεινε το μάτι προς το “επιχειρείν” .
4. 4.Ο Τραμπ δήλωσε ότι θα “τελειώσει τον πόλεμο στην Ουκρανία που επιβαρύνει τις τσέπες των Αμερικανών”, η Χάρις είπε ότι θα τον συνεχίσει ως τη νίκη του Ζελένσκι.
5. 5.Ο Τραμπ είπε ότι θα βρεθεί στο πλευρό του δολοφόνου Νετανιάχου, η Χάρις απάντησε πως είναι ήδη ανεπιφύλακτα στο πλευρό του.
6. 6.Ο Τραμπ τοποθέτησε έντεχνα την Χάρις και τους Δημοκρατικούς σε θέση και ρόλο εκπροσώπησης του “κατεστημένου”, για να κρατήσει για τον εαυτό του το ρόλο αυτού που είναι “ενάντια”. Η Χάρις αποδέχτηκε με περηφάνια αυτή τη θέση και ρόλο, αντιγυρίζοντας πως ο Τραμπ είναι “λαϊκιστής”.
7. 7.Ο Τραμπ συγκρότησε ένα συνεκτικό ρατσιστικό, αντιμεταναστευτικό, μισογύνικο, εθνικιστικό, θρησκόληπτο και συχνά φασίζοντα λόγο, προβάλλοντας ένα συνολικό πολιτικό – πολιτισμικό πλαίσιο “διεξόδου” από τη σημερινή “σήψη”.

Η Χάρις ταυτίστηκε σχεδόν απόλυτα με τη σημερινή οικονομική, κοινωνική, πολιτισμική δυστοπία για τα εκατομμύρια εργατικών και λαϊκών στρωμάτων, κατηγορώντας τον Τραμπ για “φασίστα”. Έδωσε έτσι έδαφος στη λανθάνουσα (ή φανερή) επιχειρηματολογία του Τραμπ, “αν ο αντιφασισμός σας είναι η υποστήριξη της σημερινής σήψης, πειράζει κανέναν η δικιά μας φασίζουσα και αντικομμουνιστική ρητορική;”.

8. 8.Ο Τραμπ κατάφερε, όχι να περιορίσει αλλά να ενισχύσει την εικόνα του ανθρώπου που μιλάει “απλά, χοντροκομμένα, με λάθη και αυθάδεια”, δηλαδή “όπως ο “απλός κόσμος”, αφήνοντας με ευχαρίστηση στη Χάρις τον “ορθό πολιτικό λόγο”, ο οποίος στη λαϊκή συνείδηση είναι, όχι άδικα, ταυτισμένος με την υποκρισία, το ψέμα, το περιτύλιγμα κενών πραγμάτων, το “δήθεν”.
9. 9.Για να συνοψίσουμε: Σε ένα περιβάλλον πλήρους σχεδόν εδώ και δεκαετίες απουσίας πράξης και λόγου εργατικής πολιτικής (καθώς ό, τι υπάρχει δίνεται προίκα στους Δημοκρατικούς στο όνομα του “μικρότερου κακού” και του “αντιακροδεξιού μετώπου”), κάποια στιγμή το στρατόπεδο του ΑΣΤΙΚΟΥ ΚΥΝΙΣΜΟΥ συντρίβει (χωρίς φόβο παράπλευρων απωλειών) το στρατόπεδο της ΑΣΤΙΚΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ. Με αυτή την έννοια, όχι, ο Τραμπ δεν είναι “φωνή από το παρελθόν”, αλλά προσιδιάζει καλύτερα στο παρόν και το μέλλον της ακραίας επιθετικότητας της αστικής πολιτικής ενάντια στην εργατική τάξη, τη ζωή, την ειρήνη, τον κοινωνικό πολιτισμό. Ακόμη και αν αύριο οι Τραμπ, Μελόνι, Μόντι, Μίλεϊ, Λεπέν πεταχτούν στα σκυλιά, θα έχουν κάνει τη δουλειά τους
10. 10.Με τούτα και με τα άλλα, η ακροδεξιά δεν είναι κυρίως η άρνηση της αστικής πολιτικής και αστικής δημοκρατίας, αλλά μορφή “ριζοσπαστικοποίησής” της, δηλαδή έντασης του εκμεταλλευτικού, αντεργατικού, αντεπαναστατικού χαρακτήρα της. Το ζητούμενο δεν είναι επομένως τα “δημοκρατικά λαϊκά μέτωπα” αλά Γαλλία ενάντια σε κάθε Λεπέν και για σωτηρία του κάθε Μακρόν, αλλά η ριζοσπαστικοποίηση της εργατικής πολιτικής. Δηλαδή η ανασυγκρότηση της κομμουνιστής εναλλακτικής σε στρατηγικό επίπεδο αλλά και στο πολιτικό παρόν και ο πολιτικός αγώναςμε διεκδίκηση της πλήρους ανεξαρτησίας της αντικαπιταλιστικής κομμουνιστής αριστεράς από την αστική πολιτική και τους φορείς της.

Οργή επομένως για τη νίκη του ακροδεξιού Ντόναλντ Τραμπ, καμία λύπη για την ήττα του γερακιού του πολέμου και εκπροσώπου του “βαθέος κατεστημένου” της αστικής τάξης, του χρηματοπιστωτικού συστήματος και της πολεμικής βιομηχανίας, Κάμαλα Χάρις.
Άλλα καθήκοντα έχουμε…

Πηγή: prin.gr

Δελτίο Τύπου

Ολοκληρώθηκαν χθες 9/11 οι εργασίες του 37ου Συνεδρίου του Εργατικού Κέντρου Πειραιά με την εκλογή νέου Δ.Σ, αντιπροσώπων για την ΓΣΕΕ και της Ελεγκτικής Επιτροπής.

Η ΤΕΣ, που βασικός κορμός των δυνάμεών της είναι η ΠΕΝΕΝ, και υποστηρίχθηκε από αντιπροσώπους σωματείων Λιμενεργατών, Ναυτεργατών, Σιδηροδρομικών, Ηλεκτροτεχνικών κ.α.

Δείτε εδώ την διακήρυξη της ΤΕΣ

Τα αποτελέσματα διαμορφώθηκαν ως εξής:

Ψήφισαν: 178

ΤΕΣ: 28 ψήφοι - 3 έδρες

ΔΑΣ: 101 ψήφοι - 11 έδρες

ΕΠΑΚ: 27 ψήφοι - 3 έδρες

ΕΑΚ: 22 ψήφοι - 2 έδρες

Για την ΓΣΕΕ:

Ψήφισαν: 101 (έδρες 10)

ΤΕΣ: 19 Ψήφοι - 2 αντιπρόσωποι

ΔΑΣ: 66 ψήφοι - 7 αντιπρόσωποι

ΕΑΚ: 16 ψήφοι - 1 αντιπρόσωπος

Η 10η έδρα για την ΓΣΕΕ, λόγω ισοψηφίας (ΔΑΣ - ΕΑΚ), κρίθηκε στην κλήρωση η οποία τελικά πήγε στην ΔΑΣ.

Ελεγκτική Επιτροπή:

ΤΕΣ: 1 έδρα

ΔΑΣ: 2 έδρες

Τα αντίστοιχα αποτελέσματα των εκλογών του 2021 ήταν:

ΤΕΣ: 20 ψήφοι - 2 έδρες - ΓΣΕΕ: 2

ΔΑΣ: 82 ψήφοι - 9 έδρες - ΓΣΕΕ: 5

ΕΑΚ: 32 ψήφοι - 4 έδρες - ΓΣΕΕ: 1

ΕΠΑΚ:28 ψήφοι - 3 έδρες

ΔΑΚΕ:10 ψήφοι - 1 έδρα

Πειραιάς 10/11/2024

ΤΑΞΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ

Συνάδελφοι και συναδέλφισσες αντιπρόσωποι του 37ου Συνεδρίου του Ε. Κ. Πειραιά.

Εξελίξεις στον κόσμο

Διανύουμε μια ταραχώδη και επικίνδυνη για τους λαούς, περίοδο στην οποία εντείνονται οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί στο έδαφος της σύγκρουσης των οικονομικών και γεωστρατηγικών συμφερόντων μεταξύ του δυτικού μπλοκ σε αντιπαράθεση με Ρωσία και Κίνα.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία, στη Μέση Ανατολή και αλλού προκαλείται από τις δυνάμεις ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – Ε.Ε. οι οποίες επιδιώκουν να βάλουν πόδι στην Ουκρανία περικυκλώνοντας την Ρωσία, στηρίζοντας και ενισχύοντας το κράτος δολοφόνο στην Μέση Ανατολή, στο γενοκτονικό του πόλεμο κατά του Παλαιστινιακού λαού, αλλά και γειτονικών χωρών όπως ο Λίβανος, η Συρία, το Ιράκ, το Ιράν ακόμη και η Υεμένη.

Από το βήμα αυτό θέλουμε για άλλη μια φορά να εκφράσουμε την αμέριστη αλληλεγγύη μας στον Παλαιστινιακό λαό και στην αντίσταση κατά της ισραηλινής βαρβαρότητας και δηλώνουμε ότι θα είμαστε σταθερά και αγωνιστικά στο πλευρό του έως το τέλος, έως τη νίκη τους!

Δηλώνουμε αλλά και παλεύουμε να σταματήσει η θανάσιμη εμπλοκή της ελληνικής κυβέρνησης στην Ουκρανία και στο πλευρό του Ισραήλ.

Απαιτούμε την διακοπή κάθε μορφής συνεργασίας με το κράτος τρομοκράτη (στρατιωτική – οικονομική και διπλωματική) Κανένας Ναύτης – στρατιώτης έξω από τα σύνορα της χώρας, να κλείσουν οι στρατιωτικές βάσεις, αποχώρηση από το ΝΑΤΟ.

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες

Η έξοδος από την υγειονομική, εφοδιαστική και ενεργειακή κρίση βρήκε τους εργαζόμενους με υπονομευμένα δικαιώματα, με απώλειες στους μισθούς και στο βιοτικό επίπεδο.

Την τελευταία τριετία οι εργαζόμενοι σε όλο τον κόσμο αντιστέκονται, παλεύουν και βγαίνουν στο δρόμο με μεγάλες μαχητικές και μαζικές κινητοποιήσεις στις ΗΠΑ, στην Ευρώπη, στην Ασία και στην Αφρική, βάζοντας μπροστά τα δικαιώματα τους.

Οι αγώνες αυτοί έχουν οδηγήσει σε μια επανάκαμψη του εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος, ελπιδοφόρο γεγονός που φέρνει στο προσκήνιο τις εργατικές διεκδικήσεις για αυξήσεις μισθών -  ΣΣΕ, κοινωνικών παροχών ασφαλιστικών και εργασιακών δικαιωμάτων.

Στο φόντο αυτών των εξελίξεων διαμορφώνεται μια σύγκρουση εργοδοσίας – κυβερνήσεων κατά των εργαζομένων.

Οι εργαζόμενοι έχουν ήδη να επιδείξουν σημαντικές νίκες στα λιμάνια, στην ενέργεια, στη υγεία, στην εκπαίδευση σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες και στις ΗΠΑ.

Οικονομική – κοινωνική και πολιτική κατάσταση της χώρας μας

Την περίοδο της τελευταίας 3ετίας οι εργαζόμενοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια αναβαθμισμένη επίθεση κυβέρνησης και εργοδοσίας που στόχευαν τα εργασιακά, συνδικαλιστικά, ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά τους δικαιώματα, την υποβάθμιση της ασφάλειας και προστασίας της ζωής τους στους εργασιακούς χώρους μαζί.

Κυβέρνηση και κεφάλαιο σε συμπόρευση με ΣΥΡΙΖΑ – ΠΑΣΟΚ ξεδιπλώνουν μια επιθετική στρατηγική που κατευθύνεται στο δόγμα της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των επιχειρήσεων, στην αύξηση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων, στην αύξηση των κερδών, στην κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων που έμειναν όρθια την μνημονιακή περίοδο.

Ταυτόχρονα βρίσκεται σε εξέλιξη μια οργανωμένη επιχείρηση καταστολής των αγώνων στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, δικαστικών παρεμβάσεων και αποφάσεων κατά απεργιών, ποινικοποίησης των αγώνων, διεύρυνση των ιδιωτικοποιήσεων κατά των δημόσιων αγαθών και υπηρεσιών, έντασης των πλειστηριασμών στην λαϊκή κατοικία, περικοπές στα κοινωνικά επιδόματα, υποβάθμιση της δημόσιας υγείας - παιδείας και κοινωνικής πρόνοιας.

Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση έχει εμπλακεί σε μια ξέφρενη κούρσα με τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς κατατάσσοντας την χώρα στην κορυφή της Ευρώπης στις δαπάνες.

Λεφτά για τους εξοπλισμούς και το ΝΑΤΟ υπάρχουν και δίνονται ασύστολα.

Λεφτά για να γιγαντώνονται τα εργοδοτικά κέρδη υπάρχουν και τους δίνονται με διάφορα προνόμια και φορολογικές διευκολύνσεις και απαλλαγές.

Όμως για τους εργαζόμενους και τους απομάχους της δουλειάς επιβάλλεται η σιδερένια δημοσιονομική πειθαρχία που μεταφράζεται σε συνέχιση της λιτότητας για τον λαό.

Η κατάσταση στο εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα

Την τελευταία 3ετία χιλιάδες εργαζόμενοι βρέθηκαν απέναντι σε αυτή την αντιλαϊκή πολιτική. Πάλεψαν για τα δικαιώματα τους, για ΣΣΕ, για ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς, για μέτρα προστασίας και ασφάλειας, αναδείχθηκε στην κορυφή των διεκδικήσεων η ακρίβεια, ο πληθωρισμός, η φορομπηχτική κυβερνητική πολιτική, τα ματωμένα πλεονάσματα αλλά και η διεκδίκηση για ουσιαστική ενίσχυση του δημόσιου συστήματος υγείας και παιδείας.

Σε ορισμένες περιπτώσεις οι αγώνες αυτοί στέφθηκαν με επιτυχία, αλλά και κατακτήσεις.

Αυτές οι επιμέρους νίκες πρέπει να αναδεικνύονται διότι συνιστούν την καλύτερη απόδειξη, δηλαδή τον δρόμο που πρέπει να διαβεί το κίνημα!

Επίσης αυτό δείχνει και επιβεβαιώνει ότι ο οργανωμένος αγώνας εργαζομένων και συνδικάτων μπορεί και έχει χειροπιαστά αποτελέσματα.

Οι αγώνες αυτοί θα μπορούσαν να έχουν πολύ μεγαλύτερη έκταση και θετικά αποτελέσματα εάν στην κορυφή των συνδικάτων (ΓΣΕΕ) δεν ήταν οι δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού οι οποίες διαχρονικά και σήμερα συντάσσονται με το αντιλαϊκό μπλοκ κυβέρνησης – εργοδοσίας και τις κατευθύνσεις της Ε.Ε.

Από την άλλη οφείλουμε να σημειώσουμε ότι η κατάσταση στο σ.κ, σε συνδυασμό με τους αγώνες που αναπτύχθηκαν δεν μπόρεσαν να ανατρέψουν ή να εμποδίσουν την συνολική αντεργατική επίθεση και τις προωθούμενες πολιτικές των κυβερνήσεων.

Αυτό αφορά μια μεγάλη πλέον περίοδο που ξεκινάει από το 2010 έως και σήμερα.

Αυτό με την σειρά του τροφοδοτεί την αναποτελεσματικότητα των αγώνων, την απαισιοδοξία, την απογοήτευση, την αποχή από τους αγώνες ακόμη και την απομάκρυνση από τα ίδια τα συνδικάτα.

Αυτό καθρεφτίζεται ανάγλυφα στην δραματική μείωση των οργανωμένων μελών στα συνδικάτα με ό,τι αρνητικό συνεπάγεται.

Με βάση αυτά τα δεδομένα τίθεται στην πρώτη γραμμή ο εντοπισμός και η υπέρβαση των αιτιών αυτών ώστε τα συνδικάτα να επανακτήσουν την εμπιστοσύνη των εργαζομένων και την  συμμετοχή τους στους οργανωμένους συλλογικούς εργατικούς αγώνες.

Η απάντηση στο πρόβλημα αυτό δεν φαίνεται να απασχολεί τις συνδικαλιστικές παρατάξεις και δυνάμεις με αποτέλεσμα τα κρισιακά αυτά φαινόμενα να παραμένουν και να βαθαίνουν…

Κανείς δεν είναι άμοιρος ευθυνών για αυτή την κατάσταση!

Διαφορετικά επιμερίζονται οι ευθύνες , όμως τις έχουν όλοι!

Στο ζήτημα αυτό πρέπει να ανοίξει συζήτηση με σκοπό να γίνει μια νέα επανεκκίνηση των εργαζόμενων στα Σωματεία και στους αγώνες.

Σε αυτή την κατεύθυνση πέρα των οικονομικών αιτημάτων που βρίσκονται στις κεντρικές προτεραιότητες μας θα πρέπει να αναδειχθούν τα μεγάλα διακυβεύματα τα οποία έχουν εξαφανιστεί από τις διεκδικήσεις των συνδικάτων.

• 1)Ένα τέτοιο μεγάλο πρόβλημα είναι το δημόσιο οικονομικό χρέος και το αίτημα για διαγραφή του χρέους που υποθηκεύει την σημερινή και μελλοντική γενιά στις πολιτικές αυστηρής λιτότητας της Ε.Ε.
• 2)Ένα δεύτερο τεράστιο πρόβλημα που επίσης είναι «απαγορευμένο» και συνιστά την μεγαλύτερη υπονόμευση για τα δημόσια κοινωνικά αγαθά όπως είναι η υγεία, η παιδεία, η ηλεκτρική ενέργεια, οι τηλεπικοινωνίες, ταχυδρομεία, υπηρεσίες στην τοπική αυτοδιοίκηση ακόμη και το νερό είναι η άρνηση να τεθεί ως στόχος και διεκδίκηση η επανακρατικοποίηση αυτών των αγαθών.
• 3)Στην ίδια κατεύθυνση δυνάμεις στο σ.κ. ενώ νυχθημερόν κραυγάζουν κατά της αντιλαϊκής Ε.Ε. που είναι αυτή πλέον που διαμορφώνει την οικονομική – κοινωνική – στρατιωτική- γεωστρατηγική πολιτική για τις χώρες της Ε.Ε. και με την δική της σφραγίδα οι κυβερνήσεις των επιμέρους κρατών ακολουθούν πιστά τα αντικοινωνικά και αντεργατικά μοντέλα, αλλά στο δια ταύτα αυτές οι δυνάμεις ουδέποτε θέτουν το ζήτημα εξόδου της χώρας από την Ε.Ε. προφανώς τα μεγάλα διακυβεύματα που επηρεάζουν και καθορίζουν το παρόν και το μέλλον του λαού και των εργαζομένων θα επιλυθούν στο αόριστο και μακρινό σοσιαλιστικό μέλλον…
• 4)Ένα εξίσου μεγάλο ζήτημα που έχουμε επαναλαμβανόμενα σημειώσει στις θέσεις και στο δημόσιο λόγο μας είναι ο περιορισμός των αιτημάτων στα συνδικαλιστικά πλαίσια χωρίς κανένα σχεδιασμό σύγκρουσης και ανατροπής αυτής της πολιτικής.

Έτσι βλέπουμε ότι δεκάδες φορές τίθεται το σύνθημα περί αιτίας πολέμου. Χωρίς ποτέ η εργατική τάξη και το συνεπές αγωνιστικό κίνημα να δώσει κανένα πόλεμο… Και πώς εξάλλου θα μπορούσε αφού οι Πανεργατικές απεργίες περιορίζονται στις επετείους της 1^ης Μάη και σε αυτή του κάθε Νοέμβρη και αυτές υπό την σκέπη της ΓΣΕΕ…!

Έτσι ώστε να καταλαβαίνουμε γιατί όλοι δεν λέμε τα ίδια πράγματα, διότι δεν έχουμε όλοι την γραμμή μιας γενικευμένης σύγκρουσης η οποία μπορεί να δημιουργήσει τους όρους για την ανατροπή των πολιτικών και των κυβερνήσεων που ακολουθούν πιστά την κατεύθυνση και την πολιτική του κεφαλαίου και της αντιλαϊκής – αντεργατικής Ε.Ε..

Σχετικά με το Ε. Κ. Πειραιά

Υπενθυμίζουμε

Εμείς ήμασταν  εκείνη η δύναμη στην πρωτοπορία του ΕΚΠ να σταματήσει αυτό να είναι ένα άδειο κουφάρι και επιτέλους να διαδραματίσει τον ρόλο που του αναλογεί ως συλλογικός φορέας οργάνωσης, στήριξης των αγώνων και αλληλεγγύης.

Στην προσπάθεια μας να αποκρούσουμε τα σχέδια της Cosco στο λιμάνι του Πειραιά και το αντιλαϊκό Master Plan τον Μάη το 2020 σε συνεννόηση με τις άλλες παρατάξεις  και κόντρα στην πολιτική του ΠΑΜΕ, να σιωπήσουμε και ν΄ αφήσουμε ήσυχη την  Cosco οργανώσαμε μετά από 12 χρόνια την πρώτη δημόσια συγκέντρωση του ΕΚΠ.

Εμείς ήμασταν στην πρώτη γραμμή ώστε ν΄ αποκρούσουμε και να ματαιώσουμε το πραξικόπημα του ΠΑΜΕ να οδηγήσει σε έκτακτο συνέδριο το ΕΚΠ με αφορμή την πρωτοβουλία μας κατά της Cosco.

Η συμμετοχή μας στους εργατικούς – λαϊκούς, τοπικούς αγώνες και κινητοποιήσεις:

Δεν λείψαμε ποτέ, δεν υπήρξε αγώνας που δεν στηρίξαμε.

Εάν προσμετρήσουμε την στήριξη, αλλά και τα ψηφίσματα αλληλεγγύης της ΠΕΝΕΝ με αυτά του ΕΚΠ είναι τουλάχιστον τριπλάσια. Διευκρινίζουμε ότι εμείς στην έκφραση αλληλεγγύης δεν είμαστε ποτέ επιλεκτικοί να στηρίζουμε μόνο τις κινητοποιήσεις των δυνάμεων που ανήκουν στο μπλοκ του ΠΑΜΕ…

Οι αυτοτελείς δράσεις και κινητοποιήσεις μας είναι συνεχείς σε ένα ευρύ φάσμα εργατικών, λαϊκών, τοπικών και άλλων προβλημάτων.

Η παρέμβαση στα Ναυτεργατικά προβλήματα ήταν και είναι καθημερινή…

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες.

Η σημερινή εικόνα με τα Σωματεία που παίρνουν μέρος  στο 37^ο Συνέδριο του ΕΚΠ δεν είναι αντιπροσωπευτική των συνδικαλιστικών δυνάμεων…

Κατ’ αρχήν έχουμε τον αποκλεισμό 7 Ναυτεργατικών Σωματείων που με δική τους ευθύνη διατηρούν στα καταστατικά τους τις διατάξεις του αντεργατικού νόμου 330/1976 μαζί και ό,τι αντιδραστικό έχει θεσπιστεί με προγενέστερους νόμους.

Τα Σωματεία αυτά εκλέγουν περίπου 40 αντιπροσώπους, ενώ εδώ στο συνέδριο έχουμε 183!

Παράλληλα 2 Ναυτεργατικά Σωματεία, ΠΕΑΘΕΝ- ΠΕΝΗΗΕΝ, ενώ διαχρονικά είχαν πάντα συμμετοχή στο ΕΚΠ στο συνέδριο αυτό δεν λαμβάνουν μέρος!

Τα σωματεία αυτά έχουν εκλέξει 12 αντιπροσώπους.

Έτσι η συνολική απώλεια αντιπροσώπων φθάνει τους 51 – 52 που αντιστοιχεί πάνω από το 30% του συνόλου του σώματος της συνέλευσης!

Γιατί; Πως αυτό-εξαιρέθηκαν; Ποιόν εξυπηρετεί η μη συμμετοχή τους;

Σήμερα στο συνέδριο οφείλουμε να καταγγείλουμε και να αποκαλύψουμε αυτό για το οποίο βοά το λιμάνι, ο Πειραιάς και είναι γνωστό σε πολλά συνδικάτα μέσα στα οποία είναι και τα κορυφαία, για το τι γίγνεσθαι εδώ… σήμερα και στις εκλογές που θα ακολουθήσουν…

Στην αναμενόμενη αυτοδυναμία του ΠΑΜΕ υπάρχει έντονο και βαθύ το άρωμα της εφοπλιστικής ανάμειξης και παρέμβασης. Στην μέση για να καθαρίσει την αυτοδυναμία το ΠΑΜΕ συναντάμε τον εκλεκτό των μεγαλοεφοπλιστών, Εμμανουήλ Τσικαλάκη, Γ.Γ. της ΠΝΟ!

Αυτός επέβαλε τον αποκλεισμό των δυο Σωματείων σε συμφωνία με το ΠΑΜΕ έτσι ώστε τα καταμετρημένα ψηφαλάκια στο τέλος να ευνοούν την περιβόητη αυτοδυναμία του!

Είναι γνωστές ευρέως ακόμη και στο μπλοκ των στελεχών του εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού οι κουβέντες του ότι: «Εγώ δεν διαταράσσω τις καλές σχέσεις που έχω με το ΠΑΜΕ» στην ΠΝΟ και στο λιμάνι!

Με αυτά τα δεδομένα μπορούν να πανηγυρίζουν από τώρα για την πολυπόθητη αυτοδυναμία…

Πέρα από την καταφανή και αποκαλυπτική συνεργασία με το πιο σκληρό μπλοκ του εργοδοτικού συνδικαλισμού το ΠΑΜΕ προέβη σε μια ακόμη αθλιότητα δείχνοντας πώς σκοπεύει να πορευτεί την επόμενη ημέρα στο Ε. Κ. Πειραιά.

Απέκλεισε εκλεγμένο αντιπρόσωπο από την ΠΕΝΗΗΕΝ με φαιδρά επιχειρήματα, έχοντας την υποψία ότι αυτός θα ψηφίσει την ΤΕΣ!

Παράλληλα τόσο στην τελευταία συνεδρίαση του ΔΣ όσο και τις δυο ημέρες της Συνέλευσης έδωσε ρεσιτάλ αυθαιρεσίας και αντιδημοκρατικών πρακτικών, ενώ η έπαρση και αλαζονεία κυριάρχησε στα στελέχη του επιβεβαιώνοντας ότι στο εξής το Ε. Κ. Πειραιά μετατρέπεται σε απόλυτο εργαλείο της πολιτικής του ΠΑΜΕ και της γραμμής του.

Είναι χαρακτηριστικό πώς αντιμετώπισε η κομματική και παραταξιακή του ηγεσία (ΠΓ ΚΚΕ – ΠΑΜΕ) την αποκάλυψη που έκανε στο συνέδριο η ΤΕΣ.

Χρησιμοποίησε τους ομιλητές του για να μας κατηγορήσουν για δήθεν ενέργειες εντυπωσιασμού, τυχοδιωκτισμού ακόμη και τον Τζήμερο ξέθαψαν για να καλύψουν στον κόσμο τις βρωμιές τους…

Η συνεργασία και συμπόρευση τους με το μπλοκ της ΠΝΟ δεν είναι καινούργια, έχει οικοδομηθεί και εμβαθύνεται τα τελευταία 3,5 χρόνια, τώρα επισημοποιείται και επισφραγίζεται με τον πιο αποκαλυπτικό τρόπο!

Εμείς δηλώνουμε και ξεκαθαρίζουμε ότι δεν θα βάλουμε πλάτη, ούτε θα παρέχουμε άλλοθι στο Ε. Κ. Πειραιά και στις δυνάμεις του ΠΑΜΕ να μικρύνει, να κοντύνει, να αποκλείσει και να εξοστρακίσει υπαρκτές δυνάμεις  Σωματείων και συνδικαλιστικών δυνάμεων που ανήκουν στο ιστορικό εργατικό κέντρο της πόλης μας, ούτε πρόκειται να γίνουμε νεροκουβαλητές της πολιτικής τους!

Η ΠΕΝΕΝ θα συνεχίσει την αυτόνομη, αγωνιστική – ταξική δράση της βάζοντας στην πρώτη γραμμή τα Ναυτεργατικά – Εργατικά- Λαϊκά και Τοπικά προβλήματα, την απόκρουση της επίθεσης κυβέρνησης – κεφαλαίου- Ευρωπαϊκής Ένωσης, της κοινής δράσης με συνδικαλιστικές δυνάμεις και Σωματεία που είτε επιμέρους, είτε συνολικά υιοθετούν αυτή τη στρατηγική.

Σε αυτό το πλαίσιο διαμορφώσαμε την παρέμβαση και την τακτική μας στο εκλογοαπολογιστικό συνέδριο του ΕΚΠ.

Το Εργατικό Κέντρο Πειραιά είναι ένα χρήσιμο και αναντικατάστατο εργαλείο για την οργάνωση των αγώνων για την στήριξη και αλληλεγγύη.

Είναι πολύτιμο όταν σε αυτό μπορούν να εκφραστούν με δημοκρατικούς όρους όλες αυτές οι δυνάμεις και όχι να μετατραπούν σε αφισοκολλητές της πλειοψηφίας!

Η θέση μας ήταν και θα παραμείνει στην πρωτοπορία των αγώνων για τα εργατικά – λαϊκά προβλήματα, για τα οποία θα είμαστε και αύριο στο δρόμο της πάλης, για την ρήξη και ανατροπή των αντεργατικών πολιτικών, για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων.

Θα πορευτούμε και αύριο στον δρόμο που γνωρίζουμε, έχοντας μαζί μας τον κλάδο, τους Ναυτεργάτες, αλλά και ένα μεγάλο δυναμικό αγωνιστών του εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος που δέχονται και συμφωνούν με την ΠΕΝΕΝ και την γραμμή της!

Πειραιάς 7/11/2024

ΤΑΞΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ (Τ.Ε.Σ.)