του Θανάση Σκαμνάκη

Η Μαρίνα, με αυτό το όνομα τότε, υπέγραφε τους στίχους στην «Κατάσταση πολιορκίας», που ο Μίκης Θεοδωράκης έκανε συγκλονιστική μουσική (κάποια χρόνια μετά μάθαμε πως το πραγματικό όνομα της κρατούμενης και βασανιζόμενης στη Μπουμπουλίνας, όπου και έγραψε το ποίημα ήταν Ρένα Χατζηδάκη) σε ένα σπαρακτικό στίχο λέει: «θα πολιορκώ το κοίταζε τη δουλειά σου με την αγωνία μου». 

Το θέμα είναι δραματικά επίκαιρο, πάλι.

Πέρασαν μερικοί αιώνες πάνω από τη σκοτεινή μας εποχή, σα να ξεχάσαμε τη ζωή μας, σα να σβήσαμε τις φλόγες της αγρύπνιας μας, σα να γυρίσαμε πλευρό να ξαναπιάσουμε ένα ράθυμο τόνο προφανούς γαλήνης αλλά βαθύτερης παράδοσης. Ξαναπιάσαμε, αν το είχαμε αφήσει, το «κοίταζε τη δουλειά σου». Η αγωνία της Μαρίνας εξωθήθηκε στους εορτασμούς του ιστορικού παρελθόντος και των «Ηρώων Πολυτεχνείου», διασταύρωση με τη «Γρηγόρη Λαμπράκη», την «25ης Μαρτίου» και όλων των οδωνυμικών επαναπαύσεων. Κι εμείς ξαναγυρίσαμε στις δύσκολες δουλειές μας, όταν υπάρχουν, στην ατομική μας απόλαυση του σύμπαντος, στις κατάρες και τις ευχές, για κάτι καλύτερο που δεν το βλέπουμε, στο «δε γίνεται τίποτα»! Και οι Μαρίνες, δεν είναι μέσα πια. Είναι εκεί έξω, έγκλειστες αλλά και ελεύθερες, υπό όρους, υπό σκληρούς όρους, δεν κάνουν στίχους την αγωνία τους, βασανίζονται, φωνάζουν ενίοτε απεγνωσμένα αλλά δεν ακούγονται (και πάλι), καθώς τ’ αυτιά δεν είναι ευήκοα και κυρίως επιρρεπή προς τις φωνές της διπλανής αγωνίας, κοιτάζουν, ή κατά κυριολεξία ακούνε, κι αυτά τη δουλειά τους.

Αυτός είναι ένας μουντός και δύσκολος καιρός.    

Όμως καλό είναι να πάρουμε τα μάτια μας από τον σκοτεινό κόσμο της οικογένειας, της πατρίδας, της αστυνομίας και της θρησκείας που αναβιώνουν, όχι τυχαία, από τον σκοτεινό κόσμο των κυκλωμάτων της εκμετάλλευσης, ζωών και ανθρώπων, από τη σκοτεινή όψη των καθημερινών συμβάντων βίας και αυθαιρεσίας…  Κοιτάζοντας με εμμονή προς τα εκεί κινδυνεύουμε να θεωρήσουμε κανονικό ό,τι συμβαίνει, να συνηθίσουμε την παρουσία του τέρατος και σιγά-σιγά να πάρουμε τη μορφή του, όπως το έλεγε ο Μάνος Χατζηδάκις.  

Ας κοιτάξουμε, λοιπόν, και πάλι προς το φωτεινό κόσμο που δεν «κοιτάζει τη δουλειά του». Τις αντιστάσεις που δεν είναι λίγες. Μικρές πιθανόν αλλά με μεγάλο εκτόπισμα, ασήμαντες αλλά κρίσιμες, αποσπασματικές αλλά με μεγάλο συμβολισμό και αξία. Είναι αυτές που διατηρούν τα νήματα για να μας συνδέουν με όσα κατάκτησε το παρελθόν μας και όσα μπορεί να ελπίζει το μέλλον μας.

Στην υπόθεση του κυκλώματος της πορνείας στην Ηλιούπολη, δεν είναι μόνο οι σκοτεινές μορφές του πατέρα, του αστυφύλακα, των αστυνομικών που χειρίστηκε τη δεκαοχτάχρονη-θύμα ως κατηγορούμενη και τον συνάδελφό τους ως προστατευόμενο, το είδος το οποίο προστατεύει πολλαπλώς η αστυνομία. Είναι πρωτίστως και κυρίως η κοπέλα που βρήκε το θάρρος να εξεγερθεί στη ζωή την οποία της επέβαλαν, είναι η νεαρή σερβιτόρα που δεν κοίταξε τη δουλειά της, αλλά τον άνθρωπο ο οποίος ζητούσε βοήθεια, είναι οι γυναικείες οργανώσεις που πήραν την υπόθεση στα χέρια τους κι έτσι δεν επέτρεψαν να χαθεί μέσα στους σκοτεινούς αστυνομικούς διαδρόμους, είναι οι συλλογικές οργανώσεις που διατηρούν σε εγρήγορση τις εστίες της κοινωνικής συνείδησης και των ανθρώπινων αξιών. 

Ας γραφτεί, αγαπητοί ποιητές, μουσικοί, τραγουδοποιοί,  των ημερών μας, η ελεγεία σε μια σερβιτόρα που δεν κοίταζε τη δουλειά της. Δεν θα ασχοληθούν μαζί της οι τηλεοπτικοί αστέρες. Και καλύτερα· έτσι δεν κινδυνεύει να εκφυλιστεί η πράξη της μέσα στη σκανδαλοθηρική εκδοχή βουλιάζοντας στα νερά του βάλτου της μικρής οθόνης. Δεν θα της απονείμει η πολιτεία ένα βραβείο κοινωνικής στάσης. Και καλύτερα· δεν θα εκχυδαϊστεί η πράξη συνείδησης σε μια τελετουργία που στεγνώνει τα αισθήματα.

Θα την κρατήσει η συνείδηση μας ως σύμβολο και ως πράξη. Ως καθημερινότητα. Όχι ως πράξη ειδικού ηρωισμού, αλλά ως πράξη αυτονόητη, άρα πολύ σπουδαία σε μια εποχή που το αυτονόητο έχει γίνει αίτημα προς διεκδίκηση. 

Σα να διατηρούμε, και για να διατηρούμε, έτοιμο προς χρήση το στίχο του Δημ. Αποστολάκη (που έκανε τραγούδι ο Μίλτος Πασχαλίδης με τον τίτλο «Οι ντομάτες»):

 «Τα ’χω μισήσει τα ολόχρυσα κλουβιά σας

μ’ ακολουθούνε σ’ όποιο μέρος και να πάω

να ’χετε υπ’ όψιν σας μια μέρα θα σας φάω

όλους εσάς όπου κοιτάτε τη δουλειά σας».

πηγη: kommon.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

Πάνω από ένα χρόνο πριν, στις 8/3/20 σε σύντομο σχόλιο με τίτλο “Δύο λόγια για τον ιό του φόβου” (παρατίθεται στο τέλος), μεταξύ άλλων γραφόταν το εξής :

“Θανατηφόρος ο ιός, αρκετά πιο θανατηφόρος και πιο μεταδοτικός σε σχέση με τον γνωστό ιό της γρίπης. Ακόμη όμως περισσότερο θανατηφόρος αποδεικνύεται ο ιός του φόβου”

Έγινε τότε ένας κακός χαμός επικρίσεων. Ιδιαίτερα από τους περίφημους Μητσοτακο-κομμουνιστές, που ήταν τότε σφόδρα ερωτευμένοι με τον Τσιόδρα. Θεωρούσαν πως αυτή η αποστροφή συνιστούσε υποτίμηση του κινδύνου του κορωνοϊού και Κερκόπορτα προς μια απειθαρχία προς τα τυφλά οριζόντια lockdowns εκείνης της περιόδου.

Ήταν τότε που οι πολίτες αντιμετωπίζονταν από την κυβέρνηση ως ανώριμοι έφηβοι, οι οποίοι για να πειθαρχήσουν έπρεπε να τρομάξουν, να πληρώσουν πρόστιμο, ακόμη και να φάνε ξύλο από τα ΜΑΤ. Έπρεπε να πεισθούν πως αντιμετωπίζουμε ένα απολύτως “άγνωστο” ιό, ύπουλης φύσης και πρόθεσης, μια ασύμμετρη απειλή ενός καταχθόνιου αόρατου εχθρού. Μπροστά του-σύμφωνα με την αφήγηση- η επιστήμη σήκωνε αδύναμη τα χέρια ψηλά, όλη η επιστημονική γνώση ήταν άχρηστη. Πολύ περισσότερο, ήταν αχρείαστη, αλλά ίσως και επικίνδυνη, η κοινωνική και πολιτική πείρα των ανθρώπων. Όχι μόνο ήταν όλα “άγνωστα”, αλλά δεν μπορούσαν να καταστούν και γνώσιμα στον αιώνα τον άπαντα (Στην πραγματικότητα βγήκαν δεκάδες εμβόλια σε χρόνο ρεκόρ). Το ποθούμενο αποτέλεσμα ήταν συγκεκριμένο: “όπου δεν υπάρχει συλλογική ελπίδα, φουντώνει ο ατομικός φόβος”. Και οι φοβισμένοι είναι πάντα πρόθυμοι να υπακούσουν.

Το αποτέλεσμα αυτό, σε ένα βαθμό υπήρξε. Και έδωσε έτσι χώρο και χρόνο στην κυβέρνηση της ΝΔ να κάνει παρέλαση, με τη βοήθεια και της συναίνεσης του ΣΥΡΙΖΑ, με πλήθος αντεργατικών, αντικοινωνικών και αντιδημοκρατικών μέτρων.

Μόνο που ήρθε και ένα άλλο αποτέλεσμα που αποτελεί μπελά για την κυβέρνηση (και όχι μόνο). Ο φόβος για τον κορωνοϊό μεταλλάχτηκε σε πολλούς (όχι σε όσους λέει η κυβέρνηση που τσουβαλιάζει) σε φόβο για το εμβόλιο και σε κάποιους σε φόβο για το “τσιπάκι” (στην πραγματικότητα οι περισσότεροι από αυτούς επίσης για το εμβόλιο φοβούνται).

Καθόλου παράδοξο. Αν η επιστήμη και ο γιατρός σύμφωνα με το αφήγημα της πρώτης περιόδου ήταν άχρηστοι και αδύναμοι να κάνουν κάτι για τον ιό και έπρεπε να αναλάβουν ο Χαρδαλιάς και ο αστυνομικός, γιατί αλήθεια να εμπιστευτούμε τώρα το γιατρό και το εμβόλιο και ειδικά πάνω στο δικό μας το σώμα;

Η κυβέρνηση στην πρώτη φάση έθεσε εν μέσω πανικού που καλλιεργούσε ένα ψεύτικο δίλημμα: “υγεία ή ελευθερία;”. Ήθελε φυσικά να συναινέσουμε, όχι αόριστα στην κατάργηση της ελευθερίας, αλλά πολύ συγκεκριμένα της ελευθερίας της διαδήλωσης, της απεργίας, αλλά και της κριτικής σκέψης. Κάποιοι λίγοι σε αυτή τη φάση είπαμε δυνατά: διεκδικούμε ΚΑΙ υγεία με μέτρα για το δημόσιο σύστημα υγείας ΚΑΙ ελευθερία του αγώνα ενάντια στην επίθεση της κυβέρνησης.

Τώρα το σκηνικό έχει μεταλλαχθεί. Η κυβέρνηση επανέρχεται και ρωτάει: “υγεία μέσω εμβολίου ή ελευθερία;” Επιδιώκει άφεση αμαρτιών και μετάθεση ευθυνών για την υγεία του λαού που δεν προστάτευσε, καθώς δεν πήρε ούτε ένα δομικό και μόνιμο μέτρο για την ενίσχυση της δημόσιας υγείας. Αλλά, επιζητεί και πράσινο φως για νέες δοκιμές αυταρχικών μέτρων, ασκήσεις πεδίου επί πραγματικού πλήθους, υπόθαλψη νέων βολικών εμφυλίων, με σκόπιμη υπερβολή (και συσκότιση ευθύνης της) για τους ανεμβολίαστους.

Η απάντηση που πρέπει να δώσουμε είναι ίδια. Διεκδικούμε ΚΑΙ υγεία (μέρος της είναι ο καθολικός εμβολιασμός) ΚΑΙ ελευθερία. Υγεία εντός του πεδίου της ελευθερίας και της πειθούς και όχι του βούρδουλα και της αντιμετώπισης αυτή τη φορά των πολιτών ως ταραξιών μαθητών που πρέπει να τους γίνει η ζωή δύσκολη από τον παιδονόμο. Άλλο το βασίλειο της ελευθερίας, άλλο το σπήλαιο του φόβου. Άλλο πράγμα η ανθρώπινη κοινωνία, άλλο το κοπάδι προβάτων με τσοπάνη και τσομπανόσκυλα. Όποιος δεν αντιλαμβάνεται αυτή τη διαφορά, προδίδει τη γενικότερη προβληματική σχέση και αντίληψη που έχει για τις λαϊκές ελευθερίες.

Τέσσερα (4) χρήσιμα υστερόγραφα

ΥΓ1: Είμαστε σε στιγμές που απαιτούνται σαφείς απαντήσεις και καθαρές θέσεις. Οι επεξηγήσεις στις παρανοήσεις έπονται. Ανάμεσα λοιπόν στο μάγο ή παπά και τον επιστήμονα ή γιατρό, εμείς είμαστε με τους δεύτερους. Τελεία (χωρίς παύλα).

ΥΓ2: Δεν θεωρούμε το γιατρό/επιστήμονα ως το νέο μάγο/παπά, που δεν κάνει ποτέ λάθος. Υπάρχει πάντα, δυστυχώς, η πραγματικότητα και ο κίνδυνος υποταγής και του επιστήμονα στις επιταγές της εξουσίας (θυμηθείτε τι μπούρδες έχουν πει κατά καιρούς ο Τσιόδρας και άλλοι “ειδικοί” της κυβέρνησης). Όμως η δική μας κριτική στην επιστήμη, οφείλει να είναι εξίσου επιστημονική και ορθολογική και όχι από θέσεις ανορθολογικές, αγνωστικισμού ή μεταφυσικής.

ΥΓ 3: Ποιος αλήθεια θυμάται τη Σουηδολογία; Και τι δεν είχε γραφτεί για εκείνη τη χώρα! Για ποιο λόγο; Χαλούσε τη σούπα ως προς το οριζόντιο, τυφλό, οριζόντιο lockdown. Ζητούσε τα ίδια πράγματα από τους πολίτες, αλλά με πειθώ. Δεν τα πήγε καθόλου καλά με την πανδημία. Όχι όμως για αυτό το λόγο! Αλλά, για τους ίδιους κατά τα άλλα, λόγους με την Ελλάδα: υποβαθμισμένο δημόσιο σύστημα υγείας με περικοπές και κυριαρχία της προσωρινής απασχόλησης, αλλά και πρόσθετο πρόβλημα με την τραγική κατάσταση των γηροκομείων όπου είχε πάνω από το 50% των νεκρών.

Ποια είναι η σύγκρισή της με την Ελλάδα (ίδιος πληθυσμός) του σκληρού lockdown;

-Στη 16η θέση η Σουηδία με 14.609 θανάτους. Στη 17η θέση η Ελλάδα με 12.809. (Η κατάταξη αφορά την Ευρώπη).

Στη γενική εικόνα δηλαδή, περίπου τα ίδια, συνεπώς τι ακριβώς προσέφερε ο αυταρχισμός του lockdown σε σχέση με την εξήγηση και την πειθώ;

Ακόμη χειρότερα: στις ηλικίες κάτω των 70, δηλαδή εκτός γηροκομείων, η πυκνότητα θανάτων στην Ελλάδα είναι τριπλάσια από αυτή της Σουηδίας! Με λίγα λόγια, τους γέροντες στην Ελλάδα, όπου είχαμε αναλογικά λιγότερους θανάτους με τη Σουηδία, δεν τους έσωσε το lockdown (όπως δεν τους έσωσε και στη Σουηδία, όπου βρίσκονται σε ιδιότυπο lockdown διάρκειας εντός των γηροκομείων!), αλλά οι οικογένειές τους. Δε χρειάστηκαν ούτε βούρδουλα, ούτε πρόστιμα, αλλά φιλότιμο, λογική σκέψη, αλληλέγγυα κοινωνική συμπεριφορά και αγάπη.

ΥΓ4: εκείνο το περυσινό σχόλιο έτυχε να συσχετίζει το φόβο για τον ιό με τον φόβο για… τους πρόσφυγες που θα μας τον έφερναν (μέσω εισβολής που θα οργάνωνε η Τουρκία, κατά τα γνωστά). Ο φόβος εθεωρείτο από πολλούς βάσιμος, διότι οι πρόσφυγες εκτός από μελαχρινοί και (συνήθως) μουσουλμάνοι, υποτίθεται πως δεν είχαν κάνει και παιδικά εμβόλια. Για αυτό άλλωστε οι ακροδεξιοί ούρλιαζαν να μη γίνονται δεκτά τα προσφυγόπουλα στα σχολεία (άσχετα αν στην πραγματικότητα η Συρία πριν τον πόλεμο είχε κατά τον ΠΟΥ καλύτερα ποσοστά παιδικού εμβολιασμού από την Ελλάδα….). Σήμερα, οι ίδιοι τύποι δηλώνουν ανεμβολίαστοι και Σταυροφόροι κατά των εμβολίων! Εδώ πράγματι, η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά…

……………………………………………………………………………………………………

Παρατίθεται το σχόλιο που είχε γραφτεί στις 8/3/20

Δύο λόγια για τον ιό του φόβου

Φαίνεται- κατά τα ΜΜΕ και τις φήμες- ότι αντιμετωπίζουμε δύο τεράστιες απειλές: Πρόσφυγες και κορωνοϊός.

Σε ό,τι αφορά τους πρόσφυγες η ψύχωση αυτή, που μεταδίδεται με ταχύτητα φωτός, πρέπει να παρατηρήσουμε ότι υπήρχε και ΠΡΙΝ τα γεγονότα στον Έβρο και την κλιμάκωση εκεί της αντιπαράθεσης Ελλάδας και Τουρκίας. Δεν δικαιολογείται αυτό μόνο από την δραματική αύξηση των προσφύγων στα νησιά, αλλά, μάλλον από την γενικότερη κόπωση, απελπισία και απογοήτευση στα χειμαζόμενα λαϊκά στρώματα. Αυτά ακριβώς τα πεδία είναι που τελικά αποδεικνύονται γόνιμα για «φυτείες φόβου». Μην ξεχνάμε ότι είναι οι ίδιες τοπικές κοινωνίες και η ίδια Ελλάδα που 5 χρόνια πριν, με εξαίρεση φυσικά τους φασίστες, αγκάλιαζε τους πρόσφυγες.

Δεν είναι τόσο ότι περίσσεψαν οι πρόσφυγες, αλλά ότι λιγόστεψε η ελπίδα… Και όπου δεν υπάρχει συλλογική ελπίδα, φουντώνει ο ατομικός φόβος.

Το ίδιο συμβαίνει και με τον κορωνοϊό, παρότι φαινομενικά δεν υπάρχει κάποια σύνδεση καθόσον πράγματι έχουμε μια σοβαρή απειλή.. Θανατηφόρος ο ιός, αρκετά πιο θανατηφόρος και πιο μεταδοτικός σε σχέση με τον γνωστό ιό της γρίπης. Ακόμη όμως περισσότερο θανατηφόρος αποδεικνύεται ο ιός του φόβου. Υπάρχει κάτι κοινό με το φόβο για τους πρόσφυγες. Είναι ο φόβος απέναντι στο άγνωστο. Αυτό ακριβώς είναι που βγάζει ταχύτατα στην επιφάνεια την πιο εγωιστική, παράλογη, αλλά και ρατσιστική πλευρά στις συμπεριφορές. Ένας φόβος που λειτουργεί ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία, για αυτό και πολλαπλασιάζεται τρεφόμενος από την ανορθολογικότητά του. Αν διαδοθεί μια ανεύθυνη φήμη ότι τελειώνει το αλεύρι στα supermarkets και όλοι τρέξουν σε αυτά, πράγματι το αλεύρι θα τελειώσει. Άσχετα αν τελικά περάσει η ημερομηνία λήξης χωρίς να καταναλωθεί στα ράφια των σπιτιών.

Οι γιατροί λένε ότι ο κορωνοϊός ίσως είναι πιο θανατηφορόρος από τον κλασικό ιό της γρίπης. Ο τελευταίος ωστόσο σκοτώνει 60.000 ανθρώπους κατά μέσο όρο τον χρόνο στην Ευρώπη, σύμφωνα με στοιχεία του ΠΟΥ. Αλήθεια, αν κάθε θάνατος γινόταν κάθε φορά πρωτοσέλιδο και κυριαρχούσε στα ηλεκτρονικά μέσα, μπορούμε να αναλογιστούμε τι πανικό, αλλά και πόσους πολλαπλάσιους θανάτους θα είχε προκαλέσει; Ο φόβος δεν προκαλεί μόνο μια αβάσταχτη ψυχολογική δυσφορία, αλλά τελικά και σωματική κατάπτωση, που κάνει τον καθένα και την καθεμία ευάλωτο/η σε κάθε συνηθισμένο ή νέο ιό.

Όταν λέει μια είδηση ότι «γυναίκα 47 ετών, εργαζόμενη σε ΔΟΥ βρέθηκε να έχει νοσήσει από κορωνοϊό στην Σπάρτη (τυχαία η αναφορά)!», φανταζόμαστε τις υποθέσεις που γίνονται για το «ποια είναι;», με τη μαζική μετάδοση του ιού φόβου; Και αν αλήθεια «αποκαλυφθεί» ή ύποπτη «47χρονη», μήπως εκτός της κατ’ οίκο απομόνωσή της, χαράξουμε τελικά και ένα αστέρι πάνω στο σπίτι της ή στο κούτελό της;

Ας δούμε και κάτι άλλο. Με τις ασθένειες υπάρχουν απώλειες αγαπημένων. Αλλά τούτος ο τρομερός ιός του φόβου, που παντού βλέπει μελαψούς διαρρήκτες και βιαστές, κλέφτρες «γύφτισσες» ή μουσουλμάνες, ύποπτους για μικρόβια που καταχθόνια κρύβουν το βήχα τους στο μετρό ή στο χώρο δουλειάς, μήπως σκοτώνει ήδη βαθύτερα και πολλαπλάσια; Η μήπως δεν αποτελεί ουσιαστικό κοινωνικό θάνατο η κατάργηση στοιχειωδών μικροχαρών της συλλογικής κοινωνικής ζωής, όπως ένα γλέντι, μια σφιχτή αγκαλιά, ένα ζεστό φιλί και το να περπατάς και να ζεις μαζί με άλλους ανθρώπους;

Ακόμη χειρότερα: όταν ενώνονται οι ατομικοί φόβοι, το αποτέλεσμα είναι ο ανεξέλεγκτος πανικός που θυμίζει μπουλούκι. Ίσως κάποιοι τυχαίνουν να το γνωρίζουν: Αν κάτι τρομάξει ένα κοπάδι προβάτων, τότε τρέχουν όλα μαζί ασταμάτητα, πάντα προς τον κατήφορο, με το κεφάλια κάτω, ώσπου τελικά να φτάσουν στο χείλος του γκρεμού, μπροστά στο οποίο δε σταματούν.

Αν λοιπόν το πρώτο μέτρο για τον κορωνοϊό είναι «να πλένουμε τακτικά τα χέρια μας», μια καλή αφετηρία ενάντια στον ιό του φόβου είναι να ζούμε μαζί και όχι σε ατομικές εξορίες, να αγωνιζόμαστε μαζί, να γελάμε και να αγκαλιαζόμαστε και να βλέπουμε τους «άλλους» και διαφορετικούς όχι σαν εχθρούς και ενόχους, αλλά, ίσα ίσα, σαν ομορφιά. Διότι η ομορφιά πάει πάντα μαζί με την ποικιλία και τη διαφορετικότητα. Αν κάτι ξεχωρίζει τον άνθρωπο ως άνθρωπο, είναι ακριβώς ότι ο καθένας είναι ανεπανάληπτος, διαφορετικός και μοναδικός και δεν υπάρχουν, ευτυχώς «άνθρωποι αντίγραφα». Έτσι πρέπει πρωτίστως να δούμε και τους πρόσφυγες και μετανάστες. Όχι σαν κάτι εχθρικό, ούτε ως «αναγκαστικό», αλλά ως πλούτο. Χωρίς αυτά, πάμε αλλού. Και αυτό δεν είναι άδικο μόνο για τους κυνηγημένους του κόσμου, αλλά και αυτοκαταδίκη και βαριά καταδίκη για τα δικά μας παιδιά σε ένα μέλλον ζόφου που θα κυβερνάται ακριβώς από τον αγελαίο φόβο. Μας αξίζει;

πηγη: pandiera.gr

Συγκέντρωση και πορεία ενάντια στην υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού στην Αθήνα, Τετάρτη 14 Ιουλίου 2021. 

EUROKINISSI/ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΕΜΠΑΠΗΣ

Το ψέμα έχει κοντά ποδάρια, λέει ο λαός. Στην πολιτική, ο Αβραάμ Λίνκολν το είχε διατυπώσει υποδειγματικά: «Μπορείς να τους ξεγελάς όλους για λίγο, λίγους για πολύ, αλλά όχι όλους για πάντα».

Η Ν.Δ. του Κυρ. Μητσοτάκη, είτε ως αξιωματική αντιπολίτευση είτε ως κυβέρνηση, ουδέποτε πήρε στα σοβαρά αυτές τις προειδοποιήσεις που βγαίνουν μέσα από την ιστορική εμπειρία λαών και πολιτικών ηγετών. Πίστεψε πως μπορεί να εξαπατά τους πάντες στο διηνεκές.

Στην προσπάθειά της να καλύψει την αποτυχία της πολιτικής της για την αντιμετώπιση της πανδημίας, φόρτωσε κατ' αρχάς τις ευθύνες στους πολίτες, αποθεώνοντας την ατομική ευθύνη και υποβαθμίζοντας πλήρως την κρατική. Στη συνέχεια, επιχείρησε «με το μαστίγιο και το καρότο» να αυξήσει τους εμβολιασμούς, κατηγορώντας ταυτόχρονα την αντιπολίτευση -κυρίως την αξιωματική- για υγειονομικό σαμποτάζ.

Τα συλλαλητήρια των αντιεμβολιαστών απέδειξαν, όμως, πως ο βασιλιάς είναι γυμνός. Ολοι αυτοί που βγήκαν στους δρόμους δεν είναι της αντιπολίτευσης, του ΣΥΡΙΖΑ και της ευρύτερης Αριστεράς, αλλά ένας αχταρμάς εθνικιστών, σοβινιστών, θρησκόληπτων αντικομμουνιστών, μακεδονόπληκτων και τουρκοφάγων, τους οποίους ο Κυρ. Μητσοτάκης οργάνωσε και κινητοποίησε όταν ήταν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ενάντια στην προηγούμενη κυβέρνηση για τη Συμφωνία των Πρεσπών. Πρόκειται για πολίτες και οργανώσεις στους οποίους η Ν.Δ. και ο αρχηγός της στηρίχθηκαν για να έρθουν στην κυβερνητική εξουσία.

Υπάρχει, όμως, και χειρότερο. Αυτούς τους ανθρώπους με τις συγκεκριμένες αντιλήψεις η σημερινή κυβέρνηση τους άφησε στο απυρόβλητο, σε όλη τη διάρκεια της πανδημίας. Βασικό χαρακτηριστικό τους είναι η θρησκοληψία και η σύνδεση με τις πιο αντιδραστικές αντιλήψεις στον χώρο της Εκκλησίας.

Με δεδομένο ότι η κυβέρνηση απέφυγε συστηματικά τη σύγκρουση με την Εκκλησία και τις συντηρητικές αντιλήψεις στους κόλπους της για την αντιμετώπιση της πανδημίας, ουσιαστικά δημιούργησε και ενίσχυσε το εκκολαπτήριο των αντιεμβολιαστών, που σήμερα τους λέει «ψεκασμένους», ενώ πριν από μερικά χρόνια τούς εκθείαζε ως πατριώτες.

Καθένας θερίζει ό,τι σπέρνει. Και ο Κυρ. Μητσοτάκης έχει σπείρει πολύ συντηρητισμό και καθυστέρηση σε αυτή τη χώρα, καθώς επιχείρησε να φτάσει στην εξουσία με όχημα τις πιο καθυστερημένες και πιο αντιδραστικές δυνάμεις της κοινωνίας. Το μέγεθος της ζημιάς που προκάλεσε, φαίνεται τώρα σε όλες τις διαστάσεις του.

πηγη: efsyn.gr

Διαβάστε αύριο (19/7) στην Ιστοσελίδα και στο Facebook της ΠΕΝΕΝ την αναλυτική ανακοίνωση της Ένωσής μας σχετικά με την συνεδρίαση της Διοίκησης της ΠΝΟ (πρώτη μετά το έκτακτο εκλογικό συνέδριο).

Τα θέματα της ημερήσιας διάταξης στην συνεδρίαση της Διοίκησης, η τοποθέτηση της πλειοψηφίας σε αυτά, η θέση και η στάση των άλλων δυνάμεων (ΠΑΜΕ) και η γραμμή της ΠΕΝΕΝ.

Στην ανακοίνωση δίνεται σαφής απάντηση του Δ.Σ της ΠΕΝΕΝ εάν δρομολογείται η οποιαδήποτε αλλαγή στον προσανατολισμό της ΠΝΟ μετά την εκλογή του νέου Γ.Γ της ΠΝΟ στα ναυτεργατικά προβλήματα και στην επίθεση εφοπλιστών - κυβέρνησης.

Οι δύο γραμμές στην ΠΝΟ και ποια υπηρετεί τα Ναυτεργατικά δικαιώματα.

Ο ρόλος του κλάδου μας και όλων των Ναυτεργατών στις νέες συνθήκες.

Το Δ.Σ της ΠΕΝΕΝ