Ανοίγει σήμερα η πλατφόρμα για την υποβολή ηλεκτρονικών αιτήσεων για την έκτακτη εφάπαξ οικονομική ενίσχυση 718,65 ευρώ για τους πρώην εργαζόμενους πυρόπληκτων επιχειρήσεων από τις πρόσφατες καταστροφικές πυρκαγιές.

Συγκεκριμένα, χορηγείται έκτακτη εφάπαξ οικονομική ενίσχυση που αντιστοιχεί σε 45 βασικά επιδόματα ανεργίας (45 x 15,97 = 718,65€) σε κάθε έναν από τους εργαζόμενους σε επιχειρήσεις που καταστράφηκαν ολικά ή μερικά από τις πυρκαγιές και οι οποίοι κατέστησαν εξ αυτού του λόγου άνεργοι, ανεξάρτητα αν είναι δικαιούχοι της τακτικής επιδότησης ανεργίας.

Απαραίτητη προϋπόθεση αποτελεί η εγγραφή στο μητρώο ανέργων ΟΑΕΔ με κωδικούς TaxisNET ή ΟΑΕΔ. Για όσους κάνουν εγγραφή από σήμερα και ύστερα, να επιλέξουν την κατηγορία «Διακοπή λειτουργίας λόγω ανωτέρας βίας (Πυρκαγιές Αυγούστου 2021)» ως την αιτία αναστολής της εργασιακής σχέσης. Η διεύθυνση για την εγγραφή στο μητρώο ανέργων του ΟΑΕΔ είναι:

https://www.gov.gr/ipiresies/ergasia-kai-asphalise/anergia/ekdose-deltiou-anergias

(gov.gr → Εργασία και ασφάλιση → Ανεργία → Έκδοση δελτίου ανεργίας)

Μετά την εγγραφή, οι δικαιούχοι θα πρέπει να υποβάλουν ηλεκτρονική αίτηση για την έκτακτη εφάπαξ οικονομική ενίσχυση με κωδικούς TaxisNET ή ΟΑΕΔ και να επισυνάψουν βεβαίωση μερικής ή ολικής καταστροφής της επιχείρησης, ή τουλάχιστον έγγραφο με τα στοιχεία της επιχείρησης (ΑΦΜ, Επωνυμία, Διεύθυνση), καθώς και αριθμό τραπεζικού λογαριασμού (IBAN). Η διεύθυνση για την αίτηση είναι:

https://www.gov.gr/ipiresies/polites-kai-kathemerinoteta/phusikes-katastrophes/eniskhuses-puroplikton-ergazomenon-oaed-2021

(gov.gr → Πολίτης και καθημερινότητα → Φυσικές καταστροφές → Πρόγραμμα έκτακτης οικονομικής ενίσχυσης εργαζομένων σε επιχειρήσεις-εργοδότες με έδρα σε πυρόπληκτες περιοχές)

πηγη: 902.gr

της Όλγας Μοσχοχωρίτου

Κάπως έτσι άρχισαν τα καλοκαίρια να μυρίζουν θειάφι. Όπως, δηλαδή, θα διηγηθώ. Η ιστορία τους αρχίζει, εντέλει, από κάποιο καλοκαίρι στο τέλος του ’60.

Στο ΚΤΕΛ μυρίζει περίεργα. Καμένο πετρέλαιο και ανθρωπίλα.

          Οι φωνές, τα κλάξον, ο θόρυβος των εξατμίσεων, τα παιδιά που φωνάζουν –ένας Θεός ξέρει γιατί–, οι μανάδες τους που φωνάζουν ομοίως και οι εισπράκτορες που στριμώχνουν τα μπαγκάζια των επιβατών στην κοιλιά του λεωφορείου δημιουργούν ένα πανδαιμόνιο με στόχο το ταξίδι.

          Τη Μαντώ την έχει απορροφήσει όλη αυτή η βαβούρα. Σαν τις μεγάλες λαδιές στην άσφαλτο, που άφηναν φεύγοντας τα λεωφορεία.

          «Μην αφαιρένεσαι».

          Η φωνή της γιαγιάς την επαναφέρει στην τάξη.

          Ο παππούς με τα καλοκαιρινά του, γκρι ντρίλινο κοντομάνικο πουκάμισο και παντελόνι, καβουράκι μπεζ ψάθινο και μπαστούνι μάλλον χάριν γούστου και όχι από ανάγκη, βοηθάει τον πατέρα της να βολέψουν τα πράγματα, που περίσσεψαν από την μπαγκαζιέρα του λεωφορείου, στα δίχτυα πάνω από τα παράθυρα και κάτω από τα πόδια τους.

          Η φουριόζικη εμφάνιση του οδηγού, που πήρε τη θέση του πίσω από το τιμόνι, βάζει τέλος στα σούρτα φέρτα συγγενών και επιβατών, στα χαιρετίσματα, στις υπενθυμίσεις και τις συμβουλές. Κατέβηκε και ο πατέρας, θυμίζοντάς της να είναι ήσυχη και ν’ ακούει τη γιαγιά της. Η τελευταία αυτή συμβουλή ήταν μάλλον περιττή, γιατί ποιος μπορούσε να μην ακούει τη γιαγιά. Μαύρο φίδι που τον έφαγε. Ο παππούς της της μισόκλεινε το μάτι πονηρά και έτσι το λεωφορείο με προορισμό Καϊάφα-Ζαχάρω ξεκινά.

          Είκοσι μέρες στα λουτρά του Καϊάφα με τον παππού και τη γιαγιά. Υλικό για την έκθεση τη νέα σχολική χρονιά: «Πώς περάσατε το καλοκαίρι».

Είναι σούρουπο όταν φθάνουν σε ένα μέρος όλο άμμο και πεύκα. Η θάλασσα απλώνεται δίχως όρια μέχρι το βάθος της δύσης που χρυσίζει τα νερά καθώς βυθίζεται. Μια πύρινη σφαίρα.

          Δε σταματούν εκεί. Συνεχίζουν μέχρι που εμφανίζεται μια λίμνη με γεφυρούλες να συνδέουν τις όχθες της. Ποτέ της δεν είχε δει λίμνη. Περνούν μπροστά από ένα παλιό αρχοντικό ξενοδοχείο. Ούτε εκεί σταματούν. Προχωρούν λίγο και ανάμεσα στα πεύκα διακρίνει μικρά δωματιάκια και ηλικιωμένους να κάθονται απέξω, ανάμεσα σε σχοινιά με απλωμένα ρούχα.

          Ο δικός τους προορισμός είναι μια πανσιόν δεύτερης κατηγορίας, όπου στα στενά μπαλκονάκια των δωματίων της κρέμονται ομοίως σχοινιά με απλωμένα εσώρουχα και πετσέτες μπάνιου.

          Εκεί σταματά το παλιό λεωφορείο και κατεβάζει τους τελευταίους επιβάτες. Ανάμεσά τους και αυτή με τη γιαγιά και τον παππού.

          Τα συναισθήματά της είναι ανάκατα, όπως ακριβώς και το στομάχι της από τη ναυτία, τις στροφές της ατέλειωτης διαδρομής και τη μυρωδιά καμένου πετρελαίου.

          Σε όλα αυτά προστίθεται και η μυρωδιά από θειάφι, που απλώνεται παντού, νοτισμένη και υγρή, σε κάθε στοιχείο του αέρα από όπου αναδίδεται.

Τι παράξενος τόπος.

Ό,τι αργότερα έμεινε στη μνήμη της από εκείνες τις διακοπές ήταν εικόνες ποτισμένες στο θειάφι, στην υγρασία και την άμμο.

          Η γιαγιά κουκουλωμένη από το κεφάλι μέχρι τα πόδια με μαντίλες και ζακέτες μετά τα λουτρά, να μπαίνει στο δωμάτιο στάζοντας στον ιδρώτα.

          Κάτι γυρίνοι στα γλιτσερά νερά της λίμνης, που έπιαναν τα αγόρια .

          Και αμυδρά, η σπηλιά των λουτρών στο μισοσκόταδο, με τις μισόγυμνες γυναίκες να κολυμπούν στα θαυματουργά νερά, που θα τις απάλλασσαν από τους ρευματικούς πόνους, τις αρθρίτιδες, τα μητρικά και όλες τις άλλες γυναικείες ασθένειες, που οι χρόνιες μπουγάδες, οι συνεχείς γέννες, το σφουγγάρισμα κι οι αγροτικές δουλειές είχαν συσσωρεύσει στα κόκαλά τους. Έβλεπες τα μέλη τους διαθλασμένα να κινούνται στο νερό και νόμιζες ότι άκουγες το τρίξιμο των οστών τους. Σα να τρίβονταν μεταξύ τους, έτοιμα να γίνουν σκόνη μες στο δέρμα που τα συγκρατούσε.

          Εκεί μέσα, η γυναικεία φύση της φάνηκε μυστηριώδης, κρυφή, επώδυνη. Και οι αρρώστιες που με κάποια ύπουλη ηδονή αράδιαζαν οι ηλικιωμένες γυναίκες, σαν τιμωρία.

ΥΓ. Αργότερα πολύ, όταν κι εκείνη πλησίαζε τα χρόνια τους κι ενώ οι καιροί φαίνονταν να’ χουν αλλάξει αλλά όχι κι η ουσία εκείνου του πόνου του γυναικείου μόνο, που ξέφευγε θαρρείς ακόμα από τις φθαρμένες φωτογραφίες των νεκρών πια παλιών καλοκαιριών, ένιωσε πως κατάλαβε επιτέλους τη λατρεία  για την Παναγιά τους.

Λατρεία προσωπική που τη μοιράζονταν εξίσου μεταξύ τους, μια σχέση συγγενική, εξ αίματος, εντελώς υλική, σωματική σχεδόν.

Αχ Παναγιά μου και βόηθα Παναγιά και δώστου τα τάματα και οι νηστείες και τα ξασπρίσματα και τ’ ασβεστώματα κι οι βασιλικοί και τα πρόσφορα .

Αυτή η Παναγία που μοιράζονταν όλους τους πόνους τους, που  καταλάβαινε όλους τους πόνους τους.

Γι αυτό και τα πεντακόσια ονόματα που της έδωσαν. Η κάθε μια  κρατούσε και ένα για τον εαυτόν της.

Η Παναγία η Κανάλα , η Παναγία Σουμελά, η Παναγία η Λιμνιά στη Λίμνη Ευβοίας, η Παναγία Κύκκου στην Κύπρο, η Παναγία η Ιεροσολυμίτισσα, η Παναγία η Αγιασώτισσα  και η Παναγία η Φοδελιώτισσα στο Φόδελε του Ηρακλείου Κρήτης.

Η Παναγία Σπηλιανή,  Γκρεμιώτισσα , Σαραντασκαλιώτισσα , Θαλασσινή , Παναγία η Κρεμαστή .

Παναγία  Γλυκοφιλούσα, Ελεούσα, Βρεφοκρατούσα, Μεγαλομάτα, Θρηνούσα, Δεξιά ακόμα και Τριχερούσα.

Παναγία είναι η Φιδούσα (ή κατ’ άλλους Φιδιώτισσα) ,η Παναγία της Βροντιανής, Παναγία η Τριτιανή και Παναγία η Δεκαπεντούσα, που γιορτάζει το Δεκαπενταύγουστο.

Η δικιά της γιαγιά λάτρευε την Παναγιά την Προυσιώτισσα κι εκεί στο μοναστήρι που κρεμόταν λες απ’ τους γκρεμούς στα σύνορα της Ευρυτανίας με την Αιτωλοακαρνανία, περίμενε να δει τη νύχτα να περνά ανάμεσα απ’ τις κολώνες, μια καλόγρια και να χάνεται. Ηταν η Παναγία που εμφανιζόταν φευγαλέα μόνο στις αγνές ψυχές, έτσι της έλεγε και την τρόμαζε.

Διότι μόνον ο φόβος για τα ιερά και τα όσια ταιριάζει στους θνητούς.

Αγριο το τοπίο και το λεωφορείο πήγαινε ξυστά στα βράχια.

Καμμιά τους όμως δεν επέτρεπε στον εαυτό της να δείξει φόβο. Όχι αυτόν τον φόβο. Φόβο για τον κίνδυνο… Δεν θα επέτρεπε η Παναγία κάποιο ατύχημα.

Εκλεινε σφιχτά τα μάτια της, να μη βλέπει να χάσκουν τα γκρεμνά σύριζα στις ρόδες του λεωφορείου.

Στην ίδια άρεσε μια άλλη Παναγιά, πιο ανάλαφρη . Η Παναγία η Πλατανιώτισσα, μέσα στο δάσος της Φτέρης του Αιγίου. Εκείνη η παναγίτσα που είχε βρει αποκούμπι στην κουφάλα ενός πλάτανου. Με την καπνισμένη παλιά εικονίτσα, τη γεμάτη κτερίσματα και αναθέματα. Μικρά ασημένια χεράκια, μάτια, πόδια, μια καρδιά, κρέμονταν γύρω της…

Ηταν στο δάσος που έκαψαν οι φωτιές του 2007, μαζί με τα πανηγύρια του δεκαπενταύγουστου, τα κλαρίνα , τους χορούς , τα ψητά και το κρασί . Πανηγύρια των ανδρών βέβαια που ούτε καν υποψιάζονταν τις μυστικές ευχές των γυναικών τους, όταν άναβαν τα κεριά και τα καντήλια εκείνης της μαγικής εκκλησούλας.

Που φορούσαν τα καλά τους φορέματα και τα ταγιέρ. Που έφτιαχναν τη ραφή στο μόνο καλό τους καλσόν κι έτρεμαν μήπως και φύγει κανας πόντος. Που έβαζαν λίγο ίχνος κραγιόν και πούδρας,  λίγη κολόνια λεμόνι και το χρυσό βραχιόλι του γάμου τους. Να φανούν κι αυτές γυναίκες…

Αχ εκείνα τα καλοκαίρια του ’60!!!

Φαντάζουν μυθικά, αγνά και άσπιλα σαν ασπρόμαυρη ταινία της Finos film.

Λογοκριμένα είναι. Λογοκριμένα από τις ίδιες μας τις μανάδες, τις γιαγιάδες και τις θείες.

Λογοκριμένες ζωές. Λογοκριμένες αναμνήσεις.

Τί άλλαξε στ’ αλήθεια 50 χρόνια μετά;

Πώς μεταλλάχθηκε εκείνος ο αρχαίος πόνος που γλύκαινε τότε με την επίκληση μιας γυναίκας Αγίας του Παντός;

Πώς ν αντιμετωπίσεις την καινούργια αγριάδα, του δικού σου καιρού, χωρίς  την τοξική θυσία που σου θύμιζαν εκείνες;

Πώς να διατηρήσεις αναμμένα τα δικά σου καντηλάκια, της πραγματικής επιθυμίας που δικαιούσαι να πραγματώσεις ως ολόκληρος άνθρωπος;

Ας βάλουμε ένα τέλος λοιπόν στα καλοκαίρια του ’60.

(Το πρώτο μέρος είναι ένα απόσπασμα από το Μυθιστόρημά μου «Μπορείς ν’ αλλάξεις μόνο το παρελθόν σου», Εκδόσεις Καστανιώτη 2007)

                                                                        ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2021

                                                              ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ

πηγη: kommon.gr

Η ομορφιά θαμπώνει και δεν αφήνει να δεις την ασχήμια που υπάρχει από κάτω
Πευκόδασος. Σκιά πεύκου. Κάτι το πολύ όμορφο για το μάτι. Η ομορφιά όμως έχει μεγάλους κινδύνους. Και το πεύκο, όσο όμορφο κι αν είναι, φέρνει μαζί του μπόλικους κινδύνους.

Πρόκειται για το δέντρο που θα συναντήσει κανείς σε πολλές περιοχές που έχουν αναδασωθεί ή σε σημεία που έχει γίνει οικονομική επένδυση για να δημιουργηθεί ένας τουριστικός παράδεισος. Όλοι μας stories με βιβλίο και πεύκα βγάζουμε στο Instagram. Όλοι ζητάμε μια αίσθηση εξωτικού παράδεισου. Και το κάνουμε γιατί δεν πιστεύουμε ποτέ πως μπορεί να τύχει και σε εμάς αυτό που συνέβη στο Μάτι, αυτό που συμβαίνει εδώ και μια βδομάδα σε όλη τη χώρα με πάνω από 580 μέτωπα πυρκαγιάς.

Είναι ακριβώς η ίδια κουβέντα με αυτή που ακολούθησε την πυρκαγιά στο Μάτι. Το πεύκο είναι μεν ένα όμορφο οπτικό ερέθισμα, αλλά είναι και το χειρότερο δέντρο για να έχεις γύρω σου όταν εμφανίζεται μια φωτιά. Πολύ περισσότερο όταν είναι το μόνο δέντρο που βλέπεις γύρω σου και δεν έχει αφήσει χώρο για κανένα άλλο.

Ειδικοί λένε κάθε μα κάθε φορά πως πρέπει να επιλέξουν οι άνθρωποι διαφορετικά δέντρα για να βρίσκονται δίπλα στα σπίτια τους, ειδάλλως ας επιλέξουν ένα παιχνίδι με τον βασανιστικό θάνατο, αφού σε περίπτωση φωτιάς, η καταστροφή είναι αναπόφευκτη. Το ίδιο ισχύει και για την χαλέπιο πεύκη ή τον ευκάλυπτο που εκτοξεύθει σπίθες σε μεγάλη απόσταση.

Αντιθέτως, τα ακόλουθα δέντρα κρίνονται ως ιδανικά για να περιβάλλουν μια κατοικήσιμη περιοχή, μιας και είτε δεν ενισχύουν την πορεία της φωτιάς είτε την αποδυναμώνουν και εμποδίζουν την εξάπλωσή της.

Δρύες

Οι δρύες έχουν ένα πλεονέκτημα που είναι και μειονέκτημα. Η ιδιαιτερότητα των καυσόξυλων δρυς είναι ότι αργούν να ανάψουν, όμως αργούν και να καούν, διατηρώντας έτσι τη φωτιά αναμμένη για πολλές ώρες και βγάζοντας μια όμορφη, πλούσια φλόγα. Επίσης, η θερμική τους απόδοση είναι πολύ μεγάλη.

Χαρουπιές

Η ευρεία χρήση του καρπού της χαρουπιάς, του χαρουπιού, στον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο, συνέδεσε το δέντρο με άσχημες μνήμες και για ένα μεγάλο διάστημα το εξαφάνισε. Τα τελευταία χρόνια η ανάδεικη της ευεργετικής δράσης του χαρουπόμελου και του χαρουπέλαιου, έχουν επαναφέρει την παλιά αίγλη.

Η χαρουπιά είναι γνωστή και ως ξυλοκερατιά και αυτό γιατί το σχήμα του καρπού της θυμίζει ξύλινο κέρατο. Είναι δέντρο αειθαλές που μπορεί να φτάσει σε ύψος τα 18 μέτρα και σε ηλικία τα 100 έτη, ενώ τα φύλλα του είναι στρογγυλά, σκληρά και πυκνά. Η λέξη «καράτι» προέρχεται από την κερατιά και μπορεί η χαρουπιά να μην είναι χρυσαφικό, αλλά είναι δέντρο-χρυσάφι, αφού εμποδίζει την εξάπλωση της φωτιάς γι’αυτό και είναι κατάλληλη για αναδασώσεις.

Ακακίες

Χαρακτηριστικό της ακακίας είναι ότι εκκρίνει το αραβικό κόμμι ακόμη και σε άριστες συνθήκες καλλιέργειας, το οποίο θεωρείται παθολογικό φαινόμενο. Ο φλοιός και οι λοβοί πολλών ειδών περιέχουν μεγάλη ποσότητα δεψικών ουσιών και χρησιμοποιούνται στη βυρσοδεψία και τη φαρμακευτική. Το αραβικό κόμμι, διαλυμένο σε κρύο νερό, δίνει τη γνωστή «γόμα» για τα χαρτιά.

Τα περισσότερα είδη ευδοκιμούν σε πυριτικά, αμμώδη και φτωχά εδάφη και αντέχουν την ξηρασία. Μερικά είδη, όπως η Ακακία η κρεμοκλαδής (Acacia pendula), ευδοκιμούν σε νοτερούς, υγρούς και ελώδεις τόπους, και άλλα, όπως η Ακακία η κατεχού (Acacia catechou), αντέχουν και σε θερμοκρασίες λίγων βαθμών κάτω από 0 °C. Θεωρούνται βραχύβια φυτά, παρουσιάζουν όμως γρήγορη αύξηση.

Το πλεονέκτημα της ακακίας είναι πως στην έντονη ζέστη, μετά από το πέρασμα πυρκαγιάς, εκτοξεύει τους καρπούς της και προσφέρει γρηγορότερη αναδάσωση των δασών που έχουν καεί.

Πουρνάρια

Είναι φυτό ασκητικό και ολιγαρκέστατο, ανθεκτικότατο στην ξηρασία, στη μεγάλη θερμοκρασία, στους ισχυρούς ξηρούς και διαρκείς ανέμους, στις επιθέσεις των εντόμων και στις επιδρομές των μυκήτων. Το ξύλο του είναι πολύ βαρύ και σκληρό. Αυτό είναι το περίφημο “σιδερόξυλο”, πολύτιμο για πολυάριθμες περιπτώσεις, όπου απαιτείται δυνατή ξυλεία (αμαξοποιία, ναυπηγική, γεωργικά εργαλεία, κ.λ.π.). Παράγει έντονη, διαρκή και σταθερή θερμοκρασία και γι αυτό είναι το κατ’ εξοχή “καυσόξυλο”.

Κυπαρίσσια

Μπορεί αν πεθάνεις να τα δεις ανάποδα, αλλά σίγουρα δε θα έχεις πεθάνει από φωτιά.

Η επιδείνωση του προβλήματος των δασικών πυρκαγιών στην Ελλάδα και τη Μεσογειακή Ευρώπη κατά τις τελευταίες δεκαετίες είναι σαφής. Ένας από τους φυσικούς λόγους στους οποίους αποδίδεται αυτό είναι η αύξηση της ποσότητας της καύσιμης ύλης (συσσώρευση βιομάζας λόγω μειωμένης απόληψής της από το δάσος) και της αύξησης της οριζόντιας και κάθετης συνέχειας αυτής.

Η αύξηση της οριζόντιας συνέχειας σημαίνει ότι δεν υπάρχουν στοιχεία στο τοπίο που να εμποδίζουν την εξάπλωση της πυρκαγιάς, ενώ η κάθετη συνέχεια κάνει ευκολότερη τη μετατροπή πυρκαγιών που καίνε καύσιμα επιφανείας (χόρτα, βελόνες, νεκρά κλαδιά, θάμνους) σε πυρκαγιές κόμης οι οποίες έχουν πολύ μεγαλύτερη ένταση και είναι δύσκολο να αντιμετωπισθούν.

Καρυδιά

Η φύτευση καρυδιάς είναι η απλούστερη φύτευση δένδρου γιατί συνήθως αρκεί ένα-δυο καρύδια τον Σεπτέμβριο να βάλουμε στα σημεία που θέλουμε στο μέλλον τα δένδρα μας και τα υπόλοιπα θα τα φροντίσει η φύση.

Αν υπάρχει δάσος με καρυδιές δεν υπάρχουν κάτω από αυτές μεγάλα αγριόχορτα αλλά συνήθως συναντάμε χαμηλού ύψους τρυφερή και συνήθως πράσινη χλόη η οποία επίσης δεν συμβάλει στην διάδοση της φωτιάς (τουλάχιστον με τον ρυθμό που η φωτιά μεταδίδεται από το στρώμα με τις πευκοβελόνες που βρίσκουμε κάτω από τα πεύκα).

Φραγκοσυκιά

Αν και κατάγεται από το Μεξικό, η φραγκοσυκιά είναι ένα ιδιαίτερα ανθεκτικό φυτό που καλλιεργείται σε πολλές μεσογειακές χώρες και στην Ελλάδα. Στην Κύπρο και στην Κρήτη είναι γνωστή με την ονομασία παπουτσοσυκιά και καπλοσυκιά. Η φραγκοσυκιά αναπτύσσεται σε ύψος 3-5 μέτρων και καταλαμβάνει αρκετό χώρο κατά την καλλιέργεια.

Είναι πολύ ανθεκτική στις υψηλές θερμοκρασίες του καλοκαιριού και σχετικά ευαίσθητη στην παγωνιά του χειμώνα. Ένα σημαντικό χαρακτηριστικό που διαθέτει είναι ότι μπορεί να φυτευτεί σχεδόν σε όλους τους τυπους των εδαφών, ακόμα και σε πετρώδη, ξηρά και άνυδρα εδάφη. Διαθέτει τόσο ισχυρό ριζικό σύστημα που μπορεί να διασπάσει ακόμα και πετρώματα.

πηγη: newspepper.gr

ΛΑΜΠΡΟΣ ΤΟΚΑΣ

Το κόστος της εισβολής των ΗΠΑ και των συμμάχων τους το 2001, που φαίνεται να λήγει με την νικηφόρα επιστροφή των Ταλιμπάν το πλήρωσαν και θα το πληρώνουν για χρόνια οι λαοί του Αφγανιστάν και του συνασπισμού των περίπου 45 δυτικών χωρών που μετείχαν στον πόλεμο

Περίπου 20 χρόνια πριν, στις 7 Οκτώβρη 2001, ξεκίνησε η εισβολή των ΑμερικανοΝΑΤΟϊκών στρατευμάτων στο Αφγανιστάν, με πρόσχημα την «καταπολέμηση της τρομοκρατίας» και την «αποκατάσταση των δημοκρατικών ελευθεριών» με την εξάρθρωση  της Αλ Κάιντα και των Ταλιμπάν. Σήμερα, είκοσι χρόνια μετά την εισβολή, οι Ταλιμπάν επέστρεψαν στην Καμπούλ με τη σημαία του νικητή, αναγκάζοντας τους Αμερικανούς και άλλους δυτικούς συμμάχους τους σε… άτακτη φυγή. Την ώρα που οι Ταλιμπάν προέλαυναν στην πρωτεύουσα του Αφγανιστάν, κορυφωνόταν οι επίσημες και παρασκηνιακές διαβουλεύσεις που είχαν ξεκινήσει από τον περασμένο Ιούλη, σχετικά με τους όρους παραίτησης του- με τις ευλογίες των ΗΠΑ- προέδρου του Αφγανιστάν Ασράφ Γκανί  και την «ειρηνική» μεταβίβαση της εξουσίας στους Ταλιμπάν. Οι τελευταίες πληροφορίες, θέλουν τον Ασράφ Γκανί  να εγκατέλειψε το Αφγανιστάν και να αποχώρησε για το Τατζικιστάν, ενώ το προσωπικό των πρεσβειών της Δύσης, εγκαταλείπει άρον- άρον την Καμπούλ, βάζοντας προσωρινά, λουκέτο στις πρεσβείες.

Για όσους έχουν ασθενή μνήμη, θυμίζουμε ότι οι ΗΠΑ, που αυτοαποκαλούνται και χώρα «Ελευθερίας», βάφτισαν την πρώτη φάση της εισβολής (2001–2014) «Επιχείρηση Διαρκής Ελευθερία – Αφγανιστάν» και τη δεύτερη (2015- ως σήμερα) «Επιχείρηση Φρουρός της Ελευθερίας»! Η εισβολή των αμερικανικών στρατευμάτων στο Αφγανιστάν, υποστηρίχθηκε αρχικά από το Ηνωμένο Βασίλειο και τον Καναδά και λίγους μήνες αργότερα από ένα συνασπισμό άλλων 40 δυτικών χωρών, συμπεριλαμβανομένων όλων των μελών του ΝΑΤΟ, μεταξύ αυτών ήταν και η Ελλάδα. Οι επίσημοι, δημόσιοι, στόχοι για την  εισβολή των Αμερικανών στο Αφγανιστάν — είναι ο μακροβιότερος πόλεμος στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών — ήταν η «αποκατάσταση των δημοκρατικών ελευθεριών» με την εξάρθρωση της Αλ Κάιντα και την εκδίωξη των Ταλιμπάν από την κυβερνητική εξουσία. Ένα, από τα χαρακτηριστικά δείγματα γραφής, για το πώς εννοούν οι ΗΠΑ και οι κάθε είδους σύμμαχοί τους τις «δημοκρατικές ελευθερίες», αποτελούν και οι φυλακές- κολαστήρια του Γουαντάναμο στην Κούβα, όπου παραμένουν, κρατούμενοι χωρίς δίκη, δεκάδες με την κατηγορία του «τρομοκράτη»! Οι πραγματικοί στόχοι των Αμερικανών, ήταν να θέσουν υπό τον έλεγχο των ΗΠΑ τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων στο Αφγανιστάν καθώς και τους ενεργειακούς διαδρόμους.

Πάνω από 125.000 νεκροί το κόστος σε ζωές

Με αφορμή τις ραγδαίες εξελίξεις στο Αφγανιστάν (τα παζάρια για την μεταβίβαση της κυβερνητικής εξουσίας στους Ταλιμπάν, με βασικό όρο την ασφαλή επιστροφή τόσο των στρατιωτών, του διπλωματικού και λοιπού προσωπικού των αμερικάνοΝΑΤΟϊκών χωρών στις πατρίδες τους όσο και στελεχών της καταρρέουσας φιλοαμερικανικής κυβέρνησης του Ασράφ Γκανί), θα επιχειρήσουμε να ένα συνοπτικό απολογισμό για το κόστος του 20ετούς  πολέμου.

Τα στοιχεία, που έχουν δει μέχρι στιγμής το φως της δημοσιότητας, σχετικά με το κόστος του 20ετούς πολέμου των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν (σε ζωές και χρήμα), μας δείχνουν τους κερδισμένους και τους χαμένους αυτού του πολέμου. Στους μεγάλους κερδισμένους περιλαμβάνονται οι ΑμερικανοΝΑΤΟϊκές κυβερνήσεις, που κήρυξαν αυτόν τον πόλεμο και έστειλαν τους στρατιώτες τους να σκοτωθούν προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος και των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Στους μεγάλους χαμένους, είναι τόσο οι χιλιάδες στρατιώτες του συνασπισμού των περίπου 45 χωρών της Δύσης που σκοτώθηκαν στο Αφγανιστάν καθώς και οι λαοί αυτών των χωρών που θα πληρώσουν το λογαριασμό του 20ετούς πολέμου, όσο και οι δεκάδες χιλιάδες νεκροί στρατιώτες και άμαχοι Αφγανοί που σκοτώθηκαν πολεμώντας τους ΑμερικανοΝΑΤΟϊκούς εισβολείς.

Στα θύματα του πολέμου, περιλαμβάνονται και χιλιάδες αθώα παιδιά

Το μεγαλύτερο τίμημα τόσο σε ανθρώπινες ζωές όσο και σε χρήμα (δαπάνες για τον πόλεμο, την υγειονομική περίθαλψη τραυματισμένων στα πεδία των μαχών, τις καταστροφές σε υποδομές κλπ) το πλήρωσαν οι Αφγανοί. Σύμφωνα με στοιχεία του Πανεπιστημίου Μπράουν το πρότζεκτ Costs of War (καταγράφει τα κρυφά έξοδα των πολέμων μετά τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου), από το 2001 ως τα μέσα Απριλίου 2021, έχουν σκοτωθεί στο Αφγανιστάν τουλάχιστον 47.245 άμαχοι. Αν προστεθούν και οι περίπου 70.000 Αφγανοί στρατιώτες, που εκτιμάται ότι σκοτώθηκαν στη διάρκεια αυτού του πολέμου (η αφγανική κυβέρνηση κρατά μυστικό τον ακριβή αριθμό για να μην υπονομεύσει το ηθικό των στρατιωτών της), τότε ο συνολικός αριθμός των νεκρών Αφγανών (στρατιωτών και αμάχων) αγγίζει τις 120.000! Ανυπολόγιστος είναι και ο αριθμός των Αφγανών που τραυματίστηκαν ή έμειναν για όλη τους τη ζωή ανάπηροι.

Επίσης, σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ, ο πόλεμος ανάγκασε 2,7 εκατομμύρια Αφγανούς να ξεριζωθούν από την πατρίδα τους και να φύγουν στο εξωτερικό, κυρίως στο Ιράν, το Πακιστάν και την Ευρώπη, ανέφερε ο ΟΗΕ, προκειμένου να σωθούν ή για να αναζητήσουν καλύτερη ζωή. Επίσης άλλα 4 εκατομμύρια Αφγανοί εκτοπίστηκαν εντός της χώρας, η οποία έχει συνολικό πληθυσμό 36 εκατομμύρια.

Πολύ μικρότερο ήταν το κόστος σε ανθρώπινες ζωές των Αμερικανών. Σύμφωνα με το υπουργείο Αμυνας, στον 20ετή πόλεμο του Αφγανιστάν, σκοτώθηκαν 2.442 αμερικανικοί στρατιώτες και περισσότεροι από 3.800 εργολάβοι ιδιωτικής ασφάλειας των ΗΠΑ, ενώ οι τραυματισμένοι στρατιώτες ανήλθαν στους 20.666. Να σημειωθεί πως το Πεντάγωνο δεν καταγράφει, επίσημα, τους θανάτους στρατιωτών. Αν στον αριθμό αυτό των νεκρών αμερικανών στρατιωτών προστεθούν και οι 1.144 νεκροί, που προέρχονται από τις άλλες δυτικές χώρες που μετείχαν στον πόλεμο με τις ΗΠΑ, τότε ο συνολικός αριθμός των νεκρών της ΑμερικανοΝΑΤΟϊκής συμμαχίας, αγγίζει τις 7.500.

Αποχαιρετισμός σε στρατιώτες που σκοτώθηκαν για τα συμφέρονται πολυεθνικών του πολέμου

Και το κόστος σε χρήμα ξεπέρασε τα 2 τρις. δολάρια

Από την έναρξη του πολέμου, μέχρι και το πρώτο εξάμηνο του 2021, που η αμερικανική κυβέρνηση δρομολόγησε και επίσημα τις διαδικασίες για την οριστική επιστροφή των ΑμερικανοΝΑΤΟϊκών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν στις χώρες τους, οι ΗΠΑ υπολογίζεται ότι έχουν ξοδέψει πάνω από 2,26 τρισεκατομμύρια δολάρια για έναν πόλεμο που δεν φαίνεται να κέρδισαν και τα σπασμένα του θα κληθεί να τα πληρώσει με φόρους ο Αμερικανικός λαός. Στο ποσό αυτό, εκτός από τα 816 δις. δολάρια που υπολογίζει το Υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ (για λειτουργικά έξοδα του αμερικανικού στρατού στο Αφγανιστάν, από καύσιμα και τρόφιμα μέχρι όπλα και πυρομαχικά, και από θωρακισμένα οχήματα έως αεροπλανοφόρα και αεροπορικές επιθέσεις), περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων και τα εξής ποσά: α) 143 δις. δολάρια που δαπανήθηκαν για την Ανασυγκρότηση στο Αφγανιστάν (SIGAR), β) τα  περίπου 530 δισεκατομμύρια δολάρια που πλήρωσαν σε τόκους των χρημάτων που δανείστηκαν για τη χρηματοδότηση του πολέμου στο Αφγανιστάν. γ) 296 δισεκατομμύρια δολάρια που σύμφωνα με το Costs of War  πλήρωσαν σε ιατρική και άλλη φροντίδα για βετεράνους.

Οι Αμερικανοί, θα φροντίσουν και για ανοικοδόμηση του κατεστραμμένου Αφγανιστάν με … δανεικά

Πρώτα τους βομβαρδίζουν και μετά τους προσφέρουν … «ανθρωπιστική βοήθεια» σε τρόφιμα κλπ

Η σύγκρουση στο Αφγανιστάν που κράτησε δύο δεκαετίες με τίμημα δεκάδες χιλιάδες νεκρούς ανθρώπους και αποτέλεσε πονοκέφαλο για τέσσερις προέδρους των ΗΠΑ (2 του Ρεπουμπλικανικού κόμματος και 2 του Δημοκρατικού), ήταν ένας ακόμα χαμένος πόλεμος, για τους λαούς τόσο των επιτιθέμενων εισβολέων όσο και των αμυνόμενων Αφγανών. Ο λαός του Αφγανιστάν, εκτός από τους εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και σακάτηδες που άφησε πίσω τους ο πόλεμος, θα κληθεί τώρα να πληρώσει και την ανοικοδόμηση της κατεστραμμένης από τον 20ετή πόλεμο χώρας του με δανεικά από τις τράπεζες των εισβολέων. Όμως και οι λαοί των 45 χωρών της δυτικής συμμαχίας που μετείχαν στον πόλεμο — εκτός τους νεκρούς στρατιώτες που έπεσαν στον 20ετή πόλεμο — θα κληθούν να πληρώσουν με φόρους τα τρισεκατομμύρια που δαπανήθηκαν για τη χρηματοδότηση του πολέμου στο Αφγανιστάν. Οι μόνοι κερδισμένοι, ήταν και από αυτόν τον πόλεμο, οι μεγάλες πολεμικές βιομηχανίες που τροφοδοτούσαν με όπλα και πυρομαχικά τα στρατεύματα από τη μια των εισβολέων από τις ΑμερικανοΝΑΤΟϊκές χώρες και της εγκάθετης από τους Αμερικανούς Αφγανικής κυβέρνησης και από την άλλη τα αντάρτικα στρατεύματα των Ταλιμπάν.

πηγη: imerodromos.gr