Η νέα μελέτη του European Heart Journal αλλάζει όλα τα δεδομένα και εξηγεί γιατί ο περιβόητος κανόνας των 10.000 βημάτων την ημέρα δεν είναι αρκετός.

O Σκέρτσος δεν είναι ηλίθιος, ξέρει ότι αυτό που είπε για τους αστυνομικούς και τον ιό είναι μια απύθμενη ανοησία. Τότε γιατί το είπε; Ο Σκέρτσος ενσαρκώνει το επιτελικό κράτος, το τεχνοκρατικό πρόσωπο της κυβέρνησης. Ο τεχνοκρατισμός, λογίζεται ως μια τεχνική διακυβέρνησης που επικεντρώνει στο «να γίνει η δουλειά» και όχι στις «άγονες πολιτικές αντιπαραθέσεις».

του Δημήτρη Τσίρκα

Κριτήριο του είναι, υποτίθεται, η «ουδέτερη» επιστήμη και τα «αντικειμενικά» δεδομένα και μέτρο του η αποτελεσματικότητα, την οποία μόνο αυτός μπορεί να εγγυηθεί.

Πρόκειται φυσικά για απάτη, ο τεχνοκρατισμός είναι πολιτικός και ιδεολογικός μέχρι το μεδούλι. Έχει όμως καταφέρει να αποκρύπτει τον πολιτικό του χαρακτήρα, τα μερικά και ιδιοτελή συμφέροντα που υπηρετεί και τις διόλου ουδέτερες μεθόδους διακυβέρνησης που μεταχειρίζεται.

Αποτελεί δε ένα ακόμη υποπροϊόν της μεταδημοκρατίας, η οποία μπορεί να διατηρεί όλα τα τυπικά χαρακτηριστικά της δημοκρατίας (εκλογές, κόμματα κλπ.) αλλά ο δημοκρατικός χώρος – το εύρος των ζητημάτων για τα οποία έχουν λόγο οι πολίτες – συρρικνώνεται διαρκώς.

Πλέον, οι κρατικές υποθέσεις αποπολιτικοποιούνται και παρουσιάζονται ως ζητήματα διαχείρισης που πρέπει να αφεθούν στα χέρια των ειδικών – τεχνοκρατών.

Ξεχάστε τη διαβούλευση και την αντιπαράθεση διαφορετικών πολιτικών σχεδίων: η διακυβέρνηση δεν είναι πολιτική αλλά τεχνική υπόθεση, όπως η παραγωγή ενός αυτοκινήτου, ο δε ρόλος των πολιτών περιορίζεται στην επιλογή του ενός ή του άλλου τεχνοκράτη κάθε τέσσερα χρόνια.

Εν τέλει, ο τεχνοκρατισμός είναι απλώς ένας ακόμη τρόπος με τον οποίο η κυρίαρχη τάξη εμφανίζει τα συμφέροντά της ως καθολικά συμφέροντα και μασκαρεύει τις προτεραιότητές της ως προτεραιότητες όλης της κοινωνίας.

Ως τεχνοκράτης, ο Σκέρτσος δεν θα μπορούσε ποτέ να εκστομίσει αυτό που ομολόγησε ο Άδωνις Γεωργιάδης, ότι «υπάρχουν 30-40 χιλιάδες αστυνομικοί και λιμενικοί που δεν έχουν εμβολιαστεί, δεν μπορούμε να τους διώξουμε όλους». Ποιος τότε θα δέρνει όσους διαφωνούν με την «πεφωτισμένη» διαχείριση της κυβέρνησης;

Το ζήτημα δηλαδή είναι κατεξοχήν πολιτικό – η κυβέρνηση εξαιρεί μια επαγγελματική ομάδα από τους νόμους που η ίδια επιβάλλει γιατί είναι κρίσιμη για την εξουσία της (και προνομιακή εκλογική πελατεία της).

«Είμαστε κατά του υποχρεωτικού εμβολιασμού των αστυνομικών, τελεία και παύλα», διαμήνυσε από τηλεοράσεως ο γνωστός συνδικαλιστής Μπαλάσκας και η κυβέρνηση έλαβε το μήνυμα.

Η ειλικρίνεια του Άδωνι όμως έχει το μειονέκτημα ότι εξοργίζει όλους τους άλλους που υφίστανται τις διακρίσεις και τις απαγορεύσεις των κυβερνητικών μέτρων και φυσικά διαλύει κάθε πρόφαση περί καθολικότητάς και αμεροληψίας τους.

Ο Σκέρτσος προσπάθησε να συγκαλύψει αυτή την κυβερνητική μεροληψία και αυθαιρεσία, επικαλούμενος την… απολίτικη επιστήμη – δεν υπάρχει καμία μελέτη που να δείχνει ότι οι αστυνομικοί μεταδίδουν τον ιό, εννοώντας, προφανώς, ότι λειτουργούν ως εστίες υπερμετάδοσης.

Ο ισχυρισμός του βέβαια δεν στέκει σε καμία κριτική, επιστημονική ή πολιτική – τέτοιες μελέτες υπάρχουν από άλλες χώρες, οι ίδιοι οι αστυνομικοί έχουν πρόσφατα καταγγείλει ότι δεν λαμβάνονται μέτρα προστασίας στα αστυνομικά τμήματα με αποτέλεσμα πολλοί συνάδελφοί τους να έχουν νοσήσει, ενώ είναι εξοργιστικό και συνάμα τραγελαφικό οι ανεμβολίαστοι αστυνομικοί να ελέγχουν όλους τους άλλους πολίτες για το αν εμβολιάστηκαν.

Αλλά δεν έχει σημασία. Ο Σκέρτσος θα συνεχίσει να προβάλλεται ως ο αποτελεσματικός τεχνοκράτης που μιλά της γλώσσα της επιστήμης και των στοιχείων και όχι της πολιτικής.

Γιατί όπως είπαμε ο τεχνοκρατισμός είναι ιδεολογία και όπως κάθε ιδεολογία η δύναμή της δεν βρίσκεται στην απόδειξη των ισχυρισμών της, αλλά στην πίστη των οπαδών της και στην εξουσία που την πλαισιώνει.

Την εξουσία των ΜΜΕ και του Ευαγγελάτου, πχ. που υποτακτικά ψέλλισε ένα «κατανοητό» και έκλεισε τη συζήτηση. Οι αστυνομικοί δεν μεταδίδουν τον ιό, αποφάνθηκε η επιστήμη διά στόματος του τεχνοκράτη – ιεροκήρυκά της, Άκη Σκέρτσου.

Όποιος διαφωνεί είναι λαϊκιστής, ή ακόμα χειρότερα, ψεκασμένος και του αξίζει κάθε γκλοπιά που θα φάει από το γκλοπ των ανεμβολίαστων, πλην όμως θεματοφυλάκων της επιστήμης και του ορθού λόγου. Τελεία και παύλα!

ΠΗΓΗ:  thepressproject.gr

Ανάμεσα στις αλλαγές που επέφερε η πανδημική κρίση σε κλαδικό επίπεδο στην ελληνική οικονομία, η Γενική Συνομοσπονδία Επαγγελματιών Βιοτεχνών Εμπόρων Ελλάδας (ΓΣΕΒΕΕ) χαρακτηρίζει ιδιαίτερης σημασίας τη διχοτόμηση μεταξύ των επιχειρήσεων που έκλεισαν με κρατική εντολή, αρχής γενομένης τον Μάρτιο του 2020 και όσων δεν έκλεισαν καθόλου, επειδή οι συναλλαγές τους δεν προϋπέθεταν κοινωνική επαφή ή έστω εγγύτητα, π.χ. γεωργία, μεταποίηση, κατασκευές, κ.ά.

Η διαπίστωση αυτή προκύπτει μεταξύ άλλων, από την ετήσια έκθεση του Ινστιτούτου Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων της ΓΣΕΒΕΕ με θέμα «Ο αντίκτυπος της πανδημίας στις επιχειρήσεις» που πραγματοποιήθηκε φέτος για τρίτη χρονιά και παρουσιάζεται, αυτή την ώρα, σε υβριδική μορφή στο αμφιθέατρο της συνομοσπονδίας.

Όπως σημειώνεται, το κλείσιμο επιχειρήσεων με κρατική εντολή για πρώτη φορά, τον Μάρτιο του 2020 και για δεύτερη φορά τον Νοέμβριο του 2020, σε πανελλαδική κλίμακα, δημιούργησε ένα πρωτόγνωρο δυϊσμό στην ελληνική οικονομία. Μέχρι το 2019, υπήρχε η γνωστή σχέση αντιπαλότητας και συνεργασίας μεταξύ μικρομεσαίων και μεγάλων επιχειρήσεων, μεταξύ εξαγωγικών ή καινοτομικών και μη, μεταξύ επιχειρήσεων του πρωτογενούς, δευτερογενούς και τριτογενούς τομέα, μεταξύ αυτών που απασχολούν προσωπικό κι όσων δεν απασχολούν, κ.ο.κ. Από τον Μάρτιο του 2020, προστέθηκε μία ακόμη διάσταση, που διαίρεσε τις ελληνικές επιχειρήσεις: η κοινωνική επαφή. Κλάδοι που στηρίζονται στην προσωπική επαφή για την ολοκλήρωση της ανταλλαγής, τέθηκαν σε αναστολή λειτουργίας σε μια αναγκαία κατά τ' άλλα προσπάθεια ανακοπής της μετάδοσης του κορονοϊού. Με βάση επίσημα στοιχεία, σε ένα σύνολο 1.419.855 επιχειρήσεων (ή πιο κοντά στην πραγματικότητα, 870.494 επιχειρήσεων, όσες είναι δηλαδή οι επιχειρήσεις, αν εξαιρέσουμε εκείνες του πρωτογενούς τομέα), 210.217 επιχειρήσεις ή 14,8% του συνόλου τέθηκαν σε αναστολή λειτουργίας τον Μάρτιο του 2020. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, τέθηκαν σε αναστολή λειτουργίας 188.985 επιχειρήσεις ή 13,3% του συνόλου (ΕΛΣΤΑΤ, 2021α). Αλλά ακόμη και μεταξύ των τομέων και των επιχειρήσεων που επιβλήθηκε αναγκαστικό κλείσιμο, τα βάρη δεν κατανεμήθηκαν ομοιόμορφα. Σε 188.985 επιχειρήσεις που έκλεισαν τον Νοέμβριο του 2020, ο τομέας με την υψηλότερη συμμετοχή αποδείχθηκε το χονδρικό και λιανικό εμπόριο.

Εξετάζοντας τη δημογραφία των επιχειρήσεων, οι εγγραφές νέων επιχειρήσεων (ενάρξεις λειτουργίας) για το σύνολο της οικονομίας το 2ο τρίμηνο του 2021 ανήλθαν σε 26.370, παρουσιάζοντας αύξηση 71% σε σχέση με το 2ο τρίμηνο του 2020.

Όσον αφορά στην απασχόληση, φαίνεται ότι τα σχετικά μέτρα στήριξης εκπλήρωσαν το σκοπό τους, δηλαδή τη συγκράτησή της, αλλά η κινητικότητα και η ευελιξία που χαρακτηρίζουν τα τελευταία χρόνια την αγορά εργασίας επανέρχονται στα προ πανδημίας επίπεδα, καθώς η οικονομία επιστρέφει σε πιο ομαλές συνθήκες λειτουργίας.

Ωστόσο, η πανδημική κρίση φαίνεται πως προκάλεσε μια δομική αλλαγή στην αγορά εργασίας με την καθιέρωση της τηλεργασίας σε ένα σημαντικό ποσοστό μικρών και πολύ μικρών επιχειρήσεων.

Όσον αφορά στις αντιλήψεις σε σχέση με την επιτάχυνση του ψηφιακού μετασχηματισμού, φαίνεται να επικρατεί μία αισιοδοξία σε 7 στους 10 ερωτώμενους, αλλά τα στοιχεία δείχνουν ότι, η πανδημική κρίση δεν φαίνεται να επιτάχυνε τον ψηφιακό μετασχηματισμό των μικρών και πολύ μικρών επιχειρήσεων, καθώς διαπιστώνεται μια έντονη ψηφιακή υστέρηση για τις μισές σχεδόν μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις, οι οποίες δεν έχουν ενσωματώσει στη δραστηριότητά τους καμία μορφή ψηφιακών συστημάτων.

Σχετικά με τα χρηματοοικονομικά στοιχεία, η πανδημική κρίση βρήκε ένα σημαντικό μέρος των ΜμΕ ήδη υπερχρεωμένο. Τα μέτρα που ελήφθησαν συνέβαλαν στη συγκράτηση των ληξιπρόθεσμων οφειλών των μικρών και πολύ μικρών επιχειρήσεων στα προ πανδημίας επίπεδα. Ωστόσο, φαίνεται ότι από τα μέτρα δεν ωφελήθηκαν οι υπερχρεωμένες ΜμΕ, ενώ παρατηρήθηκε και μια αύξηση του αριθμού αυτών.

Συνεπώς, οι οφειλές των ΜμΕ παραμένουν ένα σημαντικό πρόβλημα για τη βιωσιμότητά τους, καθώς οι προσπάθειες διαχείρισης του ιδιωτικού χρέους που είχαν υλοποιηθεί πριν την εκδήλωση της πανδημικής κρίσης δεν είχαν οδηγήσει σε ικανοποιητικά αποτελέσματα.

«Όσο το πρόβλημα αυτό παραμένει, χωρίς να λαμβάνονται μέτρα και πολιτικές που να οδηγούν σε μόνιμη και δίκαιη επίλυση της υπερχρέωσης επιχειρήσεων και νοικοκυριών, θα αποτελεί ένα διαρκές εμπόδιο για την ανάκαμψη των ΜμΕ και της ελληνικής οικονομίας συνολικά» όπως υπογραμμίζεται.

Γενικότερα, όπως αναφέρεται, δε φαίνεται να έχει συντελεστεί κάποιου είδους μεταβολή που να υποδηλώνει σημαντική κλαδική αναδιάρθρωση της ελληνικής επιχειρηματικότητας. Τόσο οι μεταβολές που παρατηρούνται στη νομική μορφή των νέων επιχειρήσεων, όσο και στους κλάδους δραστηριοποίησης οδηγούν στην εκτίμηση ότι οι επιχειρήσεις που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της πανδημίας είχαν στην πλειονότητά τους δρομολογηθεί πριν από την εκδήλωση της πανδημικής κρίσης. Είναι μάλιστα πιθανότερο η εκδήλωση της πανδημίας να καθυστέρησε τον αρχικό σχεδιασμό ως προς το χρόνο σύστασής τους.

Ένα στοιχείο προς αξιοποίηση είναι πως για την πλειοψηφία των επιχειρήσεων, ο κύκλος εργασιών του 1ου εξαμήνου του 2021 ξεπέρασε εκείνον του 2020, αλλά υπολειπόταν του κύκλου εργασιών του 2019. Όχι όμως για όλες τις επιχειρήσεις.

Όπως δήλωσε ο πρόεδρος του ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ Γιώργος Καββαθάς, «οι τελευταίοι 20 μήνες αποτέλεσαν μια περίοδο πρωτοφανών δυσχερειών για την παγκόσμια οικονομία και τη διεθνή κοινότητα. Είναι πλέον ευκρινές ότι η πανδημία είχε δραματικές επιπτώσεις σε υγειονομικό, οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο, επηρεάζοντας αρνητικά την κοινωνικο-οικονομική δραστηριότητα διεθνώς, σε όρους δημόσιας υγείας, διαθέσιμου εισοδήματος, θέσεων εργασίας, επενδυτικής δραστηριότητας, επιχειρηματικής λειτουργίας και βιωσιμότητας. Στο πλαίσιο αυτό, οι μικρές επιχειρήσεις κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν σημαντικές προκλήσεις και αιφνίδιους περιορισμούς, λειτουργώντας σε ένα ιδιότυπο «καθεστώς απαγόρευσης λειτουργίας» (lockdown), καθώς και σε ένα περιβάλλον ραγδαίου περιορισμού της ζήτησης, σε συνδυασμό με μια συνθήκη διαταραχής των διεθνών εφοδιαστικών αλυσίδων. Παράλληλα, η πανδημία έχει επιφέρει, καθ' όλη τη διάρκειά της, ισχυρό πλήγμα σε μια σειρά από κλάδους και τομείς από την εστίαση και τον τουρισμό έως το εμπόριο, τις υπηρεσίες και τη μεταποίηση. Ιδιαίτερα οι μικρές επιχειρήσεις καλούνται εν μέσω της πανδημίας να αντιμετωπίσουν ένα πολυεπίπεδο σύνολο εμποδίων εντός ενός παρατεταμένου υγειονομικού προβλήματος και μιας οικονομικής διαταραχής με βαθύ και επεκτεινόμενο χρονικό ορίζοντα. Υπό το πρίσμα αυτό, η Έκθεση του ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ για το 2021 επιχειρεί να αναδείξει τις σημαντικότερες τάσεις σε επίπεδο οικονομικού περιβάλλοντος, τις επιπτώσεις της πανδημίας σε όρους οικονομίας και μικρών επιχειρήσεων καθώς και τις δομικές αλλαγές που προκάλεσε η υγειονομικο-οικονομική κρίση στην ελληνική οικονομία».

Βασικά σημεία της Έκθεσης ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ 2021 «Ο αντίκτυπος της πανδημίας στις επιχειρήσεις»

• Η ελληνική οικονομία μετά από μία σύντομη πορεία ισχνής ανάκαμψης, ξαναμπήκε σε έντονη ύφεση το 2020, η οποία ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη στην Ε.Ε. μετά της Ισπανίας.
• Η ύφεση κορυφώθηκε στο 2ο τρίμηνο του 2020, μετά το κλείσιμο της εστίασης και του λιανεμπορίου και συνεχίστηκε σε υψηλά επίπεδα λόγω της απώλειας εθνικού εισοδήματος από τον τουρισμό.
• Οι καταναλωτικές δαπάνες ήταν η συνιστώσα του ΑΕΠ που επλήγη περισσότερο, σημειώνοντας μείωση κατά 6,37%
• Οι καθαρές επενδύσεις που αναδείχθηκαν ως ο μεγάλος ασθενής κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσης, συνέχισαν για δέκατο συνεχόμενο χρόνο να κυμαίνονται σε αρνητικό πρόσημο. Η επανέναρξη της κατασκευαστικής δραστηριότητας την τελευταία τριετία συγκρατεί την οικονομία από ακόμα μεγαλύτερη αποεπένδυση.
• Η ανεργία το 2020 στην Ελλάδα ανήλθε στο 16,3% συνεχίζοντας την πορεία αποκλιμάκωσης της, εν τούτοις, η Ελλάδα σήμερα είναι η χώρα με την υψηλότερη ανεργία στην Ε.Ε. Καταλυτικό ρόλο για τη συγκράτηση της ανεργίας φαίνεται έπαιξε η σύνδεση των μέτρων στήριξης με τη διατήρηση των θέσεων εργασίας.
• Το ισοζύγιο αγαθών και υπηρεσιών, μετά από μία σύντομη πορεία ισοσκελισμού, σημείωσε σημαντική επιδείνωση λόγω της απώλειας εθνικού εισοδήματος από τον τουρισμό.
• Η αύξηση των ρευστών καταθέσεων συνεχίστηκε εντονότερα μέσα στο 2020. Εντούτοις, παρατηρείται μία συστηματική μείωση των μακροπρόθεσμων καταθέσεων, κυρίως ως αποτέλεσμα των μηδενικών επιτοκίων που προωθεί η ΕΚΤ τα τελευταία χρόνια.
• Η αύξηση της χρηματοδότησης το 2020 οφείλεται καθαρά στο γεγονός ότι τα μέτρα στήριξης πέρασαν μέσα από το τραπεζικό σύστημα. Η χρηματοδότηση των επιχειρήσεων εξακολουθεί να είναι κορυφαίο πρόβλημα, ειδικά για τις μικρές επιχειρήσεις, καθώς η πιστωτική επέκταση των τελευταίων ετών παραμένει αρνητική
• Τον αποπληθωρισμό της τάξης του -1,2% που σημειώθηκε το 2020, διαδέχθηκε έντονος πληθωρισμός από το 2ο τρίμηνο του 2021. Ο πληθωρισμός αυτός δημιουργείται τόσο από τη διακοπή των εφοδιαστικών αλυσίδων κατά τη διάρκεια της πανδημίας όσο και από την αύξηση των διεθνών τιμών ενέργειας.
• Το 2020, υπήρξε δημοσιονομικός εκτροχιασμός με το έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης να φτάνει στο 9,73%. Η αύξηση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και η μείωση του ΑΕΠ οδήγησε στην εκτόξευση του χρέους της Γενικής Κυβέρνησης στο 205,6% το 2020.
• Τα μέτρα αναγκαστικού κλεισίματος επιχειρήσεων δημιούργησαν ένα νέο διαχωρισμό στις ελληνικές επιχειρήσεις μεταξύ όσων προϋποθέτουν ανθρώπινη επαφή κι όσων δεν προϋποθέτουν.
• Συγκρίνοντας το 2019 με το 2021, στη βάση όσων στοιχείων υπάρχουν διαθέσιμα μέχρι τώρα για το 2021, ο κανόνας θέλει το 2021 να είναι καλύτερο από το 2020 αλλά χειρότερο από το 2019.
• Υπάρχουν ωστόσο δύο εξαιρέσεις. Πρώτον, κλάδοι που τα πήγαν καλύτερα και από το 2019 και από το 2020, όπως το εμπόριο και δεύτερο, κλάδοι που τα πήγαν χειρότερα και από το 2019 και από το 2020, όπως η ακίνητη περιουσία και η διασκέδαση.

Η εικόνα των ΜμΕ

• Στους μεγάλους χαμένους του 1ου κύματος αναγκαστικού κλεισίματος, ο κλάδος καυσίμων και λιπαντικών αυτοκινήτων, τα καταλύματα και η εστίαση. Στους κερδισμένους: καταστήματα ειδών διατροφής, κατασκευές και βιομηχανία.
• Σχετικά με την έναρξη δραστηριοτήτων νέων επιχειρήσεων, οι 3 στις 4 είναι ατομικές επιχειρήσεις, που σημαίνει μικροί τζίροι ή οιονεί μισθωτή εργασία.
• Η πλειονότητα των μικρών και πολύ μικρών επιχειρήσεων κατέγραψε σοβαρή μείωση του κύκλου εργασιών κατά τη διάρκεια της πανδημίας.

Συγκεκριμένα:

1. α' εξάμηνο 2020 : 8 στις 10 επιχειρήσεις (80,6%) , με μεσοσταθμική μείωση του κύκλου εργασιών να διαμορφώνεται στο 46,4%
2. β΄ εξάμηνο 2020 : 7 στις 10 επιχειρήσεις (70,7%) , με μεσοσταθμική μείωση του κύκλου εργασιών 47,8% α΄εξάμηνο 2021 : πάνω από 1 στις 2 επιχειρήσεις (55%), με μεσοσταθμική μείωση κύκλου εργασιών 41,4%

• Το 2020, σε σύγκριση με το 2019 συντελέστηκε πλήρης ανατροπή στη κερδοφορία των επιχειρήσεων. Σχεδόν διπλασιάστηκαν οι επιχειρήσεις που κατέγραψαν ζημιές (47,8% το 2020 έναντι 27,6% το 2019). Υποδιπλασιάστηκαν οι επιχειρήσεις που κατέγραψαν κέρδη (27,3% το 2020 από 55,2% το 2019).
• Κατά τη διάρκεια της πανδημίας αυξήθηκαν σημαντικά οι μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις με σοβαρά προβλήματα ρευστότητας. Τα ποσοστά των επιχειρήσεων με μηδενικά ταμειακά διαθέσιμα ήταν: 14,8% τον Ιούνιο του 2020, 24,7% τον Φεβρουάριο του 2021 και 21,4% τον Ιούλιο του 2021
• Τα μέτρα που ελήφθησαν για τη στήριξη των επιχειρήσεων μετρίασαν τον αρνητικό αντίκτυπο της πανδημίας, ωστόσο δεν ήταν αρκετά για να αποκαταστήσουν τη ρευστότητα του συνόλου των μικρών και πολύ μικρών επιχειρήσεων.
• Κατά τη διάρκεια της πανδημίας αυξήθηκαν οι μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις με ληξιπρόθεσμες οφειλές.
• Όπου εφαρμόστηκαν στοχευμένα μέτρα στήριξης, οι οφειλές συγκρατήθηκαν.
• Παρατηρήθηκε σημαντική αύξηση των υπερχρεωμένων επιχειρήσεων.
• Τα μέτρα στήριξης απέτρεψαν τα μαζικά λουκέτα κατά τη διάρκεια της πανδημίας.
• Όμως, καθώς η οικονομία επιστρέφει σε σχετικά ομαλές συνθήκες και τα μέτρα προστασίας αποσύρονται, ο κίνδυνος εκδήλωσης εκτεταμένων λουκέτων παραμένει, ιδιαίτερα για τις επιχειρήσεις που η κατάσταση τους επιδεινώθηκε σημαντικά κατά τη διάρκεια της πανδημίας.

πηγη: efsyn.gr

Πιο επιτακτικά από ποτέ τα μέτρα ενίσχυσης του δημόσιου συστήματος Υγείας

Τον κώδωνα του κινδύνου για τις επιπτώσεις της πανδημίας στην Ευρώπη έκρουσε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας σήμερα, εκφράζοντας την έντονη ανησυχία ότι ο κορονοϊός θα μπορούσε να οδηγήσει σε 700.000 επιπλέον νεκρούς στην ήπειρο. Εάν επιβεβαιωθούν οι δυσοίωνες αυτές προβλέψεις θα αυξηθεί σε 2,2 εκατομμύρια ο συνολικός αριθμός των θανάτων μέχρι την άνοιξη στην Ευρώπη.

«Μπορούμε να περιμένουμε ότι θα υπάρξει αυξημένη ή ακραία πίεση στις νοσοκομειακές κλίνες σε 25 χώρες και αυξημένη ή ακραία πίεση στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας σε 49 από τις 53 χώρες μέχρι την 1η Μαρτίου 2022. Οι θάνατοι αναμένεται να φθάσουν συνολικά πάνω από 2,2 εκατομμύρια μέχρι την επόμενη άνοιξη, με βάση τις σημερινές τάσεις», εξηγεί ο Οργανισμός σε ανακοίνωσή του.

Σημειώνεται ότι αυτή τη στιγμή, περισσότεροι από 1,5 εκατομμύριο άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους από τον κορονοϊό στην Ευρώπη.

H λογική «κόστους - οφέλους» ναρκοθετεί κάθε προσπάθεια αποτροπής

Είναι ολοφάνερο ότι οι πολιτικές «κόστους - οφέλους», που ακολουθούνται απαρέγκλιτα στην Ευρώπη και φυσικά στην Ελλάδα, έχουν οδηγήσει τα δημόσια συστήματα Υγείας «στο κόκκινο» με την υγεία των λαών να είναι διαρκώς υπό κίνδυνο. Δύο χρόνια μετά την εμφάνιση της πανδημίας, ακόμα και στα πιο ισχυρά καπιταλιστικά κράτη υπάρχει παντελής έλλειψη ουσιαστικών μέτρων πρόληψης και μείωσης της διασποράς σε χώρους δουλειάς και Εκπαίδευσης, σε Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, ενώ απουσιάζει ο συστηματικός και έγκαιρος επιδημιολογικός έλεγχος (δωρεάν διαγνωστικά τεστ για όλους από εξειδικευμένα συνεργεία κ.ά.). Τα νοσοκομεία παραμένουν σμπαραλιασμένα, με αποτέλεσμα οι γιατροί να καλούνται να κάνουν διαλογή, δηλαδή να αποφασίζουν ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει. Η απουσία δομών Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, που θα αναλάβουν να σηκώσουν το βάρος ολοκληρωμένων εμβολιαστικών προγραμμάτων, σε συνδυασμό με την απουσία ενημέρωσης έχει ως αποτέλεσμα να σέρνονται οι εμβολιασμοί, οι οποίοι περισσότερο ως άλλοθι για να μη ληφθούν άλλα μέτρα προστασίας χρησιμοποιούνται από τις κυβερνήσεις παρά ως ένα απαραίτητο επιστημονικό όπλο στη μάχη για την αντιμετώπιση της πανδημίας. 

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Σουηδίας, η οποία τον Οκτώβρη κατάργησε τα δωρεάν διαγνωστικά τεστ για όσους εμφανίζουν συμπτώματα COVID-19 αλλά είναι εμβολιασμένοι, σε ένα ακόμα μέτρο μείωσης του «κόστους» διαχείρισης της πανδημίας. Έκτοτε η διενέργεια διαγνωστικών ελέγχων μειώθηκε κατά 35%. Χτες, κατόπιν εορτής, υπό την πίεση της αύξησης κρουσμάτων και νοσηλειών, η σουηδική Υπηρεσία Δημόσιας Υγείας ανακοίνωσε ότι αλλάζει την απόφασή της και συστήνει να προσφέρεται τεστ σε όλους τους άνω των 6 ετών με συμπτώματα...

Δεν αρκεί μόνο το εμβόλιο

Σύμφωνα με τον ΠΟΥ, η αύξηση των κρουσμάτων εξηγείται από το συνδυασμό της επικράτησης της πολύ μεταδοτικής παραλλαγής «Δέλτα», της ανεπαρκούς εμβολιαστικής κάλυψης και της χαλάρωσης των μέτρων κατά της πανδημίας. Με βάση τα δεδομένα του ΠΟΥ, οι θάνατοι που συνδέονται με τον κορονοϊό έχουν υπερδιπλασιασθεί από τα τέλη Σεπτέμβρη, περνώντας από τους 2.100 την ημέρα στους 4.200 την ημέρα.

«Η κατάσταση, που συνδέεται με την Covid-19 σε όλη την Ευρώπη και την Κεντρική Ασία, είναι πολύ σοβαρή. Αντιμετωπίζουμε ένα χειμώνα γεμάτο προκλήσεις», υπογράμμισε ο περιφερειακός διευθυντής του ΠΟΥ αρμόδιος για την Ευρώπη Χανς Κλούγκε και κάλεσε να υιοθετηθεί μια προσέγγιση «εμβόλιο συν», η οποία να συνδέει τον εμβολιασμό, τη χρήση μάσκας, τα μέτρα υγιεινής και την κοινωνική αποστασιοποίηση.

Σύμφωνα με τον ΠΟΥ, η χρήση μάσκας μειώνει κατά 53% την επίπτωση της ασθένειας. Μια γενίκευση της χρήσης της μέχρι 95% θα μπορούσε να επιτρέψει να αποφευχθούν περισσότεροι από 160.000 θάνατοι από σήμερα μέχρι την 1η Μάρτη.

(Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ, AFP)

πηγη: 902.gr