Σήμερα: 23/04/2026
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

2024-12-13_095429.jpg

 

Η ΕΕ, γνωστή για τις «δημοκρατικές τις αξίες» και την υπεράσπιση του «κράτους δικαίου» δηλώνει έτοιμη να συνεργαστεί με τους τζιχαντιστές.

Συγκεκριμένα ο σοσιαλδημοκράτης Αντόνιο Κόστα, Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, μετά τη κατάληψη της Δαμασκού από τους τζιχαντιστές δήλωσε πως «αναδύεται μια νέα ευκαιρία για ελευθερία και ειρήνη για όλο τον συριακό λαό. Αυτό είναι επίσης κρίσιμο για την ευρύτερη σταθερότητα της περιοχής. Η ΕΕ είναι έτοιμη να συνεργαστεί με τον συριακό λαό για ένα καλύτερο μέλλον».

Από τη μεριά της η Κάγια Κάλλας, Ύπατη Εκπρόσωπος για την Εξωτερική πολιτική και Αντιπρόεδρο της Κομισιόν ανέφερε ότι «Προτεραιότητά μας είναι να διασφαλίσουμε την ασφάλεια στην περιοχή. Θα συνεργαστώ με όλους τους εποικοδομητικούς εταίρους, στη Συρία και στην περιοχή».

Το Ισραήλ, που κατέχει παράνομα και εδάφη της Συρίας διευρύνει τις στρατιωτικές του επιχειρήσεις 

Στο μεταξύ το Ισραήλ συνεχώς διευρύνει τις στρατιωτικές του επιχειρήσεις στα εδάφη της Συρίας. Πέρα από τους βομβαρδισμούς σε περιοχές της Συρίας (ανάμεσα τους και στρατιωτικές εγκαταστάσεις) και την «αναγγελία» από μεριάς του Νετανιάχου ότι ο στρατός του κράτους εισβολέα και κατακτητή εδαφών άλλων χωρών πρέπει να προχωρήσει «βαθύτερα» στα εδάφη της Συρίας, έγινε και σχετική ανακοίνωση από τον Στρατό. 

Με ανάρτηση στο Χ ο αραβόφωνος εκπρόσωπος των IDF εξέδωσε «επείγουσα προειδοποίηση» προς τους κατοίκους 5 πόλεων στην νότια Συρία καλώντας τους να... «μείνουν σπίτι» (!) καθώς οι ισραηλινοί θα «μετακινηθούν» προς αυτές. 

Οι πόλεις που αφορά η «προειδοποίηση» είναι: Al Qunaitra, Al Hamidiyah, Madinat al-Baath, Al-Qahtaniyah, Kham Arnabah.

 

Πηγή: 902.gr

2024-12-13_095227.jpg

 

Η επικρατούσα άποψη στο στρατόπεδο της αντίστασης επιζητούσε έναν τίμιο συμβιβασμό με την αστική πλευρά, υπήρχε όμως και η αριστερή αμφισβήτηση

Υπό μία αντίληψη, στην ιστορία συμβαίνει εκείνο που τελικά μπορούσε να συμβεί. Κάτω από αυτή την οπτική, η εκ των υστέρων εξέταση μιας εναλλακτικής εξέλιξης των πραγμάτων δεν αποτελεί τίποτα παραπάνω από άσκηση του μυαλού, πιθανολογία, που περισσότερο έχει να κάνει με τις επιθυμίες μας παρά με τις πραγματικές ιστορικές δυνατότητες.

Ογδόντα χρόνια μετά τη μεγάλη μάχη της Αθήνας ανάμεσα στο στρατόπεδο της αντιφασιστικής αντίστασης και τον συνασπισμό Βρετανών, ντόπιων αστικών δυνάμεων και συνεργατών των ναζί, το υλικό που διαθέτουμε στα χέρια μας, αν και δεν συμπληρώνει πλήρως το παζλ, είναι ικανό να μας δώσει μια αρκετά ολοκληρωμένη εικόνα για τη δύναμη και τις δυνατότητες, τα σχέδια και τους υπολογισμούς, τους φόβους, τις ταλαντεύσεις, τη γνώση και την άγνοια των δρώντων υποκειμένων.

Μετά την καθιέρωση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ως σημαντικού παράγοντα στην πολιτική ζωή της χώρας, στο εσωτερικό του επαναστατικού κινήματος εμφανίζονταν διαρκώς τάσεις που κινούνταν (σχηματικά) στο αριστερό άκρο ή εκτός των ορίων της κεντρικά χαραγμένης πολιτικής γραμμής, που εκπορευόταν από τη Σοβιετική Ένωση και το ΚΚΕ. Οι απόψεις αυτές αναμετριούνταν με την συνήθως επικρατούσα τάση που αναζητούσε επίμονα έναν τίμιο συμβιβασμό και έναν κοινό τόπο με τον αστικό πολιτικό κόσμο, τους Βρετανούς και τις αστικές αντάρτικες δυνάμεις του αντιφασιστικού πόλου. Καμία κεντρική απόφαση δεν πάρθηκε δίχως διαφωνίες στο εσωτερικό του επαναστατικού κινήματος. Από την στάση απέναντι στην ιταλική επίθεση, στο περιεχόμενο της ιδρυτικής διακήρυξης του ΕΑΜ, από την υπαγωγή του ΕΛΑΣ στο Στρατηγείο Μέσης Ανατολής και τη συμμαχία με τον ΕΔΕΣ, ως τις συμφωνίες Λιβάνου και Καζέρτας και τέλος στη Βάρκιζα, σε κάθε μεγάλο και μικρό δίλημμα που έφερνε η εξέλιξη του αγώνα, ο αντίλογος στις τελικές αποφάσεις ήταν πάντα εκεί. Αλλά και οι ταλαντεύσεις των φορέων της πλειοψηφούσας τάσης κάθε φορά είναι ιστορικά καταγεγραμμένες. Ως εκ τούτου τα μπρος-πίσω, οι παρεκκλίσεις, οι πειραματισμοί και οι διορθώσεις της πολιτικής γραμμής του αντιστασιακού κινήματος του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ σε μια σειρά κρίσιμα ζητήματα αποτέλεσαν χαρακτηριστικό γνώρισμα της λειτουργίας του «εδώ» στρατοπέδου. Σε ένα βαθμό κάτι τέτοιο είναι αναπόφευκτο μέσα σε συνθήκες πολέμου και λαϊκού ξεσηκωμού. Άλλωστε, παρόμοια γνωρίσματα μπορούμε να παρατηρήσουμε και στο «εκεί» στρατόπεδο.

Ο Δεκέμβρης της Αθήνας αποτύπωσε την ύπαρξη των επαναστατικών δυνατοτήτων και όχι τις αυταπάτες περί αυτών

Ωστόσο, ο συσχετισμός στο αστικό και βρετανικό στρατόπεδο έγερνε πάντοτε υπέρ της ρήξης, σε αντίθεση με τον έτερο πόλο, όπου στο τέλος συνήθως κυριαρχούσε η λογική του συμβιβασμού. Η δυσκολία όμως με την οποία επερχόταν κάθε συμβιβασμός αποδεικνύει την ύπαρξη δυνατότητας άλλης πορείας. Δείγματα αυτής της άλλης πορείας ήταν η δημιουργία οργάνων λαϊκής αυτοδιοίκησης και αυτοοργάνωσης στις απελευθερωμένες περιοχές μέχρι και τη δημιουργία «κυβέρνησης του βουνού» με τη διενέργεια εκλογών, δηλαδή ενός παράλληλου κέντρου με την επίσημη «εξόριστη» κυβέρνηση και τον βασιλιά. Δείγματα της άλλης πορείας αποτέλεσαν οι απόπειρες εκκαθάρισης των αστικών αντάρτικων δυνάμεων (ΕΔΕΣ, ΕΚΚΑ), αλλά και οι προσπάθειες συνεργασίας με τα υπόλοιπα αντάρτικα κινήματα των Βαλκανίων για την αμοιβαία ενίσχυσή τους, όχι μόνο απέναντι στους κατακτητές αλλά και τη βρετανική επιρροή. Τέτοια δείγματα ήταν επίσης η αναζήτηση συμβουλών και στήριξης από τους Γιουγκοσλάβους, τους Βούλγαρους και τους Σοβιετικούς τόσο το καλοκαίρι του ’44 (πριν την υπογραφή της Καζέρτας), όσο και το φθινόπωρο του ’44 (πριν τα Δεκεμβριανά), αλλά και τα σχέδια κατάληψης της Αθήνας που εκπονήθηκαν, έστω κι αν δεν υλοποιήθηκαν. Τα παραπάνω αποδεικνύουν πως οι φιλοδοξίες του αντιστασιακού κινήματος του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ αλλά και της ηγεσίας του ΚΚΕ δεν εξαντλούνταν στην εκπλήρωση των συμμαχικών τους καθηκόντων και στην προσφορά βοήθειας στον αγώνα της Σοβιετικής Ένωσης. Αν και η κεντρικά εκπορευόμενη γραμμή από την Κομμουνιστική Διεθνή (όσο υπήρχε) και τη Σοβιετική Ένωση δεν έθετε καταρχήν ως στόχο την μετατροπή του πολέμου σε ταξική σύγκρουση για την επαναστατική κατάκτηση της εξουσίας, στην πορεία του αυτό συνέβη σε τουλάχιστον δύο περιπτώσεις: στη Γιουγκοσλαβία και την Αλβανία.

Όντως, η Ελλάδα βρισκόταν σταθερά εκτός των σχεδίων επέκτασης της σφαίρας επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης, αν και τα τελευταία άλλαζαν και μετασχηματίζονταν μέσα από τα γεγονότα του πολέμου. Πράγματι επίσης, το 1944, η σοβιετική ηγεσία έβλεπε τις πιθανές, όπως σημείωνε, λαϊκές εξεγέρσεις στη Δύση περισσότερο ως πιθανό αποσταθεροποιητικό παράγοντα για τις σχέσεις της με αυτήν παρά ως ευκαιρία επέκτασης του σοσιαλιστικού στρατοπέδου. Με αυτή την έννοια, η ηγεσία του ΚΚΕ, αν δεν αποθαρρυνόταν, σίγουρα δεν ενθαρρυνόταν να κάνει το βήμα παραπάνω εκεί που αμφιταλαντευόταν από εκείνους που θεωρούσε πολιτικά σήμαντρά της.

Από την άλλη, τόσο το γιουγκοσλαβικό και το αλβανικό παράδειγμα, ως πολιτικές γραμμές που κινούνταν στο «αριστερό άκρο» και ενίοτε οριακά εκτός της χαραγμένης πολιτικής της αντιφασιστικής συμμαχίας, όσο και οι (άγνωστες στην ηγεσία του ΚΚΕ) ομολογίες των Βρετανών και των εθνικών αστικών δυνάμεων για τα πεπερασμένα όρια που θα είχε γι’ αυτούς η πολιτική της ένοπλης ρήξης με το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ αναδεικνύουν εν τοις πράγμασι εναλλακτικές δυνατότητες που όντως υπήρχαν εκείνη την εποχή για το επαναστατικό κίνημα στην Ελλάδα.

Ο Δεκέμβρης της Αθήνας αποτύπωσε την ύπαρξη αυτών των δυνατοτήτων και όχι τις αυταπάτες περί αυτών. Ήταν μια καθυστερημένη και ατελώς οργανωμένη προσπάθεια να αντιστραφεί (έστω μερικώς) η συμβιβαστική πορεία που έσπρωχνε τους κυρίαρχους του παιχνιδιού σε ρόλο ακολουθητών των εξελίξεων. Αν για κάποιους ο Δεκέμβρης ήταν η απόδειξη της βρετανικής υπεροπλίας -και άρα της ματαιότητας της όποιας απόπειρας επιβολής της λαϊκής βούλησης- η απορία και η έκπληξη των Βρετανών διπλωματών και στρατιωτικών μετά από κάθε συμφωνία με το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, μέχρι και για την ευκολία υπογραφής της ίδιας της Συμφωνίας της Βάρκιζας, στέκει ως απόδειξη του αντιθέτου μέσα από τα μάτια των αντιπάλων του.

 

Πηγή: prin.gr

Πέμπτη, 12 Δεκεμβρίου 2024 11:13

Ανεργία: 3η από το τέλος η Ελλάδα

2024-12-12_131301.jpg

 

Στοιχεία ΟΟΣΑ: Το τρίτο υψηλότερο ποσοστό (9,8%) ανάμεσα σε 40 χώρες καταγράφεται στα στοιχεία του Οργανισμού για τον Οκτώβριο 2024 ● Ανησυχητική εικόνα από τα ποσοστά ανεργίας για τις γυναίκες και τους νέους.

Αλλη μία ανακοίνωση διεθνούς οργανισμού, αυτή τη φορά του ΟΟΣΑ για την ανεργία, άλλη μία ψυχρολουσία για την ελληνική επίδοση, καθώς η χώρα μας κατέχει τη διόλου τιμητική τρίτη υψηλότερη επίδοση στις χώρες του ΟΟΣΑ στο γενικό ποσοστό ανεργίας, με 9,8%. Πρώτη η Ισπανία με 11,2% και δεύτερη η Κολομβία με 10,1%.

Τρία ακόμη ευρήματα επιδεινώνουν την εικόνα: α) Καταγράφεται αύξηση σε σχέση με τον Σεπτέμβριο κατά 0,4 ποσοστιαία μονάδα, β) η διαφορά των ποσοστών ανεργίας μεταξύ των δύο φύλων (3,7%) είναι επίσης η τρίτη υψηλότερη στις χώρες του ΟΟΣΑ, πίσω από Τουρκία και Κολομβία, γ) καταγράφεται μεγάλη αύξηση στην ανεργία των νέων από τον Σεπτέμβριο, στο 23,3% (από 16,1%).

Στο σύνολό τους, τα ευρήματα εμπνέουν ανησυχίες ότι φτάσαμε στο σημείο όπου δύσκολα αποκλιμακώνεται περαιτέρω, γίνεται «κολλώδης» και οι ποιοτικοί της δείκτες επιδεινώνονται. Θα χρειαστεί να έχουμε τα δεδομένα των επόμενων μηνών για να μπορούμε να πούμε αν είναι κάτι πρόσκαιρο ή τάση περιόδου.

ΟΟΣΑ - Ε.Ε.

Οσον αφορά τη μεγάλη, τη συνολική εικόνα, τα δεδομένα του ΟΟΣΑ για τον Οκτώβριο του 2024 είναι τα εξής:

● Στις χώρες του ΟΟΣΑ το μέσο ποσοστό ανεργίας παραμένει σταθερό στο 5% ή λίγο χαμηλότερα από τον Μάρτιο του 2022. Τον Οκτώβριο του 2024 ήταν 4,9%.

● Στην Ευρωπαϊκή Ενωση και τη ζώνη του ευρώ παρέμεινε και τον Οκτώβριο σε χαμηλά επίπεδα-ρεκόρ 5,9% και 6,3% αντίστοιχα.

● Τα ποσοστά ανεργίας τόσο για τους άντρες όσο και για τις γυναίκες ήταν επίσης σταθερά: 5,1% και 4,8% αντίστοιχα.

● Οσον αφορά το ποσοστό ανεργίας για τους νέους 15-24 ετών, στις χώρες του ΟΟΣΑ ήταν 11,3%, 7,2 ποσοστιαίες μονάδες πάνω από το ποσοστό των ατόμων ηλικίας 25 ετών και άνω.

2024-12-12_131342.jpg

Ελλάδα

Οσον αφορά την Ελλάδα, πέρα από το γενικό ποσοστό ανεργίας στο 9,8%, τα υπόλοιπα δεδομένα έχουν ως εξής:

● Καταγράφεται αύξηση κατά 0,4 ποσοστιαία μονάδα σε σχέση με τον Σεπτέμβριο (9,4%).

● Το χαμηλότερο ποσοστό από το 2001 καταγράφηκε τον Μάιο του 2008: 7,4%.

● Τον Οκτώβριο, το ποσοστό ανεργίας στις γυναίκες ήταν 11,9% και στους άντρες 8,2%. Η διαφορά των δύο ποσοστών, 3,7%, ήταν η τρίτη υψηλότερη στις χώρες του ΟΟΣΑ, με πρώτη της Τουρκίας (5,6%) και δεύτερη της Κολομβίας (3,9%).

● Η ανεργία των νέων ηλικίας 15-24 ετών εκτινάχτηκε στο 23,3%, από 16,1% τον Σεπτέμβριο.

Ποιες είναι οι σωστές συγκρίσεις για την ανεργία;

Η μείωση της ανεργίας σε επίπεδα κάτω του 10% είναι το πιο εύλογο και «ακαταμάχητο» επιχείρημα της κυβέρνησης υπέρ της οικονομικής της πολιτικής. Ωστόσο, η χθεσινή έκθεση του ΟΟΣΑ για την ανεργία στις χώρες του Οργανισμού θέτει εκ των πραγμάτων ένα καίριο ερώτημα: με τι πρέπει πλέον να συγκρίνονται οι οικονομικές επιδόσεις της Ελλάδας; Εξι χρόνια ύστερα από την υπογραφή της συμφωνίας για την «καθαρή έξοδο από τα μνημόνια» του 2018 και την «επιστροφή στην κανονικότητα» και ενώ είμαστε στη φάση που η Ελλάδα έχει γίνει ξανά «μια κανονική χώρα», σύμφωνα με τα λόγια των κ. Μητσοτάκη και Χατζηδάκη, ποιο είναι πλέον το μέτρο σύγκρισης; Τα δεδομένα του 2019 ή τα προ της κρίσης δεδομένα;

Με άλλα λόγια, δικαιούνται οι Ελληνες πολίτες εν έτει 2024 ένα επίπεδο ζωής που να μην είναι κατώτερο του επιπέδου ζωής πριν από την κρίση; Κάποια δεδομένα επανήλθαν και μάλιστα ξεπέρασαν τα προ της κρίσης επίπεδα: τα κέρδη του ιδιωτικού τομέα και το ΑΕΠ. Η κυβέρνηση επαίρεται για τα αποτελέσματα της δημοσιονομικής της πολιτικής και για την παραγωγή πρωτογενών υπερπλεονασμάτων. Πού εντοπίζεται η εκκωφαντική υστέρηση; Στο εισόδημα, στην ανεργία και στους λεγόμενους δείκτες κοινωνικής δυστυχίας: ποσοστό φτώχειας κ.λπ.

Οταν έρχεται η συζήτηση σε αυτά τα δεύτερα, η κυβέρνηση καταφεύγει στο επιχείρημα ότι τα πράγματα βελτιώθηκαν σε σχέση με το 2019 που ανέλαβε την κυβερνητική εξουσία το κόμμα της Ν.Δ. Το ερώτημα όμως είναι γιατί υστερούν έναντι της προ της κρίσης περιόδου μόνο οι κοινωνικοί δείκτες.

Σε κάθε περίπτωση, οι Ελληνες πολίτες δικαιούνται επίπεδα ζωής όχι απλώς εφάμιλλα αλλά καλύτερα της προ της κρίσης. Αυτή είναι η μόνη νόμιμη -κοινωνικά, ηθικά, πολιτικά- σύγκριση που έχει νόημα.

 

Πηγή: efsyn.gr

 

2024-12-12_130852.jpg

 

Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου, εμφανίστηκε σήμερα, Τρίτη 10/12, σε δικαστήριο του Τελ Αβίβ για να καταθέσει για πρώτη φορά στην πολύκροτη δίκη διαφθοράς, η οποία αναμένεται να τον υποχρεώσει να διαχειριστεί τις υποχρεώσεις του τόσο στο δικαστήριο όσο και στο «στρατηγείο» του πολέμου για τις επόμενες εβδομάδες.

Ο Νετανιάχου έφτασε στο δικαστήριο περίπου στις 10 το πρωί, ενώ έξω από το κτίριο συγκεντρώθηκαν δεκάδες διαδηλωτές, κάποιοι από τους οποίους ήταν υποστηρικτές του και άλλοι απαιτούσαν από αυτόν να κάνει περισσότερα για να διαπραγματευτεί την απελευθέρωση περίπου 100 ομήρων που κρατούνται από τη Χαμάς στη Γάζα.

Ο Νετανιάχου, που κατηγορείται για δωροδοκία, απάτη και κατάχρηση εμπιστοσύνης, θα καταθέσει τρεις φορές την εβδομάδα, όπως ανακοίνωσε το δικαστήριο.

Το ανώτατο δικαστήριο του Ισραήλ απέρριψε στις 13 Νοεμβρίου αίτημα για αναβολή της διαδικασίας κατά 10 εβδομάδες, τονίζοντας ότι ο Πρωθυπουργός είχε πέντε μήνες για να προετοιμαστεί. Η ομάδα υπεράσπισής του Νετανιάχου, υποστήριξε ότι δεν μπορούσε να προετοιμαστεί λόγω της πίεσης χρόνου που του ασκεί η διαχείριση των ανοιχτών μετώπων του Ισραήλ, σε Γάζα, Λίβανο και Συρία.

Πριν καταθέσει, ο Νετανιάχου μίλησε κατά των δικαστικών αρχών, χαρακτηρίζοντας τις έρευνες εναντίον του ως «κυνήγι μαγισσών». Ο ίδιος αρνείται τις κατηγορίες και έχει δηλώσει αθώος.

Σε συνέντευξη Τύπου το βράδυ της Δευτέρας, ο Νετανιάχου ανέφερε ότι περίμενε «οκτώ χρόνια για να παρουσιάσει την αλήθεια του», εκφράζοντας την οργή του για τον τρόπο με τον οποίο είχαν αντιμετωπιστεί οι μάρτυρες κατά τη διάρκεια των ερευνών.

«Είναι εντελώς ψέματα. Δουλεύω 17, 18 ώρες την ημέρα»

Απάντησε στους ισχυρισμούς ότι ζήτησε σαμπάνια και πούρα και εκμεταλλεύτηκε τη θέση του για να λάβει χιλιάδες σέκελ.

«Αυτό είναι εντελώς ψέματα. Δουλεύω 17, 18 ώρες την ημέρα. Όλοι όσοι με γνωρίζουν το ξέρουν αυτό», λέει. «Έτσι δουλεύω. Τρώω τα γεύματά μου στο τραπέζι της δουλειάς μου, δεν είναι cordon bleu, δεν έρχονται σερβιτόροι με λευκά γάντια».

Ο Νετανιάχου λέει ότι «εργάζομαι όλο το εικοσιτετράωρο, πηγαίνω για ύπνο στις 1 ή 2 το βράδυ, δεν έχω σχεδόν καθόλου χρόνο να δω την οικογένειά μου, να δω τα παιδιά μου, κάτι που είναι μεγάλο τίμημα».

Ο πρωθυπουργός λέει ότι «μερικές φορές κάθομαι με ένα πούρο και δεν μπορώ να το καπνίσω με τη μία γιατί τα καπνίζω ανάμεσα στις συναντήσεις». Και προσθέτει, «Μισώ τη σαμπάνια, δεν μπορώ να την πιώ».

Κατά τη διάρκεια του χρόνου που μεσολάβησε στην θητεία του ως πρωθυπουργός, ο Νετανιάχου λέει: «Είχα ελευθερία, πήγα με την οικογένειά μου στη Ντίσνεϋλαντ, στην Αυστραλία, πήγαμε εκδρομές, ήταν υπέροχο».

Ωστόσο, λέει, «με τηλεφώνησε η δημόσια υπηρεσία… και ρώτησα τον εαυτό μου, τι κάνω; Ρώτησα τον εαυτό μου στα 50 μου: «Αυτός είναι ο σκοπός της ζωής σου; Αυτό κληρονόμησες από τον πατέρα σου;»

Υπόθεση 1000

Η «Υπόθεση 1000» (Case 1000), γνωστή και ως «Υπόθεση Δώρων», αφορά κατηγορίες κατά του Νετανιάχου για απάτη και κατάχρηση εμπιστοσύνης.

Στην υπόθεση περιλαμβάνονται ισχυρισμοί ότι ο Νετανιάχου και η σύζυγός του, Σάρα, έλαβαν πολυτελή δώρα από δύο πλούσιους επιχειρηματίες, σε αντάλλαγμα πολιτικές χάρες.

Οι επιχειρηματίες είναι ο Αρνόν Μίλχαν, Ισραηλινός παραγωγός κινηματογράφου στο Χόλιγουντ, και ο Αυστραλός δισεκατομμυριούχος Τζέιμς Πάκερ. Τα δώρα περιλαμβάνουν, σύμφωνα με τις καταθέσεις, σαμπάνιες και πούρα.

Ο Μίλχαν κατέθεσε ότι παρείχε δώρα στον Νετανιάχου τον Ιούνιο του 2020. Ο Πρωθυπουργός κατηγορείται ότι προώθησε τα συμφέροντα του Μίλχαν, βοηθώντας να εξασφαλίσει βίζα για τις ΗΠΑ, έπειτα από συνομιλίες με αξιωματούχους της Αμερικανικής κυβέρνησης.

Επίσης, κατηγορείται ότι προώθησε νόμο για απαλλαγή από φόρους, ο οποίος θα μπορούσε να ευνοήσει Ισραηλινούς του εξωτερικού, συμπεριλαμβανομένου του Μίλχαν.

Υπόθεση 2000

Η «Υπόθεση 2000» (Case 2000) αναφέρεται σε συμφωνία που φέρεται να έκανε ο Νετανιάχου με τον επιχειρηματία Αρόν Μόζες, βασικό μέτοχο της ισραηλινής καθημερινής εφημερίδας Yedioth Ahronoth, για ευνοϊκή κάλυψη στα μέσα ενημέρωσης, σε αντάλλαγμα μια νομοθεσία που θα επιβράδυνε την ανάπτυξη της ανταγωνιστικής εφημερίδας Israel Hayom.

Στην υπόθεση αυτή, ο Νετανιάχου κατηγορείται επίσης για απάτη και κατάχρηση εμπιστοσύνης.

Σύμφωνα με τη σύνοψη του κατηγορητηρίου, παρά τον «βαθύ ανταγωνισμό» μεταξύ των δύο ανδρών, πραγματοποίησαν τρεις σειρές συναντήσεων μεταξύ 2008 και 2014. Κατά τη διάρκεια αυτών, ο Νετανιάχου και ο Μόζες «συζητούσαν για την προώθηση κοινών συμφερόντων τους: τη βελτίωση της κάλυψης που λάμβανε ο κ. Νετανιάχου από την ομάδα μέσων ενημέρωσης Yedioth Ahronoth και την επιβολή περιορισμών στην εφημερίδα Israel Hayom», ανέφερε.

Σύμφωνα με τη σύνοψη του κατηγορητηρίου, συζητήθηκε επίσης ένα νομοσχέδιο που θα περιόριζε την κυκλοφορία της Israel Hayom.

Υπόθεση 4000

Στην «Yπόθεση 4000» ο Νετανιάχου κατηγορείται για την παροχή κανονιστικών διευκολύνσεων στην ισραηλινή εταιρεία τηλεπικοινωνιών Bezeq, σε αντάλλαγμα θετική αντιμετώπιση του ίδιου και της συζύγου του σε ειδησεογραφική ιστοσελίδα που ελεγχόταν από τον πρώην πρόεδρο της εταιρείας.

Ο Νετανιάχου, ως υπουργός Επικοινωνιών την περίοδο εκείνη, φέρεται να παρείχε ρυθμιστικά οφέλη στον Σαούλ Ελόβιτς, ιδιοκτήτη της Bezeq, ο οποίος ταυτόχρονα ελέγχει την ιστοσελίδα Walla.

Σύμφωνα με τη σύνοψη του κατηγορητηρίου, ο Νετανιάχου «ασχολήθηκε αρκετές φορές με κανονιστικά θέματα που αφορούσαν τον κ. Ελόβιτς και ανέλαβε συγκεκριμένες ενέργειες που προώθησαν σημαντικά επιχειρηματικά συμφέροντα του κ. Ελόβιτς, με σημαντική οικονομική αξία».

Εκτός από τις κατηγορίες για απάτη και κατάχρηση εμπιστοσύνης, ο Νετανιάχου κατηγορείται επίσης για δωροδοκία στην εν λόγω υπόθεση.

 

Πηγή: iskra.gr

Σελίδα 149 από 4475
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή