Χωρίς τις αισθήσεις του εντοπίστηκε 50χρονος άνδρας τις πρωινές ώρες σήμερα, στον ανοιχτό χώρο αναμονής επιβατών (σε παγκάκι πλησίον της Πύλης Ε-8 στο λιμάνι του Πειραιά).

Ο άνδρας μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο όχημα του ΕΚΑΒ στο Γενικό Νοσοκομείο Πειραιά «Τζάνειο» όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του.

Από το Α’ Λιμενικό Τμήμα του Κεντρικού Λιμεναρχείου Πειραιά που διενεργεί την προανάκριση, παραγγέλθηκε η διενέργεια νεκροψίας-νεκροτομής στην Ιατροδικαστική Υπηρεσία Πειραιά.

πηγη: enikos.gr

του Νίκου Μετάλλινου

Η πανδημία που ζούμε δεν είναι η πρώτη, ούτε και η τελευταία, που πλήττει την ανθρωπότητα. Αυτές οι μεγάλες υγειονομικές κρίσεις ήταν συχνά αφετηρία ριζικών αλλαγών ή αφορμή κοινωνικών συγκρούσεων,  ταραχών και μεγάλων καταστροφών. Όπως  η πανδημία πανώλης, που έπληξε την Ευρώπη τον 14ο αιώνα, ονομάστηκε Μαύρος Θάνατος και σκότωσε το 40% του πληθυσμού. Η πανδημία αυτή προκάλεσε την παρακμή του καθεστώτος της δουλοπαροικίας, την αμφισβήτηση της θρησκευτικής κυριαρχίας της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και άνοιξε τον δρόμο στην εποχή του Διαφωτισμού. Ακόμη οι επιδημίες ευλογιάς που προκάλεσαν οι Ευρωπαίοι κατά τον αποικισμό της Αμερικανικής Ηπείρου με αποτέλεσμα να αφανίσουν το μεγαλύτερο μέρος των αυτοχθόνων πληθυσμών (Αζτέκοι, Ίνκας, Ινδιάνοι)και τον πολιτισμό τους.

Ένα χαρακτηριστικό της σημερινής πανδημίας είναι η πολύ μικρότερη θνησιμότητα,  σε σχέση με άλλες. Η ισπανική γρίπη για παράδειγμα, η οποία ήταν μία ήπια σχετικά πανδημία, σκότωσε σε τρία διαδοχικά κύματα 50 εκατομμύρια ανθρώπους ή το 2,7% του παγκόσμιου πληθυσμού, ενώ ο κορονοϊός έχει, μέχρι σήμερα, σκοτώσει 5,7 εκατομμύρια δηλαδή λιγότερο από 0,1% του παγκόσμιου πληθυσμού. Όμως πληθαίνουν οι ενδείξεις πως οι ζωονοσογόνες ασθένειες (με τον όρο αυτό χαρακτηρίζονται οι ασθένειες που μεταδίδονται από τα ζώα στους ανθρώπους) γίνονται όλο και συχνότερες σαν αποτέλεσμα της ανθρωπογενούς καταστροφής της βιοποικιλότητας. Αναπόφευκτα όταν αποχωρίζουμε τους ιούς από τους φυσικούς τους ξενιστές, αποδιοργανώνοντας τα οικοσυστήματα, αυτοί θα αναζητήσουν νέο ξενιστή που συχνά είμαστε εμείς. Συνεπώς ο κίνδυνος αλλεπάλληλων διαδοχικών πανδημιών  γίνεται πολύ μεγάλος και πιθανά το καθεστώς έκτακτης ανάγκης δεν θα είναι η εξαίρεση, αλλά το σύνηθες περιβάλλον της νέας πραγματικότητας.

 Επιστήμονες, οργανώσεις ακτιβιστών και φυσικά τα εθνικά και υπερεθνικά  ιμπεριαλιστικά επιτελεία  αντιμετώπιζαν χρόνια πριν σαν πολύ πιθανό το ενδεχόμενο ξεσπάσματος, κάποια στιγμή, ενός πανδημικού κύματος από έναν φονικό ιό. Δεν είναι συνωμοσιολογικό αυτό που λέμε  αλλά μία ανησυχία κατατεθειμένη καιρό στην δημόσια συζήτηση, ακόμη και σαν χολυγουντιανή ταινία ( Το Χόλυγουντ δεν είναι μονάχα χώρος κατασκευής μυθοπλασιών αλλά  ένας πανίσχυρος μηχανισμός προπαγάνδας και προετοιμασίας της κοινής γνώμης για μελλοντικά γεγονότα, που θα μπορούσαν να προκύψουν από την σημερινή σύνθετη πραγματικότητα). Γράφει χαρακτηριστικά ο Γάλλος ακαδημαϊκός Ντανιέλ Κοέν στο βιβλίο του « Homo economicus», το οποίο κυκλοφόρησε το 2012: «Στους νέους κινδύνους για τον πλανήτη συμπεριλαμβάνεται πλέον η απειλή των πανδημιών.

Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, η πανδημία της γρίπης Α (είναι η γρίπη των χοίρων) αποτελεί μία από τις σοβαρότερες απειλές για το μέλλον της ανθρωπότητας ……..Οι ειδικοί φαίνεται να συμφωνούν ότι ο κύριος επιδημιολογικός κίνδυνος θα προέλθει από μία νέα μορφή της γρίπης Α, απέναντι στην οποία θα υπάρχει περιορισμένη ή και καθόλου ανοσία,  που θα μεταδίδεται πολύ γρήγορα και εύκολα από άνθρωπο σε άνθρωπο. Σε ακραίες καταστάσεις, τα αναγκαία μέτρα για την καταπολέμηση των επιδημιών μπορεί να φθάσουν μέχρι τη χορήγηση αντι-ιικών  φαρμάκων στο 80% του απειλούμενου πληθυσμού. Άλλα μέτρα προβλέπουν κλείσιμο των συνόρων και περιορισμό της κινητικότητας των ανθρώπων από τους οποίους θα ζητηθεί να παραμείνουν στα σπίτια τους». Σχεδόν επακριβώς  περιγραφή της κατάστασης που βιώνει σήμερα η ανθρωπότητα οκτώ χρόνια πριν συμβεί!

Όταν προέκυψε η πανδημία, οι εθνικές και υπερεθνικές πολιτικές ηγεσίες  βρέθηκαν σε δίλημμα για το πώς θα την διαχειριστούν. Η καραντίνα αποτελούσε τον ιστορικό τρόπο αντιμετώπισης τέτοιου είδους γεγονότων. Να αφεθεί ανεξέλεγκτη η πανδημία έως ότου να αποκτηθεί η λεγόμενη ανοσία της αγέλης ήταν ο άλλος τρόπος τον οποίο πρότειναν τα πιο επιθετικά τμήματα του κεφαλαίου και οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι. Στην αρχή και  με αδιευκρίνιστο ακόμα για το πόσο φονικός είναι ο νέος ιός  αλλά και υπό τον φόβο σοβαρών   κοινωνικών αντιδράσεων  επικράτησε η γραμμή της γενικευμένης καραντίνας και του παγώματος της παραγωγικής διαδικασίας. Γρήγορα όμως φάνηκε πως απειλητικό  κίνημα διεκδίκησης ενός επαρκούς συστήματος δημόσιας υγείας και πολύ περισσότερο συστημικής  αμφισβήτησης δεν υπήρχε.

Αντί αυτού  αναπτύχτηκε ένα συντηρητικό, φοβικό κοινωνικό ρεύμα με σκοταδιστικά και ανορθολογικά χαρακτηριστικά, που έφθανε μέχρι την άρνηση ύπαρξης του κορονοϊού και της χρησιμότητας των εμβολίων. Αυτού του είδους οι αντιδράσεις μαζί με την κοινωνική ανοχή, που φαίνεται να υπάρχει για τους καθημερινούς θανάτους από κορονοϊό (για τους οποίους ιδίως στην  χώρα μας φταίει κυρίως το εγκαταλειμμένο και διαλυμένο δημόσιο σύστημα υγείας), διευκόλυναν στην αλλαγή του τρόπου διαχείρισης της πανδημίας και τη στροφή των περισσοτέρων χωρών στον κοινωνικό δαρβινισμό, δηλαδή στην ανοσία της αγέλης. Κορυφαία εξαίρεση  αποτελεί η Κίνα με την γραμμή της «μηδενικής ανοχής» προς τον κορονοϊό. Ποιός από τους δύο τρόπους  διαχείρισης της υγειονομικής κρίσης είναι αποτελεσματικότερος θα φανεί. Ωστόσο μέχρι τώρα η Κίνα φαίνεται να δείχνει μεγαλύτερη ευαισθησία και αποτελεσματικότητα στην υπεράσπιση της ζωής των πολιτών της και αυτό της δίνει σοβαρό ιδεολογικό και ηθικό πλεονέκτημα στο γεωπολιτικό Μεγάλο Παιχνίδι που βρίσκεται σε εξέλιξη και έχει για έπαθλο την παγκόσμια ηγεμονία.

Νέα Εποχή

Όσοι πιστεύουν ότι με το τέλος της πανδημίας θα ξαναγυρίσουμε στην ζωή μας, έτσι όπως ήταν πριν, νομίζω πως θα διαψευστούν. Βρισκόμαστε σε μία από τις σπάνιες ιστορικές περιόδους, όπου όλα θα αλλάξουν. Ο κορονοϊός είναι ο καταλύτης αλλαγών που επιβάλουν οι επιστημονικές και τεχνολογικές ανακαλύψεις. Η γενικευμένη εφαρμογή στην παραγωγή  της τεχνητής νοημοσύνης θα αποτελέσει σοκ για τους εργαζόμενους, αφού εκτιμάται ότι θα χαθούν πάρα πολλές θέσεις εργασίας (ορισμένοι μιλούν για απώλεια του 50% των σημερινών θέσεων, κυρίως στον χώρο της χαμηλής ειδίκευσης εργασίας ). Η  βαθιά αλληλεξάρτηση των χωρών  που προκαλεί το επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, ο οικουμενικός πλέον  καπιταλισμός και η ξέφρενη εκμετάλλευση της φύσης δημιουργούν αξεδιάλυτες αντιθέσεις και προβλήματα πλανητικών διαστάσεων. Το σημερινό παραγωγικό και καταναλωτικό μοντέλο βρίσκεται σε αδιέξοδο, χρειάζεται αντικατάσταση του με άλλο φιλικό στην φύση και τον άνθρωπο, ώστε να αντιμετωπιστούν οι σοβαρότατοι κίνδυνοι που σχετίζονται με την περιβαλλοντική υποβάθμιση και την κλιματική αλλαγή.

Αναπόφευκτες είναι οι αλλαγές στην εργασία. Η επέκταση της τηλε-εργασίας δημιουργεί έναν νέο διαχωρισμό προνομιούχων και μη προνομιούχων εργαζόμενων. Οι εργαζόμενοι μέσω του διαδικτύου και εφόσον είναι ακριβές ότι μπαίνουμε σε εποχή αυξημένης νοσηρότητας, είναι προφανώς ευνοημένοι και ασφαλέστεροι έναντι εργαζομένων «στην πρώτη γραμμή». Την ίδια στιγμή βέβαια όσοι μπορούν να εργάζονται διαδικτυακά θα είναι πιο δύσκολο να αποκτήσουν  ένα βασικό κοινωνικό χαρακτηριστικό των εργαζομένων, την συνείδηση των κοινών τους συμφερόντων και την δυνατότητα φυσικής επικοινωνίας  συνεννόησης  συντονισμού και δράσης, που εξασφάλιζε η συνεύρεση τους  στο ίδιο χώρο εργασίας.

Τμήματα εργαζομένων, όπως οι υγειονομικοί, υποβαθμίζονται εργασιακά αφού επιδεινώνονται οι συνθήκες εργασίας τους με αύξηση του εργασιακού στρες, του χρόνου εργασίας  και των κινδύνων για την υγεία τους.  Η συστηματική μελέτη των  χαρακτηριστικών της σύγχρονης εργατικής τάξης, τουλάχιστον για όσους μιλάνε στο όνομα της, είναι όρος προκειμένου να συμμετάσχει σαν «τάξη δι΄εαυτήν» στις συγκρούσεις που αναπόφευκτα θα προκαλέσουν οι επερχόμενες οικονομικές, πολιτικές, κοινωνικές  αλλαγές. Ξεκινάει μία εποχή πολύ μεγάλης αστάθειας όπου καμία βεβαιότητα του παρελθόντος δεν θεωρείται δεδομένη. Εκείνο που θα καθορίσει  την κατεύθυνση, το περιεχόμενο των αλλαγών που θα γίνουν και το τελικό σημείο ισορροπίας  δεν θα είναι ένα τεχνοκρατικό σχέδιο αλλά οι ταξικοί συσχετισμοί. Σε τελική ανάλυση είναι η ταξική πάλη που θα βάλει τη σφραγίδα της στις εξελίξεις.   

πηγη: kommon.gr

Γεράσιμος Λιβιτσάνος

▸ Σε αδιέξοδο φαίνεται να βρίσκεται η κυβέρνηση για τη συνέχεια

Το βασικό ζήτημα που προβληματίζει το κυβερνητικό επιτελείο είναι πως δεν φαίνεται να «βγαίνει» ο βασικός σχεδιασμός με τον οποίο πορεύθηκε τα πρώτα δύο χρόνια διακυβέρνησής της η ΝΔ: Δηλαδή το σενάριο των δύο απανωτών εκλογικών αναμετρήσεων, που πρακτικά θα συνιστούσε το «κάψιμο της απλής αναλογικής» — του εκλογικού συστήματος που ψηφίστηκε το 2016 από τον ΣΥΡΙΖΑ και το οποίο διατηρεί το καλπονοθευτικό όριο του 3% για είσοδο στη βουλή.

Με αυτό το σχέδιο ως «μπούσουλα» η κυβέρνηση άλλαξε τον εκλογικό νόμο τον Ιανουάριο του 2020 με ένα σύστημα ενισχυμένης αναλογικής που προβλέπει όμως κλιμακωτό «μπόνους» εδρών για το πρώτο κόμμα. θυμίζουμε ότι με βάση τις συνταγματικές προβλέψεις, εφόσον ένας εκλογικός νόμος ψηφιστεί με λιγότερους από 200 βουλευτές ισχύει από την μεθεπόμενη εκλογική αναμέτρηση, ενώ αν συγκεντρώσει τα 2/3 των βουλευτών, από τις επόμενες. Ο νόμος που πρότεινε η ΝΔ ψηφίστηκε μόνο από τους βουλευτές της και σύμφωνα με όσα προβλέπει, αν το πρώτο κόμμα πάρει πάνω από 25%, έχει «μπόνους» 20 εδρών και 1 έδρα για κάθε επιπλέον 0,5%. Δηλαδή, για να επιτευχθεί αυτοδυναμία χρειάζεται ένα ποσοστό της τάξης του 38%. Όμως το ποσοστό αυτό δεν φαίνεται πλέον εφικτό για τη Νέα Δημοκρατία. Οι άτυπες δημοσκοπήσεις που έχει στα χέρια του το Μαξίμου, δείχνουν ποσοστά που δεν ξεπερνούν το 34-35% στο πιο αισιόδοξο σενάριο. Αυτά, χωρίς να συνυπολογίσει κανείς τον αστάθμητο παράγοντα της χαλαρής ψήφου στις εκλογές με «απλή αναλογική». Έτσι, κάθε σενάριο για τον χρόνο της προσφυγής στις κάλπες είναι «ανοιχτό».

Ταυτόχρονα, η Νέα Δημοκρατία εμφανίζεται εγκλωβισμένη πολιτικά στα αδιέξοδά των κεντρικών επιλογών της. Κυρίως στις δεσμεύσεις της απέναντι στο εγχώριο και ξένο κεφάλαιο, που είναι τόσο ισχυρές, ώστε να μην της επιτρέπουν να λειτουργήσει με τη λογική των στοιχειωδών προεκλογικών παροχών. Την ίδια στιγμή που η οικονομική ύφεση λόγω της πανδημίας και η ακρίβεια δημιουργούν δυσαρέσκεια στα ευρύτερα λαϊκά στρώματα, συμπεριλαμβανομένης της εκλογικής της βάσης. Χαρακτηριστική ήταν η δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου Γιάννη Οικονόμου σχετικά με το ενδεχόμενο να υπάρξει μείωση των ειδικών φόρων κατανάλωσης. Επισήμανε ότι «δεν πρέπει να διακινδυνεύσουμε τη σταθερότητα της οικονομίας και την πορεία της χώρας, μια πορεία που μας επιτρέπει να προσελκύουμε επενδύσεις». Προσθέτοντας, μάλιστα, ότι «η σωστή εκτέλεση του Προϋπολογισμού είναι μια βασική προτεραιότητα της Κυβέρνησης, που δεν αφορά μόνο εμάς εδώ στη χώρα, αφορά και την οπτική του πώς βλέπουν τη χώρα και απ’ έξω».

Έτσι η κυβέρνηση αρκείται σε μέτρα που επιχειρούν να «μπετονάρουν» τον σκληρό πυρήνα των κοινωνικών στρωμάτων που ψηφίζουν ΝΔ, όπως η μείωση των φορολογικών συντελεστών για τη μεταβίβαση μεγάλης ακίνητης περιουσίας που πρόσφατα ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός.

Τέλος, στο κυβερνητικό επιτελείο υπήρξαν σκέψεις για νέα αλλαγή του εκλογικού νόμου, που όμως δεν φαίνεται τελικά να προκρίθηκε. Ενώ έχει καταγραφεί και έντονη φημολογία για την αναζήτηση διακομματικών λύσεων με τεχνοκράτη πρωθυπουργό. Ένα σενάριο που δεν φαίνεται να «προχωράει» για την ώρα.

πηγη: prin.gr