Το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ (ΙΝΕ ΓΣΕΕ), εκτιμώντας ότι το κύμα ακρίβειας έχει οδηγήσει και συνεχίζει να οδηγεί σε μια σωρευτική μείωση της αγοραστικής δύναμης του κατώτατου μισθού, και, συνεπώς, του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων και των οικογενειών τους, παρουσίασε, σήμερα, Τετάρτη 16 Μάρτη, πέντε άμεσα μέτρα για την αύξηση του κατώτατου μισθού που προτείνει να διαμορφωθεί στα 751 ευρώ

Η πρόταση του ΙΝΕ ΓΣΕΕ λαμβάνει στα υπόψη ότι:

– η Ελλάδα είναι το μόνο κράτος-μέλος της ΕΕ που έχει κατώτατο μισθό χαμηλότερο από το επίπεδο του 2009 και δεν έγινε καμία αύξηση την περίοδο 2020-2021,

– ο κατώτατος μισθός βρίσκεται χαμηλότερα από το κατώφλι της σχετικής φτώχειας,

– σχεδόν οι μισοί εργαζόμενοι που αμείβονται με τον κατώτατο μισθό ζουν σε συνθήκες υλικής στέρησης,

– το ποσοστό κάλυψης συλλογικών διαπραγματεύσεων είναι χαμηλότερο κατά 56 ποσοστιαίες μονάδες από την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, και 6. οι θεσμοί προστασίας της ελληνικής αγοράς εργασίας αποκλίνουν σημαντικά από τα ισχύοντα στα αναπτυγμένα κράτη-μέλη της ΕΕ

Η πρόταση του ΙΝΕ ΓΣΕΕ

1. Επαναφορά του καθορισμού του κατώτατου μισθού στον θεσμό της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας, καθώς ο ρόλος και η λειτουργία της ως ελάχιστου γενικού ορίου προστασίας με καθολική εφαρμογή σε όλους τους εργαζομένους στο πλαίσιο διαβούλευσης μεταξύ των κοινωνικών εταίρων είναι κρίσιμης σημασίας για την αποδοχή του τελικού προσδιορισμού του ύψους του, την ενίσχυση της κοινωνικής και εργασιακής ειρήνης, και τελικά τη συμμόρφωση, που θα επιτρέψει την αύξηση της αποτελεσματικότητας των θετικών του επιδράσεων στην οικονομία, την κοινωνία και τη δημοκρατία.

2. Άμεση αύξηση του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ ανά μήνα.

3. Στη συνέχεια αύξηση του κατώτατου μισθού έως ότου καταστεί ίσος με το 60% του διάμεσου μισθού πλήρους απασχόλησης. Η προσαρμογή του κατώτατου μισθού στο επίπεδο της αξιοπρεπούς διαβίωσης θα μπορούσε να γίνει και βάσει μιας συνδυαστικής μεταβολής με το 50% του μέσου μισθού πλήρους απασχόλησης, ως αποτέλεσμα ενός συμφωνημένου μεταξύ των κοινωνικών εταίρων χρονοδιαγράμματος.

4. Άμεση λήψη θεσμικών μέτρων που θα αποθαρρύνουν τις ευέλικτες μορφές απασχόλησης.

5. Σημαντική αύξηση του ποσοστού κάλυψης των συλλογικών διαπραγματεύσεων και των συλλογικών συμβάσεων εργασίας με στόχο το 70% των μισθωτών και θωράκισή τους με παράταση της ισχύος όλων των όρων των συλλογικών συμβάσεων εργασίας μέχρι την ολοκλήρωση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και την υπογραφή νέων. 6.

Στόχευση και εντατικοποίηση των ελέγχων της Επιθεώρησης Εργασίας ώστε να περιοριστούν φαινόμενα παράνομων πρακτικών, μη συμμόρφωσης των εργοδοτών και εργοδοτικής παραβατικότητας

Η απώλεια της αγοραστικής δύναμης του κατώτερου μισθού

Στο Διάγραμμα 1 παρουσιάζει την απώλεια της αγοραστικής δύναμης του κατώτατου μισθού. Όπως έχουμε ήδη τονίσει (ΙΝΕ ΓΣΕΕ, 2022), το κύμα ακρίβειας οδηγεί σε διαρκή μείωση της αγοραστικής δύναμης του κατώτατου μισθού, η οποία από 4,5% τον Αύγουστο του 2021 ανήλθε τον Δεκέμβριο σε 10,4%. Τον Ιανουάριο του 2022, η προγραμματισμένη μικρή όσο και καθυστερημένη αύξηση του κατώτατου μισθού κατά 2% περιόρισε σε μικρό βαθμό την απώλεια αγοραστικής δύναμης, η οποία όμως ανήλθε τελικά σε 12,1%. Η αύξηση του κατώτατου μισθού περιόρισε την απώλεια αγοραστικής δύναμης μόλις κατά 0,2%, αφού χωρίς αυτήν η απώλεια αγοραστικής δύναμης θα ήταν 12,3%. Όμως, οι υπολογισμοί αυτοί αφορούν τον μεικτό κατώτατο μισθό. Αν αφαιρεθούν οι ασφαλιστικές εισφορές, τότε τον Ιανουάριο του 2022 η απώλεια της αγοραστικής δύναμης του καθαρού κατώτατου μισθού ξεπέρασε το 14% έναντι του Ιανουαρίου του 2021, όταν η αντίστοιχη ετήσια απώλεια τον Δεκέμβριο του 2021 ήταν 12,1%.

Σύγκριση με άλλα κράτη μέλη

Η αγοραστική δύναμη του κατώτατου μισθού στην Ελλάδα παραμένει χαμηλή, όπως εκτιμά το ΙΝΕ/ΓΣΕΕ. Η διαφορά από τα κράτη-μέλη της βόρειας, της δυτικής και της νότιας περιφέρειας είναι μεγάλη και συνεχίζει να αυξάνεται. Για παράδειγμα, σε κράτη-μέλη στα οποία εφαρμόστηκαν Προγράμματα Οικονομικής Προσαρμογής με σημαντικές παρεμβάσεις στον κατώτατο μισθό, όπως στην Πορτογαλία και στην Ιρλανδία,2 το χάσμα στην αγοραστική δύναμη του κατώτατου μισθού σε σχέση με την Ελλάδα μεγάλωσε. Το 2021 η αγοραστική δύναμη του κατώτατου μισθού στην Ελλάδα ήταν 1% χαμηλότερη από της Πορτογαλίας και 43% από της Ιρλανδίας. Τον Ιανουάριο του 2022 η διαφορά ανήλθε σε 5% και 45% αντίστοιχα.

Η Πρόταση Του ΙΝΕ ΓΣΕΕ Για Τον Κατώτατο Μισθό Το 2022 

ΙΝΕ ΓΣΕΕ – ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΚΑΤΩΤΑΤΟ ΜΙΣΘΟ 2022 – 16ΜΑΡ2022 by ΜΕΤΑ Συνδικαλιστική Παράταξη on Scribd

πηγη:  ergasianet.gr/

Στην πεπατημένη της ανακύκλωσης της φτώχειας κινούνται τα περιβόητα μέτρα για την ακρίβεια, όπως προκύπτει από τις δηλώσεις του πρωθυπουργού, Κυρ. Μητσοτάκη, που έδωσε το περίγραμμά τους.

Ευθύς εξαρχής, ο Κυρ. Μητσοτάκης ξεκαθάρισε πως οι νέες ρυθμίσεις θα «είναι στοχευμένες και όχι οριζόντιες, δίνοντας ειδικότερη έμφαση στη στήριξη των πιο αδύναμων», δηλαδή θα έχουν εισοδηματικά κριτήρια και «κόφτες» που θα αφήνουν εκτός την πλειοψηφία του λαού.

Επίσης, θα είναι «ευθυγραμμισμένες με τη συνετή δημοσιονομική πολιτική την οποία έχουμε εξαρχής χαράξει», όπως είπε ο πρωθυπουργός, επικαλούμενος τις «αντοχές της οικονομίας», η οποία «αντέχει» μόνο όταν είναι να προσφέρει αφειδώς χρήμα και προνόμια στο κεφάλαιο.

Εμφανίζοντας ως «ρεαλισμό» ότι οι εργαζόμενοι και ο λαός θα πρέπει να μάθουν να ζουν στα όρια της επιβίωσης ή και πιο κάτω, μετά από δέκα χρόνια  βαθιάς κρίσης που τους τσάκισε -σε κάθε περίπτωση πολύ μακριά από τις πραγματικές τους ανάγκες- συνόψισε τις νέες ρυθμίσεις αποκαλώντας τες ως «μέτρα μετρημένα στο μέτρο της πραγματικότητας».

Σύμφωνα με τον Κυρ. Μητσοτάκη, αφορούν «την τόνωση του εισοδήματος με ένα έκτακτο επίδομα στους χαμηλά αμειβόμενους και τους χαμηλοσυνταξιούχους. Τη στήριξη των οικογενειών με παιδιά, που έχουν σήμερα και τα περισσότερα έξοδα. Τη γενναία επιδότηση των λογαριασμών ρεύματος. Αλλά και τη μερική απορρόφηση των αυξήσεων στα καύσιμα, με την κάλυψη 180 λίτρων για την κίνηση των οχημάτων. Ενώ συνδυάζονται με ειδικές μέριμνες για τους αγρότες και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, οι οποίες έχουν χτυπηθεί ιδιαίτερα από τις αυξήσεις στο ηλεκτρικό ρεύμα».

Ο πρωθυπουργός μίλησε για «μελετημένες παρεμβάσεις» ύψους 1,1 δισ. ευρώ που θα «ανακουφίσουν» τάχα 3,2 εκατομμύρια ευάλωτους πολίτες, αλλά και τα νοικοκυριά με εισόδημα έως 30.000 ευρώ το χρόνο.

Τα μέτρα θα εξειδικευτούν το πρωί της Πέμπτης από τους αρμόδιους υπουργούς. Η κυβέρνηση πάντως έχει απορρίψει μέτρα που θα έδιναν μια κάποια ανακούφιση όπως η κατάργηση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης και του ΦΠΑ στα καύσιμα και την Ενέργεια ή του ΦΠΑ στα προϊόντα λαϊκής κατανάλωσης. Φυσικά, η ΝΔ όχι μόνο δεν είναι αμέτοχη για το τελευταίο «πολεμικό» κύμα ακρίβειας, αλλά έχει εγκληματικές ευθύνες αφού στηρίζει και συμμετέχει στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο με τη μία από τις δύο πλευρές ληστών. 

Στις δηλώσεις που έκανε ο Κυρ. Μητσοτάκης επιχείρησε να φορτώσει τις αυξήσεις αποκλειστικά και μόνο στον πόλεμο, αποκρύπτοντας ότι οι τιμές στην Ενέργεια και στα καύσιμα είχαν πάρει την ανηφόρα εδώ και μήνες εξαιτίας της «πράσινης μετάβασης» (εμπόριο ρύπων, χρηματιστήριο Ενέργειας, απολιγνιτοποίηση, πανάκριβες ΑΠΕ κ.ά.).

Εμφάνισε δε ως «λύση» την αιτία του προβλήματος, σημειώνοντας: «Διεκδικούμε την ενεργειακή μας αυτάρκεια. Αυτό σημαίνει επενδύσεις σε Ανανεώσιμες Πηγές, ξεπερνώντας κάθε γραφειοκρατικό εμπόδιο. Ανάπτυξη ηλεκτρικών διασυνδέσεων με κράτη όπως η Αίγυπτος. Μετατροπή της πατρίδας μας σε πύλη εισόδου υγροποιημένου φυσικού αερίου. Προγράμματα εξοικονόμησης ενέργειας και αντικατάστασης των παλαιών συσκευών. Και, ασφαλώς, αξιοποίηση των εθνικών κοιτασμάτων φυσικού αερίου με οικονομικό ενδιαφέρον. Για το θέμα αυτό θα υπάρξουν σύντομα και νέες ανακοινώσεις».

Όμως, ακριβώς αυτή η στρατηγική της «πράσινης μετάβασης» οδήγησε στο κλείσιμο των εγχώριων λιγνιτικών μονάδων και κατέστησε τη χώρα εξαρτημένη από ένα εισαγόμενο καύσιμο όπως το φυσικό αέριο και τις πανάκριβες ΑΠΕ. Ενώ το πανάκριβο υγροποιημένο φυσικό αέριο από τις ΗΠΑ και άλλες χώρες θα φέρει νέα τεράστια κέρδη στους εφοπλιστές που θα το μεταφέρουν, αλλά θα είναι απλησίαστο για τα νοικοκυριά. 

Φυσικά, δεν παρέλειψε να δικαιολογήσει την πολιτική της εμπλοκής στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο επιστρατεύοντας κάλπικα συνθήματα. «Η χώρα πρωταγωνιστεί ώστε να ξεπεραστούν παλαιά δόγματα και να χτιστεί η Στρατηγική Αυτονομία της Ευρώπης. Στη διεθνή σκακιέρα είμαστε με το μέρος της Ειρήνης, του Διεθνούς Δικαίου και της Δύσης. Πιστοί στις απαιτήσεις των συμμαχιών μας, αλλά και απαιτητικοί προς τους συμμάχους μας. Κάτι που αφορά και τα εθνικά θέματα, όπου νομίζω ότι η στάση των περισσότερων δυνάμεων είναι κοινή, όπως διαπίστωσα συνομιλώντας και με τους αρχηγούς των κομμάτων», σημείωσε, τη στιγμή που οι ΝΑΤΟικοί «σύμμαχοι» σπρώχνουν όλο και περισσότερο προς λύσεις τύπου συνεκμετάλλευσης στο Αιγαίο και στην Αν. Μεσόγειο, ενώ μόνο για την προάσπιση της ειρήνης και του Διεθνούς Δικαίου δεν προσφέρονται. 

πηγη: 902.gr

της Μαριάννας Τζιαντζή

Πηγή: Πριν

Στη Δύση της ανοχής και του Διαφωτισμού εκδηλώνεται μια άνευ προηγουμένου μισαλλοδοξία απέναντι σε ό,τι αμφισβητεί το κυρίαρχο νατοϊκό και μιλιταριστικό αφήγημα. Για να δικαιούται κάποιος να ομιλεί πρέπει να ανήκει στη «σωστή», τη νατοϊκή, πλευρά της ιστορίας.

«Θα την αλλάξουμε τη ζωή παρ’ όλα αυτά, Μαρία», έλεγε η Κατερίνα Γώγου στο Ιδιώνυμο. «Θα ’ρθει καιρός που θ’ αλλάξουν τα πράματα». Μέσα σε λίγες εβδομάδες, αρχής γενομένης με τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, τα πράγματα άλλαξαν προς το χειρότερο για όλες του κόσμου τις Μαρίες.

Παράξενα αλλά όχι ανεξήγητα τα γυρίσματα της Ιστορίας. Κάποτε υπήρχαν ο «ελεύθερος», ο δυτικός κόσμος από τη μια μεριά και οι χώρες του Παραπετάσματος από την άλλη. Η επίσημη Ελλάδα βρέθηκε στη «σωστή πλευρά της ιστορίας», στην πλευρά των νικητών, όχι απλώς του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, αλλά εκείνων που σταμάτησαν τη διείσδυση του κομμουνισμού και αναχαίτισαν τον από Βορρά κίνδυνο. Σήμερα οι επίσημοι εκπρόσωποι του «ελεύθερου κόσμου» μιλούν για τον «εκ Ρωσίας» κίνδυνο, ενώ ο Πούτιν χαρακτηρίζεται είτε παρανοϊκός είτε απευθείας απόγονος του Χίτλερ και του Στάλιν. Μέσα σε λίγες μέρες, η «Αυτοκρατορία του Κακού», όπως ο Ρίγκαν είχε χαρακτηρίσει το 1983 τη Σοβιετική Ένωση, ξαναγεννιέται.

Σήμερα, για να δικαιούται κάποιος να ομιλεί, πρέπει καταρχάς να πει το αυτονόητο, δηλαδή ότι καταδικάζει τη ρωσική εισβολή. Παράλληλα, να ταχθεί ολόθερμα στο πλευρό του Τζο Μπάιντεν και του Μπόρις Τζόνσον, στηρίζοντας όχι απλώς τον δοκιμαζόμενο ουκρανικό λαό αλλά και την ουκρανική κυβέρνηση, το ΝΑΤΟ, την ΕΕ και όλη τη «συμμαχία των προθύμων». Μάλιστα, συχνά η ορολογία που χρησιμοποιείται θυμίζει τον Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας του Μπους του Νεότερου, όταν η στήριξη στις ΗΠΑ δεν έπρεπε να συνοδεύεται από υποσημειώσεις, αστερίσκους και «ναι μεν, αλλά».

Ήδη ο Ζελένσκι έχει ανακηρυχθεί Τσόρτσιλ της εποχής μας. Με την πολιορκία του Λένινγκραντ παρομοιάζεται η πολιορκία της Μαριούπολης, με Στάλινγκραντ το Χάρκοβο και ίσως το Κίεβο βαφτιστεί νέο Μεσολόγγι. Κάποιοι δεν μιλούν καν για ρωσικά στρατεύματα, αλλά για «ρωσικές ορδές», ενώ Ουκρανοί πολίτες που υπερασπίζονται τις ζωές και τα σπίτια τους συνυπάρχουν με αποβράσματα, με εθελοντές ύποπτης προέλευσης, με πληρωμένα σκυλιά παντός πολέμου.

Στην Ελλάδα, στις περισσότερες ενημερωτικές εκπομπές πολιτικοί της κακιάς ώρας και ατσαλάκωτοι/-ες τηλεστάρ ριγούν, καθώς προφέρουν τη λέξη «προσφυγιά» σαν να την ακούν για πρώτη φορά στη ζωή τους. Η φωνή τους ξεχειλίζει από συμπόνια και τρυφερότητα, όταν η κάμερα ζουμάρει σε μωρά και μητέρες που περνούν τα ουκρανικά σύνορα και δέχονται τη φροντίδα των Πολωνών. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που το καλοκαίρι του 2021 σιωπούσαν μπροστά στην ακύρωση της παρασημοφόρησης του διασώστη Ιάσονα Αποστολόπουλου από την πρόεδρο της Δημοκρατίας ύστερα από κυβερνητική παρέμβαση ή επικροτούσαν αυτή την ενέργεια. Άλλο να σώζεις θαλασσοδαρμένους πρόσφυγες που έρχονται από την Ασία ή την Αφρική και άλλο να υποδέχεσαι Ευρωπαίους αδελφούς στο νατοϊκό πολωνικό έδαφος. Άλλο η διάσωση εν πλω και άλλο η χερσαία φιλοξενία μπροστά σε εκατοντάδες κάμερες.

Αυτή η ασύμμετρη ευαισθησία δεν είναι παρά μια ψηφίδα στη μεγάλη τοιχογραφία της δυτικής προπαγάνδας που ξετυλίγεται αυτές τις μέρες. Μια προπαγάνδας ωμής, ολοκληρωτικής και ξεδιάντροπης. Δεν είναι μόνο στη Ρωσία του Πούτιν που επιβάλλεται λογοκρισία και διώκεται η αντίθεση στον πόλεμο και την εισβολή. Στη Δύση της ανοχής και του Διαφωτισμού εκδηλώνεται μια άνευ προηγουμένου μισαλλοδοξία απέναντι σε ό,τι αμφισβητεί το κυρίαρχο νατοϊκό και μιλιταριστικό αφήγημα. Στη Δημοκρατία της Τσεχίας, ένα κινηματογραφικό φεστιβάλ αφαίρεσε από τον σκηνοθέτη Εμίλ Κουστουρίτσα το βραβείο που του είχε δοθεί πριν λίγα χρόνια, με το αιτιολογικό ότι εκείνος δέχτηκε τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή στο θέατρο του Κόκκινου Στρατού. Και όποιος θέλει να δει το εμβληματικό Underground, πρέπει να το δει αντεργκράουντ. Πάνω από 100 ανάπηροι αθλητές από τη Ρωσία και τη Λευκορωσία αποκλείστηκαν από τους Παραολυμπιακούς Αγώνες. Στην ελεύθερη Δύση ματαιώνονται εκδηλώσεις Ρώσων καλλιτεχνών, που συχνά καλούνται να αποκηρύξουν την ίδια την πατρίδα τους, να υπογράψουν μια σύγχρονη δήλωση μετανοίας. Ακόμα και ο Τσαϊκόφσκι συνδέθηκε, διά χειρός Μενδώνη, με τη ρωσική εισβολή.

Σήμερα ζούμε σε μια εποχή νέων διαχωριστικών γραμμών που χαράχτηκαν από τη μια μέρα στην άλλη. Οι τιμές του ψωμιού και του πετρελαίου εκτινάσσονται (και θα εκτιναχτούν) ανάλογα με την ιλιγγιώδη αύξηση των στρατιωτικών δαπανών και τα θύματα του πολέμου δεν θα βρίσκονται μόνο στα εδάφη της Ουκρανίας. Να σταματήσει ο πόλεμος ζητούν οι Δυτικοί ενορχηστρωτές του, μόνο που η δική τους ειρήνη έχει τη μυρωδιά του αίματος, αφού εδώ και χρόνια ετοίμαζαν τη σημερινή μακάβρια χορογραφία.
Πράγματι, τα πράγματα αλλάζουν· και το «Ψωμί, παιδεία, ελευθερία» θα μπορούσε να γίνει «Ψωμί, ειρήνη, ελευθερία».

πηγη: kommon.gr

Γιώργος Μιχαηλίδης

Πλάι στην κούρσα της τιμής του πετρελαίου και της ενέργειας ή, για την ακρίβεια, λίγο πιο πίσω, ο πόλεμος στην Ουκρανία απειλεί να δημιουργήσει σοβαρό πρόβλημα σε ένα άλλο βασικό αγαθό για την ανθρωπότητα: το ψωμί. Το 30% της παγκόσμιας παραγωγής σιταριού προέρχεται από τους σιτοβολώνες της Ρωσίας και της Ουκρανίας, ενώ η τελευταία παράγει και το 15% του καλαμποκιού παγκοσμίως. Όπως είναι επόμενο, η έναρξη του πολέμου εκτόξευσε την τιμή του σιταριού σε ιστορικό υψηλό για την τελευταία δεκαετία.

Για μια ακόμη φορά, η αυξημένη ζήτηση αποκάλυψε την ανισότητα μεταξύ των περιοχών του πλανήτη, καθώς είναι οι φτωχότερες χώρες που αναμένεται να πληγούν χειρότερα από τις ελλείψεις. Πιο συγκεκριμένα, οι χώρες της βορείου Αφρικής, οι οποίες αποτελούν τους μεγαλύτερους εισαγωγείς σιταριού και δημητριακών, κινδυνεύουν να δουν ένα σημαντικό ποσοστό του πληθυσμού τους –από 18% στην Αλγερία έως 38% στη Λιβύη– να αντιμετωπίζει μέτρια ή σοβαρά προβλήματα στην προμήθεια των βασικών τροφίμων. Αντίστοιχα προβλήματα φαίνεται να αντιμετωπίζει και ο Λίβανος, ο οποίος βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στις εισαγωγές σιταριού και λαδιού από την Ουκρανία και τη Ρωσία, με τις αρχές της χώρας να δηλώνουν πως τα υπαρκτά αποθέματα αρκούν μόνο για ένα μήνα. Ωστόσο, για ελλείψεις σε αγροτικά προϊόντα ανησυχούν και ισχυρά κράτη, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο και η Αυστραλία, γεγονός που αναδεικνύει το ενδεχόμενο βάθος του προβλήματος.

Αν θέλουμε να είμαστε ακριβείς, όμως, ο πόλεμος στην Ουκρανία οξύνει ένα ήδη υπαρκτό πρόβλημα. Μία σειρά παραγόντων, όπως οι μεγάλες πυρκαγιές, οι ξηρασίες και η έλλειψη των ακριβών λιπασμάτων, αλλά και η αλματώδης αύξηση του πληθυσμού σε μια σειρά χώρες, δημιουργεί μία νέα επισιτιστική πρόκληση αλλά και κοινωνικές αναταραχές. Ήδη τον Ιανουάριο οι τιμές των τροφίμων παγκοσμίως είχαν σημειώσει άνοδο της τάξης του 7,5%. Σε συνδυασμό με τις αυξήσεις στην ενέργεια, οι αρτοποιοί στην Τυνησία αύξησαν τις τιμές στο ψωμί, όταν όμως η κυβέρνηση επέβαλλε ανώτατο όριο, οι ίδιοι προχώρησαν σε δυναμικές διαμαρτυρίες, καθώς δεν μπορούν ν’ ανταπεξέλθουν στο κόστος. Στο γειτονικό Μαρόκο, μεγάλες διαδηλώσεις για τις αυξήσεις σε τρόφιμα και καύσιμα έλαβαν χώρα την τελευταία εβδομάδα.

Πρόκειται, άραγε, για μια παροδική αναταραχή που θα ξεπεραστεί με το τέλος του πολέμου στην Ουκρανία ή για ένα μονιμότερο κρισιακό φαινόμενο, προάγγελο ενός δυσοίωνου μέλλοντος όπου ούτε το ψωμί δεν θα είναι δεδομένο;

πηγη: prin.gr