Το «δρόμο» για να δοθούν αναδρομικά σε χιλιάδες γιατρούς ανοίγει με απόφαση που εξέδωσε η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου καθώς κρίθηκαν ως αντισυνταγματικές οι περικοπές των γιατρών του ΕΣΥ. Κάτι που σημαίνει ότι οι γιατροί του ΕΣΥ θα λάβουν αναδρομικά της τελευταίας πενταετίας περίπου από 40.000 έως 60.000 ευρώ ο καθένας.

Ειδικότερα, με την 3/2022 απόφασή της η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου έκρινε οριστικά ότι παράνομα καταβάλλονταν μειωμένες οι αποδοχές στους ιατρούς ΕΣΥ (Πρωτοβάθμια Υγεία) λόγω των περικοπών που επέβαλε ο νόμος 4093/2012 (έγκριση Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2013−2016).

Είχαν προηγηθεί αλλεπάλληλες δικαστικές αποφάσεις Πρωτοδικείων και Εφετείων που δικαίωναν τους γιατρούς, ήδη από το 2017, όπως τους δικαίωσαν και οι αποφάσεις της Ολομέλειας του Ελεγκτικού Συνεδρίου (437/2014) και της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας (431/2018).

Οι αρεοπαγίτες έκριναν ότι ο νόμος 4093/2012 δεν είναι σύμφωνος με το Σύνταγμα και επομένως δεν πρέπει να εφαρμοσθεί, γιατί:

α) Δεν προέβη σε «εκτιμήσεις για τις επιπτώσεις από τις εν λόγω μειώσεις», ούτε «αν το αναμενόμενο οικονομικό όφελος που θα προκύψει από τις μειώσεις είναι μικρότερο ή μεγαλύτερο από τις επιπτώσεις των μειώσεων». Δηλαδή νομοθετήθηκαν μειώσεις που μπορούσαν να προκαλέσουν συνολικά ζημία αντί για όφελος και πιθανότατα προκάλεσαν ζημία.

β) Δεν εξετάστηκε από το νόμο «αν θα μπορούσαν να ληφθούν άλλα μέτρα ισοδύναμου αποτελέσματος» ως προς τη μείωση των δημοσίων δαπανών, αλλά με μικρότερο κόστος για τους γιατρούς του ΕΣΥ.

γ) Δεν εξετάστηκε αν οι αποδοχές των γιατρών του ΕΣΥ παραμένουν μετά τις νέες μειώσεις επαρκείς για την αντιμετώπιση του κόστους αξιοπρεπούς διαβίωσής τους και ανάλογες της αποστολής που τους έχει ανατεθεί με το άρθρο 5 παρ. 5 του Συντάγματος.

Όπως είναι γνωστό, τα δικαστήρια ουσίας επιδίκασαν και επιδικάζουν μεικτές μηνιαίες διαφορές περίπου 1.000 ευρώ. Τα επιδικασθέντα ποσά ανέρχονταν, όταν οι διαφορές αφορούσαν 4 ή και 5 έτη, σε συνολικά μεικτά ποσά μέχρι 50.000 ή και 60.000 ευρώ

Τέλος, αναμένεται η κρίση της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας ως προς τη συνταγματικότητα του ισχύοντος ν. 4472/2017 (εκδικάσθηκε την 15.1.2021), ενώ έχει ήδη αποφανθεί σειρά πολιτικών δικαστηρίων της ουσίας, τα οποία έκαναν και συνεχίζουν να κάνουν δεκτές τις αντίστοιχες αγωγές που στρέφονται πλέον κατά της συνταγματικότητας και του ισχύοντος νόμου.

πηγη: documentonews.gr

Δημήτρης Σταμούλης

Πολύ κάτω από τα 751 ευρώ του 2012 είναι ο κατώτατος μισθός στην Ελλάδα, ενώ η αγοραστική δύναμη είναι ακόμα μικρότερη εν μέσω γενικευμένης ακρίβειας. Οι πετσοκομμένοι μισθοί των μνημονίων είναι εδώ, όπως και η άγρια εκμετάλλευση της εργασίας από το κεφάλαιο.

Μπορεί να έχουν περάσει 12 χρόνια από το πρώτο μνημόνιο, που εγκαινίασε έναν ανελέητο κύκλο λεηλασίας του εργατικού μισθού, αλλά πολύ λίγα πράγματα έχουν αλλάξει τόσο στις πολιτικές που υλοποιούνται από τους εκάστοτε κυβερνώντες όσο και από τους εργοδότες και το κεφάλαιο που συνεχίζουν τη ληστρική εκμετάλλευση των εργαζομένων τους.

Το πρώτο μνημόνιο, που ψηφίστηκε του 2010 (κυβέρνηση Παπανδρέου με ψήφους ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ), κατάργησε οριστικά τον 13ο και 14ο μισθό στο δημόσιο επιβάλλοντας παράλληλα άγριες περικοπές στους μισθούς. Το δεύτερο και σκληρότερο όλων μνημόνιο του τραπεζίτη Λουκά Παπαδήμου το 2011 (ψηφίστηκε από ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ) οδήγησε σε μείωση κατά 22% του κατώτατου μισθού σε όλα τα κλιμάκια του βασικού μισθού και επέβαλε τον άθλιο διαχωρισμό των νεοεισερχόμενων στην εργασία μέχρι 25 ετών, οι οποίοι αμείβονταν με 32% λιγότερα, με τον περιβόητο «υποκατώτατο μισθό». Συγκεκριμένα, για τους άνω των 25 ετών ο κατώτατος μισθός διαμορφώθηκε στα 586,08 ευρώ και για τους 18 έως 25 ετών στα 510,95 ευρώ. Επιπλέον καταργήθηκαν οι κλαδικές συμβάσεις εργασίας, μέτρο το οποίο οδήγησε σε κατάρρευση των μισθών και όσων αμείβονταν παραπάνω από την εθνική συλλογική σύμβαση (ΕΓΣΣΕ). Το τρίτο μνημόνιο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν επέβαλε άλλες μειώσεις αλλά δεν οδήγησε και σε αυξήσεις. Να σημειωθεί δε ότι η Ελλάδα ήταν η μόνη χώρα της ΕΕ όπου ο κατώτατος μισθός είχε μειωθεί μετά το 2012, στο όνομα της κρίσης χρέους.
Η πρώτη άνοδος του κατώτατου μισθού σημειώθηκε προεκλογικά το 2019, επί ΣΥΡΙΖΑ, και ήταν κατά 10,91% στα 650 ευρώ, ενώ καταργήθηκε ο υποκατώτατος μισθός. Η κυβέρνηση της ΝΔ έδωσε μια οριακή αύξηση 2% από 1/1/2022 και από 1/5/2022 άλλο ένα 7,7% και τελική διαμόρφωση του κατώτατου στα 713 ευρώ (μεικτά), αυξήσεις που φυσικά ούτε το χαμένο έδαφος δεν αναπλήρωσαν για το εργατικό εισόδημα.

Εξευτελιστικές οι ωριαίες αμοιβές στην Ελλάδα, ξεπερνούν μόνο τις χώρες της ανατολικής Ευρώπης

Θλιβερή είναι η θέση που κατέχει ο ελληνικός κατώτατος μισθός ακόμα και σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ανάμεσα στις 13 χώρες της ΕΕ που έχουν κατώτατο μισθό κάτω από τα 1.000 ευρώ βρίσκεται η Ελλάδα σύμφωνα με την Eurostat, γεγονός που θα άλλαζε με αύξηση κατά 29,2%. Επιπλέον το μέσο ωριαίο κόστος εργασίας σε ολόκληρη την ΕΕ, το 2021, εκτιμήθηκε σε 29,1 ευρώ, ενώ στην ευρωζώνη σε 32,8 ευρώ. Η χώρα μας βρίσκεται στην τρίτη χαμηλότερη βαθμίδα με ωριαίο κόστος εργασίας στα 17,2 ευρώ, ξεπερνώντας μόνο τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, ενώ η Δανία έχει τριπλάσιο κόστος από την Ελλάδα.

Όσον αφορά στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ των Ελλήνων, βρίσκεται στη δεύτερη χειρότερη στην ΕΕ το 2021, όπως αυτό εκφράζεται σε μονάδες αγοραστικής δύναμης και πιο συγκεκριμένα, ήταν κατά 35% πιο κάτω από τον μέσο όρο της EE, με τη Βουλγαρία να είναι η μόνη χώρα της ΕΕ που ήταν σε χειρότερη μοίρα.

Όμως και η πανδημική κρίση είχε σαφέστατα ταξικό πρόσημο με αρνητικό αποτύπωμα στους μισθούς. Μεταξύ 2010-2019 σημειώθηκε μεγάλη απόκλιση στις συνολικές αποδοχές του μέσου εργαζομένου στην Ελλάδα σε σχέση με τον μέσο όρο της Ευρωζώνης. Η απόκλιση ενισχύθηκε το 2020, αφού ο μέσος μισθός στην Ελλάδα συρρικνώθηκε κατά 2,5%, όταν στην Ευρωζώνη μειώθηκε κατά 1% και στην ΕΕ κατά 0,6%. Η Ελλάδα είναι το μόνο κράτος-μέλος της ΕΕ στο οποίο ο μέσος μισθός σωρευτικά μειώνεται από το 2010. Η απόκλιση του μέσου μισθού από αυτόν του μέσου όρου της Ευρωζώνης είναι ακόμα πιο σημαντική αν συνυπολογιστεί ότι στα κράτη-μέλη της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων υπάρχει τάση σύγκλισης, γεγονός που καθιστά την Ελλάδα μια ειδική περίπτωση περαιτέρω όξυνσης της κοινωνικής ανέχειας.

Η Ελλάδα είναι από τα λίγα κράτη-μέλη της ΕΕ στα οποία ο καθαρός μέσος μισθός μειώθηκε το 2020, ενώ είναι το μόνο κράτος-μέλος στο οποίο ο καθαρός μέσος μισθός είναι χαμηλότερος από αυτόν του 2010. Όσον αφορά την αγοραστική δύναμη του μέσου μισθού, και σε αυτή την περίπτωση η χώρα μας είναι το μόνο κράτος-μέλος της ΕΕ στο οποίο παρατηρείται απώλεια σε σχέση με το 2010, η οποία εντάθηκε το 2020 λόγω πανδημικής κρίσης.

Να πάρουν οι εργάτες από τον πλούτο που παράγουν

Κανένας μισθός κάτω από 1.000 ευρώ, αυξήσεις για όλους τους εργαζόμενους

Απόρροια όλων των πάνω στατιστικών είναι και το γεγονός ότι το ποσοστό κάλυψης των συλλογικών διαπραγματεύσεων στην Ελλάδα είναι ιδιαίτερα χαμηλό (το 2016 ήταν ίσο με 26%), ενώ η προστασία των εργαζομένων από συλλογικές διαπραγματεύσεις στην Ελλάδα βρίσκεται πιο κοντά στις επιδόσεις κρατών-μελών της ανατολικής Ευρώπης. Το 2012 το σύνολο των συμβάσεων (κλαδικές και επιχειρησιακές) ήταν 1.005 ενώ το 2020 μόλις 192!
Οι πολιτικές όλων των κυβερνητικών αποχρώσεων της τελευταίας δωδεκαετίας έχουν συρρικνώσει δραματικά το εργατικό εισόδημα, τόσο περικόπτοντας τους μισθούς όσο και λεηλατώντας το βάναυσα με πλείστους άμεσους και έμμεσους τρόπους. Δεν είναι τυχαίο ότι το 2019 οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα έλαβαν κατά 4,5% μικρότερο μερίδιο του ΑΕΠ σε μισθούς από ό,τι πριν μια δεκαετία (2009), σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Συνδικάτων (ETUC). Το 2009 το μερίδιο αυτό ήταν στο 54,1% ενώ το 2019 περιορίστηκε στο 49,6%!

Αυτό σημαίνει ότι οι εργαζόμενοι λαμβάνουν μικρότερο μερίδιο του οικονομικού πλούτου που ουσιαστικά αυτοί παράγουν και γι’ αυτό είναι και ανάγκη αλλά και δίκαιο να αυξηθούν γενναία οι μισθοί, τόσο ο κατώτατος που πρέπει να ανέβει άμεσα στα 1.000 ευρώ, όσο και για τους υπόλοιπους εργαζόμενους που βλέπουν καθηλωμένους τους μισθούς τους για πολλά χρόνια. Είναι ζήτημα επιβίωσης ο αποφασιστικός αγώνας των εργαζομένων για αυξήσεις στους μισθούς σύμφωνα με τις ανάγκες, για επαναφορά του 13ου-14ου μισθού για όλους, για συλλογικές συμβάσεις και σταθερή εργασία με όλα τα δικαιώματα, για προσλήψεις για κάλυψη των κοινωνικών αναγκών, για μείωση του χρόνου εργασίας και προστασία των ανέργων.

πηγη: prin.gr

«Από τα βάθη της καρδιάς μας είμαστε περήφανοι που πολεμήσαμε το αίμα και τη φωτιά με τα δάκρυά μας. Η πάλη μας ήταν αγνή και δίκαιη και έβαλε τέλος στην εξευτελιστική σκλαβιά. Πρωί και βράδυ έπρεπε να ανεχτούμε ξύλο, ρεζίλεμα, βρισιές, μόνο και μόνο γιατί ήμασταν “νέγροι“, “αράπηδες”. Γίναμε μάρτυρες όσων διώχτηκαν για τις πολιτικές και θρησκευτικές τους πεποιθήσεις και κατέληξαν εξόριστοι στην ίδια τους τη χώρα, εξαναγκαζόμενοι σε μια μοίρα χειρότερη κι από το θάνατο. Πώς μπορεί να ξεχάσει κανείς τις σφαγές που κόστισαν τη ζωή σε πολλούς αδελφούς μας, τα κελιά όπου ρίχτηκαν από το δυνάστη; Εμείς που υποφέραμε στην καρδιά και το σώμα μας από το αποικιοκρατικό καθεστώς, λέμε τώρα δυνατά και καθαρά ότι τελείωσε».

Αυτά τα λόγια του Πατρίς Λουμούμπα, του ηγέτη του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος του Κονγκό, μας ήρθαν στο νου καθώς βλέπαμε χθες την πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου να παρασημοφορεί τον βασιλιά και τη βασίλισσα των Βέλγων με το Παράσημο του Μεγαλόσταυρου του Τάγματος του Σωτήρος και να παρασημοφορείται από τον βασιλιά Φιλίπ με το Παράσημο του Μεγαλόσταυρου του Τάγματος του Λεοπόλδου.

Απ’ όλα τα παράσημα που θα μαζέψεις αυτό να το φοράς πάντοτε, κυρία Σακελλαροπούλου. Για να βλέπουν όλοι οι άνθρωποι με μνήμη έναν κατακόκκινο λεκέ από αίμα πάνω στο λευκό κοστούμι σου. Είναι το παράσημο που φέρει το όνομα του «κτήνους», του βασιλιά Λεοπόλδου Β’ του Βελγίου. Του ανθρώπου που «πήρε» το Κονγκό ως προσωπική του αποικία και το μετέτρεψε σε κόλαση.

Το τάγμα του Λεοπόλδου, ο προσωπικός του στρατός από 20.000 μισθοφόρους, μαζί με τους μισθοφόρους που του παραχώρησαν οι εκπρόσωποι των εταιριών που εκμεταλλεύονταν το χαλκό, το καουτσούκ, τα διαμάντια, το ελεφαντόδοτο και άλλα πολύτιμα προϊόντα της αφρικανικής γης, μετέτρεψαν έναν πληθυσμό περίπου 25 εκατ. ανθρώπων σε σκλάβους.

Δουλειά μέχρι θανάτου. Οποιος δεν έπιανε τη νόρμα που καθόριζαν οι αποικιοκράτες μαστιγωνόταν με ειδικό μαστίγιο από δέρμα ιπποπόταμου. Αν ήταν… υπότροπος, μαστιγωνόταν μέχρι θανάτου. Οποιος αντιμιλούσε ακρωτηριαζόταν. Μαζί του ακρωτηριάζονταν και μέλη της οικογένειάς του, ακόμα και παιδιά. Oι αποικιοκράτες μισθοφόροι είχαν μετατρέψει τα ακρωτηριασμένα άκρα των Κονγκολέζων σε… μονάδα μέτρησης για προϊόντα!

Πάνω από τρία εκατομμύρια Κονγκολέζοι υπολογίζεται ότι δολοφονήθηκαν μέσα σε μια δεκαετία (1895-1905). Τετραπλάσιος αριθμός πέθανε από την εξάντληση, την πείνα και διάφορες λοιμώδεις ασθένειες. Το 1911, η απογραφή μέτρησε μόλις 7,5 εκατομμύρια αυτόχθονες στο «Βελγικό Κονγκό». Λιγότερους από το ένα τρίτο του πληθυσμού που σκλάβωσαν οι βέλγοι αποικιοκράτες!

Από τα 1908, μετά από την κυκλοφορία φωτογραφιών με ακρωτηριασμούς και άλλα βασανιστήρια, τις μαρτυρίες κάποιων ιεραπόστολων που έφριξαν μ’ αυτά που είδαν, την κυκλοφορία του βιβλίου του Τζόζεφ Κόνραντ «Η καρδιά του σκότους» (1900) και του διηγήματος του Μαρκ Τουέιν «Ο μονόλογος του βασιλιά Λεοπόλδου» (1905) και διάφορα δημοσιεύματα σε αμερικανικές και βρετανικές εφημερίδες, είχαμε αλλαγή σκυτάλης: το «κτήνος», όπως είχε ονομαστεί ο Λεοπόλδος, παρέδωσε την προσωπική του αποικία στο βελγικό κράτος και είχαμε πλέον το «Βελγικό Κονγκό».

Η αποικιοκρατία συνεχίστηκε, το ίδιο εκμεταλλευτική, το ίδιο αιματηρή, αλλά με μεγαλύτερη προσοχή: πλέον δεν σκότωναν, δεν μαστίγωναν και δεν ακρωτηρίαζαν ακόμα και για απόλαυση, αλλά μόνο για «ανταρσία». Κι όλα σκεπάζονταν με ένα πέπλο σιωπής, γιατί το «κτήνος» είχε αποδειχτεί πρωτοπόρο και τις μεθόδους του είχαν αρχίσει να εφαρμόζουν και οι άλλοι αποικιοκράτες στην Αφρική.

Το «κτήνος» είχε προλάβει να πάρει την τιμητική ονομασία «βασιλιάς οικοδόμος» στο Βέλγιο, χάρη στα μεγαλειώδη οικοδομήματα και τις υποδομές που έφτιαχνε με το αίμα των σκλάβων του Κονγκό. Με το ίδιο αίμα διαφθάρηκε η βελγική εργατική τάξη. Της πετούσαν κάποια ψίχουλα και εξασφάλιζαν την κοινωνική ηρεμία μέσα στο Βέλγιο (το φαινόμενο –όχι μόνο για το Βέλγιο- έχει περιγράψει στα έργα του ο Λένιν, αναλύοντας την κοινωνική βάση του οπορτουνισμού και της διαφθοράς της Β’ Διεθνούς).

Μετά τη λήξη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου η «μαύρη ήπειρος» άρχισε να αφυπνίζεται. Αντιαποικιακά κινήματα άρχισαν να αναπτύσσονται σχεδόν παντού. Ηγέτης του αντιαποικιακού κινήματος του Κονγκό αναδείχτηκε ο Πατρίς Λουμούμπα, ένας ταχυδρομικός υπάλληλος. Οταν οι βέλγοι αποικιοκράτες τον συνέλαβαν το 1959, κάηκε η Κινσάσα (τότε την έλεγαν ακόμα Λεοπολντβίλ, προς τιμήν του «κτήνους»!).

Η αποικιοκρατία δεν μπορούσε ν’ αντέξει άλλο. Το 1960, το Βέλγιο αναγκάστηκε ν’ αναγνωρίσει την ανεξαρτησία του Κονγκό. Ο Λουμούμπα έγινε πρωθυπουργός. Δεν ήταν κομμουνιστής, ένας προοδευτικός μικροαστός εθνικιστής ήταν, με όραμα μια ανεξάρτητη και ενωμένη χώρα. Αρνήθηκε και τη διαίρεση του Κονγκό σε μικρότερα κρατίδια και την αναγόρευση του βασιλιά του Βελγίου Μποντουέν σε επικεφαλής του νέου κράτους. Δεν τον άφησαν στην πρωθυπουργία ούτε δέκα εβδομάδες. Είχε προσβάλει και τον Μποντουέν, λέγοντάς του κατάμουτρα στην τελετή ανάληψης της πρωθυπουργίας τα λόγια που παραθέσαμε στην αρχή. Και συμπλήρωσε σε δήλωσή του προς τους ανταποκριτές του ξένου Τύπου: «Αυτή η ανεξαρτησία, ακόμη και αν σήμερα τη γιορτάζουμε μαζί με το Βέλγιο, κανένας Κονγκολέζος, που του αξίζει να λέγεται έτσι, δεν θα ξεχάσει ποτέ ότι κερδήθηκε με σύγκρουση»! Εκανε και επαφές με την ΕΣΣΔ των αναθεωρητών του Χρουτσιόφ.

Οι Βέλγοι, με τη βοήθεια των Αμερικανών οργάνωσαν στρατιωτικό πραξικόπημα. Ο Λουμούμπα συνελήφθη, φυλακίστηκε και στη συνέχεια βασανίστηκε απάνθρωπα και δολοφονήθηκε, με εντολή των Βέλγων. Τέσσερις βέλγοι αξιωματούχοι ήταν παρόντες στο βασανισμό, τη δολοφονία και την ταφή του (αυτό αναγκάστηκε να το παραδεχτεί το 2002 και η… προοδευτική βελγική κυβέρνηση). Οταν η είδηση έγινε γνωστή την επόμενη μέρα, ξέθαψαν βιαστικά το πτώμα και το μετέφεραν αλλού. Εκεί ένας βέλγος αξιωματούχος το τεμάχισε με σιδηροπρίονο, περιέλουσε τα κομμάτια του με θειικό οξύ, για να μην αναγνωρίζεται, και κράτησε σαν… σουβενίρ δυο δόντια!

Γι’ αυτό σας λέμε, κυρία Σακελλαροπούλου: αυτό το παράσημο του Τάγματος του Λεοπόλδου να το φοράτε πάντοτε, έχει ιδιαίτερη αξία. Θα μας θυμίζει τα λόγια που βάζει ο Μαρκ Τουέιν στο στόμα του «κτήνους» Λεοπόλδου: «Τα λένε όλα: ότι εξοντώνω έναν λαό μοναχικών πλασμάτων, σβήνοντάς τους από τον χάρτη με κάθε μορφή δολοφονίας, προς χάριν της τσέπης μου και μόνο, και πως κάθε σελίνι που βγάζω κοστίζει έναν βιασμό, έναν ακρωτηριασμό ή μια ζωή» (Μαρκ Τουέιν, Τυράννων Μονόλογοι, μτφρ. Νάσος Ταρκαζίνης, εκδ. Παπαδόπουλος).

Πηγή: ΚΟΝΤΡΑ - vathikokkino.gr/

Έχασε την ζωή του εξαιτίας καρδιακού επεισοδίου την ώρα της υπηρεσίας του στο Ε/Γ-Ο/Γ «ΠΡΕΒΕΛΗΣ» ο Υποπλοίαρχος Σ.Π., ηλικίας 48 ετών, και ενώ το πλοίο ταξίδευε για το προγραμματισμένο δρομολόγιό του.

Το συμβάν έγινε 30 με 40 λεπτά αφ’ ότου το πλοίο είχε αναχωρήσει από το λιμάνι του Πειραιά.

Σύμφωνα με πληροφορίες μας, όταν σημειώθηκε το καρδιακό επεισόδιο (έμφραγμα) ο Υποπλοίαρχος έκανε την βάρδια του ενώ γιατρός που ταξίδευε με το ανωτέρω πλοίο του πρόσφερε τις πρώτες βοήθειες.

Το πλοίο επέστρεψε στον Πειραιά προκειμένου ο Υποπλοίαρχος να μεταφερθεί στο νοσοκομείο και, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, μέχρι να επιβιβαστεί στο ασθενοφόρο είχε τις αισθήσεις του.

Για το περιστατικό και την επιστροφή του πλοίου στο λιμάνι του Πειραιά είχαν ενημερωθεί οι αρμόδιες λιμενικές αρχές.

Ο πολύτιμος χρόνος που χάθηκε στην μεταφορά του Ναυτεργάτη ίσως θα μπορούσε να αποσοβήσει το μοιραίο γεγονός.

Τα ελικόπτερα δυστυχώς υπάρχουν για να χρησιμοποιούνται από τον Πρωθυπουργό και διάφορα κυβερνητικά στελέχη, ακόμη και στα ταξίδια αναψυχής τους αλλά όχι στις έκτακτες ανάγκες, ειδικά στις περιπτώσεις που τίθεται σε κίνδυνο η ζωή στα καράβια και γενικότερα στην θάλασσα.

Κυβέρνηση – ΥΕΝ τα άφησαν καθηλωμένα μέχρι την επόμενη που θα χρησιμοποιηθούν ξανά για διάφορες κυβερνητικές «αποστολές» αναψυχής!!!

Τελικά πόση αξία έχει η ανθρώπινη ζωή για τους κυβερνώντες, όταν αυτή τίθεται σε κίνδυνο και δεν κινητοποιούνται άμεσα τα εναέρια μέσα που διαθέτει το κράτος;

Εκφράζουμε τα βαθιά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια του αδικοχαμένου Ναυτεργάτη.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ