Σε λίγες ημέρες συμπληρώνονται 2 χρόνια από το έγκλημα στα Τέμπη.

Ένα έγκλημα που οδήγησε 57 ανθρώπους μέσα στους οποίους και νέα παιδιά να χάσουν την ζωή τους με φρικτό τρόπο.

Το έγκλημα αυτό έφερε στην επιφάνεια με τραγικό τρόπο τα προβλήματα στην ασφάλεια στον σιδηρόδρομο, τα οποία επανειλημμένα είχαν αναδείξει οι εργαζόμενοι και τα Σωματεία τους, αλλά δυστυχώς η κυβέρνηση  ο ΟΣΕ και η Hellenic Train αγνοούσαν, υποτιμούσαν και απαξίωναν!

Δυο χρόνια μετά, τα στοιχεία που αποκαλύπτονται και έρχονται στο φως της δημοσιότητας από τον «Σύλλογο Πληγέντων Δυστυχήματος Τεμπών» και το επιστημονικό δυναμικό που ερευνά το πολύνεκρο δυστύχημα δείχνουν ότι η κυβέρνηση από την πρώτη στιγμή έως και σήμερα ακολουθεί το δρόμο της συγκάλυψης του εγκλήματος και των δικών της ευθυνών.

Η συγκλονιστική παλλαϊκή αφύπνιση και η μεγαλειώδης συμμετοχή στην κινητοποίηση την Κυριακή 26/01/2025 δημιούργησε για πρώτη φορά τεράστια  αναταραχή στο στρατόπεδο της κυβέρνησης και των ΜΜΕ που έχουν επιστρατευθεί για να συγκαλύψουν το έγκλημα.

Το ηχηρό μήνυμα και η φωνή του λαού αφορούσε τις ευθύνες και τις προκλητικές παραλείψεις των δικαστών που έχουν αναλάβει την διερεύνηση των Τεμπών.

Στα πλαίσια αυτά αποκτά τεράστια σημασία η απεργία των συνδικάτων που αποφασίστηκε για τις 28 Φλεβάρη 2025.

Σημαντική στήριξη σε αυτή την πανεργατική απεργία αποτελεί η απόφαση του «Συλλόγου Πληγέντων Δυστυχήματος Τεμπών» να στηρίξει  την συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος.

Η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ κυριολεκτικά σύρθηκε κάτω από την κοινωνική και εργατική πίεση και την τελευταία στιγμή έλαβε απόφαση συμμετοχής στην απεργία…

Η οργάνωση, η προετοιμασία και η επιτυχία της απεργίας και των διαδηλώσεων πρέπει να γίνει υπόθεση όλων των συνδικάτων σε όλη την χώρα.

Οι εργαζόμενοι -ες πρέπει στις 28 Φλεβάρη αγωνιστικά και καθολικά να δώσουν το παρόν στην απεργία και στις συγκεντρώσεις σε όλη την Ελλάδα.

Να διεκδικήσουν:

• -Τιμωρία όλων των ενόχων για το έγκλημα, φυσικών και ηθικών αυτουργών.
• -Δημόσιες και ασφαλείς συγκοινωνίες.
• -Να περάσουν σιδηρόδρομοι και όλα τα κοινωνικά αγαθά στο κράτος (συγκοινωνία – υγεία – παιδεία – ρεύμα – νερό).
• -Μέτρα ασφάλειας και προστασίας σε όλους τους εργασιακούς χώρους.
• -Η συγκέντρωση στο Σύνταγμα, η εξέδρα και ο λόγος πρέπει να εξασφαλιστεί σε όλες τις δυνάμεις που μάχονται για την αλήθεια, την δικαιοσύνη κόντρα στην συγκάλυψη, στο έγκλημα και την πολιτική της ατιμωρησίας.

Οποιαδήποτε απόπειρα, λογική ή πρακτική μονοπαραταξιακής αξιοποίησης και εκμετάλλευσης των μαζικών καλεσμάτων για το Σύνταγμα από εκατοντάδες σωματεία, συλλόγους, φορείς, δήμους, συλλογικότητες κλπ. δεν είναι αποδεκτή.

Πειραιάς 18/02/2025

Οι Διοικήσεις

- Ένωση Ηλεκτροτεχνιτών Ν. Πειραιώς

-Ένωση Μόνιμων & Δόκιμων Λιμενεργατών Ο.Λ.Π.

-Πανελλήνια Ένωση Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού (Π.Ε.Ν.Ε.Ν.)

Η αφόρητη πολιτική και κοινωνική πίεση έσυρε τελικά τη ΓΣΕΕ να αποφασίσει απεργία

Σε σταθμό αποφασιστικής κλιμάκωσης του αγώνα ενάντια στη συγκάλυψη του εγκλήματος στα Τέμπη, για αποκάλυψη των πραγματικών ενόχων σε κυβέρνηση και Hellenic Train και ανατροπή της εγκληματικής κυβερνητικής πολιτικής των ιδιωτικοποιήσεων, αναδεικνύεται η μεγάλη πανεργατική απεργία στις 28 Φλεβάρη που επιβλήθηκε κυριολεκτικά «από τα κάτω»! Η τεράστια νεανική και λαϊκή κινητοποίηση σε όλη την Ελλάδα στις 26 Γενάρη και η μαζική «εισβολή» στο προσκήνιο του κοινωνικού παράγοντα ανέτρεψε τα μέχρι τότε δεδομένα, έδειξε τις δυνατότητες για μαχητικό ανατρεπτικό αγώνα, ταρακούνησε συνδικαλιστικές ηγεσίες και κλόνισε αντιλήψεις ότι «δεν κινείται τίποτα».

Μέρα τη μέρα ολοένα και νέα συνδικάτα, Εργατικά Κέντρα, ομοσπονδίες αποφασίζουν συμμετοχή στην απεργία.

Μέχρι και η ΓΣΕΕ, μετά το παραλήρημα ανακοίνωσής της την Τετάρτη χωρίς απεργία – όπου χωρίς ίχνος ντροπής έγραφε ότι «δε θα μας υποδείξει κανένας (…)τι και πώς θα το κάνουμε» και ότι «δε θα στοιχηθούμε πίσω από οποιονδήποτε που επιχειρεί να υποβαθμίσει ή να ποδηγετήσει την αυθόρμητη κίνηση εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών» – αναγκάστηκε να προκηρύξει 24ωρη πανελλαδική απεργία για τις 28/2. Η ξεπουλημένη συνδικαλιστική γραφειοκρατία σύρθηκε στην απεργία ως απόρροια της αφόρητης κοινωνικής και πολιτικής πίεσης καθώς πλήθος πρωτοβάθμιων σωματείων, η ομοσπονδία Σιδηροδρομικών (ΠΟΣ), η ΑΔΕΔΥ, μεγάλα ΕΚ όπως Αθήνας, Πειραιά, και άλλων 20 πόλεων είχαν ήδη αποφασίσει απεργία, ενώ λιμάνια, σχολεία, πανεπιστήμια, νοσοκομεία αναμένεται να νεκρώσουν την ημέρα της απεργίας.

Έγκαιρα πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα μεγάλη σύσκεψη αγώνα σωματείων και συλλογικοτήτων στις 5/2 με συμμετοχή πολλών σωματείων από διάφορους κλάδους δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, καθώς και αγωνιστών από συλλογικότητες, κινήσεις γειτονιάς και φοιτητικούς συλλόγους. Η σύσκεψη ανέδειξε ένα μαχητικό πλαίσιο διεκδικήσεων και αιτημάτων που στοχεύουν να συγκρουστούν με την «καρδιά» του προβλήματος που προκάλεσε το έγκλημα των Τεμπών, την πολιτική της ιδιωτικοποίησης και της «απελευθέρωσης των αγορών», τον κατακερματισμό του σιδηρόδρομου σε υποδομή, λειτουργία και συντήρηση με στόχο το ξεπούλημα, τον ρόλο της ΕΕ και των κυβερνήσεων σε αυτό το σχέδιο, καθώς προωθούν και ψηφίζουν διαχρονικά δεκάδες ντιρεκτίβες οδηγώντας σε σοβαρές ελλείψεις στην ασφάλεια και στην απαξίωση του σιδηρόδρομου. Σε κρίσιμο αίτημα του κινήματος αναδεικνύεται η «εδώ και τώρα καταγγελία της σύμβασης με την Ηellenic Τrain, χωρίς αποζημίωση, και το πέρασμα του συνόλου του σιδηροδρομικού έργου στο δημόσιο προς όφελος του λαού και όχι του κέρδους, με εργατικό έλεγχο».

Αγωνιστικές δράσεις ενημέρωσης και προετοιμασίας για τις 28/2

Στο πλαίσιο της σύσκεψης αποφασίστηκαν και μια σειρά δράσεων, όπως η μοτοπορεία που πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη για την υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών με αφετηρία τον Σταθμό Λαρίσης και με «στάσεις» σε χώρους που σχετίζονται με τις ιδιωτικοποιήσεις (υπουργεία, ΔΕΗ, ΤΑΙΠΕΔ, πανεπιστήμια κ.α.) , και η διαδήλωση προς τα γραφεία της Hellenic Train στις 20/2. Την ημέρα της απεργίας η σύσκεψη αγώνα καλεί κάθε σωματείο και συλλογικότητα να υιοθετήσει αυτό το πλαίσιο και να πάρει μέρος στην κινητοποίηση και τη συγκέντρωση στα Προπύλαια, στις 11.00 και πορεία προς το Σύνταγμα και τα γραφεία της ΗΤ. Ήδη για την προετοιμασία της απεργίας οργανώνονται κοινές εξορμήσεις των σωματείων στους χώρους δουλειάς και εξορμήσεις μαζί με συλλογικότητες στις γειτονιές.

Συγκέντρωση στο Σύνταγμα και διαδήλωση στα γραφεία της Hellenic Train στη Λ. Συγγρού διοργανώνουν πρωτοβάθμια σωματεία και συλλογικότητες την Τρίτη 18/2, στις 6.30μμ.

Τα σωματεία και οι συλλογικότητες καλούν επίσης σε συμμετοχή την Τετάρτη 19/2, στις 6μμ στο Κάτω Πολυτεχνείο στην εκδήλωση που πραγματοποιούν φοιτητικοί σύλλογοι με εμπειρογνώμονες, πανεπιστημιακούς και γονείς θυμάτων στα Τέμπη, για την αποκάλυψη των πραγματικών δεδομένων του εγκλήματος στα Τέμπη.

Οι δυνατότητες υπάρχουν για μια μεγάλη απεργιακή απάντηση ώστε με νέα ώθηση το ταξικό εργατικό κίνημα, οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα, να κλιμακώσουν τον αγώνα τους ενάντια στο σύνολο της αντιλαϊκής κυβερνητικής πολιτικής που επιτίθεται στη δημόσια υγεία, στη δημόσια παιδεία, στα κοινωνικά αγαθά και στα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ελευθερίες.

Πηγή: prin.gr

Στα τέλη Φεβρουαρίου η εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου ανακοίνωσε σαρωτικές αλλαγές στα άτομα που θα συμμετέχουν στις συνεντεύξεις Τύπου. Περνούμε όντως στην εποχή της «ενημέρωσης των influencers»; Ας δούμε τις σημασίες αυτής της κίνησης.

Το επίπεδο και η κατεύθυνση της επίσημης δημοσιογραφίας έχει ένα μεγάλο φάσμα, και είμαστε οι τελευταίοι που θα αρνηθούμε πως αυτό το φάσμα διευρύνεται όλο και γρηγορότερα προς τα κάτω. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε πως μια από τις λειτουργίες της είναι να αποτελεί έναν ελεγκτικό μηχανισμό της αστικής τάξης προς αστούς πολιτικούς και επιχειρηματίες.

Οι πρόσφατες εξελίξεις με τα Τέμπη επανέφεραν για λίγο αυτή τη λειτουργία στην Ελλάδα, με αστικά ΜΜΕ να ασκούν πίεση στους πολιτικούς εκπροσώπους άλλων οικονομικών συγκροτημάτων. Οι συνεντεύξεις Τύπου είναι από τις λίγες στιγμές που η εκάστοτε κυβέρνηση καλείται να τοποθετηθεί, χωρίς να μπορεί να αρνηθεί εκ των υστέρων τις δηλώσεις «εκπαραθυρώνοντας» κάποιον από τους υψίσιχνους πολιτικούς αυτοφοράκηδες που διατηρεί γι’ αυτή τη χρήση.

Γι’ αυτό το λόγο είναι εξαιρετικά σημαντικοί οι όροι με τους οποίους αυτές γίνονται – όπως γνωρίζουν όλοι, υπάρχουν ερωτήσεις που αρκεί να γίνουν για να προκαλέσουν πολιτική ζημιά, ανεξαρτήτως απάντησης που θα πάρουν. Έτσι και κάθε κυβέρνηση προσπαθεί να δίνει προτεραιότητα σε φιλικά μέσα και δημοσιογράφους.

Υπό αυτό το πρίσμα εξετάζουμε τις αλλαγές που ανακοινώθηκαν από την εκπρόσωπο Τύπου του Λευκού Οίκου στις 28/01/2025, μια κίνηση με πολύ βαθύτερες προεκτάσεις απ’ όσο θα φανταζόταν όποιος γνωρίζει τους συντελεστές της. Επί λέξει, απαντώντας σε ερώτηση του Breitbart: «θα φροντίσουμε Μέσα σαν τα δικό σας – Axios και Breitbart, τα οποία είναι σεβαστά και με ακροαματικότητα – να έχουν όντως μια θέση σε αυτήν την αίθουσα κάθε μέρα. Επίσης, ξανά, προτρέπουμε οποιοδήποτε άτομο σε αυτή τη χώρα – είτε είστε παραγωγός περιεχομένου στο TikTok, blogger, ή έχετε podcast – αν παράγετε πραγματικά νέα, ανεξαρτήτως μέσου, θα σας επιτραπεί να κάνετε αίτηση για διαπίστευση Τύπου σε αυτό το Λευκό Οίκο».

Ο πυρήνας της «ενημέρωσης των influencers»

Κατ’ αρχάς, πρέπει να αναγνωρίσουμε πως ο πυρήνας της σκέψης δεν είναι ούτε καινοφανής, ούτε καινούριος. Ήδη από το καλοκαίρι του 2024, το κόμμα των Δημοκρατικών έδωσε διαπιστεύσεις ανάλογες με των ΜΜΕ σε δημιουργούς περιεχομένου πλατφορμών (TikTokers, YouTubers κ.ά.) για να καλύψουν τις διαδικασίες του. Σε επίπεδο κρατικής πολιτικής, δεν πρέπει φυσικά να ξεχνούμε τη χρήση influencers για το ξέπλυμα των παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τη Σαουδική Αραβία.

Η εποχή των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης έδωσε τη δυνατότητα φωνής σε άτομα και οργανώσεις που ποτέ δεν θα είχαν πρόσβαση στα κυρίαρχα ΜΜΕ και απέτρεψε τη συγκάλυψη εγκλημάτων, δίνοντας τη δυνατότητα να κυκλοφορήσουν αποδεικτικά στοιχεία στο ευρύ κοινό. Αυτό όμως δεν συνεπάγεται αυτόματα δημοκρατικότητα στην ενημέρωση. Ο ίδιος τρόπος λειτουργίας των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης εξασφαλίζει πως ελάχιστοι λογαριασμοί υψηλής ορατότητας θα έχουν πρόσβαση στη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών, δημιουργώντας ένα τοπίο στο οποίο η πλειοψηφία του κοινού τείνει να έχει εξαιρετικά μονόπλευρη ενημέρωση.

Αυτό όμως που αντιλαμβάνεται με ακρίβεια κάθε ηγεσία πλέον είναι πως σε αυτή την εποχή δε χρειάζεται να φιμώσει — αρκεί να παραγκωνίσει την ενημέρωση με μια πλημμύρα πληροφοριών και να αφήσει τους πολιτικά ενεργούς, προοδευτικούς ανθρώπους να ζουν ευχαριστημένοι στην ενημερωτική φούσκα τους. Και κυρίως, να μπορεί να ελέγξει αυτή την αφρόκρεμα της σύγχρονης ενημέρωσης.

Εάν μπορεί να το κάνει, με ελάχιστους λογαριασμούς και κυρίως με την ύπαρξη χρηστών που αναπαράγουν από πρώτο ή δεύτερο χέρι το περιεχόμενο αυτής της κορυφής της πυραμίδας, μπορεί να ελέγξει αρκετά αποτελεσματικά και φθηνά το περιεχόμενο της ενημέρωσης. Υπενθυμίζουμε έρευνα του 2021, κατά την οποία περίπου τα ⅔ της αντιεμβολιαστικής παραπληροφόρησης είχαν ως πηγή 12 μόλις λογαριασμούς.

Influencers στο Λευκό Οίκο και η αγορά της ενημέρωσης

Αυτές οι κινήσεις μπορούν να δημιουργήσουν από μόνες τους μια νέα γενιά influencers με οργανικές σχέσεις με τις κυβερνήσεις ή τα κόμματα που τους εξέθρεψαν. Ένας ιδιώτης με την ίδια πρόσβαση και μεταχείριση που έχουν εμπεριστατωμένα ΜΜΕ, μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε «πηγή ειδήσεων». Εξασφαλίζει έτσι την «πρωταρχική συσσώρευση» ακολούθων που επιτρέπει τη μετατροπή του σε «περσόνα πρώτης γραμμής» με σταθερό κοινό. Επειδή φυσικά δε μιλούμε για αμιγείς ιδεολόγους, πρέπει να αναφερθούμε και στην οικονομία που αναπτύσσεται γύρω από τους «δημιουργούς περιεχομένου».

Κατ’ αρχάς, οι ακροάσεις και οι εμπορικές συμφωνίες γύρω από podcasts, λογαριασμούς και εκπομπές αποφέρουν πραγματικά κέρδη σε ελάχιστους μόνο δημιουργούς περιεχομένου. Ακριβώς όμως αυτό το δημογραφικό είναι που εξετάζουμε σε όλα τα επίπεδα αυτού του άρθρου.

Μια από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις ήταν στις ΗΠΑ η εκπομπή του Τζο Ρόγκαν, η οποία είχε καταγγελθεί για τη διάδοση ψευδών πληροφοριών για τον COVID-19 και για ρατσιστικό περιεχόμενο. Οι ανακοινώσεις από την πλατφόρμα του Spotify κατέστησαν σαφές πως τα κέρδη που έφερνε στην πλατφόρμα που φιλοξενούσε την εκπομπή του ήταν αρκετά σημαντικά, ώστε να υποστεί μόνο συμβολικές ποινές και καμία που να μειώνει την απήχησή του.

Εν κατακλείδι

Η πρώτη και εμφανέστεστη προέκταση της κίνησης Τραμπ είναι να δηλώσει εμμέσως πως η πρόσβαση των ΜΜΕ που του ασκούν κριτική σε κρίσιμες πληροφορίες δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένη.

Δεύτερη και ίσως σημαντικότερη για τους μελλοντικούς Προέδρους, καθώς και για τους μιμητές (εγχώριους και μη) αυτής της πολιτικής, είναι ο παραγκωνισμός κριτικών ΜΜΕ με τη χρήση ετερόκλητων ιδιωτών «παραγωγών περιεχομένου».

Τρίτη και στρατηγική προέκταση είναι η εμφανώς διακριτική μεταχείριση, με τα κριτικά ΜΜΕ να παρουσιάζονται ίσα ή λιγότερο αξιόπιστα από τυχαίες διαδικτυακές προσωπικότητες, ενώ τα φίλια Μέσα θα έχουν εξέχουσα και φιλική μεταχείριση, στο μέτρο που παρέχουν πολιτική στήριξη.

Τέταρτη και οικονομική προέκταση είναι η έμμεση έτσι εξασφάλιση της οικονομικής βιωσιμότητας ενός οικοσυστήματος influencers, podcasters κλπ. της ακροδεξιάς. Θα πρόκειται για έναν κύκλο προσώπων προσδεδεμένων μακροπρόθεσμα στο πείραμα νεοφασισμού που ενσαρκώνει ο Τραμπ (καθώς αυτό θα διατηρεί το κοινό τους μόλις εγκαθιδρυθούν) και μεσοπρόθεσμα στον ίδιο τον Τραμπ, ενισχύοντας την προσωπολατρία στην οποία έχει ο ίδιος επενδύσει.

Πέμπτη και ιστορικά σημαντικότερη πολιτική προέκταση (η οποία έχει ήδη δοκιμαστεί πιλοτικά όπως π.χ. στο μηχανισμό εσωτερικής προπαγάνδας του τουρκικού κράτους) είναι η ένταξη της χρήσης των πάσης φύσεως influencers στην καθημερινή κρατική πολιτική. Όταν αυτό γίνεται με την οργάνωση και τη συνέπεια κρατικού μηχανισμού (εν αντιθέσει με τον εγχώριο, ερασιτεχνικό και κατά βάση προσωποπαγή τρόπο), αλλάζει άρδην το πεδίο της πληροφόρησης και της παραπληροφόρησης.

Οπότε και πρέπει να έχουμε βαθιά αντίληψη των νέων κανόνων από θέσεις και γνώσεις αρχής. Δεν μπορούμε να περιμένουμε την εμπειρική γνώση που αποκτούμε πάντα όταν μια νέα εξέλιξη έχει ριζώσει στην καθημερινότητα.

Πηγή: info-war.gr

Πηγή: kommon.gr

Ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών και οι διάφοροι «στρατηγοί» και «υπαρχηγοί» του έχουν βαλθεί να μας τρελάνουν. Δεν περνάει ούτε μία μέρα πλέον που να μην εκπέμψουν ένα «σήμα» που να ακυρώνει ένα άλλο. Δεν ξέρουν τι κάνουν, είναι δέσμιοι των αντιφάσεων εντός του κυρίαρχου τώρα συγκροτήματος στην εξουσία, είναι υποχρεωμένοι να ικανοποιήσουν ή να φανεί ότι ικανοποιούν διαφορετικά κοινά, ή χρησιμοποιούν τη σύγχυση που οι ίδιοι προκαλούν ως πολιτικό όπλο;

Η πολιτική Τραμπ εμφανίζει ταυτόχρονα στοιχεία που καταρχήν μπορούν να θεωρηθούν πολύ θετικά, όπως όσα ανοίγουν τον δρόμο προς μια ειρήνευση στην Ουκρανία, αλλά και άλλα που απειλούν με επιτάχυνση της καθόδου της ανθρωπότητας στη γενίκευση της βίας και του χάους, όπως όταν ο Αμερικανός πρόεδρος αποκηρύσσει ουσιαστικά και το διεθνές δίκαιο και την ανθρωπιστική ιδεολογία που επικράτησε διεθνώς μετά τη νίκη επί της ναζιστικής Γερμανίας το 1945.

Δεν είμαστε σε θέση ακόμα να δώσουμε κατηγορηματικές απαντήσεις στα ερωτήματα που διατυπώθηκαν παραπάνω, ούτε να κάνουμε βέβαιες προβλέψεις για το τι θα γίνει στην πράξη, κάτι άλλωστε που δεν εξαρτάται αποκλειστικά από τον Τραμπ, αλλά και από τις αντιδράσεις που θα συναντήσει και εντός της χώρας του και διεθνώς.

Στο άρθρο που ακολουθεί κάνουμε μια πρώτη καταγραφή, αναλύοντας και σχολιάζοντας τις πιο σοβαρές πρωτοβουλίες του νέου Αμερικανού προέδρου στην εξωτερική πολιτική, λιγότερο από ένα μήνα μετά την έναρξη της δεύτερης προεδρικής θητείας του.

1. Κατάργηση του διεθνούς δικαίου και της μεταπολεμικής παγκόσμιας ιδεολογίας

Ο κ. Τραμπ ξεκίνησε τη θητεία του δηλώνοντας ότι θέλει να πάρει τη Γροιλανδία, τη διώρυγα του Παναμά και τον Καναδά και να απομακρύνει τους Παλαιστίνιους από την πατρίδα τους, την ίδια ώρα που ο Ίλον Μασκ ζητούσε την ανατροπή δύο ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, με τις οποίες ασφαλώς μπορεί κάποιος να συμφωνεί ή να διαφωνεί, αλλά είναι κυριαρχικό δικαίωμα των ευρωπαϊκών λαών, ή τουλάχιστο θα έπρεπε να είναι, το ποια κυβέρνηση θα έχουν. Δεν είναι ασφαλώς δικαίωμα των ΗΠΑ να διορίζουν τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.

Όλα αυτά άνευ έστω κάποιου προσχήματος. Με άλλα λόγια ο πρόεδρος των ΗΠΑ διακήρυξε ότι τερματίζει και επισήμως το διεθνές δίκαιο όπως το γνωρίζουμε μετά τη νίκη επί του Φασισμού το 1945, αλλά και τη δημοκρατική, ανθρωπιστική και αντιαποικιακή ιδεολογία που επικράτησε έκτοτε στην ηθική και στη συνείδηση -αν και όχι πάντα στην πρακτική- της ανθρωπότητας.

Αυτά αντικαθίστανται από το δίκαιο του Ισχυρού και τη βούληση του (κατά Καρλ Σμίτ) Δικτάτορα (*) που δεν έχει καν ανάγκη να δικαιολογεί αυτά που κάνει και που είναι ο μόνος που έχει το δικαίωμα να κηρύσσει κατάσταση έκτακτης ανάγκης και να παραβιάζει την κανονική νομοθεσία.

Η παγκόσμια δημοκρατική (όχι ασφαλώς με την έννοια που δίνουν οι διάφοροι Μπάιντεν στον όρο αυτό), ανθρωπιστική και αντιαποικιακή ιδεολογία, μαζί και το υπάρχον διεθνές δίκαιο, όπως ενσωματώθηκε ιδίως στον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ, αντανακλά και αποτυπώνει τον συσχετισμό δυνάμεων που προέκυψε από τη νίκη της Σοβιετικής Ένωσης και των συμμάχων της, ανθιστάμενων ευρωπαϊκών λαών επί της ναζιστικής Γερμανίας. Η νίκη αυτή επέτρεψε την εγκαθίδρυση ενός «σοσιαλδημοκρατικού», «κεϋνσιανού» τύπου συμβιβασμού κεφαλαίου και εργασίας (που γκρέμισε αργότερα ο Νεοφιλελευθερισμός) και κατέστησε δυνατή την Κινεζική Επανάσταση και τις άλλες επαναστάσεις και τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα των αποικιών.

Αυτή την ιδεολογία και αυτό το διεθνές δίκαιο άρχισε να γκρεμίζει απροσχημάτιστα ήδη από τον Οκτώβριο του 2023 ο κ. Νετανιάχου με τη live γενοκτονία των Παλαιστινίων για διάστημα μεγαλύτερο του έτους και με δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες χιλιάδες θύματα. Τέτοιες καταστάσεις σημειώθηκαν και σημειώνονται και μετά το 1945. Είναι όμως που μια γενοκτονία μεταδίδεται live ενώπιον όλης της ανθρωπότητας για πάνω από ένα έτος. Είναι επίσης η πρώτη φορά που ένα κράτος, αντί να προσπαθεί να κρύψει τα εγκλήματα πολέμου που πραγματοποιεί και να συγκαλύψει τις παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου, διεκδικεί το δικαίωμά του να κάνει ότι θέλει. Στο Ισραήλ είδαμε για πρώτη φορά να γίνονται διαδηλώσεις υπέρ του δικαιώματος να βασανίζονται και να βιάζονται μέχρι θανάτου οι Παλαιστίνιοι κρατούμενοι.

Αλλά δεν πρόκειται μόνο για το Ισραήλ. Ήδη πριν από την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ, βασικά κράτη της «συλλογικής Δύσης» μοιάζουν να διαβαίνουν τον Ρουβίκωνα εγκαταλείποντας κάθε έννοια διεθνούς δικαίου και ανθρωπιστικής ιδεολογίας για να υποστηρίξουν με λόγια και με όπλα τη γενοκτονία των Παλαιστινίων. Ο Τραμπ είναι ασφαλώς μια νέα ποιότητα, αλλά προετοιμάστηκε από όλη την προηγούμενη πορεία. Κάποια στιγμή η εγγενής αντίφαση ανάμεσα στη δημοκρατική ιδεολογία και την ιμπεριαλιστική πρακτική της Δύσης έσπασε. Το σύστημα χρειάζεται πια μια νέα ιδεολογία για να προχωρήσει.

2. Και εκεχειρία και εθνοκάθαρση στην Παλαιστίνη!

Ο κ. Τραμπ «επέβαλε» στον κ. Νετανιάχου τη συμφωνία εκεχειρίας στη Γάζα. Βάλαμε τα εισαγωγικά γιατί μάλλον ο Νετανιάχου επιβάλλει στον Τραμπ, παρά το αντίστροφο, ενώ ο Ισραηλινός πρωθυπουργός είχε παίξει καθοριστικό ρόλο και στην εκλογή του Αμερικανού προέδρου το 2016 δια της παρασκηνιακής συνδρομής των υπηρεσιών του. Η συμφωνία εκεχειρίας είναι η ίδια που ήταν ήδη έτοιμη από τον περασμένο Μάιο. Αρνούμενος να την εφαρμόσει πριν από τις αμερικανικές εκλογές, ο κ. Νετανιάχου πέτυχε την επιδίωξή του που ήταν η εκλογή Τραμπ στην Ουάσιγκτον. Μια κρίσιμη μάζα δημοκρατικών ψηφοφόρων στις πολιτείες που έκριναν την εκλογή, δεν ψήφισε Χάρις, διαμαρτυρόμενη για την πολιτική Μπάιντεν-Χάρις στη Γάζα.

Κι αφού έκανε αυτή τη γενναία πράξη «υπέρ της ειρήνης» ο κ. Τραμπ έκανε μια ακριβώς αντίθετη «υπέρ του πολέμου»: Ζήτησε την εκδίωξη των Παλαιστινίων από τη Γάζα και από τη Δυτική Όχθη (που πρακτικώς προσαρτάται πρακτικά με ταχείς ρυθμούς στο Ισραήλ manu militari, ενώ τα φώτα της δημοσιότητας παραμένουν στη Γάζα), εγκαταλείποντας την πάγια αμερικανική και διεθνή πολιτική των «δύο κρατών». Απείλησε μάλιστα την Ιορδανία και την Αίγυπτο με διακοπή της αμερικανικής οικονομικής βοήθειας αν δεν πάρουν αυτές τους Παλαιστινίους. Υιοθέτησε δηλαδή τις πιο ακραίες στρατηγικές του Χάους και της νεοσυντηρητικής στρατηγικής που χαράχτηκε υπό την καθοδήγηση του ίδιου του κ. Νετανιάχου και προβλέπει την ανατροπή όλων των καθεστώτων της Μέσης Ανατολής, ακόμα και των φιλικών προς τις ΗΠΑ. Κατά τον πρωθυπουργό του Ισραήλ και αρχηγό της παγκόσμιας άκρας δεξιάς ακόμα και η Σαουδική Αραβία οφείλει να παραχωρήσει τμήμα του εδάφους της για να ζήσουν εκεί οι Παλαιστίνιοι.

Μερικοί φίλοι, αρκετά απελπισμένοι για να εναποθέτουν τις ελπίδες τους στον Τραμπ, μου λένε ότι αυτά ίσως δεν είναι παρά δηλώσεις. Δεν είναι όμως έτσι. Η δημόσια και επίσημη συνηγορία του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών υπέρ της εθνοκάθαρσης είναι ένα εξαιρετικά ανησυχητικό προηγούμενο και δημιουργεί την εντύπωση ότι δεν βρισκόμαστε μπροστά σε μια εποχή ειρήνης στη Μέση Ανατολή αλλά μπροστά σε μεγαλύτερους και πιο επικίνδυνους πολέμους, εντός ενός περιβάλλοντος γενικευμένου χάους και αναρχίας.

Ένας από τους επιφανέστερους γεωπολιτικούς σχεδιαστές του Σιωνισμού, ο Οντέντ Γινόν, έγραψε τα σενάριά του για τη διάλυση των αραβικών κρατών στις αρχές της δεκαετίας του ‘80. Δεν πραγματοποιήθηκαν τότε, πέρασαν δεκαετίες αλλά τελικά υλοποιήθηκαν και με τη διάλυση του Ιράκ και τώρα στη Συρία.

Στην περίπτωση όμως των δηλώσεων Τραμπ κινδυνεύουμε να τα δούμε να πραγματοποιούνται πολύ πιο γρήγορα. Και όχι μόνο όσα αφορούν τους Παλαιστίνιους, αλλά και όσα αφορούν το Ιράν. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι με τη βοήθεια του Τραμπ θα τελειώσουμε και τη «δουλειά» της εξουδετέρωσης του Ιράν, δήλωσε πανευτυχής, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός μετά τις συνομιλίες του με τον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο που μάλιστα (για πρώτη φορά) δεν επισκέφθηκε την Παλαιστινιακή Αρχή  (και αυτό παρόλο που τα έδωσε όλα στο Ισραήλ και στους Αμερικανούς, συμπεριφερόμενη ενίοτε ως Κουίσλνγκ).

Να θυμίσουμε στο σημείο αυτό ότι η κατάληψη της εξουσίας στη Συρία από τζιχαντιστές, που συνδέονται ιστορικά με τις δυτικές, ισραηλινές και τουρκικές υπηρεσίες, με τη συνδρομή μιας συμμαχίας Ισραήλ, Τουρκίας, ΗΠΑ και Ουκρανίας, θα μπορούσε να αποτελέσει μια τεράστια συνεισφορά στην υλοποίηση των στρατηγικών του χάους όχι μόνο στη Μέση Ανατολή αλλά και διεθνώς, με την εξαγωγή τρομοκρατίας ακόμα και στην Κεντρική Ασία όπως και στην Ευρώπη. Δεν είναι λίγα τα περιστατικά «ισλαμικής τρομοκρατίας» στην Ευρώπη και τη Ρωσία που μοιάζουν να αντανακλούν περισσότερο στοχεύσεις δυτικών κέντρων εξουσίας παρά κάποιο γνήσιο ισλαμικό κίνημα.

3. Ειρήνη ή απλή εκεχειρία στην Ευρώπη;

Βέβαια η πιο σημαντική από τις εξαγγελίες Τραμπ αφορά τον πόλεμο στην Ουκρανία και τις σχέσεις με τη Ρωσία, που εμμέσως συνιστά και μια γερή σφαλιάρα στους ευρωπαίους συμμάχους της Ουάσιγκτον. Ο Αμερικανός πρόεδρος αναγνώρισε την πραγματικότητα, ότι δηλαδή η Ουκρανία δεν μπορεί να μπει στο ΝΑΤΟ εκτός αν προηγηθεί ένας παγκόσμιος πυρηνικός πόλεμος, στον οποίο μάλιστα όχι μόνο η Δύση θα νικήσει, αλλά και θα καταφέρει να επιβιώσει. Όπως και αναγνώρισε ότι δεν υπάρχει πιθανότητα να ανακαταλάβει η Ουκρανία την Κριμαία και το Ντονμπάς.

Με άλλα λόγια ο Αμερικανός πρόεδρος αποδέχθηκε το αντικειμενικό γεγονός της αποτυχίας της Δύσης να πραγματοποιήσει τις επιδιώξεις της, που ήταν η ανατροπή καθεστώτος στη Ρωσία και η μετατροπή της σε μια Μπανανία όπως αυτή που ήταν επί Μπορίς Γέλτσιν, ίσως και ο κατακερματισμός της σε διάφορα μικρότερα σύνολα.

Απέτυχε μεν η επιδίωξη αυτή της Δύσης, υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει, ούτε ξέρουμε ακόμα πως θα τελειώσει. ‘Οσο συνεχίζεται, παραμένει ανοιχτή η πιθανότητα κλιμάκωσης με πυρηνική σύγκρουση, όπως έδειξε και η έκρηξη στη σαρκοφάγο του Τσέρνομπιλ, η αυξημένη πιθανότητα πυρηνικού πολέμου από λάθος, ενώ θα συνεχίζονται και οι τεράστιες, απολύτως καταστροφικές οικολογικές συνέπειες της σύγκρουσης.

Εκτός αυτών ο Τραμπ δήλωσε ότι αν αναπτυχθούν ευρωπαϊκά στρατεύματα στην Ουκρανία δεν θα τυχαίνουν της προστασίας του άρθρου 5 του Καταστατικού Χάρτη του ΝΑΤΟ, δηλαδή δεν θα σπεύσουν οι Αμερικανοί και το ΝΑΤΟ να τα συνδράμουν σε περίπτωση στρατιωτικής εμπλοκής τους με τη Ρωσία.

Οι δηλώσεις αυτές είναι οι μακράν θετικότερες του προέδρου Τραμπ γιατί ανοίγουν πιθανώς, για πρώτη φορά τον δρόμο σε μια ειρηνική διέξοδο στην ουκρανική τραγωδία. Αλλά είναι ακόμα πολύ νωρίς για να ξέρουμε τι και αν θα γίνει, ποιο καθεστώς ασφαλείας θα υπάρξει για την Ευρώπη, ποιοι όροι θα εμποδίζουν αύριο την επανάληψη της σύγκρουσης και ποιες θα είναι οι ενδεχόμενες συνέπειες σε άλλα «μέτωπα» του πλανήτη, όπως ιδίως η Μέση και η Άπω Ανατολή.

Στο επόμενο άρθρο μας θα συζητήσουμε πιο διεξοδικά τις πιθανές αμερικανικές στοχεύσεις και τα κίνητρα της κυβέρνησης Τραμπ. Και, επειδή τώρα οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, περιλαμβανομένης και της ελληνικής, επιμένουν να επαναλαμβάνουν εξαιρετικά επικίνδυνες ανοησίες σχετικά με τον πόλεμο στην Ουκρανία, θα επαναλάβουμε πολύ συνοπτικά τα βασικά επιχειρήματα για το τι έχει πραγματικά συμβεί και το ποιος ευθύνεται για αυτόν τον πόλεμο. 

Κλείνοντας να προσθέσουμε από τώρα μία παρατήρηση: αν οι ευρωπαϊκές ελίτ νομίζουν ότι θα «αντισταθούν» στις ΗΠΑ κραδαίνοντας τη σημαία της συνέχισης του πολέμου του ΝΑΤΟ κατά της Ρωσίας, πλανώνται πλάνην οικτρά και θα οδηγήσουν σε στρατηγική ήττα την Ευρώπη, τις συνέπειες της οποίας θα πληρώσουν οι ευρωπαϊκοί λαοί.

Πηγή: kosmodromio.gr